WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia ,8 lipca 2014r.

Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział II Cywilny - Odwoławczy w składzie:

SSO Beata Kurdziel (spr.)
SO Izabella Stawicka

SO Agnieszka Cholewa-Kuchta
Piotr Łączny

po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy ze skargi zamawiającego Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie i
Prokuratury Generalnej w Warszawie

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 7 października 2013 r., sygnatura akt KIO
2184/13,

przy interwencji ubocznej po stronie zamawiającego Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej w
Warszawie

przeciwko wykonawcy InPost spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Krakowie

1.    oddala skargę,

2.    zasądza od skarżącego Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie i Prokuratury
Generalnej w Warszawie na rzecz InPost spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
Krakowie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
ze skargi.

UZASADNIENIE

Krajowa Izba Odwoławcza wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. wydanym w
postępowaniu prowadzonym przez zamawiającego Skarb Państwa - Sąd Apelacyjny w
Krakowie oraz Prokuraturę Generalną w Warszawie w trybie przetargu nieograniczonego pn.

„Świadczenie usług pocztowych w obrocie krajowym i zagranicznym w zakresie
przyjmowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych oraz zwrotu przesyłek
niedoręczonych”, w przedmiocie odwołania wniesionego przez wykonawcę InPost Spółka z
o.o. z siedzibą w Krakowie, przy udziale wykonawcy Poczta Polska S.A. z siedzibą w
Warszawie:

■- uwzględniła odwołanie i nakazała Zamawiającemu dokonanie modyfikacji treści
Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia poprzez usunięcie z treści załącznika nr 5 do
Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia punktu nr 6 zawierającego postanowienie o
następującej treści: „Zamawiający wymaga, aby zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada
2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529), potwierdzenie nadania wydane przez
placówkę operatora miało moc dokumentu urzędowego.” (pkt 1);

-    w pozostałym zakresie zarzuty oddaliła (pkt 2);

-    kosztami postępowania obciążyła Zamawiającego reprezentowanego przez Centrum
Zakupów dla Sądownictwa Zakład Gospodarki Budżetowe i zaliczyła w poczet kosztów
postępowania odwoławczego kwotę 15 000 zł, uiszczoną przez wykonawcę InPost Spółka z
o.o. z siedzibą w Krakowie tytułem wpisu od odwołania oraz zasądziła od Zamawiającego na
rzecz wykonawcy InPost Spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie kwotę 15 000 zł, stanowiącą
koszty postępowania odwoławczego poniesione z tytułu wpisu od odwołania (pkt 3).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Krajowa Izba Odwoławcza wskazała, iż
postępowanie jest prowadzone w trybie przetargu nieograniczonego o wartości powyżej kwot
wskazanych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy P.z.p.
W dniu 31.08.2013r. ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w suplemencie do
Dz.U. Unii Europejskiej.

W dniu 10.09.2013r. do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej zostało wniesione przez InPost
Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie odwołanie od treści ogłoszenia oraz postanowień
specyfikacji istotnych warunków. Wykonawca zarzucił naruszenie:

-    art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p. poprzez przeprowadzenie postępowania o udzielenie
zamówienia w sposób, który nie zapewnia zachowania uczciwej konkurencji oraz równego
traktowania wykonawców;

-    art. 29 ust. 1 i 2 ustawy P.z.p. poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób,
który utrudnia uczciwą konkurencję;

-    art. 144 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p. poprzez opisanie przesłanek zmiany
umowy w sprawie zamówienia w sposób, który nie zapewnia zachowania uczciwej
konkurencji oraz równego traktowania wykonawców;

-    art. 25 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p. poprzez opisanie żądań w
odniesieniu do dokumentów składanych na potwierdzenie spełniania przez oferowane usługi
wymagań określonych przez Zamawiającego w sposób, który nie zapewnia zachowania
uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców.

W oparciu o powyższe zarzuty wykonawca wniósł o uwzględnienie odwołania przez Krajową
Izbę Odwoławczą oraz nakazanie Zamawiającemu dokonania odpowiedniej modyfikacji
postanowień ogłoszenia oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia poprzez usunięcie
kwestionowanych postanowień w odniesieniu do obu części zamówienia.

Odwołujący wskazał, iż przysługuje mu legitymacja do wniesienia odwołania do Krajowej
Izby Odwoławczej, gdyż zgodnie z przepisem art. 179 ust. 1 ustawy P.z.p. jako operator
pocztowy ma zarówno interes w uzyskaniu zamówienia oraz może ponieść szkodę w wyniku
naruszenia przez Zamawiającego przepisów ustawy. Odwołujący podniósł, iż jest
przedsiębiorcą, który może wykonywać usługi będące przedmiotem zamówienia.

Rynek usług pocztowych jest obecnie rynkiem otwartym, na którym działalność w pełnym
zakresie konkurencyjności prowadzić mogą przedsiębiorcy pocztowi wpisani do rejestru
prowadzonego przez Urząd Komunikacji Elektronicznej. Zamawiający wymaga, aby
potwierdzenie nadania wydane przez placówkę wybranego operatora miało moc dokumentu
urzędowego. Takie postanowienie pozwala na złożenie oferty tylko przez jednego
wykonawcę w sytuacji, gdy cele postępowania mogą być osiągnięte także przy zachowaniu
konkurencyjności postępowania (poprzez zastosowanie równoważnych rozwiązań,
pozwalających równocześnie na zabezpieczenie potrzeb zamawiającego).

Odwołujący wskazał, że tylko operator wyznaczony (Poczta Polska S.A.) może wystawić
potwierdzenie nadania z mocą dokumentu urzędowego, inni operatorzy wystawiają
potwierdzenia nadania z mocą dokumentu, który nie jest urzędowy. Zamawiający wymaga
także posiadania - w dacie składania ofert - sieci placówek, którymi dysponuje jedynie
wykonawca Poczta Polska S.A. Takie postanowienie przesądza o pozomości zastosowanego
trybu konkurencyjnego w niniejszym postępowaniu.

Podniósł również, iż z uwagi na zgłoszony przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej
sprzeciw do treści postanowień regulaminu powszechnej usługi pocztowej w zakresie taryf
specjalnych, Poczta Polska S.A. z dniem 1 lipca 2012 r. utraciła możliwość udzielania
opustów w składanych przez siebie zamówieniach, co oznacza, że jedyną ofertę jaką jest w
stanie złożyć w niniejszym przetargu jest oferta cennikowa, a to oznacza wzrost stawek
względem obecnie stosowanych dla sądów o około 36%. Powyższe oznacza, że utrzymanie
obecnych warunków przetargu skutkować będzie możliwością złożenia oferty wyłącznie
przez Pocztę Polską S.A., a w konsekwencji wzrostem wynagrodzenia względem obecnego o
kwotę co najmniej 153 min złotych. Okoliczność ta w związku z możliwością uzyskania
niższego wynagrodzenia za takie same usługi, w przypadku zmiany postanowień przetargu
dopuszczających innych operatorów niż Poczta Polska S.Ą., oznaczać będzie naruszenie
dyscypliny finansów publicznych. Nadto, iż w innych przetargach, w których nie formułuje
się warunków uniemożliwiających złożenie oferty przez innych operatorów niż Poczta Polska
S.A., ceny jakie oferują operatorzy są niższe nawet o 40 % od cennikowych cen Poczty
Polskiej S.A.

Na nieuzasadnione faworyzowanie Poczty Polskiej S.A. wskazuje jednocześnie fakt, że
korzystanie z Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru, przewidziane jest dopiero od 1 lipca
2015 r., w sytuacji gdy wiadomym jest, że inni operatorzy są w stanie wprowadzić
przedmiotowy system w okresie dużo krótszym, nawet w drugim kwartale 2014 r.
Zamawiający w ten sposób prowadzi postępowanie bez uwzględnienia wszystkich wymagań i
okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie oferty.

Zakwestionował także sposób uregulowania zasad zmian umowy w odniesieniu do treści art.
144 P.z.p.

W rozwinięciu ww. zarzutów InPost w pierwszej kolejności podniósł argumentację o
charakterze ogólnym, odnoszącą się do liberalizacji rynku usług pocztowych. W dniu 1
stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z
dnia 29 grudnia 2012 r., dalej „pp”). Wraz z wejściem w życie nowego prawa pocztowego
nastąpiło uwolnienie rynku usług pocztowych mającego na celu wdrożenie do polskiego
systemu prawa postanowień dyrektywy 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
20 lutego 2008 r. zmieniającej dyrektywę 97/67/WE (dalej „III dyrektywa”). III dyrektywa
zakończyła, rozpoczęty w 1997r. w krajach członkowskich UE, proces stopniowej
liberalizacji rynku usług pocztowych i określiła zasady funkcjonowania rynku pocztowego po
jego pełnym otwarciu na konkurencję tj. zniesieniu obszaru usług, jakie mogły być do tej pory
zastrzeżone dla operatora świadczącego usługi powszechne w ramach nałożonego przez
państwo obowiązku. W ocenie Odwołującego kluczowym rozwiązaniem przyjętym w prawie
pocztowym, określającym zasady funkcjonowania zliberalizowanego rynku pocztowego z
uwzględnieniem postanowień III dyrektywy jest likwidacja obszaru zastrzeżonego. Otwarcie
rynku pocztowego nastąpiło m. in. poprzez zniesienie przepisu art. 47 ustawy z dnia 12
czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2008.189.1159 ze zmianami), w którym określony
był zakres obszaru usług zastrzeżonych i prawo wyłączne operatora publicznego (Poczty
Polskiej S.A.) do świadczenia usług w tym obszarze. Likwidacja usług zastrzeżonych dla
Poczty Polskiej S.A. oznacza możliwość zaoferowania przez innych niż Poczta Polska S.A.
operatorów pocztowych atrakcyjniejszych cen na usługi pocztowe. Zatem obecnie rynek
usług pocztowych jest rynkiem otwartym, na którym działalność w pełnym zakresie
konkurencyjności prowadzić mogą także inni przedsiębiorcy pocztowi wpisani do rejestru
prowadzonego przez Urząd Komunikacji Elektronicznej. Rynek ten podlega ochronie w
zakresie zachowania konkurencyjności gwarantowanej przez Komisję Europejską. Nie
istnieją zatem jakiekolwiek podstawy do uprzywilejowywania wykonawcy Poczta Polska
S.A. dotychczas wykonującego usługi objęte niniejszym postępowaniem.

Odwołujący wskazał na pozomość konkurencyjności postępowania, w którym
Zamawiający, pomimo wyboru trybu konkurencyjnego, dokonał określenia sposobu
prowadzenia niniejszego postępowania w sposób umożliwiający udzielenie zamówienia tylko
jednemu wykonawcy, Poczcie Polskiej S.A. Odwołujący podniósł tym samym zarzut
rażącego naruszenia przez Zamawiającego art. 7 ustawy P.z.p. Za naganne powinny zostać
uznane praktyki prowadzenia postępowań w trybach konkurencyjnych, w których warunki
zamówienia rozstrzygają postępowanie przed otwarciem ofert. Przy czym z góry wybrany
wykonawca nie musi być nazwany wprost przez zamawiającego w dokumentacji
postępowania. Wystarczy, iż wymogi i parametry dla przedmiotu zamówienia określone są
tak, że może je spełnić tylko jeden oferent.

Jedną z podstawowych zasad prawa zamówień publicznych jest tzw. zasada neutralności
opisu przedmiotu zamówienia. Zasada ta oznacza w praktyce eliminację z opisu wszelkich
elementów, które mogłyby wskazywać konkretnego wykonawcę. Dyskryminacja
wykonawców może polegać na takim opisie przedmiotu zamówienia, który nie jest
uzasadniony obiektywnymi wymaganiami zamawiającego, a faktycznie ogranicza
konkurencję na rynku danych usług, czy też dostaw. Zamawiający, jak wynika ż dyrektyw
unijnych, powinni otwierać się na konkurencję i w tym celu umożliwiać składanie ofert
odzwierciedlających różnorodność rozwiązań technicznych. Zamawiający narusza zatem
podstawowe zasady zamówień publicznych w każdym przypadku, gdy określając warunki
przetargu pozwala na złożenie oferty tylko przez jednego wykonawcę. W niniejszym
postępowaniu warunki zamówienia umożliwiają złożenie oferty jedynie wykonawcy Poczta
Polską S.A. Takie kreowanie monopolu jednego wykonawcy, poprzez wadliwe czynności
podejmowane przez Zamawiającego, jest rażącym naruszeniem wspólnotowych i krajowych
zasad udzielania zamówień publicznych.

W zakresie wymogu, aby potwierdzenie nadania posiadało moc dokumentu urzędowego
Odwołujący wskazał, iż Zamawiający taki wymóg postawił w treści opisu przedmiotu
zamówienia (załącznik nr 5 do siwz). W załączniku tym zamieszczone zostało następujące
postanowienie:

„6. Zamawiający wymaga, aby zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo
pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529), potwierdzenie nadania wydane przez placówkę
operatora miało moc dokumentu urzędowego.

7. Jednostki sądownictwa i jednostki prokuratury będą wysyłać korespondencję tylko i
wyłącznie we własnym imieniu. W każdej sytuacji to właściwa jednostka będąca nadawcą
musi figurować jako Nadawca przesyłki.”

Na wstępie analizy przedmiotu zamówienia Odwołujący podniósł, iż że zgodnie z art. 17 pp,
jedynie potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową
operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Potwierdzenia nadania
wystawione przez innych operatorów mają moc dokumentu, który nie jest dokumentem
urzędowym. W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie nowego pp operatorem wyznaczonym
jest Poczta Polska S.A., a więc do 31 grudnia 2015 r. Postanowienie to jest reliktem po
poprzednio obowiązujących przepisach prawnych i pochodną faktu, że kiedyś Poczta Polska
była urzędem państwowym, obecnie jest spółką prawa handlowego. Zdaniem Odwołującego
pomimo pozostawienia art. 17 pp w systemie prawnym nie ma w odniesieniu do organów
administracji publicznej praktycznego znaczenia, a już z pewnością nie ma znaczenia dla
Zamawiającego i wysyłanych przez niego przesyłek. Następnie Odwołujący wskazał, iż
zgodnie z treścią dokumentacji postępowania (formularze cenowe cz. 1 i cz. 2) przesyłki
rejestrowane wymagające posiadania potwierdzenia nadania stanowią ponad 95% wolumenu
przesyłek zamawianych w niniejszym postępowaniu. Zatem w zakresie odnoszącym się do
niemalże całości przedmiotu zamówienia określone zostało wymaganie pozwalające na
złożenie oferty tylko przez jednego wykonawcę tj. Pocztę Polską S.A. (działającego
samodzielnie lub też w porozumieniu z innymi wykonawcami).

