WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 maja 2008 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu X Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:

Przewodniczący:    SSO Janusz Kaspryszyn

SSO Irena Giematowska (spr.)
SSO Dariusz Kłodnicki

Protokolant: Anna Prochoń

po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2008 r. we Wrocławiu

na rozprawie w sprawie zamówienia publicznego Zamawiającego Gminy Wrocław
przy udziale:

1. Konsorcjum ASEC SA w Krakowie- lider Konsorcjum, Link Consulting Technologias de
Informacao S.A. (Portugalia), On Track Innovations Ltd (Izrael)

2..Mennica Polska SA w Warszawie

na skutek skargi wniesionej przez Konsorcjum ASEC SA w Krakowie- lider Konsorcjum, Link
Consulting Technologias de Informacao S.A. (Portugalia), On Track Innovations Ltd (Izrael)

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 11 lutego 2008 r. sygn. akt KIO/UZP 32/08

I.    oddala skargę;

II.    zasądza od skarżącego na rzecz Mennicy Polskiej S.A. w Warszawie kwotę 1.800 zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania skarg-------

Sygn. akt X Ga 75/08

UZASADNIENIE

Mennica Polska S.A. w Warszawie, następca prawny Mennicy Państwowej S.A.,
złożyła odwołanie od oddalenia protestu w postępowaniu o udzielenie zamówienia
publicznego pod nazwą „Wdrożenie i obsługa systemu Wrocławskiej Karty Miejskiej”
prowadzonym przez Zamawiającego Gminę Wrocław. W odwołaniu podniosła zarzut
niezgodnego z prawem wykluczenia jej z postępowania; naruszenie ustawy podczas wyboru
jako najkorzystniejszej oferty konsorcjum firm: ASEC S.A. (jako lider konsorcjum), ON
TRACK Innovations Ltd Z.H.R. Industrials Zonę w Rosh Pine Izrael, Link Consulting
Technologias de Informacao S.A. w Lizbonie Portugalia. Ponadto, co związane jest z wyżej
wymienionymi zarzutami, zaniechanie odrzucenia oferty oraz wykluczenia w/w konsorcjum z
postępowania.

Odwołujący wskazał, iż nie zgadza się z decyzją Zamawiającego, tj. Gminy Wrocław,
który stwierdził, że oferta Odwołującego nie spełnia pkt V.4.3. Specyfikacji Istotnych
Warunków Zamówienia (SIWZ), zgodnie z którym Wykonawca powinien zapewnić udział
we wdrożeniu co najmniej 3 osób, które pełniły funkcję kierowników projektów lub
równorzędnych w przynajmniej jednym projekcie wdrożeniowym wieloaplikacyjnego
systemu karty miejskiej, zapewniającego korzystanie z przynajmniej dwóch aplikacji, w tym z
biletu komunikacji miejskiej oraz co najmniej z jednej z następujących aplikacji: karta
turystyczna, identyfikator, bilet parkingowy, aplikacja umożliwiająca dokonywanie płatności
przy wykorzystaniu karty elektronicznej w miastach lub aglomeracji miejskich liczących
powyżej 600 tys. mieszkańców.” Odwołujący przedstawił 3 takie osoby - Roberta Machajka,
Sławomira Ostrowskiego i Sebastiana Borowskiego. Zamawiający zakwestionował, co też
podtrzymał w rozstrzygnięciu protestu, kwalifikacje dwóch z w/w osób, Sławomira
Orłowskiego i Sebastiana Borowskiego z czym Odwołujący nie zgadzał się.

Odnosząc się do drugiego zarzutu, Odwołujący stwierdził, że Wykonawcę, który
przetarg wygrał, Zamawiający powinien wykluczyć z udziału w przetargu na podstawie art.
24 ust. 2 pkt 2,3,4 ustawy Prawo Zamówień Publicznych, albowiem:

1)    kopie dokumentów, które zostały złożone przez konsorcjum w ofercie nie zostały
potwierdzone za zgodność z oryginałem;

2)    osoby wskazane prze konsorcjum: Marek Wądołek, Jerzy Gałuszka, Bartłomiej

Dubas, Krzysztof Kamiński, Jorge Mendes, Joao Almeria i Jorge Leonardo , jako

spełniające warunki pkt V.4.3. SWIZ takich kwalifikacji nie spełniają, co dowodzi
dyskryminacji Odwołującego;

