Wyrok KIO IV Ca 180/11

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2011 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny Odwoławczy

Sędzia SO Anna Wrembel - Woźniak

SO Małgorzata Balcerak - Tkacz
SR (del.) Edyta Somat - Unisk
apl. ad w. Magdalena Treichel

po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania wniesionego przez wykonawcę ROBS Sp. z o.o. w Broniszach
z udziałem zamawiającego Skarbu Państwa - Jednostki Wojskowej 3090 w Warszawie
o zamówienie publiczne

na skutek skargi ROBS Sp. z o.o. w Broniszach od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy
Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie z dnia 5 stycznia 201 lr. sygn. akt
KIO/UZP 2760/10.

1.    oddala skargę;

2.    zasądza od ROBS Sp. z o.o. w Broniszach na rzecz Skarbu Państwa - Jednostki
Wojskowej 3090 w Warszawie kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Okręgowym.

IV Ca 180/10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011    r., sygn. akt

KIO/2760/10, Krajowa Izba Odwoławcza oddaliła w całości odwołanie Robs
Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości Bronisze w postępowaniu o udzielenie
zamówienia publicznego prowadzonym przez Jednostkę Wojskową 3090 w
Warszawie.

Krajowa Izba Odwoławcza ustaliła następujący stan faktyczny:

Jednostka Wojskowa 3090 w Warszawie, zwana dalej „Zamawiającym",
działając na podstawie przepisów ustawy dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo
zamówień publicznych (tj.: Dz.U. z 2010 r, Nr 113, póz. 759 z późn. zm.),
zwanej dalej „ustawą Pzp", wszczęła w trybie przetargu nieograniczonego,
postępowanie o udzielenie zamówienia na dostawę. Ogłoszenie o
przedmiotowym zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej z dnia 24 września 2010 r., nr 201 O/S 186-283892.

W dniu 13 grudnia 2010 r. Zamawiający poinformował wykonawcę
Robs Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości Bronisze o wyborze oferty
wykonawcy Marioli Stangreciak, jako najkorzystniejszej w pakietach 4, 5 i 6.

W dniu 23 grudnia 2010 r. Robs sp. z o.o. wniosła odwołanie do
Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej. Spółka zarzuciła Zamawiającemu między
innymi zaniechanie uznania wykonawcy Marioli Stangreciak za niespełniającą
warunków udziału w postępowaniu i w konsekwencji zaniechanie wykluczenia
jej z postępowania, co pociągnęło, za sobą również zaniechanie odrzucenia
oferty wykonawcy Marioli Stangreciak, jako złożonej przez wykonawcę
podlegającego wykluczeniu z postępowania i wadliwy wybór oferty
najkorzystniejszej. Odwołujący wniósł o unieważnienie czynności oceny i
wyboru oferty wykonawcy Marioli Stangreciak jako najkorzystniejszej,
wykluczenie Marioli Stangreciak z postępowania, odrzucenie oferty
wykonawcy Marioli Stangreciak na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 5 ustawy
Pzp, oraz ponowne dokonanie czynności oceny ofert i w konsekwencji wyboru
oferty odwołującego jako najkorzystniejszej.

W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że złożone w trakcie
postępowania przez wykonawcę Mariolę Stangreciak oświadczenie, zgodnie z
którym jest ona rolnikiem ryczałtowym, nie jest zgodne z prawdą.
Odwołujący wskazał, że rolnik ryczałtowy jest to rolnik, który dokonuje
dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej
lub świadczy usługi rolnicze. Zdaniem odwołującego Mariola Stangreciak
wraz z mężem jest właścicielką 50, 4841 ha i nie jest w stanie, we
własnym zakresie, wyprodukować asortymentu oferowanego w
przedmiotowym i wcześniejszych postępowaniach o zamówienie
publiczne. Dodatkowo, w ocenie Odwołującego oświadczenie Marioli
Stangreciak pozostaje w sprzeczności z innymi dokumentami załączonymi
do jej oferty złożonej w postępowaniu. W szczególności odwołujący wskazał w
tym zakresie na oświadczenie Marioli Stangreciak z dnia 11 grudnia 2010 r.,
w którym oświadczyła ona, iż „posiada dzierżawy gruntów".