Wykonawca wskazał, że przepisy powszechnie obowiązujące, w tym przepisy kodeksów
postępowania cywilnego, karnego oraz administracyjnego wskazują wprost na możliwość
korzystania z usług operatorów pocztowych innych niż wyznaczony, a więc wprost
przewidują możliwość nadawania przesyłek rejestrowanych bez dowodu nadania z mocą
dokumentu urzędowego. Już tylko z tego faktu wynika, że oczekiwanie by przesyłka
posiadała dowód nadania z mocą dokumentu urzędowego (wystawiany z taką mocą wyłącznie
przez Pocztę Polską S.A.) stanowi formułowanie wymagania, które stoi w sprzeczności z
wymaganiami kodeksów postępowania cywilnego, karnego i administracyjnego. W związku
bowiem z wejściem w życie 1 stycznia 2013 roku nowego prawa pocztowego, do systemu
prawnego zaistniałego w związku z nowelizacją dostosowano przepisy Kodeksu
postępowania cywilnego, Kodeksu postępowania karnego oraz Kodeksu postępowania
administracyjnego m. in. w zakresie przepisów o doręczeniach, które weszły w życie również
w dniu 1 stycznia 2013 roku. Na skutek dostosowania przepisów o doręczeniach we
wszystkich wskazanych powyżej kodeksach pisma można doręczać za pośrednictwem
operatora pocztowego w rozumieniu prawa pocztowego (art. 131 § 1 kpk , art. 131 § 1 kpc,
art. 39 kpa). Obecnie funkcjonuje na rynku polskim ponad 260 operatorów pocztowych.
Odwołujący wskazał, iż zgodnie z dostosowanymi przepisami kpc, kpk oraz kpa, w sytuacji
gdy pismo wysłane poprzez każdego operatora pocztowego, a nie tylko wyznaczonego, nie
dotrze do adresata w sposób określony w tych przepisach, każdy operator pocztowy, a nie
tylko wyznaczony przechowuje je w najbliższej placówce umieszczając w oddawczej
skrzynce pocztowej bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu
zawiadomienie, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7
kolejnych dni, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność
zawiadomienia powtórzyć jeden raz. Jest to tzw. doręczenie per awizo, które zostało
uregulowane w art. 139 § 1 kpc , art. 133 § 1 kpk oraz w art. 44 § 1 kpa.

Odwołujący wskazał, że żadna z relewantnych ustaw i rozporządzeń, nie przewiduje wymogu
posiadania dowodu nadania z mocą dokumentu urzędowego, a zatem formułowanie takiego
oczekiwania jest więc nieuprawnione.

Odwołujący odnosząc się do mocy urzędowej potwierdzenia nadania wskazał, że
zgodnie z art. 17 pp moc dokumentu urzędowego ma jedynie potwierdzenie nadania przesyłki
rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego. Żeby uchwycić
istotę potwierdzenia nadania zauważyć należy, że na podstawie art. 3 pkt. 8 pp nadanie jest to
polecenie doręczenia przesyłki pocztowej zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej .
W potwierdzeniu takim jest więc mowa o tym, że rzecz opatrzona oznaczeniem adresata i
adresem została przyjęta przez operatora pocztowego w celu przemieszczenia i doręczenia
adresatowi zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Powyższe wynika z definicji
przesyłki pocztowej (art. 3 pkt. 21 pp) . Innymi słowy potwierdzenie nadania mówi o
przyjęciu przez operatora pocztowego rzeczy opatrzonej oznaczeniem adresata i adresem
celem jej przemieszczenia i doręczenia adresatowi zgodnie z zawartą umową o świadczenie
usługi pocztowej. W praktyce potwierdzenie nadania zawiera następujące informacje:

a.    numer przesyłki,

b.    podane przez nadawcę oznaczenie nadawcy i jego adresu,

c.    podane przez nadawcę oznaczenie adresata i jego adresu,

d.    wysokość opłaty,

e.    masa przesyłki,

f.    gabaryt przesyłki,

g.    informacja, czy przesyłka jest nadawana za potwierdzeniem odbioru,

h.    podpis przyjmującego,

i.    stempel pocztowy (obejmujący datę i miejsce nadania).

Jak wskazał Odwołujący zgodnie z art. 17 pp moc dokumentu urzędowego dotyczy tylko
wyżej wymienionych informacji, przy czym z powyższego nie wynika, że nadana przesyłka
została doręczona lub co zawierała. Wykazanie, że przesyłka została doręczona w określonej
dacie przeprowadza się przy pomocy dowodu doręczenia adresatowi, który stanowił
oświadczenie adresata, iż przesyłkę odebrał lub doręczenie per awizo (dowodem doręczenia
nie jest dowód nadania). Aktrualne przepisy kpc, kpk, kpw i kpa dotyczące doręczania per
awizo w żaden sposób nie różnicują skuteczności doręczenia przesyłki w ten sposób,
niezależnie od tego czy dokonuje tego operator wyznaczony, czy inny operator pocztowy.
Wskazać ponadto, że dowód doręczenia nie ma mocy dokumentu urzędowego niezależnie od
tego, czy nadawca skorzystał z usług operatora wyznaczonego, czy innego operatora
pocztowego. Zatem, w ocenie Odwołującego, nie ma żadnych różnic pomiędzy charakterem
dowodu doręczenia przesyłki dostarczanym przez Pocztą Polską S.A. i innych operatorów -
żaden z nich nie ma mocy dokumentu urzędowego, a każdy dowód ma taką samą moc tj. moc
dokumentu nieuęzędowego.

Reasumując, Odwołujący wskazał, iż oczekiwanie Zamawiającego, żeby dowody nadania
przesyłek Zamawiającego posiadały moc dokumentu urzędowego nie ma żadnego
uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto podniósł, że formułowanie ww.
oczekiwania nie jest niezbędne, ani celowe do realizacji przedmiotu zamówienia, czego
najlepszym dowodem jest to, że ten sam zamawiający, w takim samym postępowaniu, na taki
sam przedmiot zamówienia w roku 2012, oczekiwania takiego nie formułował (postępowanie
na świadczenie usług pocztowych w obrocie krajowym i zagranicznym w zakresie
przyjmowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych oraz zwrotu przesyłek
niedoręczonych na rzecz jednostek organizacyjnych sądownictwa powszechnego - na
podstawie umowy ramowej (znak sprawy: ZP-11/2012).

Ponadto, jak wynika z treści punktu 7 opisu przedmiotu zamówienia (załącznik nr 5 do siwz):
„Jednostki sądownictwa i jednostki prokuratury będą wysyłać korespondencją tylko i
wyłącznie we i własnym imieniu. W każdej sytuacji to właściwa jednostka będąca nadawcą
musi figurować jako Nadawca przesyłki”. Tym samym, Zamawiający wyłączył możliwość
powierzenia Poczcie Polskiej przez wybranego wykonawcę wykonywania świadczeń, na
które posiada ona monopol. W ocenie Odwołującego powyższa okoliczność oznacza, że
Zamawiający naruszył zasadę uczciwej konkurencji w sposób kwalifikowany, nie dość
bowiem, że sformułował oczekiwanie nieuzasadnione, które może spełnić tylko jeden
operator (moc dokumentu urzędowego), to wyłączył jeszcze możliwość wykonania usługi
przez innego operatora w drodze umowy o powierzenie, zgodnie z art. 35 ust. 1 pp.

W zakresie odnoszącym się do kwestii naruszenia zasady neutralności opis przedmiotu
zamówienia Odwołujący wskazał, iż Zamawiający w ramach celów danego postępowania
powinien tak dokonywać opisania przedmiotu zamówienia, by jedynie w niezbędnym
zakresie, uzasadnionym swoimi interesami, dokonywać ograniczenia konkurencyjności
postępowania. W orzecznictwie zamówień publicznych wskazuje się na obowiązek
przestrzegania zasady proporcjonalności, zgodnie z którą ingerencja w konkurencyjność
postępowania powinna następować w jak najmniejszym, obiektywnie uzasadnionym stopniu.
Działanie zamawiającego musi podlegać analizie pod kątem zgodności z zasadą
proporcjonalności, co oznacza, że zastosowanie tego przepisu może być usprawiedliwione
tylko w takim zakresie, w jakim osiągnięcie celu nie może być równie skuteczne za pomocą
środków mniej ograniczających uczciwą konkurencję i równe traktowanie wykonawców
(uchwała Krajowej Izby Odwoławczej o sygn. akt K10/KD 3/11).

Przeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający w nim udział tylko jednego
wykonawcy stanowi najdalej idącą ingerencję w zasadę uczciwej konkurencji. Dopuszczenie
do udziału w postępowaniu tylko jednego wykonawcy możliwe będzie jedynie w przypadku,
gdy nie istnieją na rynku jakiekolwiek możliwości wykonania zamówienia przez innych
wykonawców, które realizowałyby cele danego postępowania. Zgodnie z orzecznictwem ETS
(sprawa C - 199/85 Komisja przeciwko Republice Włoch) dla prawidłowego zastosowania
przepisu art. 67 ust. 1 pkt 1 nie jest wystarczające, że konkretny wykonawca jest zdolny do
najbardziej efektywnej realizacji danego zamówienia. Zamawiający musi bowiem wykazać,
że tylko i wyłącznie dany wykonawca jest w stanie w ogóle zamówienie wykonać. Konieczne
jest zatem obiektywne ustalenie przez zamawiającego, czy w danej sytuacji, w odniesieniu do
danego konkretnego zamówienia, istnieją inni alternatywni wykonawcy, którzy mogliby
potencjalnie zrealizować zamówienie. Jak zarazem słusznie podnosi się w orzecznictwie,
dopuszczenie rozwiązań alternatywnych, równoważnych nie może mieć jednak charakteru
wyłącznie formalnego - zamawiający powinien mieć stosowne rozeznanie rynku, tak aby
zaoferowanie rozwiązań równoważnych było realne i możliwe do spełnienia (wyrok Krajowej
Izby Odwoławczej o sygn. akt KIO 853/12).

Odwołujący wskazał, iż jedynie rezygnacja z wymogu posiadania przez dokument nadania
cechy dokumentu urzędowego gwarantuje z jednej strony zachowanie konkurencyjności
postępowania, a zarazem celów Zamawiającego związanych z zawieraną umową. Biorąc pod
uwagę powyższe wniósł o uwzględnienie zarzutu odnoszącego się do wadliwości punktów 6 i
7 opisu przedmiotu zamówienia.

W odniesieniu do podstaw faktycznych zarzutów dotyczących przedmiotowych
warunków udziału w postępowaniu Odwołujący wskazał, iż Zamawiający zgodnie z punktem
3 podpunkt 6 SIWZ wymagał od wykonawcy w celu potwierdzenia, że oferowane usługi
odpowiadają wymaganiom określonym przez Zamawiającego przedłożenia oświadczenia
potwierdzającego posiadanie:

a)    co najmniej po jednej placówce pocztowej, licząc średnio w skali kraju, przypadającej
na 6000 mieszkańców na terenie gmin miejskich i gmin miejsko - wiejskich.

b)    co najmniej jednej placówki pocztowej, licząc średnio w skali kraju, przypadającej na
85 km2 powierzchni w gminach wiejskich.

c)    w każdej gminie co najmniej jedną stalą placówką pocztową.

d)    oraz potwierdzającego, iż wskazane w lit. a-c placówki pocztowe czynne będą we
wszystkie dni robocze, z wyjątkiem sobót, co najmniej 5 dni w tygodniu, a jeżeli w tygodniu
przypada dzień ustawowo wolny od pracy, liczba ta może być odpowiednio niższa,

W ocenie Odwołującego powyższe postanowienie narusza zasadę uczciwej
konkurencji z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze postanowienie to oznacza, iż tylko
wykonawca Poczta Polska może w niniejszym postępowaniu złożyć ofertę (gdyż tylko ten
wykonawca posiada opisaną powyżej infrastrukturę). Zatem Zamawiający jedynie pozornie
dopuszcza konkurencyjność niniejszego postępowania (abstrahuje od warunków rynku usług
pocztowych). Formułowanie ww. oczekiwania nie jest niezbędne, ani celowe do realizacji
przedmiotu zamówienia, czego najlepszym dowodem jest to, że ten sam zamawiający, w
takim samym postępowaniu, na taki sam przedmiot zamówienia w roku 2012 oczekiwania
takiego nie formułował.