3)    wadliwie złożone wadium, albowiem gwarancje zostały złożone tylko przez ASEC

S.A. w Krakowie, a nie przez Konsorcjum, ponadto miały zastrzeżenie, że nie mogą
być przenoszone;

4)    nie przedstawiono wymaganych przez SIWZ dokumentów, tj. aktualnego
zaświadczenia właściwego oddziału ZUS lub KRUS o braku zaległości w płaceniu
składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne oraz aktualnej informacji z
Krajowego Rejestru Karnego lub równoważnego zaświadczenia o niekaralności z
kraju pochodzenia osoby; przedstawione przez dwóch członków Konsorcjum z Izraela
i Portugalii dokumenty są niezgodne z wymaganiami określonymi w Rozporządzeniu
Rady Ministrów w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający
od wykonawcy oraz form w jakich te dokumenty mogą być składane;

5)    oferta Konsorcjum zawiera niezgodne z prawem zastrzeżenie informacji, które nie
stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa (art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Zamówień
Publicznych) w zakresie, który dotyczy zastrzeżonych w załączniku nr 3 do oferty
elementów ceny;

6)    zachodzi nieważność oferty i podstawa do jej odrzucenia na podstawie art. 89 ust. 1
pkt 8 ustawy Prawo Zamówień Publicznych, albowiem oferta została podpisana
jedynie przez zarząd ASEC S.A. bez pozostałych wymagań uchwały Rady
Dyrektorów Konsorcjum a to dodatkowo wymaganego łącznego braku pieczęci lub
drukarskiej nazwy spółki.

W wyroku z dnia 11 lutego 2008r. Krajowa Izba Odwoławcza, po przesłuchaniu na
rozprawie świadków wskazanych przez Wykonawcę - Konsorcjum, którego liderem jest
ASEC S.A., przystępującego do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego, tj.
Gminy Wrocław, uwzględniła odwołanie i nakazała unieważnienie czynności wykluczenia
Wykonawcy Mennica Polska S.A. oraz odrzucenia jego oferty a także nakazała powtórzenie
czynności badania i oceny ofert z uwzględnieniem oferty Odwołującego i obciążyła kosztami
postępowania Zamawiającego.

Podstawą rozstrzygnięcia było przyjęcie przez Krajową Izbę Odwoławczą w zakresie
zarzutów dotyczących niespełnienia przez Odwołującego warunków określonych w pkt V.4.3
SIWZ podniesionych przez Zamawiającego i Wykonawcę przystępującego do postępowania
po jego stronie, które to zarzuty doprowadziły do wykluczenia Wykonawcy i odrzucenia jego
oferty, że organizacja wykonania projektu leży po stronie wykonawcy, który ostatecznie
decyduje o wyznaczeniu kierowników projektów i to wykonawca danego projektu jest
uprawniony do potwierdzenia udziału takich osób w projektach. Wykonawca także określa
ich obowiązki. Tylko wykonawca dysponuje pełną informacją na temat roli konkretnych osób
w projekcie. Dotyczy to zarówno oferty Odwołującego jak i oferty Konsorcjum. W
uzupełnieniu dokumentów i złożonych wyjaśnieniach, jakie Zamawiający otrzymał od
Odwołującego na temat Sławomira Orłowskiego i Sebastiana Borowskiego, dotyczących ich
udziału w projekcie System Karty Miejskiej w Warszawie, Mennica Polska S.A. wskazała, że
Sławomir Ostrowski był kierownikiem projektu, podobnie jak Sebastian Borowski. Natomiast
Zamawiający oparł się w obu wypadkach jedynie na wątpliwościach w wyniku analizy innych
postępowań, ale nie miał żadnych dowodów przeciwnych. Zdaniem KIO zeznania świadków,
którzy twierdzili, podobnie jak Zamawiający, że Sławomir Orłowski i Sebastian Borowski nie
byli kierownikami projektu, należy traktować z ostrożnością, ponieważ są to pracownicy
przystępującego do postępowania Wykonawcy, składający zeznania w obecności członka
zarządu tej firmy. Natomiast jedynym podmiotem właściwym do potwierdzenia roli
Sławomira Ostrowskiego i Sebastiana Borowskiego w projekcie System Karty Miejskiej w
Warszawie jest Mennica Polska S.A. i takie jednoznaczne wyjaśnienia zostały złożone w
postępowaniu przed Krajową Izbą Odowławczą.