Po analizie dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia
publicznego, w tym w szczególności postanowień SIWZ i złożonych ofert, oraz
po uwzględnieniu oświadczeń i stanowisk stron oraz zeznań świadka
złożonych podczas rozprawy, Krajowa Izba Odwoławcza nie dopatrzyła się
istnienia przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby merytoryczne
rozpoznanie odwołania, i prowadziły do jego odrzucenia.

Po merytorycznym rozpoznaniu odwołania, Krajowa Izba
Odwoławcza uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Krajowa Izba Odwoławcza zauważyła co następuje:

Bezspornym w ocenie Izby jest fakt, że Stanisław i Mariola Stangreciak
są właścicielami i powadzą gospodarstwo rolne, które położone jest na
terenie Gminy Załuski (31,2541 ha), jak i Gminy Naruszewo (19,23 ha).
Oznacza to, iż - w myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o
kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2003 r, Nr 64, póz. 592, z późn. zm.) -
posiadają oni status „rolnika indywidualnego", którym jest osoba fizyczna,
będąca właścicielem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych o łącznej
powierzchni użytków rolnych nieprzekraczającej 300 ha, prowadząca osobiście
gospodarstwo rolne, posiadająca kwalifikacje rolnicze i zamieszkała w gminie,
na obszarze której położona jest jedna z nieruchomości rolnych
wchodzących w skład tego gospodarstwa.

Krajowa Izba Odwoławcza podkreśliła, że w związku z faktem, że
powołana wyżej ustawa obok własności dopuszcza dzierżawę gruntów, a
Mariola Stangreciak oświadczyła na rozprawie, że dzierżawi grunty rolne, nie
można na gruncie ustawy Pzp wywodzić z tego faktu odmiennych dla danej
osoby skutków prawnych i żądać przedstawienia oświadczenia osób trzecich
o udostępnieniu niezbędnych zasobów na okres korzystania z nich przy
wykonywaniu zamówienia. Izba podkreśliła przy tym, że status rolnika obok
własności dopuszcza dzierżawę gruntu.

Krajowa Izba Odwoławcza zwróciła też uwagę na fakt, że zgodnie z art. 2
pkt. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
2004 r., Nr 54, póz. 535, z późn. zm.), zwaną dalej „ustawą o podatku VAT,
rolnikiem ryczałtowym jest rolnik, który dokonuje dostawy produktów
rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczący usługi
rolnicze, przy czym "przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną
(...) produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję (...),
grzybów uprawnych i sadowniczą, (...), a także uprawy w szklarniach i
ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni (...)”. W związku
z powyższym, w ocenie Izby, działalność rolnika ryczałtowego może być
prowadzona zarówno na gruncie własnym, jak i dzierżawionym i kwestia ta nie
decyduje o przyznaniu statusu rolnika ryczałtowego. Rolnikiem ryczałtowym
może być, bowiem wyłącznie rolnik, a więc osoba która jest właścicielem lub
dzierżawcą gruntów.

Krajowa Izba Odwoławcza zauważyła, że z treści oferty Marioli
Stangreciak wynika, iż posiada ona status rolnika ryczałtowego, nie wynika z
niej natomiast łączna wielkość gruntów, zarówno własnych, jak i
dzierżawionych. Niemniej jednak Zamawiający w treści SIWZ nie wymagał
podania takich właśnie informacji. Zamawiający nie tylko nie zawarł w SIWZ
wymogu złożenia oświadczenia o posiadaniu statusu rolnika ryczałtowego, ale
również przedłożenia dokumentów, z których wynikałaby wielkość areału
rolnika ryczałtowego składającego ofertę w postępowaniu, lub też wysokość
uzyskiwanych przez niego plonów.