Niezależnie od powyższego, w ocenie wykonawcy InPost posiadanie tej infrastruktury nie
powinno być wymagane już w dacie składania ofert (skoro w ocenie Zamawiającego
niezbędna będzie ona dopiero na etapie wykonywania świadczeń). W orzecznictwie
Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości sprzeciwiano się takiemu formułowaniu wymagań
przez zamawiającego, które prowadziłoby do preferencyjnego traktowania wykonawcy już
wykonującego świadczenia na rzecz zamawiającego, dysponującego wymaganą infrastrukturą
w dacie składania ofert (wyrok ETS z dnia 27 października 2005 r. C-234/03), gdzie zostało
wskazane, iż: „Art. 49 WE sprzeciwia się temu, aby instytucja zamawiająca zawarła w
dokumentacji zamówienia na świadczenie usług (...) po pierwsze, przesłanki dopuszczenia,
która zobowiązuje przedsiębiorstwo oferenta do posiadania w chwili składania oferty biura
dostępnego dla klientów w stolicy prowincji, w której mają być świadczone te usługi, i po
drugie, kryteriów oceny ofert, które uwzględniają, poprzez przyznanie dodatkowych punktów,
istnienie w chwili złożenia oferty zakładów produkcyjnych (...) usytuowanych w odległości
mniejszej niż 1000 km od tej prowincji lub biur dostępnych dla klientów w innych
miejscowościach tam określonych”. Podobnie Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z dnia
28 kwietnia 2008 roku (sygn. KIO 350/08) wskazała, iż wymóg posiadania przez wykonawcę
w dacie składania ofert placówek o określonej lokalizacji narusza zasadę równego dostępu do
zamówienia preferując określonych wykonawców. W orzecznictwie KIO wielokrotnie
podkreślano, iż warunki realizacji zamówienia powinny być tak wyznaczone, by dawały
możliwość wywiązania się ze zobowiązania zarówno podmiotom, które dotychczas
świadczyły usługi objęte przedmiotem zamówienia (w tym na rzecz Zamawiającego) i
posiadają pełną lub częściową infrastrukturę, jak i tym podmiotom, które dla realizacji
zamówienia muszą pozyskać niezbędną infrastrukturę (wyrok KIO z dnia 24 lipca 2008 r.
sygn. akt KIO/UZP 707/08). W ocenie Odwołującego należy dodać, iż nieprzypadkowo
warunki udziału, w postępowaniu, o których mowa w art. 22 ust. 1 P.z.p. (w tym także
warunki w zakresie środków organizacyjno - technicznych wykonawcy, o których mowa w
rozporządzeniu) odnoszą się do zasobów, którymi wykonawca będzie dysponował na etapie
wykonywania świadczeń, a nie w dacie składania ofert.

Reasumując, w ocenie Odwołującego, wymóg posiadania w dacie składania ofert placówek, o
których mowa w punkcie 6.3 SIWZ narusza zasadę uczciwej konkurencji, co uzasadnia
wniosek o nakazanie wykreślenia przedmiotowego postanowienia z treści dokumentacji
postępowania.

Odwołujący jako kolejną podstawę podniesionych zarzutów wskazał na wadliwość
przesłanek zmiany umowy. Zgodnie z treścią załączników nr 6 do siwz (wzory umów dla obu
części zamówienia) Zamawiający w odniesieniu do art. 144 ustawy P.z.p. określił w § 11
wzorów umów między innymi następujące przesłanki zmiany umowy:

1.    Wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają zastosowania formy pisemnego aneksu.

2.    Dopuszcza się następujące zmiany umowy:

1) zmiana jednostkowej ceny brutto oraz zmiana całkowitego wynagrodzenia brutto
Wykonawcy, w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę, w szczególności
w przypadku zmiany warunków świadczenia usług.

W ocenie InPost powyższe postanowienie rażąco narusza art. 144 ustawy P.z.p. i zasady
uczciwej konkurencji. Zamawiający przewiduje możliwość zmiany najistotniejszego
elementu oferty każdego wykonawcy (wysokość wynagrodzenia) odnosząc się do skrajnie
niejednoznacznej, niedookreślonej przesłanki „zaistnienia okoliczności uzasadniających
zmianę”. Należy uznać, iż faktycznie przesłanka zmiany nie została określona, a strony
zachowały sobie całkowitą dowolność zmiany umowy uzależnioną od woli zamawiającego.
Wniósł zatem o wykreślenie powyższej przesłanki zmiany umowy.

Jako kolejny przykład uprzywilejowanego traktowania Poczty Polskiej odwołujący
wskazał na określenie w warunkach SIWZ, iż usługa Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru
będzie wprowadzona nie wcześniej niż 1 lipca 2015 r., a więc w ostatnim półroczu
świadczenia usługi przez wykonawcę. Zamawiający ma świadomość, że innioperatorzy są w
stanie zapewnić możliwość obsługi EPO nawet w I półroczu obowiązywania umowy.
Podmiotem, który nie jest w stanie zapewnić funkcjonowania tego sytemu wcześniej niż w IV
półroczu obowiązywania umowy jest Poczta Polska S.A. Zamawiający ma tego świadomość i
formułuje warunki przetargu w taki sposób, by Poczty Polskiej S.A. nie wykluczyć.

Krajowa Izba Odwoławcza przechodząc do oceny złożonego odwołania ustaliła, iż wszczęcie
przedmiotowego postępowania nastąpiło w dniu 2.09.2013 r. poprzez zamieszczenie
ogłoszenia w siedzibie Zamawiającego - w miejscu publicznie dostępnym oraz na stronie
internetowej. Zgodnie z treścią zdania ostatniego Rozdziału I SIWZ zatytułowanego
„Informacje ogólne” pkt 2 - „Tryb udzielenia zamówienia” Zamawiający dopuścił składanie
ofert częściowych. Zgodnie z Rozdziałem II SIWZ zatytułowanym „Opis przedmiotu
zamówienia" pkt 1.2. przedmiot zamówienia został podzielony na 2 części:

część 1 - świadczenie usług pocztowych na rzecz jednostek organizacyjnych
sądownictwa powszechnego;

część 2 - świadczenie usług pocztowych na rzecz powszechnych jednostek
organizacyjnych prokuratury.

Izba następnie ustaliła, iż Zamawiający postawił w treści opisu przedmiotu
zamówienia (załącznik nr 5 do SIWZ) m.in. następujące wymogi:

6.    Zamawiający wymaga, aby zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo
pocztowe (Dz. U. ż 2012 r. poz. 1529), potwierdzenie nadania wydane przez placówkę
operatora miało moc dokumentu urzędowego.

7.    Jednostki sądownictwa i jednostki prokuratury będą wysyłać korespondencję tylko i
wyłącznie we własnym imieniu. W każdej sytuacji to właściwa jednostka będąca nadawcą
musi figurować j ako Nadawca przesyłki.

Zgodnie z punktem 3 „wymagane dokumenty” pkt 3.6. SIWZ Zamawiający wymagał od
wykonawcy w celu potwierdzenia, że oferowane usługi odpowiadają wymaganiom
określonym przez Zamawiającego przedłożenia oświadczenia potwierdzającego posiadanie:

a)    co najmniej po jednej placówce pocztowej, licząc średnio w skali kraju, przypadającej
na 6000 mieszkańców na terenie gmin miejskich i gmin miejsko - wiejskich.

b)    co najmniej jedną placówką pocztową, licząc średnio w skali kraju, przypadającą na
85 km² powierzchni w gminach wiejskich.

c)    w każdej gminie co najmniej jedną stalą placówką pocztową.

d)    oraz potwierdzające, iż wskazane w lit. a-c placówki pocztowe czynne będą we
wszystkie dni robocze, z wyjątkiem sobót, co najmniej 5 dni w tygodniu, a jeżeli w tygodniu
przypada dzień ustawowo wolny od pracy, liczba ta może być odpowiednio niższa, zgodnie z
załącznikiem nr 10 do SIWZ.

Następnie Izba ustaliła, iż Zamawiający w § 11 ust. 2 pkt 1 załącznika nr 6A i 6B do SIWZ
(wzór umowy) wskazał, że: „Dopuszcza się następujące zmiany umowy: zmiana jednostkowej
ceny brutto oraz zmiana całkowitego wynagrodzenia brutto Wykonawcy, w przypadku
zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę, w szczególności w przypadku zmiany
warunków świadczenia usług”.

Izba ustaliła także, iż przystąpienie do postępowania po stronie Zamawiającego zgłosił
wykonawca Poczta Polska S.A., wnosząc jednocześnie o oddalenie odwołania w całości jako
bezzasadnego.

W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej, przy uwzględnieniu zgromadzonego
materiału dowodowego oraz zakresu zarzutów podniesionych w odwołaniu, odwołanie
częściowo zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Izba wskazała na otoczenie prawne, które determinuje kwestię oceny
opisu przedmiotu zamówienia dokonanego przez zamawiającego w ramach przedmiotowego
postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Przedmiotem zamówienia jest bowiem
świadczenie usług pocztowych w obrocie krajowym i zagranicznym w zakresie
przyjmowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych oraz zwrotu przesyłek
niedoręczonych realizowanych na rzecz jednostek organizacyjnych prokuratury i
sądownictwa.

Izba oceniając podniesione w treści odwołania zarzuty miała na uwadze okoliczność, iż z
dniem 1 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe
(Dz. U. z dnia 29 grudnia 2012 r., poz. 1529), która implementowała do krajowego porządku
prawnego postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WEI z dnia 20
lutego 2008 r. zmieniającej dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia
rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dziennik Urzędowy L 052 z dnia 27
lutego 2008 r. P 0003 - 0020), która wprowadza na terenie Unii Europejskiej liberalizację
rynku usług pocztowych. Wraz z wejściem w życie nowego prawa pocztowego nastąpiło
uwolnienie rynku usług pocztowych mające na celu wdrożenie do polskiego systemu prawa
postanowień ww. dyrektywy 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego
2008 r. zmieniającej dyrektywę 97/67'/WE. W uzasadnieniu projektu ww. ustawy Prawo
pocztowe (nr druku 801) zostało wskazane m.in., że: „III dyrektywa kończy, rozpoczęty w
1997 r. w krajach członkowskich UE, proces stopniowej liberalizacji rynku usług pocztowych
i określa zasady funkcjonowania rynku pocztowego po jego pełnym otwarciu na konkurencję
tj. zniesieniu obszaru usług, jakie mogły być do tej pory zastrzeżone dla operatora/ów
świadczącego usługi powszechne w ramach nałożonego przez państwo obowiązku. (...)
Dyrektywa rozszerza także obszar dotychczasowych regulacji o kwestie istotne dla rynku
pocztowego funkcjonującego w warunkach konkurencji, tj. o dostęp operatorów pocztowych
do elementów 'infrastruktury pocztowej oraz dostarczanie przez operatorów pocztowych
informacji niezbędnych do realizacji zadań organu regulacyjnego związanych z rynkiem
pocztowym oraz dla celów statystycznych.”. Konsekwencje powyższej implementacji
odnoszą swoje skutki nie tylko w zakresie prawa pocztowego, ale również w innych
obszarach wskazanych w Rozdziale 13 ustawy Prawo pocztowe zatytułowanym ,,Zmiany w
przepisach obowiązujących”. W zakresie relewantnym dla rozstrzygnięcia zarzutów
podniesionych w rozpoznawanym odwołaniu należy wskazać na zmiany przepisów procedury
administracyjnej (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
- tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - zwana dalej „kpa”), sądowoadministracyjnej
(ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -
tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), karnej (ustawa z dnia 6 czerwca 1997
r. Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 z późn. zm. - zwana dalej
„kpk”), cywilnej (ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 z późn.
zm. - zwana dalej „kpc”) oraz postępowania w sprawach o wykroczenia (ustawa z dnia 24
sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity Dz. U. z
2013 r., 395 z późn. zm. - zwana dalej „kpw”).

W ramach wniesionego odwołania wykonawca InPost Spółka z o.o. w pierwszej
kolejności kwestionował postanowienie pkt 6 załącznika nr 5 do SWIZ zawierające wymóg,
aby potwierdzenie nadania miało moc dokumentu urzędowego zgodnie z treścią art. 17
ustawy Prawo pocztowe. W odniesieniu do znaczenia i istoty potwierdzenia nadania przesyłki
za pośrednictwem operatora wyznaczonego, o której mowa w art. 17 ustawy Prawo pocztowe,
Izba wskazała, iż powyższe domniemanie prawne ma służyć stronom i uczestnikom
postępowań celem dochowania terminów procesowych. O powyższym świadczy
jednoznacznie treść art. 57 § 5 pkt 2 kpa, art. 124 kpk, art. 165 § 2 kpc oraz art. 83 § 3 ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te bowiem odnoszą się do
czynności dochowania terminów procesowych, co jednoznacznie wynika z miejsca, w jakim
zostały one umiejscowione w ww. aktach prawnych i służą zabezpieczeniu interesów stron i
uczestników tychże postępowań. Zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy Prawo
pocztowe (nr druku 801) „Przepis art. 17 jest kontynuacją dotychczas obowiązującego
przepisu, co jest uzasadnione szczególną rolą operatora wyznaczonego, któremu państwo
powierza świadczenie usługi powszechnej i który gwarantuje ciągłość i dostępność tej
usługi.”. Tym samym przepisy te gwarantują dochowanie terminów dla stron i uczestników
już w momencie nadania pisma procesowego u operatora, który posiada status operatora
wyznaczonego, i tylko w tym zakresie korzystanie z tej gwarancji jest uzasadnione celem
zapewnienia pewności obrotu prawnego - gwarancja ta nie służy jednak organom ochrony
prawa jakimi są sądy i prokuratury. Jak wynika choćby z treści przepisu art. 131 § 1 kpk
„Wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy,
doręcza się przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. -
Prawo pocztowe albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności
przez Policję. Zatem ustawodawca, celem wywołania skutku polegającego na rozpoczęciu
biegu terminów procesowych dla stron i uczestników postępowania, nie wymaga doręczenia
ich przez sąd przy pomocy operatora wyznaczonego, lecz za wystarczające uznaje doręczenie
dokonane przez operatora pocztowego. Analogiczne regulacje znajdują się w przepisach
regulujących procedurę cywilną, administracyjną, sądowoadministracyjną i w sprawach o
wykroczenia (odsyłających do uregulowań kpk), w częściach odnoszących się do doręczeń.
Izba rozpoznając podniesione w treści odwołania zarzuty wzięła pod uwagę okoliczność, iż
zmiany przepisów procedury administracyjnej, sądowoadministracyjnej karnej, cywilnej oraz
postępowania w sprawach o wykroczenia zostały dokonane w wyniku wejścia w życie ustawy
Prawo pocztowe. A więc obecne brzmienie art. 131 § 1 kpk, art. 133 § 1 kpk (zmienionych z
dniem 1 stycznia 2013 r. na mocy art. 144 Prawo pocztowe) - stosowanych na mocy art. 38 §
1 kodeksu w sprawach o wykroczenia również w tychże postępowaniach, brzmienie art. 131 §
1 kpc oraz art. 139 § 1 kpc (zmienionych z dniem 1 stycznia 2013 r. na mocy art. 134 ustawy
Prawo pocztowe), brzmienie art. 39 kpa, art. 44 §1 pkt 1 kpa, jak również art. 47 § 1 kpa
(zmienionych z dniem 1 stycznia 2013 r. na mocy art. 132 ustawy Prawo pocztowe) oraz art.
65 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zmienionych z
dniem 1 stycznia 2013 r. na mocy art, 153 ustawy Prawo pocztowe) jest wynikiem zmiany
regulacji rynku usług pocztowych będących wynikiem implementacji do krajowego porządku
prawnego dyrektyw liberalizujących rynek tego typu usług - a nie zmian przepisów
regulujących procedury. Argument ten jest bardzo istotny, gdyż pozwala odczytać intencje
ustawodawcy w ramach dokonywania wykładni celowościowej i funkcjonalnej powyższych
przepisów.