Ocena roli, jaką w projekcie spełniali z kolei Joao Almeida, Jorge Mendes i Jorge
Leonardo musi podlegać zasadzie równego traktowana i w tym wypadku więc należy
pozostawić Wykonawcy Konsorcjum prawo określania, jakie funkcje pełnili w rzeczywistości
a przedstawione dokumenty należy uznać za wiarygodne przy braku przeciwnych dowodów
przedstawionych przez Odwołującego.

Krajowa Izbą Odwoławcza odnosząc się do tych samych zarzutów dotyczących Marka
Wądołka i Jerzego Gałuszki, stwierdziła, iż fakt pełnienia funkcji kierowników projektu
wynika z dokumentów dotyczących projektu Warszawskiej Karty Miejskiej. Choć dokumenty
te kwestionował Odwołujący, to nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swych
argumentów. Podobne stawisko Krajowa Izba Odwoławcza zajęła wobec osoby Bartłomieja
Dubasa i Krzysztofa Kamińskiego, powołując się na zasadę równego traktowana oraz fakt, że
osoby te zatrudnione zostały w tym charakterze przez ASEC S.A. przy realizacji projektu
Warszawskiej Karty Miejskiej przy czym ASEC S.A. w długim okresie czasy był jedynym
podwykonawcą tego projektu, którego Wykonawcą z kolei była Mennica Polska S.A.

Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu
konieczności wykluczenia Konsorcjum ASEC S.A. z powodu wadliwego złożenia wadium.

Gwarancja bankowa udzielona została dla Konsorcjum i zawiera bezwarunkowe
zobowiązanie zapłaty Zamawiającemu całej kwoty 371655 zł przy pierwszym żądaniu.

Podobnie Krajowa Izba Odwoławcza nie podzieliła stanowiska Odwołującego co do
wadliwości dokumentów przedstawionych przez Konsorcjum potwierdzających nie zaleganie
ze składkami ubezpieczeniowymi i zdrowotnymi oraz zaświadczeń o niekaralności uznając,
że Odwołujący wbrew zarzutom, nie udowodnił wydawania odpowiednich dokumentów w
państwie Izrael, których Wykonawca nie złożył w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się
oświadczenie Radcy Handlowego Ambasady Izraela, że odpowiednich dokumentów nie
wydaj e się w celu legitymowania się nimi za granicą.

Zarzuty wadliwości dokumentów portugalskich Krajowa Izba Odwoławcza uznała za
uzasadnione w zakresie nieprawidłowej formy w jakiej złożone były te dokumenty, ponieważ
powinny być złożone w formie tłumaczenia przysięgłego z języka portugalskiego i
potwierdzone za zgodność z oryginałem przez Wykonawcę, co wynika z rozporządzenia w
sprawie rodzaju dokumentów i form w jakich mają być składane. W tym zakresie
Zamawiający winien wezwać, przy ponownej ocenie ofert do uzupełnienia tych dokumentów
w trybie art. 26 ust. 3 ustawy Prawo Zamówień Publicznych.

Ponadto Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, iż nie ma związku z elementami
zawartymi w części niejawnej oferty Konsorcjum ASEC S.A. a bezwzględnie
obowiązującymi przepisami, tj. art. 86 ust. 4 ustawy Prawo Zamówień Publicznych. W
załączniku 2 do oferty znalazły się te elementy ceny, które stanowią informacje, o których
mowa w wyżej wymienionym przepisie. Natomiast informacje zawarte w załączniku nr 3
mogą stanowić w istocie, w ocenie Krajowej Izby Odwoławczej, tajemnicę przedsiębiorstwa.
Zatem Zamawiający nie może odrzucić tej oferty na wyżej wskazanej podstawie. Niezasadny
jest także zarzut dotyczący nieważności oferty z powodu braku pieczęci lub drukowanej
nazwy spółki.