Krajowa Izba Odwoławcza podkreśliła, że Mariola Stangreciak wraz z
ofertą złożyła oświadczenie o spełnieniu warunków w postępowaniu oraz
braku podstaw do wykluczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 3
do SIWZ i był to jedyny dokument, którego złożenie było wymagane od
wykonawcy będącego rolnikiem ryczałtowym. Mariola Stangreciak złożyła
również oświadczenie o posiadaniu statusu rolnika ryczałtowego, mimo iż nie
było ono wymagane. Tym samym, w ocenie Izby nieuprawnionym jest
twierdzenie, iż Mariola Stangreciak nie jest rolnikiem ryczałtowym. Status
rolnika ryczałtowego wynikał już, bowiem z treści złożonej oferty.

Zdaniem Izby, nieuprawnionym jest w związku z tym zarzut dotyczący
braku złożenia przez Mariolę Stangreciak pisemnego oświadczenia osób, od
których dzierżawi ona grunty. Art. 26 ust 2b ustawy Pzp dotyczy sytuacji, w
których wykonawca polega na wiedzy i doświadczeniu, potencjale technicznym,
osobach zdolnych do wykonania zamówienia lub zdolnościach finansowych
innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi
stosunków. Zdaniem Izby o braku obowiązku złożenia takiego oświadczenia
przesądza przede wszystkim status rolnika indywidualnego, który z istoty
swej obok własności dopuszcza dzierżawę gruntów, jak również status rolnika
ryczałtowego, który w swej definicji odwołuje się także do definicji rolnika. W
ocenie Izby nie potwierdził się tym samym zarzut braku spełnienia
warunków udziału w postępowaniu.

W opinii Krajowej Izby Odwoławczej nie potwierdził się również zarzut
złożenia przez Mariolę Stangreciak nieprawdziwych informacji. Zdaniem Izby
Odwołujący nie wykazał, iż taka sytuacja w istocie miała miejsce. Okoliczność,
iż Mariola Stangreciak wykazała się w ofercie tylko częścią z uprawianych
gruntów, wobec braku wymogu podania całkowitej powierzchni areału, w tym
wielkości gruntów własnych i dzierżawionych, a także podania w wyniku
uzupełnienia pozostałej powierzchni własnych, jak i wskazania, iż cześć
gruntów także dzierżawi, nie stanowi przesłanki złożenia nieprawdziwych
informacji. Dowodem na to nie mogą być również wyliczenia dokonane przez
Odwołującego, dotyczące możliwości wyprodukowania zadeklarowanych
towarów. W ocenie Izby błędne już było założenie, iż dane co wielkości upraw
poszczególnych warzyw i zbóż podane przez Mariolę Stangreciak do protokołu
kontroli WIORiN, przesądzają tym samym o powierzchniach upraw, jak i
uzyskiwanych plonach. Izba zauważyła, że takie oświadczenie, wbrew
twierdzeniom Odwołującego, świadczy jedynie o wypełnieniu obowiązku z art.
71 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (tj.: Dz. U. z
2006 r, Nr 133, poz. 348), który to przepis nakłada na posiadaczy gruntów lub
obiektów magazynowych, gdzie prowadzone są zabiegi ochrony roślin,
obowiązek posiadania ewidencji tych zabiegów. Ewidencja taka zawiera m.in.:
nazwę rośliny, produktu roślinnego lub przedmiotu, powierzchnie uprawy
roślin lub obiektów magazynowych i powierzchnie, na których są
wykonywane zabiegi ochrony roślin oraz terminy ich wykonywania. Nie
oznacza to jednak, iż ewidencja ta obejmuje wszystkie powierzchnie upraw,
gdyż zabiegi chemiczne nie są wykonywane na wszystkich uprawach.