Izba zaznaczyła także, iż opis przedmiotu zamówienia oraz sprecyzowanie warunków udziału
w postępowaniu stanowią najistotniejsze elementy postępowania mające wpływ na krąg
podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie zamówień i tym samym ich formułowanie
winno czynić zadość postanowieniom zasady wyrażonej przepisie art. 7 ust. 1 ustawy Pzp.

Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów, Izba nie dopatrzyła się naruszenia
art. 29 ust. 1 ustawy P.z.p., bowiem Odwołujący nie wykazał, iż opis przedmiotu zamówienia
jest niejednoznaczny, bądź nieprecyzyjny. W ocenie Izby, zawarty w treści załącznika nr 5 do
SIWZ opis jest wystarczający do identyfikacji obowiązków wykonawców ubiegających się o
udzielenie zamówienia publicznego - a nadto na skutek uregulowania pkt 6 załącznika nr 5 do
SIWZ, zawiera wymagania wychodzące poza zakres niezbędny do zapewnienia należytego
wykonania zamówienia. Jest on zatem na tyle kazuistyczny, a więc również z tego powodu
precyzyjny, iż ogranicza krąg potencjalnych wykonawców do jednego podmiotu o określonych
cechach wynikających z obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy P.z.p. Izba wskazała, że norma
prawna wyrażona w powyższym przepisie nakazuje dokonanie opisu przedmiotu zamówienia
w taki sposób, aby nie doszło do uprzywilejowania w nieuzasadniony sposób któregokolwiek z
wykonawców ubiegających się o udzielenie zamówienia. Analiza normy prawnej wyrażonej w
ww. przepisie wskazuje, iż aby doszło do złamania określonego w art. 29 ust. 2 ustawy P.z.p.
zakazu, sposób i treść merytoryczna opisu przedmiotu zamówienia musi być sformułowana w
ten sposób, iż przy określonych realiach rynkowych, prawnych i gospodarczych, tj. w
określonej sytuacji na rynku właściwym, dochodzi do faktycznego monopolu jednego
wykonawcy, producenta, dystrybutora (monopolu podmiotowego) lub monopolu jednego
określonego rodzaju produktu (monopolu przedmiotowego). W takim wypadku mamy do
czynienia z naruszeniem art. 29 ust. 2 ustawy P.z.p. Dla oceny naruszenia powyższego
przepisu znaczenie również ma fakt, w jakim trybie podmiot zamawiający prowadzi
postępowanie, gdyż inne przesłanki oceny tego naruszenia brane są pod uwagę w trybach
konkurencyjnych, inne zaś w trybach niekonkurencyjnych. W skrajnym zaś wypadku, tj. w
postępowaniu prowadzonym w trybie zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 67 ust. 1 pkt
1 lit. a-c ustawy P.z.p., opis przedmiotu zamówienia, ze swej istoty charakterystyczny dla tego
trybu i zawartych w powyższych przepisach przesłanek, będzie wskazywał wprost na jednego
wykonawcę. W ocenie Izby nie ulega żadnej wątpliwości, iż wymóg, aby potwierdzenie
nadania wydane przez placówkę wybranego operatora miało moc dokumentu urzędowego,
korespondujący z treścią art. 17 ustawy pp, wskazuje wprost, iż jedynym wykonawcą zdolnym
do realizacji przedmiotu zamówienia jest Poczta Polska S.A. Wymóg taki czyni przedmiotowe
postępowanie zamkniętym na konkurencję w najdalej idącym stopniu, tj. eliminuje ją
całko wicie - na co wskazał wprost Odwołujący posługując się tezą, iż takie postanowienie
przesądza o pozomości zastosowanego trybu konkurencyjnego.

W ocenie Izby tylko eliminacja z treści SIWZ postanowień ograniczających dostęp do
rynku operatorów pocztowych, poza uprzywilejowanym operatorem wyznaczonym,
doprowadzi do zachowania uczciwej konkurencji, której naruszenie zostało w ramach
rozpoznania przedmiotowego środka ochrony prawnej stwierdzone i wykazane przez
Odwołującego.

W niniejszych okolicznościach faktycznych Zamawiający nie był w stanie wykazać, iż
zawarte w opisie przedmiotu zamówienia żądanie, aby potwierdzenie nadania posiadało status
dokumentu urzędowego, co jednoznacznie i bezsprzecznie wskazuje, w oparciu o treść
przepisu art. 17 ustawy pp na operatora wyznaczonego (Poczta Polska S. A.), jest niezbędne i
jest jedynym sposobem ochrony jego uzasadnionych interesów. Podmiot ten, tj. Poczta Polska
S.A., w obowiązujących realiach prawnych i rynku właściwym dla tego typu usług jest
jedynym podmiotem będącym w stanie uczynić zadość wymogowi wyartykułowanemu w pkt
6 załącznika nr 5 do SIWZ. Izba wskazała, że gdyby Zamawiający uczynił zadość wykazaniu,
iż potwierdzenie nadania winno posiadać status dokumentu urzędowego, w oparciu o
wskazane wyżej okoliczności, mógłby skorzystać z trybu zamówienia z wolnej ręki. Zgodnie
bowiem z treścią przepisu art. 178. ust. 1 ustawy pp „Poczta Polska S.A. pełni obowiązki
operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy" (czyli od
dnia 01.01.2013 r.).

Odnosząc się do szczegółowych wymagań Zamawiającego wyspecyfikowanych w
treści załącznika nr 5 do SIWZ Izba wskazała, iż Zamawiający nie wykazał, że kwestionowany
przez Odwołującego wymóg zawarty w treści pkt 6 załącznika nr 5 do SIWZ był konieczny ze
względu na jego uzasadnione potrzeby. Przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie
uprawniały Zamawiającego do takiego ograniczenia zakresu podmiotowego wykonawców
mogących ubiegać się o przedmiotowe zamówienie publiczne. Po pierwsze, zmiany dotyczące
doręczeń wprowadzone na mocy ustawy prawo pocztowe do procedury administracyjnej,
sądowoadministracyjnej, karnej, cywilnej i w sprawach o wykroczenia wprost wskazują na
możliwość skorzystania w ramach tego typu usług z pośrednictwa operatora pocztowego, nie
zaś tylko i wyłącznie z operatora wyznaczonego. Po drugie, instytucja potwierdzenia nadania z
mocą dokumentu urzędowego służy stronom i uczestnikom ww. postępowań celem
dochowania terminów procesowych tworząc domniemanie skutkujące uznaniem, iż nadanie
pisma w placówce operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu
(przepisy kpc o doręczeniach) lub domniemanie dochowania terminu (przepisy kpa, kpk, kpw
dotyczące doręczeń). Po trzecie dokumentacja tworzona przez jednostki organizacyjne
sądownictwa i prokuratury w związku z realizacją ich obowiązków w zakresie doręczeń
posiada walor dokumentu urzędowego, gdyż zostaje sporządzona w określonej formie, przez
określone jednostki i w ramach ich ustawowych kompetencji. Po czwarte, jak słusznie wskazał
Odwołujący, do działalności podstawowej sądów i jednostek prokuratury odnoszą się terminy
instrukcyjne, których niedochowanie nie wywołuje żadnych negatywnych skutków
procesowych. W ocenie Izby uzasadnione potrzeby podmiotu zamawiającego mogą
ograniczać krąg potencjalnych wykonawców oraz wpływać na zakres oferowanych przez nich
usług, dostaw i robót budowlanych, o ile wynikają one z celu, dla którego podmiot
zamawiający wszczyna określone postępowanie, cel ten jest nakierowany na realizację tychże
potrzeb i w żaden inny sposób nie może zostać osiągnięty (zasada proporcjonalności), zaś
wymagania zamawiającego związane są z istotą przedmiotu zamówienia i jego
indywidualnymi właściwościami pozwalającymi na osiągnięcie wskazanego wyżej celu. To te
potrzeby decydują wszakże, iż przedmiotem zamówienia jest określona grupa usług lub
dostaw, zaś z grupy tej preferowane są te o najbardziej pożądanych cechach jakościowych,
ilościowych, ekonomicznych i organizacyjnych. W przedmiotowym postępowaniu nie mamy
zaś do czynienia z działaniem mającym na celu ograniczenie konkurencji, lecz z działaniem
powodującym jej całkowitą eliminację na skutek nałożenia irrelewantnych z punktu widzenia
potrzeb zamawiającego i jego statusu jako organu ochrony prawa, potrzeb i wymagań. Tego
rodzaju praktyka w ocenie Izby narusza obowiązujący porządek prawny. W przypadku, gdy
zamówienie może być zrealizowane tylko przez jednego wykonawcy, prowadzenie
postępowania w trybie konkurencyjnym z jednoczesnym dokonaniem opisu przedmiotu
zamówienia naruszającym dyrektywy określone w art. 29 ust. 2 ustawy P.z.p. godzi w
podstawowe zasady udzielania zamówień publicznych.

Odnosząc się do argumentacji Zamawiającego oraz Przystępującego w zakresie
konieczności, aby potwierdzenie nadania przesyłki posiadało walor dokumentu urzędowego,
Izba wskazała na treść art. 244 § 1 kpc, który kreuje domniemanie prawne stanowiące o roli
tego typu dowodu z dokumentu w cywilistycznym modelu procedury dowodowej.
Identyfikując znaczenie domniemania wskazanego w powyższym przepisie na kanwie
niniejszego sporu Izba podkreśliła, że na szczególną uwagę zasługuje użyte w treści ww.
przepisu sformułowanie „sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy
władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania”, co należy odczytywać w
ten sposób, iż aby uznać dany dokument za urzędowy muszą zostać spełnione trzy
podstawowe przesłanki. Po pierwsze, dokument urzędowy winien zostać sporządzony w
przepisanej formie - a więc formie wynikającej z powszechnie obowiązujących przepisów, lub
w przypadku, gdy przepisy nie regulują tej kwestii, z przepisów wewnętrznych danego organu
(regulaminów, zarządzeń, uchwał itp.). Po drugie, dokument winien być sporządzony przez
podmiot uprawniony do jego sporządzenia, co jednocześnie koresponduje z trzecim
warunkiem, iż sporządzenie dokumentu winno się mieścić w kognicji danego organu, tj. winno
mieścić się w ustawowo zakreślonym obszarze jego działania. Dokument spełniający ww.
warunki posiada walor dokumentu urzędowego i korzysta z domniemania prawdziwości jego
treści z rzeczywistym stanem rzeczy - czy to prawnym, czy też faktycznym. To domniemanie
prawdziwości jest bowiem uzależnione od wystawcy dokumentu, co odróżnia go od
dokumentu prywatnego. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszego sporu Izba
podniosła, iż organami uprawnionymi do nadawania przesyłek w ramach realizacji przedmiotu
zamówienia dla niniejszego postępowania będą jednostki sądownictwa i prokuratury. W
ramach swojej ustawowo określonej działalności komunikują się one ze stronami,
uczestnikami postępowań, jak również z osobami będącymi świadkami, biegłymi, kuratorami,
pełnomocnikami oraz innymi organami i urzędami m.in. w formie standardowej
korespondencji listowej. To ten sposób komunikacji stanowi przedmiot niniejszego
zamówienia. Zgodnie z treścią przepisu art. 131 § 1 kpc doręczenia dokonuje sąd.
Analogicznie stanowią przepisy Rozdziału 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 38, poz.
249 z późn. zm.), które realizacją obowiązku zapewnienia doręczania korespondencji obciążają
Prezesa sądu. Na mocy art. 141 kpk oraz art. 131 § 2 kpc i zawartej w tych przepisach
delegacji ustawowej doszło do wydania dwóch aktów prawnych w randze rozporządzeń, tj.
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie
szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U.
z 2010, Nr 190, poz. 1277) oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca
2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu
karnym (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz, 1022). Na znaczenie tychże aktów dla przedmiotowego
postępowania o udzielenie zamówienia wskazał również Zamawiający w treści załącznika nr 5
do SIWZ. Przepisy powyższych aktów wykonawczych określają obowiązki sądów związane z
realizacją funkcji doręczania przesyłek oraz określają wzór i formę wykazu przesyłek
poleconych nadanych w placówce pocztowej. Ponadto, zgodnie z treścią § 2 ust. 4 ww.
rozporządzenia odnoszącego się do doręczania pisma w postępowaniu cywilnym oraz § 3 ust.
1 ww. rozporządzenia odnoszącego się do doręczania pism w postępowaniu karnym,
doręczaną przesyłkę nadaj e się w pocztowej placówce nadawczej za potwierdzeniem nadania
w wykazie przesyłek poleconych (tzw. zbiorczej książce nadawczej). W ocenie Izby tzw.
zbiorcza książka nadawcza (określona w ww. rozporządzeniach jaką wykaz przesyłek
poleconych) ze względu na jej treść, ustaloną przepisami formę (w przypadku sądów będącą
nawet załącznikiem do ww. rozporządzeń), podmiot sporządzający, a zatem fakt, iż organem
zobligowanym do przekazywania korespondencji są jednostki organizacyjne sądownictwa i
prokuratury, ma walor dokumentu urzędowego i tym samym nie jest konieczne stosowanie
dodatkowego wzmocnienia w oparciu o instytucję uregulowaną w art. 17 ustawy pp. Mając
powyższe na uwadze Izba uznała, iż charakter dokumentu w postaci zbiorczej książki
nadawczej (określonego w rozporządzeniach jako „wykazu przesyłek poleconych nadanych w
placówce pocztowej") w wystarczający sposób zabezpiecza interesy Zamawiającego. Tego
rodzaju dokument, niezależnie od użytej nazwy, może zostać sporządzony zarówno przez
jednostki organizacyjne sądownictwa, jak również prokuratury. W jego treści organ może
bowiem określić liczbę porządkową (kolejny numer nadawczy przesyłki), miejsce
przeznaczenia (adresata), masę przesyłki, opłatę, uwagi (w tym sygn. akt) oraz datę
przekazania, zaś operator pocztowy uczyni wzmiankę o dacie przyjęcia przesyłki do wysłania.
Taki dokument ma walor dowodu z dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 244 § 1 kpc -
jeżeli zostanie sporządzony w określonej formie, przez uprawniony organ w ramach jego
kompetencji.