Od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej skargę złożyło, na zasadzie art. 194 ust. 1
ustawy Prawo Zamówień Publicznych, Konsorcjum ASEC S.A. (jako lider Konsorcjum) ON
TRACK Innovations Ltd Z.H.R. Industrials Zonę z Rosh Pine w Izraelu, Link Consulting
Technologias de Informacao S.A. w Lizbonie. - reprezentowane przez lidera Konsorcjum, w
zakresie zarówno unieważnienia czynności wykluczenia Przeciwnika Skargi, tj. Mennicy
Polskiej S.A. oraz powtórzenia czynności badania i oceny ofert z uwzględnieniem oferty
Przeciwnika Skargi.

Strona skarżąca zarzuciła wyrokowi:

1.    naruszenie art. 188 ust. 7 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 10 oraz art. 24
ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo Zamówień Publicznych, przez uwzględnienie odwołanie
poprzez błędne przyjęcie, że Przeciwnik Skargi wykazał spełnienie warunku
określonego w pkt V.4.3. SIWZ oraz że Przeciwnik Skargi wykazał spełnienie
powyższego warunku w sytuacji, gdy Sebastian Borowski i Sławomir Orłowski
takiego warunku nie spełniają;

2.    naruszenie art. 188 ust. 7 Prawa Zamówień Publicznych przez niedokonanie
wszechstronnej analizy i rozważenia zebranego materiału dowodowego, a w
szczególności:

a)    błędną ocenę zeznań świadków Jerzego Gałuszki i Krzysztofa Kamińskiego w
świetle dokumentów przedstawionych przez Skarżącego na rozprawie w dniu 6
lutego 2008r.

b)    błędną ocenę umowy z dnia 4 czerwca 2004r.;

c)    pominięcie dokumentów dotyczących realizacji przez Przeciwnika Skargi
projektu Warszawskiej Karty Miejskiej;

d)    bezpodstawne przyjęcie, że zeznania świadków Jerzego Gałuszki i Krzysztofa
Kamińskiego są niewiarygodne i nieprzydatne w wykazaniu braku
odpowiednich kwalifikacji Sławomira Orłowskiego i Sebastiana Borowskiego;

e)    pominięcie podnoszonych przez Stronę Skarżącą w toku postępowania
odwoławczego wewnętrznych sprzeczności i wzajemnie wykluczających się
twierdzeń Przeciwnika Skargi zawartych w ofercie i innych dokumentach
dotyczących okresu zatrudnienia Sławomira Orłowskiego;

f)    pominięcie podniesionych przez Zamawiającego sprzeczności w opisie
doświadczenia Sebastiana Borowskiego.

3.    naruszenie art. 192 ust. 2 ustawy Prawo Zamówień Publicznych poprzez niewskazanie
w wyroku czy a jeżeli tak to dlaczego Krajowa Izba Odwoławcza odmówiła
wiarygodności o mocy dowodowej złożonych przez Skarżącego na rozprawie
dokumentów dotyczących realizacji przez Przeciwnika Skargi projektu Warszawskiej
Karty Miejskiej;

4.    naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy Prawo Zamówień Publicznych przez przyjęcie, że
Zamawiający nie jest uprawniony i zobowiązany do oceny prawdziwości oświadczeń
składanych przez Wykonawcę;

5. naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo Zamówień Publicznych przez jego
niezastosowanie, to jest niewykluczenie Przeciwnika Skargi z uwagi na złożenie
nieprawdziwych informacji, mających wpływ na wynik postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty Strona Skarżąca wniosła o zmianę wyroku przez:

1.    oddalenie odwołania Przeciwnika Skargi, od rozstrzygnięcia przez Zamawiającego
protestu Przeciwnika Skargi z dnia 27 grudnia 2007r. w zakresie uwzględnienia
odwołania Przeciwnika Skargi i nakazanie unieważnienia czynności wykluczenia
Przeciwnika Skargi oraz odrzucenia jego oferty oraz powtórzenia czynności badania i
oceny ofert z uwzględnieniem oferty Przeciwnika Skargi,

2.    zasądzenie od Przeciwnika Skargi na rzecz Strony Skarżącej kosztów postępowania
skargowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Przeciwnik Skargi Mennica Polska S.A. wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz o obciążenie Strony Skarżącej kosztami
postępowania przed Sądem Okręgowym według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Przeciwnik Skargi podniósł, iż:

1.    Krajowa Izba Odwoławcza słusznie uznała, że zarówno kwalifikacje pracowników jak
i ich udział w projektach oraz rolę jaką w nich pełnili może określić i potwierdzić
jedynie Wykonawca danego projektu bowiem tylko on dysponuje pełną informacją na
temat osób zatrudnionych w projekcie. Sławomir Orłowski do 2004r., a więc w
okresie wdrażania wieloaplikacyjnego systemu Warszawskiej Karty Miejskiej, był
odpowiedzialny za obsługę i oprogramowanie terminali oraz automatów.