W odniesieniu do zarzutu niemożności dostarczenia wielkości
oferowanego przez Mariolę Stangreciak asortymentu Izba uznała, iż poza
ogólnikowymi wyliczeniami, opartymi na danych pochodzących z Rocznika
Statystycznego GUS-u Odwołujący nie przedstawił żadnego dowodu. Izba
stwierdziła, że obliczenia te nie są prawidłowe, co potwierdza przedłożony
przez Mariolę Stangreciak, a sporządzony przez biegłego sądowego, „Operat
szacunkowy ustalenia wysokości plonów możliwych do uzyskania z upraw
warzywniczych, sadowniczych oraz ogólnorolnych”. Zdaniem Izby nie można
więc zarzucać Marioli Stangreciak złożenia nieprawdziwych informacji.

W związku z faktem, że Krajowa Izba Odwoławcza nie stwierdziła
naruszenia przez Zamawiającego przepisów ustawy Pzp wskazanych przez
Odwołującego w treści odwołania, odwołanie zostało oddalone.

Ponadto zarzuty Odwołującego dotyczące naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 1

1    3, art. 25, art. 26 ustawy Pzp Izba uznała za spóźnione.

Od powyższego wyroku skargę wniósł Wykonawca Robs Sp. z o.o. z
siedzibą w miejscowości Bronisze (dalej: Skarżący), zaskarżając wyrok w
całości i wnosząc o jego zmianę poprzez orzeczenie co do istoty sprawy oraz
unieważnienie czynności oceny ofert i wyboru oferty Marioli Stangreciak jako
najkorzystniejszej, dokonanie czynności bezprawnie zaniechanej, tj.:
wykluczenia wykonawcy Marioli Stangreciak z postępowania, odrzucenie oferty
Marioli Stangreciak na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 5 PZP, dokonanie ponownie
czynności oceny ofert, oraz wyboru oferty Wykonawcy Robs Sp. z o.o., jako
najkorzystniejszej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 22 ust. 1 pkt 1, 24 ust.

2    pkt 4 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 PZP, art. 24 ust. 2 pkt 3 PZP w zw. z art. 2
pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
U. Nr 54, póz. 535 z późn. zm.), art. 24 ust. 2 pkt 3 PZP w zw. z art. 80
ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. z 2008 roku, Dz.
U. Nr 164, póz. 1027 z późn. zm.) oraz w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 PZP,
art. 89 ust. 1 pkt 5 PZP w zw. z art. 91 PZP, art. 25 PZP w zw. 26 ust. 1
PZP.

Sąd Okręgowy zauważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy akt sprawy, zgromadzonego w
sprawie materiału dowodowego, jak i po zapoznaniu się z uzasadnieniem
Krajowej Izby Odwoławczej w zakresie wydanego rozstrzygnięcia, nie
spostrzegł uchybień w procedowaniu ani rozstrzygnięciu Izby podnoszonych
przez Skarżącego. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne i oceny prawne
dokonane przez KIO i przyjmuje je za własne.

Skarżący zarzuca, że oświadczenie Marioli Stangreciak, zgodnie z
którym jest ona rolnikiem ryczałtowym jest niezgodne z prawdą. Skarżący
podnosi przy tym, że sprzeczne są oświadczenia Marioli Stangreciak co do
posiadanej przez nią ziemi i podkreśla, że wbrew złożonemu przez nią
oświadczeniu nie jest ona rolnikiem ryczałtowym. Wniosek ten Skarżący
wywodzi z faktu, że Mariola Stangreciak dzierżawi część uprawianego przez
nią areału. W ocenie Skarżącego, fakt, że zgodnie z definicją ustawową
produkty oferowane przez rolnika ryczałtowego muszą pochodzić z własnej
działalności rolniczej implikuje wniosek, że rolnik ryczałtowy musi być
właścicielem wszystkich uprawianych przez siebie gruntów i nie może jedynie
posiadać ich w oparciu o stosunek zobowiązaniowy.