Poddając analizie zarzuty i argumentację zaprezentowaną przez Odwołującego KIO
podkreśliła, iż zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 P.z.p., brak było podstaw do
uznania, iż uzasadnione potrzeby Zamawiającego uprawniały go do dokonania opisu
przedmiotu zamówienia w sposób ograniczający krąg wykonawców mogących ubiegać się o
udzielenie zamówienia publicznego. W ocenie Izby, sposób i forma realizacji obowiązku
związanego z doręczeniami, zarówno przez jednostki prokuratury, jak i sądownictwa, w pełni
zabezpiecza interesy tychże jednostek bez konieczności korzystania z instytucji uregulowanej
w treści art. 17 ustawy pp. Wymóg ten, biorąc pod uwagę skutek w postaci całkowitej
eliminacji konkurencji w postępowaniu, godzący w naczelne zasady systemu zamówień
publicznych, jest nadmierny i prowadzi do zachwiania równowagi pomiędzy wskazanymi
wyżej zasadami a potrzebami podmiotu zamawiającego. Pomiędzy powyższymi i stojącymi
wobec siebie w opozycji cechami postępowania zachodzi swego rodzaju równowaga
pozwalająca jednocześnie uczynić zadość wymaganiom zamawiającego, przy jednoczesnym
respektowaniunaczelnych zasad systemu zamówień publicznych. W ocenie Izby zamawiający
naruszył powyższą równowagę korzystając z rozwiązania nieproporcjonalnego i
nieadekwatnego do zamierzonego celu.

W związku z powyższym Izba uznała dokonanie opisu przedmiotu zamówienia za
nieuzasadnione obiektywnymi potrzebami Zamawiającego, co prowadzi do naruszenia
uczciwej konkurencji, a tym samym do naruszenia art. 29 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 P.z.p.
Jednocześnie uwzględniając zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 P.z.p., mając na uwadze przepisy
powszechnie obowiązującego prawa, uznała, iż wymóg aby potwierdzenia nadania miało moc
dokumentu urzędowego nie znajduje żadnego normatywnego uzasadnienia i stoi wprost w
sprzeczności z regulacjami wprowadzonymi do krajowego porządku prawnego w wyniku
wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. przepisów obecnie obowiązującej ustawy pp. Mając
na uwadze wskazane wyżej argumenty Izba uznała, iż zasadne jest nakazanie Zamawiającemu
usunięcia z treści opisu przedmiotu zamówienia zawartego w załączniku nr 5 SIWZ punktu nr
6, przy jednoczesnym odstąpieniu od uczynienia zadość żądaniom Odwołującego usunięcia
również punktu nr 7. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż w ramach realizacji usługi, celem
zabezpieczenia interesów Zamawiającego, zbiorcze potwierdzenia nadania będzie stanowić
dowód realizacji obowiązku jednostek sądownictwa i prokuratury, Zamawiający ma prawo
żądać, aby jednostki te wysyłały korespondencję wyłącznie we własnym imieniu (aby były one
każdorazowo nadawcami przesyłki). Powyższe pozwoli również nadać potwierdzeniu nadania
(tj. przygotowanej przez jednostki sądownictwa oraz prokuratury zbiorczym książkom
nadawczym) status dokumentu urzędowego, co uczyni zadość wymaganiom zamawiającego z
jednoczesnym zapewnieniem naczelnych zasad udzielania zamówień publicznych, tj. zasadzie
uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Mając również na uwadze stanowisko Odwołującego zawarte w pkt 45 pisma
procesowego z dnia 02.10.2013 r. precyzujące, iż zarzut i żądanie odnoszące się do wymogu
posiadania przez dowód nadania mocy dokumentu urzędowego podniósł jedynie do części 1
przedmiotu zamówienia (usługi pocztowe świadczone na rzecz sądownictwa), czego w ocenie
Izby nie da się wywieść z treści odwołania, zaś w odniesieniu do części 2 przedmiotu
zamówienia (usługi pocztowe świadczone na rzecz prokuratury) nie podnosił, Izba wskazała,
iż nieracjonalne w jej ocenie jest uwzględnienie powyższego argumentu. Otóż jednostki
prokuratury i sądownictwa są podmiotami ochrony prawa i obowiązki związane z doręczaniem
korespondencji realizują w ramach przypisanych im kompetencji. Sam fakt, iż w odniesieniu
do jednostek sądownictwa istnieją szczegółowe przepisy określające procedury związane z
powyższymi czynnościami nie powoduje, iż status tychże jednostek jest odmienny. Wszakże
przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego w zakresie doręczeń stosuje się również do
prokuratury jako organu odpowiedzialnego za prowadzenie postępowania przygotowawczego
oraz wniesienie i popieranie oskarżenia w odniesieniu do przestępstw publicznoskargowych.
Ograniczenie zmiany treści SIWZ tylko do jednostek organizacyjnych sądownictwa
spowodowałoby odmienną kwalifikację zarzutu naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 P.z.p. w
identycznych okolicznościach prawnych (treści przepisów kpk odnoszących się do doręczeń),
które to okoliczności były podstawą niniejszego rozstrzygnięcia. Izba będąc związaną
zarzutami podniesionymi w treści odwołania wskazuje, iż zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 P.z.p.
odnoszący się do postanowień pkt 6 załącznika nr 5 do SIWZ odnosił się do obu części
postępowania i jego ograniczenie jedynie do jednostek organizacyjnych sądownictwa uznać
należy za pozbawione podstaw prawnych.

W odniesieniu do podstawy faktycznej zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 i art. 7 ust. 1
P.z.p. obejmującej odstąpienie od żądania określonej liczby placówek, ich rozmieszczenia i
godzin otwarcia, Odwołujący, w ocenie Izby, nie wykazał, iż ten wymóg jest nadmierny i nie
podyktowany uzasadnionym potrzebami zamawiającego. Nadto, biorąc pod uwagę treść
żądania Odwołującego zmierzającego do jego całkowitej eliminacji z treści opisu przedmiotu
zamówienia i przeniesienie tego wymogu na etap realizacji umowy, zarzut ten nie zasługiwał
na uwzględnienie. Odwołujący skupił się bowiem jedynie na wykazaniu, iż jest on
intencjonalny i preferuje jedynie wykonawcę Poczta Polska S.A. odstępując od wykazania, iż
tego typu żądania nie służą zapewnieniu bezpieczeństwa realizacji zamawianej usługi. Izba
wskazała, iż -okoliczność przeniesienia przez Zamawiającego wymogów określonych w
rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfiyzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie
warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z dnia 9
maja 2013 r., poz. 545) nie może per se stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Na
Odwołującym spoczywa ciężar dowodu i tym samym obowiązek wykazania, iż wymóg ten jest
nieracjonalny, ze względu na charakter zamawianej usługi, oraz nakierowany tylko i wyłącznie
na uprzywilejowanie określonego wykonawcy i naruszenie uczciwej konkurencji. Zamawiający
bowiem przedstawił w tym zakresie racjonalne argumenty, iż brak określonej liczby placówek
nakłada na adresatów korespondencji nieuzasadnione obowiązki poniesienia znacznych
kosztów dotarcia do oddalonych lokalizacji. Wymóg ten, w ocenie Izby, ma charakter czysto
techniczny i organizacyjny - a zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby stał się on elementem
opisu przedmiotu zamówienia, gdyż zawiera w sobie racjonalny warunek, aby wykonawca
posiadał wystarczającą, w ocenie Zamawiającego, liczbę placówek w określonych
lokalizacjach, gęstości rozmieszczenia oraz z preferowanym czasem ich otwarcia. Odwołujący
zaś, jak wyżej wskazano, nie pokusił się o podważenie racjonalności tego wymogu, co
poskutkowało oddaleniem powyższego zarzutu.

W ocenie Izby zarzut naruszenia art. 144 ust. 1 P.z.p. nie znalazł potwierdzenia. Jedynie
wówczas, gdy postanowienia umowy obiektywnie uniemożliwiają wykonawcy ubieganie się o
zamówienie, a zatem mogłyby, przy racjonalnym założeniu, powodować jego odstąpienie od
złożenia wniosku lub oferty w danym postępowaniu, można mówić o samym prawie do
zaskarżenia tychże postanowień (art. 179 ust. 1 ustawy P.z.p.) i ewentualnym ich wpływie na
wynik postępowania w przypadku potwierdzenia się podniesionych zarzutów (art. 192 ust. 2
ustawy P.z.p.). Takiego skutku, w ocenie Izby, nie wywołuje kwestionowane przez
Odwołującego postanowienie wzoru umowy. Sam fakt, iż reguły zmiany umowy zostały
określone na etapie postępowania w części przy użyciu klauzuli generalnej nie dyskwalifikuje
takich postanowień umowy, gdyż trudno na tym etapie postępowania przypisać im naruszenie
jakiejkolwiek normy prawnej P.z.p. odnoszącej się do etapu postępowania o udzielenie
zamówienia publicznego. Do naruszenia art. 144 ust. 1 P.z.p. może dojść na skutek zmiany
umowy, nie zaś na skutek niedookreślenia, zdaniem Odwołującego, warunków takiej zmiany.
Powyższego nie zmienia fakt, przywołany przez Odwołującego w treści pisma procesowego z
dnia 02.10.2013 r. że przedmiotem zarzutu jest wadliwe określenie przesłanek zmiany umowy
ujętych w treści § 11 ust. 2 pkt 1 wzorca umowy. Biorąc pod uwagę powyższe, nie określając
precyzyjnie lub w ogóle warunków zmiany, podmiot zamawiający traci jedynie uprawnienie do
ich dokonania - i to jest jedyna negatywna konsekwencja zaniechania w tym zakresie.
Zaniechanie takie nie czyni procesu udzielenia zamówienia wadliwym, gdyż przepis art. 144
ust. 1 P.z.p. konsekwencje zaniechań poczynionych przez podmiot zamawiający na etapie
procedury przenosi na etap realizacji umowy i odbiera prawo do dokonania jej zmiany, a w
przypadku dokonania takich zmian bez określenia ich reguł na etapie postępowania, zgodnie z
treścią art. 144 ust. 2 P.z.p. przewiduje konsekwencje w postaci unieważnienia części umowy.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 P.z.p.
poprzez opisanie żądań w odniesieniu do dokumentów składanych na potwierdzenie spełniania
przez oferowane usługi wymagań określonych przez Zamawiającego w sposób, który nie
zapewnia zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, Izba
wskazała, iż Odwołujący nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów. Nie wykazał w
szczególności, iż żądanie na etapie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, aby
wykonawca wykazał, iż świadczone przez niego usługi będą się charakteryzowały określonymi
cechami było przedwczesne i naruszało zasady udzielania zamówień publicznych. Wszakże
warunek dotyczący liczby placówek został przez Izbę oddalony, zaś sam etap żądania jego
spełnienia nie narusza przepisów P.z.p. i jest identyczny dla wszystkich wykonawców. Ponadto
sam Odwołujący podniósł w toku rozprawy, iż nawet wykonawca Poczta Polska S. A. w
obecnej chwili nie jest w stanie spełnić tego warunku. Tym samym podlegał on oddaleniu jako
bezzasadny.

Od powyższego wyroku skargę wniósł Zamawiający Skarb Państwa - Sąd
Apelacyjny w Krakowie oraz Prokuratura Generalna w Warszawie domagając się jego
zmiany i oddalenia odwołania oraz zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego
według przedłożonych rachunków i biletów oraz kosztów niniejszego postępowania, w tym
kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Zaskarżonemu wyrokowi
zarzucił naruszenie przepisu:

-    art. 7 ust 1 w zw. z art. 29 ust. 2 P.z.p. w zw. z art. 17 pp oraz w zw. § 2 ust. 4
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie
szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym i § 3 ust.
1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie
szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym przez błędne
przyjęcie, iż zbiorcza książka nadawcza (wykaz przesyłek poleconych) oraz wzmianka w
aktach sprawy w rozumieniu § 17 i 20 Zarządzenia Nr 81/03/DO Ministra Sprawiedliwości z
dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz
innych działów administracji sądowej, stanowią dokument urzędowy potwierdzający nadanie
przesyłki przez jednostki organizacyjne sądownictwa powszechnego i prokuratury;

-    art. 192 ust. 7 P.z.p. przez orzeczenie co do zarzutu, który nie został postawiony, a to
uwzględnienie odwołania i nakazanie zmiany SIWZ również w odniesieniu do jednostek
prokuratury, co do których Odwołujący wyraźnie wskazał iż zarzutu nie stawia i zmiany takiej
nie żąda;

-    art. 192 ust. 10 P.z.p. przez zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego od Za-
mawiającego na rzecz Odwołującego wbrew zasadzie odpowiedzialności za wynik postępo-
wania.