2.    Zamawiający mógł powtórnie zwrócić się do Przeciwnika Skargi o wyjaśnienie
dotyczące faz projektu, w którym osobami wiodącymi byli Robert Machajek i
Sławomir Orłowski. Bez ponownego wezwania Zamawiający ponosi ryzyko błędnej
oceny oferty.

3.    Ponadto Zamawiający nie określił w SIWZ na czym polega „wdrażanie”, o którym
mowa w pkt. V.4.3. SIWZ, nie można zgodzić się ze Skarżącą, że przygotowanie
oprogramowania i opracowanie zasad obsługi w zakresie którego Sławomir Orłowski
posiada niezbędne kwalifikacje nie stanowi jednej z faz wdrożenia systemu.

4.    Wdrażanie i obsługa miały już miejsce w czerwcu 2004r. (umowa z dnia 4 czerwca
2004r.) a Sławomir Orłowski współpracował do grudnia 2004r. jako osoba wiodąca w
okresie od 24 października 2004r. do 31 grudnia 2004r.

5. Istotne jest zdaniem Przeciwnika Skargi, iż warunek określony w V.4.1 SIWZ,
zgodnie z którym wykonawca powinien posiadać doświadczenie we wdrażaniu i
obsłudze wieloaplikacyjnego systemu karty miejskiej w ciągu 3 lat przed dniem
wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia, nie dotyczy osoby kierownika
projektu, ale jedynie wykonawcy.

W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. Przeciwnik Skargi wniósł o
jej odrzucenie na podstawie art. 197 ust 1 pzp w zw. z art. 184 ust.5 pzp oraz art. 79 kpc i art.
391 § 1 kpc oraz art. 194 ust. 2 pzp jako niedopuszczalnej z uwagi na sprzeczność czynności
Skarżącej z czynnościami strony, do której przystąpiła.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zarzut, iż skarga jest niedopuszczalna jest w świetle art. 194 ust.l Prawa zamówień
publicznych, jest całkowicie chybiony bowiem z treści w/w przepisu wynika, że na
orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej skarga do sądu przysługuje zarówno stronom jak i
uczestnikom postępowania odwoławczego.

Skarga zasługiwała na oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów formalnych podnoszonych przez Stronę Skarżącą, zgodzić
się należy, że zaskarżony wyrok Krajowej Izby Odwoławczej narusza art. 192 ust. 2 ustawy z
dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 164
poz. 1163 z późn. zm.), bowiem w uzasadnieniu wyroku pominięte zostały dowody z
dokumentów, które skarżący złożył na rozprawie bez wskazania przyczyn, z powodu których
zostały one pominięte, tym samym więc materiał zebrany w postępowaniu odwoławczym nie
został wszechstronnie rozważony a więc naruszony został również art. 188 ust. 6 ustawy
Prawo zamówień publicznych. Strona Skarżąca w toku postępowania odwoławczego przed
Krajową Izbą Odwoławczą, na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r., złożyła do akt sprawy
szereg dokumentów i wniosła o dopuszczenie ich jako dowody w sprawie, stanowią one
zatem podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Są to: umowa dostawy z 19 grudnia 2003r.
zawarta pomiędzy Stroną Skarżącą a Mennicą Państwową S.A. wraz z aneksem z dnia 12
kwietnia 2004r. dotyczącą wdrożenia aplikacji parkingowych Warszawskiej Karty Miejskiej
oraz protokoły odbioru poszczególnych etapów robót, z treści których wynika, że Sławomir
Orłowski podlegał szkoleniu Skarżącej a następnie występował w nich jako administrator
systemu. Ponadto Krajowa Izba Odwoławcza w sposób błędny i nieuzasadniony pominęła
przy ustalaniu stanu faktycznego zeznania świadków Jerzego Gałuszki i Krzysztofa
Kamińskiego, uznając je za niewiarygodne. Jednakże samego faktu, że osoby te zeznawały w
toku postępowania odwoławczego w obecności prezesa zarządu ASEC S.A. nie można
wnioskować o nieprawdziwości składanych zeznań, ale ich treść należało odnieść do
pozostałego materiału dowodowego i na tej podstawie dopiero ocenić wartość dowodową
zeznań w/w osób dla rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z naruszeniem przepisów
procesowych przez Krajową Izbę Odwoławczą, Sąd Okręgowy, oceniając zasadność skargi,
wziął także pod uwagę dowody pominięte nie rozważone w toku postępowania
odwoławczego. Specyfiką postępowania w sprawie zamówienia publicznego jest bazowanie
zasadniczo na dokumentach gromadzonych już na wcześniejszych etapach tego
postępowania. Dokumenty te są podstawą ustaleń faktycznych. W konsekwencji takiego
stanowiska, zdaniem Sądu Okręgowego, wydawanie osobnych postanowień dowodowych co
do dowodów już złożonych do akt w toku postępowania odwoławczego nie jest już
konieczne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, wskazać należy, wbrew stanowisku Strony
Skarżącej, naruszenie przepisów procesowych w toku postępowania odwoławczego przez
Krajową Izbą Odwoławczą nie miało wpływu na wynik postępowania. W ocenie Sądu
Okręgowego wyrok Krajowej Izby Odwoławczej, pomimo braku wszechstronnego
rozważenia materiału dowodowego, nie narusza przepisów materialnych, których naruszenie
podnosi Strona Skarżąca, tj. art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 10 i ust. 2 pkt 2 ustawy
Prawo zamówień publicznych.