W konsekwencji, Skarżący zarzuca, że Mariola Stangreciak nie
dysponuje samodzielnie odpowiednim potencjałem technicznym, a jedynie
polega na zasobach innych podmiotów. Wobec braku przedłożenia
pisemnego zobowiązania wydzierżawiających grunty, Skarżący zarzuca
naruszenie art. 26 ust. 2b ustawy Pzp.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty te są chybione. Nie można
twierdzić, że wykonawca Mariola Stangreciak nie jest rolnikiem ryczałtowym,
z tego powodu, że dzierżawi część ziemi, którą uprawia. Jak słusznie
zauważyła Krajowa Izba Odwoławcza istotą ustawowej definicji rolnika
ryczałtowego jest dokonywanie przezeń dostaw pochodzących z jego własnej
produkcji. Sformułowanie „własnej” odnosi się jednak do słowa produkcji, a
zatem użyte zostało, aby podkreślić osobisty, samodzielny charakter
prowadzonej działalności prowadzonej przez rolnika ryczałtowego. Nie można
zatem przyjąć, że pojęcie to odnosi się do stosunku prawnego, w oparciu o
który rolnik dysponuje uprawianymi gruntami.

Z tego też powodu interpretacja wspomnianej regulacji przywoływana
przez Skarżącego jest błędna. Nie ma znaczenia, czy ziemia, na której rolnik
ryczałtowy prowadzi produkcję jest jego własnością czy też posiada on inny
tytuł prawny użytkowania tej ziemi. W związku z powyższym, w ocenie Sądu
Okręgowego, fakt że Mariola Stangreciak dzierżawi uprawiane grunty nie
pozwala na uznanie, że nie jest ona rolnikiem ryczałtowym, a złożone przez
nią oświadczenie jest nieprawdziwe.

Dzierżawa przez Mariolę Stangreciak części uprawianych gruntów nie
uprawnia też do uznania, że nie dysponuje ona potencjałem technicznym
wymaganym do udziału w postępowaniu, co stanowi kolejny zarzut skargi.

Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn.
KIO/UZP 1147/10 uznała, że „w obecnym stanie prawnym ustawodawca
zamiast posiadania przez wykonawców potencjału technicznego wymaga
dysponowania nim. Posiadanie zawiera zawsze w swojej treści dysponowanie
rzeczą (...)”. Zgodnie natomiast z opinią wyrażoną w wyroku z dnia 25
sierpnia 2008 r., sygn. KIO/UZP 824/08 „przepis art. 22 ust. 1 pkt 2 p.z.p.
nie przesądza tytułu prawnego, na podstawie którego wykonawca ubiegający
się o udzielenie zamówienia ma dysponować wymaganym sprzętem. (...)

Okoliczność, czy wykonawca dysponuje potencjałem technicznym (...) na
podstawie umowy cywilnoprawnej, pozostaje bez znaczenia dla oceny
potencjału wykonawcy.” Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie pogląd
wyrażony przez KIO. Należy stwierdzić, że umowa dzierżawy zapewnia Marioli
Stangreciak wystarczający tytuł prawny w stosunku do uprawianych przez
nią gruntów i co za tym idzie nie uprawnia do przyjęcia naruszenia w
postępowaniu art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy Pzp. Z uwagi na istnienie
bezpośredniego uprawnienia Marioli Stangreciak do dysponowania
rzeczonymi gruntami, brak jest również podstaw do uznania tych gruntów za
potencjał techniczny innego podmiotu w rozumieniu art. 26 ust. 2b ustawy
PZP. Taka interpretacja prowadziłaby do absurdalnych skutków, gdy każdy
podmiot ubiegający się o zamówienie publiczne musiałby przedstawiać
zobowiązania osób trzecich w odniesieniu do wszystkich składników
majątkowych, którymi dysponuje on na innej niż własność podstawie. W
obrocie powszechnie spotykane jest, że poszczególne podmioty - nie będąc
właścicielami rzeczy - dysponują nimi przykładowo jako użytkownicy,
najemcy, dzierżawcy lub też leasingobiorcy. Rzeczy te nie są jednak wtedy
uznawane za zasoby osób trzecich, gdyż istnienie stosunku
zobowiązaniowego uprawniającego dany podmiot do posiadania i używania
danej rzeczy jest wystarczające do uznania, że dysponuje on nią w
rozumieniu ustawy PZP. Zarzuty Skarżącego w tym zakresie są zatem
chybione.