W uzasadnieniu skargi wskazano w pierwszej kolejności, iż w ramach postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego nie istnieje, ani nie może być wywodzony z przepisów,
nakaz dopuszczenia konkurencji absolutnej. Każde uszczegółowienie przedmiotu zamówienia
prowadzi do ograniczenia konkurencji, przy czym ocenę stopnia dopuszczalnego ograniczenia
konkurencji należy przeprowadzać w odniesieniu do konkretnych okoliczności i sytuacji danego
postępowania. Jeżeli warunki stawiane przez Zamawiającego znajdują uzasadnienie w świetle
celu, jakiemu ma służyć przedmiot zamówienia, to nie może być przyczyną ich ograniczenia
fakt, iż nie każdy produkt czy usługa dostępna na rynku może je spełnić. Zamawiający nie ma
też obowiązku obniżania wymagań, aby zapewnić wykonawcom możliwość zaoferowania
sprzętu standardowego. Zamawiający publiczny ma przede wszystkim obowiązek dokonywać
wydatków publicznych w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad:

a.    uzyskiwania naj lepszych efektów z danych nakładów,

b.    optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;

c.    w sposób umożliwiający terminową realizację zadań,

ł>

d. w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Izba przyjmuje, iż zamawiający może w
sposób uzasadniony oczekiwać, iż dowód nadania przesyłki będzie dokumentem urzędowym -
praktycznie wszystkie rozważania Izby w tym zakresie nakierowane są na wykazanie, iż takim
dokumentem jest tzw. zbiorcza książka nadawcza i nie ma potrzeby żądania kolejnego
dokumentu urzędowego potwierdzającego fakt nadania przesyłki i datę tego nadania. Pogląd
KIO co do charakteru prawnego zbiorczej książki nadawczej jest błędny.

Skarżący odnosząc się do argumentacji Izby przyznał, iż aktualnie organy prowadzące
postępowanie mogą korzystać przy doręczaniu pism do stron tych postępowań z każdego
operatora pocztowego. Nie ma to jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ możliwość
skorzystania z usługi każdego operatora nie oznacza, iż każdy operator pocztowy świadczy
usługę o takich samych parametrach jakościowych. Usługa operatora wyznaczonego ma dwa
dodatkowe parametry jakościowe, których nie są w stanie zapewnić operatorzy inni niż
wyznaczony. Nadanie pisma w placówce operatora wyznaczonego łączy się we wszystkich
procedurach z dochowaniem terminu na dopełnienie czynności, a dowód nadania przesyłki jest
dokumentem urzędowym. Korzystając z usług operatora wyznaczonego Zamawiający uzyskuje
usługę o lepszych parametrach jakościowych. Ponadto, potwierdzenie nadania z mocą
dokumentu urzędowego ma służyć stronom i uczestnikom postępowania celem dochowania
terminów procesowych. KIO pominęła, iż każda jednostka organizacyjna sądownictwa
powszechnego jest zwykłym uczestnikiem obrotu prawnego, a prokurator jako strażnik interesu
publicznego może występować w każdym postępowaniu cywilnym, administracyjnym i
sądowoadministracyjnym na prawach strony. Uchybienie terminowi procesowemu przez
prokuratora wywołuje takie same negatywne konsekwencje procesowe, jak w przypadku każdej
innej strony. Podobnie jest, gdy sąd jako statio fisci lub jako podmiot wyposażony w zdolność
procesową wykonuje swoje obowiązki i uprawnienia procesowe. Zamawiający podkreślił także,
iż niedochowanie terminu instrukcyjnego może powodować negatywne skutki i potencjalnie
może przełożyć się na odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Jeżeli taka
możliwość istnieje nawet w jednej sprawie przez okres obowiązywania umowy, Zamawiający,
jak każdy właściwie dbający o swoje interesy, ma prawo się zabezpieczyć przed tym ryzykiem
oraz je wyeliminować.

W odniesieniu do poglądu KIO co do charakteru prawnego zbiorczej książki nadawczej
skarżący wskazał, że argumentacja KIO opiera się na błędnych przesłankach i niedokładnie
przytoczonych przepisach prawa. Powołując się na przepisy zarządzenia Nr 81/03/00 Ministra
Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania
sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej wskazał, że jeżeli Sąd
dokonuje doręczenia korespondencji na zarządzenie sędziego, przygotowana przez sekretariat
wydziału przesyłka jest przekazywana do biura podawczego sądu lub pracownika
wyznaczonego do przyjmowania i wysyłania korespondencji. Datę przekazania biuru
podawczemu (wyznaczonemu pracownikowi) pisma lub przesyłki przeznaczonej do wysłania
pracownik sekretariatu wydziału odnotowuje we właściwych aktach i księgach biurowych.
Odnotowanie to odbywa się na kopii pisma wysłanego przez Sąd pozostawionego w aktach
sprawy. Przekazania przesyłki operatorowi pocztowemu nie dokonuje pracownik sekretariatu
wydziału, lecz wyznaczony pracownik lub biuro podawcze. Ani wyznaczony pracownik ani
biuro podawcze nie ma dostępu do akt postępowania, nie może zatem w aktach uczynić
wzmianki, iż przesyłka została nadana. Wskazuje się kiedy przesyłka została przekazana do
ekspedycji (a nawet gdyby w jakiejś jednostce zdarzyło się, że czynności te wykonuje jedna
osoba - wzmiankaw aktach musiałaby być dokonana w oparciu o dokument nadania, jej
prawdziwość związana byłaby z charakterem prawnym dokumentu nadania). Przesyłka
znajdująca się w biurze podawczym jest następnie nadawana u operatora pocztowego w oparciu
o wykaz. Skarżący podniósł, że według KIO, skoro zgodnie z § 2 ust. 4 Rozporządzenie

Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i
sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu
doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym, przesyłkę nadaj e się za pokwitowaniem
(potwierdzeniem nadania) w wykazie nadanych przesyłek poleconych, którego wzór określa
załącznik nr 2 do rozporządzenia, to wykaz nadanych przesyłek poleconych sporządzony przez
pracownika sądu (prokuratury) jest dokumentem urzędowym, albowiem jest przygotowany
przez pracownika sądu (prokuratury) i ma określoną formę. Tyle tylko, że to nie jest dokument,
a zwykła tabelka bez niczyjego podpisu. Ściślej jest to dokument anonimowy, który z definicji
nie może być dokumentem urzędowym. Skarżący podniósł, że wykaz przesyłek przekazanych
do wysłania staje się dokumentem (prywatnym lub urzędowym) dopiero po dokonaniu na nim
pokwitowania (potwierdzenia), co wynika wprost z § 2 ust. 4 Rozporządzenia. Natomiast skoro
pokwitowania przyjęcia (potwierdzenia nadania) dokonuje operator pocztowy, albowiem nie
dokonuje tej czynności pracownik sądu ani pracownik prokuratury, to nie sposób przyjąć, iż
wykaz nadanych przesyłek poleconych jest dokumentem urzędowym. Nie jest bowiem
sporządzony przez uprawniony do tego organ (sąd, prokuraturę). Natomiast jeśli wziąć pod
uwagę, że operator pocztowy to zwykły podmiot prawa, który nie jest ani urzędem ani organem
ani nawet instytucją zaufania publicznego, to jego podpis (podpis jego pracownika) jako
pokwitowanie nie ma żadnego szczególnego waloru dowodowego ipso se. Innymi słowy,
podpisanie wykazu przesyłek przez przedstawiciela operatora pocztowego nie nadaje temu
wykazowi waloru dokumentu urzędowego dopóty, dopóki nie wskaże się w systemie prawa
powszechnie obowiązującego takiego przepisu, który temu dokumentowi podpisanemu przez
pracownika przedsiębiorcy nie nada szczególnego waloru - dokumentu urzędowego. Przepisem
takim jest art. 17 pp. Z woli ustawodawcy wyłącznie operator wyznaczony ma moc i zdolność
do tego, aby przez pokwitowanie nadać wykazowi nadanych przesyłek poleconych walor
dokumentu urzędowego. Pokwitowanie operatora innego niż wyznaczony naturalnie spowoduje,
iż wykaz stanie się dokumentem sporządzonym w określonej formie (wynikającej z
rozporządzenia), ale dokumentem prywatnym.

W dalszej części uzasadnienia skarżący zarzucił błędne pojmowanie przez KIO pojęcia
„dokumentu urzędowego” nie uwzględniające jednego z jego elementów konstytutywnych,
jakim jest podpis. Podkreślił, że niepodważalna i powszechnie przyjęta w doktrynie procesu
cywilnego jest teza, że dokument urzędowy (publiczny) musi być podpisany. Obowiązek
podpisania dokumentu urzędowego wynika m.in. z wymogu sporządzenia tego dokumentu w
odpowiedniej formie (art. 244 § 1 Kpc) oraz z przepisów szczególnych o formie konkretnych
czynności urzędowych. Niepodpisany dokument urzędowy nie istnieje. W związku z
powyższym, w ocenie skarżącego nie sposób uznać, iż dokument urzędowy może nie być
podpisany, natomiast przygotowanie zestawienia nie powoduje, że to zestawienie jest
dokumentem urzędowym. Stałoby się, gdyby został podpisany przez twórcę będącego organem
władzy. Podpis taki nie jest wymagany ani przez zarządzenie ani przez rozporządzenie.
Jedynym podpisem na tym zestawieniu jest podpis przedstawiciela operatora pocztowego
wyznaczonego. Ponadto skarżący podniósł, że nawet gdyby na wykazie podpisał się pracownik
sądu lub prokuratury w niczym nie zmieniłoby to faktu, iż taki wykaz nie stałby się dokumen-
tem urzędowym, albowiem osoby te nie mogą potwierdzać czynności nadania. Waloru tego
dokument nabywa dopiero po pokwitowaniu przez przedstawiciela operatora wyznaczonego, a
podpis przez pracownika operatora innego niż wyznaczony nie powoduje, iż dokument staje się
urzędowym. Powyższe przesądza o niezasadności twierdzeń Izby jakoby wykaz, o którym pisze
Izba, był dokumentem urzędowym. Odpada też zarzut nieproporcjonalności, albowiem skoro nie
dochodzi do duplikowania dokumentów urzędowych w momencie nadania, to jednokrotne
żądanie dokumentu urzędowego nie jest nieproporcjonalne i nieadekwatne. Jeżeli więc
jednocześnie Izba nie kwestionuje prawa zamawiającego do żądania potwierdzenia nadania
mającego walor dokumentu urzędowego, zaskarżony wyrok winien ulec zmianie poprzez
oddalenie odwołania.

Skarżący zarzucił także, że w zakresie tego samego zapisu w odniesieniu do jednostek
prokuratury Izba wyszła poza zakres wyraźnie sprecyzowanego w odwołaniu InPostu zarzutu
(co w uzasadnieniu zostało stwierdzone), a co na podstawie art. 192 ust. 7 P.z.p. jest
niedopuszczalne. A zatem w tym zakresie wyrok jest oczywiście błędny.

W odpowiedzi na skargę In Post Sp. z o.o. w Krakowie wniosła o:

1.    odrzucenie w całości skargi wniesionej przez Prokuraturę Generalną w Warszawie
oraz odrzucenie skargi wniesionej przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w zakresie
odnoszącym się do zamówienia udzielonego przez Prokuraturę Generalną w
Warszawie oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie; ewentualnie

2.    na wypadek uznania, że nie zachodzą przesłanki do wydania wyroku zgodnie z pkt. 1
wniósł o umorzenie postępowania w całości; ewentualnie

3.    na wypadek uznania nie zachodzą przesłanki do wydania wyroku zgodnie z pkt. 2
wniósł o oddalenie skargi,

a nadto o zasądzenie kosztów postępowania toczącego się wskutek wniesienia skargi.

Interwenient uboczny Poczta Polska S.A. w Warszawie poparł stanowisko
Zamawiającego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do sformułowanych w odpowiedzi na skargę przez
uczestnika InPost Paczkomaty sp. z o.o. w .Krakowie wniosków formalnych dotyczących
odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania, wskazać należy, iż nie zasługiwały one na
uwzględnienie.

Ma rację przeciwnik skargi, iż w części wstępnej skargi strona skarżąca nie została precyzyjnie
oznaczona. Jako skarżący wskazany został Sąd Apelacyjny w Krakowie oraz Prokuratura
Generalna w Warszawie, a więc podmioty, które w ocenie Sądu Okręgowego jako tzw. stado
fisd Skarbu Państwa nie mają zdolności sądowej w niniejszym postępowaniu skargowym
toczącym się przed sądem. Podkreślić jednakże należy, że w skardze, tuż po oznaczeniu strony
przeciwnej, wskazano, że podmioty wnoszące skargę działają jako jednostki organizacyjne
Skarbu Państwa. W takiej sytuacji, zarzuty dotyczące nieprawidłowego oznaczenia strony
skarżącej nie mogą zostać uznane za zasadne. Z całą bowiem pewnością, skarżącym jest Skarb
Państwa reprezentowany przez Sąd Apelacyjny w Krakowie i Prokuraturę Generalną w
Warszawie, zaś brak wymienienia Skarbu Państwa przy określeniu podmiotu skarżącego jest
jedynie oczywistą niedokładnością. Na marginesie można również odnotować, iż wątpliwości
co do określenia podmiotu skarżącego, który zainicjował niniejsze postępowanie, nie miał także
ani Sąd Apelacyjny w Krakowie, ani Sąd Najwyższy, które to sądy orzekały w przedmiocie
zasadności złożonego w toku postępowania wniosku o wyłączenie sędziów.