Przechodząc do oceny stanowiska Strony Skarżącej w zakresie naruszenia przepisów
prawa materialnego, przede wszystkim odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 188 ust.
7 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1 pkt 10 oraz art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo
Zamówień Publicznych, przez uwzględnienie przez Krajową Izbę Odwoławczą odwołania, a
tym samym błędne przyjęcie, że Przeciwnik Skargi wykazał spełnienie warunku określonego
w pkt V.4.3. SIWZ oraz że Przeciwnik Skargi wykazał spełnienie powyższego warunku w
sytuacji, gdy Sebastian Borowski i Sławomir Orłowski takiego warunku nie spełniają.

W art. 7 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych ustawodawca zawarł zasadę
równego traktowania wykonawców oraz nieograniczonego dostępu wszystkich podmiotów,
albowiem zgodnie z treścią powołanego przepisu zamawiający przygotowuje i przeprowadza
postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej
konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców. Powyższe oznacza, że zamawiający jest
zobligowany do sprawiedliwego traktowania uczestników postępowania o udzielenie
zamówienia publicznego zarówno w fazie przygotowania jak i przeprowadzenia tegoż
postępowania. W szczególności zamawiający jest zobowiązany do opracowania specyfikacji
istotnych warunków zamówienia w sposób zapewniający równe traktowanie wszystkich
wykonawców. W art. 24 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo zamówień publicznych została
przewidziana natomiast możliwość wykluczenia wykonawcy z postępowania o udzielenie
zamówienia w sytuacji, gdy nie spełnia on między innymi warunku udziału w postępowaniu,
o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, tj. gdy
wykonawca nie posiada niezbędnej wiedzy i doświadczenia oraz nie dysponuje osobami
zdolnymi do wykonania zamówienia. Możliwość wykluczenia wykonawcy z postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego na wyżej wskazanej podstawie stanowi wyjątek od
zasady równego traktowania i nieograniczonego dostępu wszystkich podmiotów wyrażonej w
art. 7 ust. 1 ustawy Prawo Zamówień Publicznych. Zatem warunki wykluczenia powinny być
traktowane w sposób ścisły , za czym przemawia dodatkowo art. 22 ust. 2 ustawy Prawo
Zamówień Publicznych, z którego wynika obowiązek zachowania zasady uczciwej
konkurencji. Zamawiający winien więc skonkretyzować warunki posiadania odpowiedniej
wiedzy, doświadczenia i dysponowania odpowiednim potencjałem technicznym oraz osobami
zdolnymi do wykonywania zamówienia odnosząc te wymagania do wymaganych usług
związanych ze szczególnymi wymaganiami realizacji zamówienia i specjalnymi cechami
świadczenia będącego przedmiotem umowy.