W tym miejscu należy również zauważyć, że postanowienia SIWZ nie
zawierały wymogu wykazywania przez wykonawców, czy grunt, na którym
prowadzą oni działalność stanowi ich własność, czy też dysponują nią na
podstawie innego tytułu prawnego, ani przedstawiania kopii dokumentów i
pisemnych stanowisk osób trzecich, które potwierdzałyby uprawnienia
wykonawców. Również złożenie przez wykonawców dokumentów
potwierdzających wielkość uzyskiwanych plonów nie było w postępowaniu
wymagane, co potwierdza wprost w skardze Skarżący. W związku z
powyższym, Mariola Stangreciak nie była zobowiązana do wykazywania
powyższych faktów. Krajowa Izba Odwoławcza słusznie zauważyła, że skoro
Zamawiający nie wymagał wykazania przez wykonawców całkowitej wielkości
areału, którym dysponują, fakt że Mariola Stangreciak wykazała w swojej
ofercie jedynie część uprawianych gruntów nie może prowadzić do uznania,
że złożone przez nią informacje były nieprawdziwe. Wyprowadzane przez
Skarżącego wnioski są, zatem w tym względzie nieuprawnione.

W przedmiotowym postępowaniu Zamawiający wymagał jedynie
złożenia oświadczenia zgodnie z załącznikiem nr 3 do SIWZ i oświadczenie
takie zostało złożone. Badanie, czy Mariola Stangreciak powinna zgłosić
prowadzenie działalności gospodarczej czy też nie, wykracza poza
kompetencje Zamawiającego, Krajowej Izby Odwoławczej i Sądu Okręgowego.
Dodatkowo, kwestia braku zgłoszenia przez Mariolę Stangreciak działalności
gospodarczej i w konsekwencji zalegania przez nią ze składkami na
ubezpieczenie zdrowotne zostały podniesione dopiero w skardze i nie były
kwestionowane w odwołaniu. Z uwagi na fakt, że przedmiotem skargi nie
mogą być zarzuty nie podniesione uprzednio w odwołaniu, powyższe zarzuty
należy uznać za spóźnione.

Skarżący zarzuca również Zamawiającemu, że nieprawidłowo
sformułował on SIWZ, w szczególności poprzez brak sprecyzowania warunku
udziału w postępowaniu w zakresie posiadania przez wykonawcę
odpowiedniego potencjału technicznego, co doprowadziło do braku
możliwości zweryfikowania potencjału wykonawcy do zrealizowania
zamówienia. Również ten zarzut należy uznać za spóźniony. Dotyczy on,
bowiem czynności ogłoszenia przez Zamawiającego Specyfikacji Istotnych
Warunków Zamówienia, i jako taki powinien był zostać podniesiony w
określonym czasie od publikacji ogłoszenia o zamówieniu, zgodnie z
postanowieniami art. 182 ustawy Pzp.

Wobec braku podstaw do uznania, że Mariola Stangreciak nie spełniła
warunków udziału w postępowaniu, a także braku podstaw do uznania, że
złożyła ona nieprawdziwe oświadczenie co do posiadanego przez nią statusu
rolnika ryczałtowego i wobec braku dodatkowych wymogów w Specyfikacji
Istotnych Warunków Zamówienia w tym zakresie, Sąd Okręgowy nie znalazł
przesłanek przemawiających za wykluczeniem Marioli Stangreciak z
postępowania i odrzuceniem jej oferty. Wobec tego oraz biorąc pod uwagę
wywody zawarte powyżej Sąd Okręgowy uznał, że nie istnieją podstawy do
przyjęcia, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszeń zarzucanych mu w
skardze.

Wnioski dowodowe zgłoszone w skardze zostały pominięte jako
spóźnione i nieprzydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, uznając wniesioną skargę za bezzasadną,
Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 198f ust 2 zd. 1
ustawy Pzp. O kosztach orzeczono na podstawie art. 198a ust 2 Pzp w zw. z
art. 391§1 kpc w zw. z art. 98kpc.

• 4