Nie było podstaw do odrzucenia skargi wniesionej przez Skarb Państwa - Prokuraturę
Generalną w Warszawie jako skargi wniesionej do niewłaściwego sądu tj. Sądu Okręgowego
w Krakowie zamiast do Sądu Okręgowego w Warszawie jako sądu właściwego ze względu na
siedzibę tego zamawiającego. Dla oceny ww. zarzutu istotna jest treść art. 16 ust. 1 P.z.p.,
zgodnie z którym zamawiający mogą wspólnie przeprowadzić postępowanie i udzielić
zamówienia, wyznaczając spośród siebie zamawiającego upoważnionego do przeprowadzenia
postępowania i udzielenia zamówienia w ich imieniu i na ich rzecz. Z §3 ust. 1 porozumienia
dnia 24 sierpnia 2013r. nr 1/2013 zawartego między Sądem Apelacyjnym w Krakowie a
Prokuraturą Generalną w Warszawie wynika, że w celu przeprowadzenia postępowania i
udzielenia zamówienia publicznego, którego przedmiotem jest świadczenie usług pocztowych
w obrocie krajowym i zagranicznym w zakresie przyjmowania, przemieszczania i doręczania
przesyłek pocztowych oraz zwrotu przesyłek niedoręczonych, strony porozumienia
wyznaczyły Sąd Apelacyjny w Krakowie jako zamawiającego upoważnionego do
przygotowania i przeprowadzenia oraz udzielenia zamówienia w ich imieniu i na ich rzecz.
Prokuratura Generalna w § 3 ust. 2 porozumienia równocześnie udzieliła Sądowi
Apelacyjnemu wszelkich pełnomocnictw w zakresie niezbędnym do realizacji porozumienia,
przy czym w ust. 3 tego paragrafu sprecyzowano, iż pełnomocnictwa te obejmują m.in.
możliwość reprezentowania strony w charakterze zamawiającego w postępowaniu
odwoławczym i skargowym, w tym przed Krajową Izbą Odwoławczą i sądami
powszechnymi. Podkreślić należy także, iż z treści Specyfikacji Istotnych Warunków
Zamówienia wynika, że zamawiającym jest Sąd Apelacyjny w Krakowie działający na rzecz
jednostek organizacyjnych sądownictwa powszechnego oraz powszechnych jednostek
organizacyjnych prokuratury. Aczkolwiek w ocenie Sądu Okręgowego brak podstaw do
przyjęcia, aby porozumienie zawarte na podstawie ww. art. 16 ust. 1 P.z.p. kreowało -
zwłaszcza na etapie postępowania sądowego - jednego zamawiającego, służy ono bowiem
określeniu wzajemnych stosunków między zamawiającymi (tak również Stefan Babiarz w
Komentarz Prawo zamówień publicznych Lexis Nexis Warszawa 2011), to na etapie
dokonywania czynności związanych z zamówieniem zamawiających reprezentował Sąd
Apelacyjny w Krakowie. Siedziba ww. podmiotu wyznaczyła zatem właściwość sądu do
rozpoznania skargi na podstawie art. 198b ust. 1 P.z.p. Z powyższych względów nie można
również przyjąć, iż skarga wniesiona przez Skarb Państwa - Sąd Apelacyjny w Krakowie ,w
części dotyczącej'części 2 zamówienia jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlega
odrzuceniu. Podkreślić należy przy tym, iż stroną zamawiającą jest Skarb Państwa (jeden
podmiot), a Sąd Apelacyjny i Prokuratura Generalna są jedynie statio fisci reprezentującymi
ten podmiot.

Nie zachodziły także podstawy do umorzenia niniejszego postępowania z uwagi na
argumentowaną w odpowiedzi na skargę zbędność rozpoznania skargi i jej bezprzedmiotowość,
która wiązać miała się z faktem wykonania wyroku KIO przez zamawiającego oraz brakiem
możliwości dokonywania zmian w specyfikacji istotnych warunków zamówienia z uwagi na
upływ terminu do składania ofert. W tym zakresie należy wyjaśnić, iż w niniejszej sprawie
okazało się niemożliwym rozpoznanie przez tut. Sąd skargi w przewidzianym w art. 198f ust. 1
P.z.p. terminie jednego miesiąca od dnia jej wpływu, co było jednak konsekwencją konieczności
rozpoznania złożonego przez wykonawcę wniosku o wyłączenie sędziów zarówno Sądu
Okręgowego w Krakowie, jak i Sądu Apelacyjnego w Krakowie, w przedmiocie których
rozstrzygnięcie musiały kolejno wydać Sąd Najwyższy oraz Sąd Apelacyjny w Krakowie.
Faktem jest, że w czasie trwania postępowania sądowego doszło do zakończenia postępowania
przetargowego, albowiem dokonano wyboru najkorzystniejszej oferty i podpisano umowę.
Okoliczności te nie uzasadniają jednak twierdzenia, iż niniejsze postępowanie sądowe stało się
bezprzedmiotowe, czy też, że zbędnym stało się rozpoznanie wniesionej przez zamawiającego
skargi na wyrok KIO. Aktualnie za ugruntowany należy przyjąć pogląd, zgodnie z którym nawet
zawarcie umowy w toku postępowania dotyczącego przedmiotowego postępowania nie czyni
zbędnym orzeczenia sądu w wyniku skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej. Trzeba
podkreślić, że wprowadzenie do systemu prawnego środka odwoławczego w postaci skargi na
wyrok arbitrów do sądu powszechnego spowodowane było koniecznością dostosowania
przepisów prawa polskiego do prawa unijnego. W dyrektywie 89/665/EWG zaleca się
wprowadzenie kontroli sądu lub innego organu będącego sądem w rozumieniu Traktatu o

Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niezależnego zarówno od zmawiającego, jak i od organu
odwoławczego. W tym zatem kontekście należy przyjąć, że intencją wprowadzenia
przedmiotowych przepisów było zapewnienie stronom prawa do kontroli wyroków Krajowej
Izby Odwoławczej dokonywanej przez sąd, jako organ niezależny i niezawisły. Strony
postępowania odwoławczego prowadzonego przed Izbą nie mogą zostać pozbawione tego
prawa w sytuacji, gdy istotnie postępowanie przetargowe zostanie już zakończone i zostanie
zawarta umowa, a nawet wtedy, gdy umowa ta zostanie już wykonana w całości. Brak jest
bowiem jakichkolwiek podstaw, aby w takich okolicznościach odmówić możliwości
skutecznego wniesienia skargi tym stronom, czy też zwolnić sąd powszechny z obowiązku
rozpoznania wniesionej do niego skargi, pozbawiając je tym samym przewidzianego przepisami
ustawy i wymaganego przepisami prawa europejskiego środka ochrony prawnej, który może
doprowadzić - w razie gdy została zawarta umowa w sprawie zamówienia - do stwierdzenia
naruszenia przepisów ustawy P.z.p. (art. 192 ust. 3 pkt 3 wzw. Z art. 198fust. 2 zd. 2 P.z.p.) .

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniesionej przez zamawiającego skargi,
wskazać należy, że w ocenie Sądu Okręgowego, nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Po pierwsze należy zauważyć, że postanowienia SIWZ, które nakazano Zamawiającemu -
zgodnie z treścią pkt 1 zaskarżonego wyroku KIO - usunąć, tj. pkt 6 załącznika nr 5 do SIWZ,
statuujący wymóg, aby zgodnie z art. 17 ustawy prawo pocztowe potwierdzenie nadania
przesyłki wydane przez placówkę operatora miało moc dokumentu urzędowego, mają
niewątpliwie charakter zastrzeżenia ograniczającego konkurencję. Jak zostało wskazane w
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z 7 października 2013r., tak sformułowany warunek
prowadził do całkowitego wyłączenia konkurencji, umożliwiał bowiem złożenie oferty
wyłącznie przez operatora wyznaczonego, którym jest aktualnie Poczta Polska S.A. Zgodnie z
art. 17 Prawa pocztowego, zawarte w nim zastrzeżenie charakteru dokumentu urzędowego dla
potwierdzenia nadania dotyczy jedynie potwierdzenia wydanego przez wyznaczonego operatora
pocztowego. Stosownie do treści art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, który obowiązywał jeszcze
przed ogłoszeniem przetargu, status wyznaczonego operatora pocztowego w okresie 3 lat od
dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. do dnia 31 grudnia 2015 r. posiada Poczta Polska S.A.
Pozostali operatorzy pocztowi, w tym wykonawca składający odwołanie mogą potwierdzić
nadanie przesyłki rejestrowej wyłącznie dokumentem prywatnym, a zatem nie spełniają
warunków zamówienia określonych w SIWZ. Przedmiotowe postępowanie staje się zatem
zamknięte na konkurencję.

W tym miejscu należy się odwołać do naczelnej zasady prawa zamówień publicznych,
wyrażonej w szczególności art. 7 ust. 1 P.z.p. oraz do treści art. 29 ust. 2 P.z.p. Pierwszy ze
wskazanych przepisów nakłada na zamawiającego obowiązek przygotowania i
przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie
uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców, wyłączając możliwość
traktowania któregokolwiek z oferentów w sposób uprzywilejowany i zakazując stosowania
preferencji podmiotowych. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 2 P.z.p., przedmiotu zamówienia
nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję. Z podanych
wyżej norm nie można jednakże wywodzić poglądu, iż zagwarantowanie konkurencyjności
postępowania w przedmiocie udzielania zamówienia publicznego jest celem, który
zamawiający ma osiągnąć kosztem rezygnacji ze sformułowania warunków przetargu w
sposób gwarantujący zaspokojenie jego uzasadnionych potrzeb. Sąd Okręgowy w składzie
rozpoznającym niniejszą skargę podziela stanowisko zamawiającego, jak i stanowisko
Krajowej Izby Odwoławczej zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w
sprawie zamówienia publicznego istotny jest interes zamawiającego oraz zaspokojenie jego
potrzeb. Zaspokojenie tych potrzeb winno jednakże nastąpić w warunkach konkurencji.
Możliwe jest ograniczenie kręgu wykonawców poprzez sformułowanie warunków SIWZ,
jednakże postanowienia ograniczające konkurencję (zwłaszcza wyłączające ją całkowicie)
muszą być uzasadnione usprawiedliwionym interesem zamawiającego. Chodzi tu o racjonalne
oczekiwania zamawiającego i świadczenia o najwyższym poziomie jakości, oceniane
jednakże przez cel zamówienia. Niezbędne jest zatem porównanie, czy sprecyzowane
warunki pozostają adekwatne do rzeczywistych i niezbędnych potrzeb zamawiającego.

W tym miejscu, należy ponownie przytoczyć zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku
rozważania dotyczące zagadnienia proporcjonalności warunku, które w drodze analogii
można odnieść także do opisu przedmiotu zamówienia. I tak, konieczna jest analiza trzech
aspektów: po pierwsze, czy wymagania w zakresie opisu przedmiotu zamówienia są w stanie
doprowadzić do zamierzonych przez nie skutków, po drugie, czy opis przedmiotu jest
rzeczywiście niezbędny dla interesu zmawiającego, i po trzecie, czy efekty będą pozostawały
w proporcji od ciężarów nakładanych na wykonawcę. Analiza obejmuje zatem porównanie
adekwatności celu i środka służącego do jego osiągnięcia. Mając powyższe na uwadze, należy
stwierdzić, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy po stronie sądów
i prokuratur rzeczywiście istnieje uzasadniony interes, aby nadanie przez te jednostki
organizacyjne przesyłki było potwierdzone dokumentem mającym charakter dokumentu
urzędowego.

W aspekcie argumentacji zawartej w skardze należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zbyt
daleko idące wnioski wyciągnął Zamawiający z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podnosząc,
że Krajowa Izba Odwoławcza przyjęła, iż zamawiający może w sposób usprawiedliwiony
oczekiwać, że dowód nadania przesyłki będzie dokumentem urzędowym, zaś uwzględnienie
odwołania wykonawcy było jedynie skutkiem stwierdzenia przez arbitrów, iź w procedurze
nadawania przesyłek zamawiający dysponuje innym dokumentem urzędowym
potwierdzającym fakt nadania. W uzasadnieniu wyroku Izba wskazała na ćztery argumenty,
przy uwzględnieniu których nie można uznać, aby wymóg zawarty w treści pkt 6 załącznika nr
5 do SIWZ był konieczny ze względu na uzasadnione potrzeby zamawiającego. Po pierwsze,
Izba odwołała się do zmian przepisów regulujących doręczenia w procedurach sądowych, a
dokonanych przepisami ustawy Prawo pocztowe. W tym zakresie podkreśliła, że wedle
aktualnie obowiązujących przepisów zarówno w procedurze administracyjnej,
sądowoadministracyjnej, karnej, cywilnej, jak i w sprawach o wykroczenia doręczenia mogą
następować przez operatora pocztowego, nie zaś tylko i wyłącznie przez operatora
wyznaczonego. Po drugie, w ocenie Izby instytucja potwierdzenia nadania z mocą dokumentu
urzędowego służy stronom i uczestnikom tych postępowań celem dochowania terminów
procesowych. Po trzecie, dokumentacja tworzona przez sądy i prokuratury w związku z
realizacją obowiązków w zakresie doręczeń posiada walor dokumentu urzędowego, oraz po
czwarte - do działalności sądów i prokuratur odnoszą się terminy instrukcyjne. Argumentacja
Izby nie odwołała się zatem wyłącznie do dublowania się dokumentacji urzędowej.

W ocenie Sądu Okręgowego trafne jest stanowisko Izby, zgodnie z którym opis przedmiotu
zamówienia zawarty w treści pkt 6 załącznika 5 do SIWZ nie był uzasadniony obiektywnymi
potrzebami Zamawiającego, aczkolwiek argumentacja powołana na uzasadnienie ww.
stanowiska nie jest przez sąd w całości podzielana.

Zamawiający zasadnie wskazuje zarówno w odpowiedzi na odwołanie, jak w samej skardze, iż
potrzeba dokonywania doręczeń przesyłek pocztowych występuje zarówno wówczas, gdy sądy
i prokuratury działają jako organy prowadzące postępowanie w sprawie, jak i wówczas, gdy sąd

ł*

lub prokurator występuje jako strona (uczestnik) toczącego się postępowania (np. cywilnego,
administracyjnego). W zakresie pierwszej z wyróżnionych sytuacji należy stwierdzić, iż tryb
nadawania pism przez sądy i prokuratury w ramach prowadzonych przez nie spraw jest
regulowany przepisami prawa, które opisują czynności, jakie powinny zostać podjęte w celu
wysłania do strony pisma oraz kolejności ich podejmowania. W zakresie procedury sądowej
przedmiotowa materia jest unormowana przepisami zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z
dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz
innych działów administracji rządowej (Dz.Urz. MS z dnia 31 grudnia 2003 r.), natomiast
zasady wysyłki pism prokuratury określone zostały przepisami zarządzenia Prokuratora
Generalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów
oraz innych działów administracji w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury
(M.P. z dnia 31 marca 2011 r.). W tym zakresie zastosowanie znajdują również rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i
trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym (Dz. U. z dnia 26 czerwca 2003 r.)
oraz z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism
sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1350 z późn. zm.). I tak można
wskazać w szczególności, że w postępowaniu sądowym procedura doręczenia rozpoczyna się
od wydania przez sędziego zarządzenia o doręczeniu określonego pisma stronom, które
opatrywane jest datą i podpisem sędziego, następnie zarządzenie to jest wykonywane przez
pracownika sekretariatu, który również dokonuje adnotacji o dacie wykonania zarządzenia,
potwierdzając ją podpisem, i wreszcie taka przesyłka jest odnotowywana w wykazie przesyłek
poleconych, czyli tzw. zbiorczej książce nadawczej.