Wymóg posiadania odpowiedniej wiedzy i doświadczenia może odnosić się także do
osób, które bezpośrednio będą wykonywać zamówienie. Wiedzę należy rozumieć jako
odpowiednie kwalifikacje zawodowe osób wykonujących zamówienie, także odpowiednie
wykształcenie lub uprawnienia do dokonywania określonych czynności. Doświadczenie
można określić jako potwierdzone w praktyce umiejętności w zakresie wykonania danego
rodzaju zamówienia. Sposobem nabycia doświadczenia będzie uprzednie wykonywanie prac
odpowiadających przedmiotowi zamówienia na rzecz innych podmiotów. Precyzyjne
określenie żądania wymaganej wiedzy i doświadczenia nie stanowi żądania ograniczającego
konkurencję.

Potwierdzeniem dysponowania przez składającego ofertę odpowiednią wiedzą i
doświadczeniem mogą być dokumenty jakich może żądać zamawiający stosując się do
przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 19 maja 2006 r. w/s rodzaju
dokumentów jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jakich te
dokumenty mogą być składane (Dz. U. Nr 19, poz. 177 z póź. zm.). Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2
tego rozporządzenia zamawiający może żądać wykazu wykonywanych dostaw lub usług w
okresie ostatnich 3 lat przed dniem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia,
odpowiadającym swoim rodzajem i wartością dostawom lub usługom stanowiącym
przedmiot zamówienia, z podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i odbiorców
oraz załączenia dokumentów potwierdzających, że dostawy lub usługi zostały wykonane
należycie.

Jednocześnie podkreślić należy, iż z przepisu art. 22 ust. 1 ustawy Prawo zamówień
publicznych, wynika, iż zamówienie publiczne może być powierzone podmiotom, które są
zdolne do jego wykonania. Do zamawiającego należy ocena złożonej oferty pod kątem
możliwości zrealizowania danego zamówienia.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż przedmiotem jej
rozpoznania przez Sąd Okręgowy była ocena, czy oferta Przeciwnika Skargi, tj. Mennicy
Polskiej S.A. wraz z pismem Przeciwnika Skargi z 18 grudnia 2007r. stanowiącym
uzupełnienie dokumentów i wyjaśnień złożonych w trybie art. 26 ust. 3 Prawo Zamówień
Publicznych, spełniała warunki ubiegania się o zamówienie publiczne pod nazwą Wrocławska
Karta Miejska przede wszystkim w świetle treści Specyfikacji Istotnych Warunków
Zamówienie (SIWZ).

Dokonując analizy powyższych dokumentów Sąd Okręgowy doszedł do przekonania,
że nie może podzielić stanowiska Strony Skarżącej, zgodnie z którym Przeciwnik Skargi nie
spełnia warunku określonego w pkt. V 4.3 w zw. z pkt. V.4.1 SIWZ. Zgodnie z treścią
powołanych warunków wykonawca powinien, posiadać doświadczenie we wdrażaniu i
obsłudze wielopalikacyjnego systemu karty miejskiej, tj. samodzielnie lub jako uczestnik
konsorcjum w ciągu 3 lat przed dniem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia, a
jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy to w tym okresie, w miastach lub
aglomeracjach miejskich liczących powyżej 600.000 mieszkańców wdrożył i obsługiwał lub
obsługuje obecnie (na postawie umowy serwisowej, gwarancyjnej, rozwojowej, maintenance
lub podobnej) co najmniej 1 wieloaplikacyjny system karty miejskiej zapewniający
korzystanie z co najmniej 2 aplikacji, w tym biletu komunikacji miejskiej oraz z co najmniej
jednej z następujących aplikacji: karta turystyczna, identyfikator, bilet parkingowy, aplikacja
umożliwiająca dokonywanie płatności przy wykorzystaniu karty elektronicznej. Wykonawca
miał przy tym zapewnić udział we wdrożeniu co najmniej 3 osób, które pełniły funkcje
kierowników projektów lub równorzędne w przynajmniej 1 projekcie wdrożeniowym takim
jak wymienione w pkt 1.