W tym miejscu należy podkreślić, iż w ocenie Sądu Okręgowego, zbiorcza książka nadawcza,
wbrew stanowisku Krajowej Izby Odwoławczej, nie jest dokumentem urzędowym. W tym
zakresie sąd w całości podziela argumentację Zamawiającego, który prawidłowo-wskazywał, iż
wykaz ten jest w szczególności pozbawiony podpisu pracownika organu (sądu, prokuratury).
Zgodnie z przeważającymi poglądami doktryny (K.Knoppek, Dokument w procesie cywilnym,
Poznań 1993, s. 21, A.Bieliński, Charakter podpisu w polskim prawie cywilnym materialnym i
procesowym, Legalis) dokument urzędowy musi być podpisany, zaś ww. obowiązek wynika z
wymogu sporządzenia tego dokumentu w odpowiedniej formie oraz z przepisów szczególnych
o formie konkretnych czynności urzędowych. Istnienie podpisu osoby upoważnionej do
działania w charakterze organu stanowi dowód zamiaru wywołania określonych skutków,
dowodzi zakończenia dokumentu wraz z określeniem ostatecznej wersji zawartego w nim
oświadczenia. Niepodpisany dokument urzędowy jest dokumentem nieistniejącym. Skoro
zatem zestawienia w postaci wykazu nadanych przesyłek (tzw. zbiorcza książka nadawcza) nie
zawiera podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu danego sądu czy jednostki
prokuratury nie może być mowy o traktowaniu ww. wykazu jako dokumentu urzędowego.
Uwzględniając natomiast treść art. 244 § 1 K.p.c., który definiuje dokumenty urzędowe jako
dokumenty sporządzane przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy
państwowe w zakresie ich działania, koniecznym staje się wskazanie, że zbiorcza książka
nadawcza nie może zostać zakwalifikowana do kategorii dokumentów, o których stanowi ten
przepis, jeszcze z jednego powodu. Mianowicie jest ona tylko częściowo tworzona przez
pracownika sądowego. Należy bowiem zauważyć, że to przedstawiciel operatora pocztowego, a
nie pracownik sądu, wykaz opatruje pieczęcią operatora potwierdzającą fakt nadania, a więc tą
okoliczność na którą zamawiający chciałby zapewnić sobie dowód z dokumentu urzędowego.

Skarżący ma rację podnosząc, że nie można wykluczyć przypadków, w których data nadania
przesyłki pocztowej przez sąd lub prokuraturę będzie miała znaczenia. Co prawda terminy dla
sądu określone w przepisach proceduralnych (tak jak wskazuje Izba) są terminami
instrukcyjnymi, niemniej jednak zwłoka w doręczeniu tytułu wykonawczego, postanowienia
zabezpieczającego lub odpisu wyroku z uzasadnieniem może narazić stronę na szkodę, rodzącą
z kolei odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Oczywiście data ekspediowania
przesyłki sądowej lub prokuratorskiej ma także znaczenie dla oceny zasadności ewentualnej
skargi na przewlekłość postępowania. Mimo jednak tych okoliczności, w ocenie Sądu
Okręgowego, sądy i prokuratury nie posiadają interesu w stawianiu w ramach prowadzonego
przetargu wymagania wystawiania przez operatora pocztowego dokumentu urzędowego na
potwierdzenie faktu nadania przesyłki sądowej, albowiem okoliczność tę mogą, w przypadku
powstania takiej potrzeby wykazywać dowodami z dokumentów, które zostają sporządzone w
ramach opisanej wyżej procedury ekspediowania przesyłek do stron prowadzonych
postępowań. W szczególności znaczenie będzie miała dokonana w aktach sprawy adnotacja
pracownika sądu czy prokuratury o wykonaniu zarządzenia w przedmiocie doręczenia pisma
oraz wykaz przesyłek poleconych nadanych w placówce pocztowej, mimo iż nie będzie miał on
charakteru dokumentu urzędowego. Fakt nadania przez sąd lub prokuraturę przesyłki i data tego
nadania mogą zostać wykazane przy zastosowaniu każdego dowodu, nie zaś tylko dowodu z
dokumentu urzędowego. Jeżeli w ewentualnym sporze strona zakwestionuje tego typu
okoliczności podniesione przez pozwany sąd lub prokuraturę, będzie możliwe zawnioskowanie
dowodu ze zbiorczej książki nadawczej oraz powołanie się na adnotacje znajdujące się w aktach
sprawy. Ponadto, sąd lub prokuratura mogą powoływać się na dowody z zeznań świadków tj.
osób, które uczestniczyły w procedurze ekspedycji konkretnej przesyłki i za pomocą ww.
środków dowodzić fakt nadania przesyłki i datę jej nadania.

W zakresie drugiej z wyróżnionych powyżej sytuacji tj. sytuacji, w której sąd lub prokurator
występuje jako strona postępowania ( a zatem uchybienie terminowi procesowemu przez sąd
lub prokuratora wywołuje takie same negatywne konsekwencje procesowe, jak w przypadku
każdej innej strony), należy wskazać, że ewentualny interes Zamawiającego w formułowaniu
zapisu pkt 6 załącznika nr 5 do SIWZ istotnie nie opierałby się wprost na''fakcie posiadania
potwierdzenia nadania o charakterze dokumentu urzędowego, lecz jedynie pośrednio na
skutkach wprowadzenia takiego wymogu w SIWZ w aktualnym stanie prawnym, w którym
wymóg ten spełnić może wyłącznie operator wyznaczony. Wysyłanie pism procesowych przez
sądy i prokuratury, działające jako strony postępowania cywilnego, przy korzystaniu z usług
operatora wyznaczonego wydaje się być uzasadnione faktem, iż regulując cywilne
postępowanie sądowe ustawodawca zdecydował się zróżnicować skutki prawne nadania pisma
procesowego w placówce operatora wyznaczonego i innych operatorów pocztowych,
wprowadzając w art. 165§2 k.p.c. regulację, że oddanie pisma procesowego w polskiej
placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu.
Abstrahując od kwestii, czy wprowadzenie warunku zamieszczonego w pkt 6 załącznika nr 5 do
SIWZ można w ogóle uzasadniać z powołaniem się na wskazane korzyści w zakresie ochrony
interesu sądów i prokurator (jeżeli zmawiający formułując warunki zamówienia istotnie miał na
względzie zabezpieczenie interesów sądów i prokuratur w sprawach cywilnych, w których
jednostki te miałyby występować jako strony, logicznym wydaje się wprowadzenie wprost
wymagania, aby przesyłki w takich sprawach miały być realizowane przez operatora
wyznaczonego lub w ramach współpracy z nim), to z uwagi na fakt, iż taka argumentacja
pojawiła się w toku postępowania przez KIO, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu
Odwoławczego nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarówno sądy, jak i prokuratury dysponują
bowiem możliwością zabezpieczenia własnych interesów bez konieczności wprowadzenia
wymogu odnoszącego się do całości usług będących przedmiotem zamówienia, który skutkuje
wyłączeniem konkurencyjności postępowania w przedmiocie zamówienia publicznego. Po
pierwsze, sytuacje, w których sądy lub prokuratury występują jako strony postępowania
cywilnego zdarzają się, jednak nie są one częste. W konsekwencji doręczenia realizowane w
trybie przepisów procedury cywilnej mogą stanowić jedynie niewielki procent wszystkich
przesyłek, nadawanych przez te jednostki organizacyjne. Po drugie, udzielenie zamówienia na
przedmiotowe usługi istotnie nie wyłącza - w pewnych uzasadnionych okolicznościach -
możliwości nadania przesyłki u innego operatora niż ten, który zostanie wyłoniony w przetargu
czy też w ogóle z wykorzystania innego sposobu wniesienia pisma procesowego do właściwego
sądu. Zgodnie bowiem z treścią § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23
lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych, prezes sądu przy wyborze
sposobu doręczania przesyłek sądowych ma uwzględnić zarówno koszty, jak i skuteczność
doręczeń. Prezes sądu może zatem zarządzić, iż doręczenia takiej określonej kategorii przesyłek
będą dokonywane za pośrednictwem operatora wyznaczonego. Z uwagi na niskie koszty takich
doręczeń determinowane ich niewielką ilością, będą one pokrywane wprost z sum budżetowym,
jakimi dysponują sądy. Poza tym należy podkreślić, iż konieczność skorzystania z usług
operatora pocztowego w konkretnych sprawach może w ogóle nie zaistnieć, albowiem
skuteczniejszym i prostszym sposobem wniesienia pisma procesowego do sądu w sprawie
cywilnej przez sąd lub prokuraturę będzie jego bezpośrednie złożenie na dziennik podawczy
właściwego sądu. W przypadku prokuratorów taka sytuacja winna być zasadą, bowiem zgodnie
z § 367 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 marca 2010 r. Regulamin
wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (t.j. Dz.U. z
2014 r., poz. 144) sprawy cywilne należą do zakresu działania jednostki organizacyjnej
prokuratury, na której obszarze właściwości mieści się siedziba sądu właściwego do
rozpoznania sprawy cywilnej.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu Okręgowego, Zamawiający nie legitymował się
interesem uzasadniającym wprowadzenie do specyfikacji istotnych warunków zamówienia
wymagania, które w praktyce mogłoby zostać zrealizowane wyłącznie przez operatora
wyznaczonego. Dokonanie opisu przedmiotu zamówienia poprzez wprowadzenie pkt nr 6
załącznika 5 do SIWZ naruszało zatem art. 20 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 P.z.p., co z kolei
uzasadniało nakazanie Zamawiającemu dokonania modyfikacji treści Specyfikacji Istotnych
Warunków Zamówienia.

Na uwzględnienie nie zasługiwał drugi z zarzutów skargi, dotyczący naruszenia przez
Krajową Izbę Odwoławczą przepisu art. 192 ust. 7 P.z.p. przez orzeczenie co do zarzutu, który
nie został postawiony oraz uwzględnienie odwołania i nakazanie zmiany SIWZ również w
odniesieniu do jednostek prokuratury, to jest w zakresie, w którym odwołujący wyraźnie
wskazał, iż zarzutu nie stawia i zmiany takiej nie żąda. W tym miejscu koniecznym jest
stwierdzenie, że z treści odwołania w żaden sposób nie wynika, aby zarzuty były w jakikolwiek
sposób ograniczone jedynie do części 1 przedmiotu zamówienia. Zakwestionowany przez
odwołującego warunek został zamieszczony w szczegółowym opisie przedmiotu zamówienia
stanowiącym załącznik nr 5 do SIWZ dotyczącym części 1 i 2 zamówienia, co zostało wyraźnie
zaznaczone w jego treści. W ocenie Sądu nie można mieć wątpliwości, że argumentacja
odwołania zmierzała do podważenia wskazanego wymogu i wyeliminowania go z treści
specyfikacji warunków zamówienia odnoszących się do obydwu części zamówienia. Wynika to
wprost z treści żądania odwołującego się wykonawcy, który wyraźnie wskazał, że wnosi o
uwzględnienie odwołania oraz nakazanie zamawiającemu dokonania odpowiedniej modyfikacji
postanowień ogłoszenia oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia poprzez usunięcie
kwestionowanych w odwołaniu postanowień w odniesieniu do obydwu części zamówienia.
Czynienie jakichkolwiek rozróżnień co do zakresu zaskarżenia odwołania nie znajduje zatem
uzasadnienia w jego treści. Jeżeli natomiast przyjąć, iż odwołanie zostało zmodyfikowane
treścią pisma z dnia 2 października 2010 r., to dla ostatecznego określenia stanowiska strony
odwołującej relewantne znaczenie miało oświadczenie jej pełnomocnika złożone na ostatniej
rozprawie. Jak wynika z protokołu rozprawy, której przebieg został udokumentowany
znajdującym się w aktach protokołem (k.69), pełnomocnik odwołującego najpierw złożył
przedmiotowe pismo z 2.10.2013r., po czym oświadczył, iż wnosi o uwzględnienie odwołania.
To zdaniem Sądu Okręgowego przesądziło, iż strona odwołująca podtrzymała wszystkie
zarzuty w kształcie, w jakim zostały sformułowane w odwołaniu z dnia 10 września 2013 r.
Tym samym zarzut naruszenia art. 192 ust. 7 P.z.p. nie mógł zostać uznany za uzasadniony.

W tym stanie rzeczy należy uznać, iż Krajowa Izba Odwoławcza prawidłowo częściowo
uwzględniła wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. odwołanie wniesione przez InPost
Paczkomaty sp. z o.o. (aktualna nazwa spółki) nakazując Zamawiającemu dokonanie
wskazanych w treści tego wyroku modyfikacji Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia i
w konsekwencji również prawidłowo, zasądziła od wykonawcy na rzecz strony odwołującej
koszty tego postępowania, przyjmując, że to zmawiający jest stroną przegrywającą sprawę
przed KIO. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 192 ust. 10 P.z.p., dotyczący rzekomo
błędnego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego należy uznać za oczywiście
bezpodstawny.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił wniesioną skargę jako bezzasadną na
podstawie art. 198f ust. 2 zd. 1 P.z.p.

O kosztach postępowania sądowego Sąd Okręgowy rozstrzygnął na podstawie art. 198f
ust. 5 P.z.p., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania stosownie do jego wyniku,
zaś sąd określając wysokość kosztów ma również uwzględnić koszty poniesione przez strony w
związku z odwołaniem. Ponieważ w niniejszym postępowaniu skarga Zamawiającego nie
została uwzględniona, za stronę wygrywającą niniejszą sprawę uznać należy wykonawcę InPost
Paczkomaty sp. z o.o., który złożył odwołanie uwzględnione przez KIO zaskarżonym
wyrokiem. Z tej przyczyny należało na rzecz wskazanej spółki zasądzić od strpny przeciwnej -
jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz Prokuratury
Generalnej w Warszawie kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego,
stanowiącą równowartość wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym, ustalonego
w stawce minimalnej na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).

27