Według Strony Skarżącej Przeciwnik Skargi, który powołuje się na udział we
wdrażaniu systemu Warszawskiej Karty Miejskiej i wskazuje jako 3 osoby spełniające wyżej
wskazany warunek, w istocie nie zdołał wykazać najpóźniej w terminie otwartym do
uzupełnienia oferty, że warunek taki spełniają wskazane przez niego w ofercie dwie osoby:

Sławomir Orłowski i Sebastian Borowski. W konsekwencji więc oferta Przeciwnika Skargi
nie spełnia warunków SIWZ określonych w art. 22 ust. 1 pkt 2 Prawa zamówień publicznych
a zatem podlega wykluczeniu na podstawie art.24 ust.2 pkt 10 tej ustawy. Skarżąca dowodzi,
że zarówno z oferty Przeciwnika Skargi jak i uzupełnienia oferty - wyjaśnień złożonych w
dniu 18 grudnia 2007 r. wynika, że zarówno Sebastian Orłowski jak i Robert Machajek -
wskazany jako trzecia osoba mająca odpowiednie kwalifikacje do udziału w realizacji
przedmiotowego zamówienia jako kierownik projektu - mieli identyczny zakres obowiązków
w tym samym czasie i w tym samym projekcie wdrożenia i obsługi Warszawskiej Karty
Miejskiej, co zdaniem Skarżącej nie znajduje organizacyjnego uzasadnienia.

Dalej Strona Skarżąca wywodzi, że dopiero w proteście Przeciwnik Skargi określił
Sławomira Orłowskiego jako „kierownika projektu na etapie przygotowania
oprogramowania”, podczas gdy dla oceny czy oferta spełnia wymagania SIWZ istotna jest
chwila złożenia oferty ewentualnie upływ terminu do jej uzupełnienia. Na tę chwilę
natomiast Przeciwnik Skargi wskazał, że Sławomir Orłowski był zastępcą Kierownika Sekcji
Utrzymania Systemów Informatycznych w Mennicy Polskiej S.A., odpowiedzialnym za
oprogramowanie i obsługę terminali oraz automatów służących do kodowania biletów
komunikacji miejskiej i przedpłat parkingowych w Warszawie. Ponadto według oferty
Przeciwnika Skargi, w szczególności informacji zawartej na str. 64 wdrożenie i obsługa
Warszawskiej Karty Miejskiej rozpoczęło się 31 grudnia 2004. W tej sytuacji Sławomir
Orłowski, który pracował w Mennicy Polskiej do tego samego dnia, nie mógł być
kierownikiem projektu w tym przedsięwzięciu. Wyjaśniając tę nieścisłość na rozprawie przed
Krajową Izbą Odwoławczą, Przeciwnik Skargi potwierdził, że uruchomienie doładowań
parkingowych nastąpiło na podstawie umowy z Miastem Stołecznym Warszawa
reprezentowanym przez Zarząd Dróg Miejskich z 4 czerwca 2004 r. Powyższe wskazuje, że
Przeciwnik Skargi podał nieprawdziwe dane w ofercie, które miały wpływ na wynik
postępowania przetargowego co stanowi odrębną podstawę wykluczenia Przeciwnika Skargi z
postępowania na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa zamówień publicznych.

Wracając jednak do poprzedniego zarzutu, niespełnienia przez Sławomira
Orłowskiego warunków SIWZ, uruchomienie w czerwcu 2004 r. aplikacji biletu
parkingowego na Warszawskiej Karcie Miejskiej oznacza, że w tej dacie wdrożenie zostało
zakończone. Tym samym Sławomir Orłowski nie mógł po tej dacie być kierownikiem
projektu w zakresie jego wdrożenia. Fakt wdrożenia aplikacji przedpłaty biletu parkingowego
w czerwcu 2004 r potwierdzają informacje zawarte na stronie internetowej Przeciwnika
Skargi oraz zapis w Wikipedii, z którego wynika, że wdrażanie Warszawskiej Kart Miejskiej
zostało zakończone najpóźniej we wrześniu 2004 r. Także z treści umowy zawartej w dniu 4
czerwca pomię^dzy Przeciwnikiem Skargi a Miastem Stołecznym Warszawa wynika, że
uruchomienie doładowań parkingowych ma nastąpić w ciągu 5 tygodni od daty podpisania
umowy to jest w lipcu 2004 r. ponadto zgodnie z protokołem podpisanym 3 września 2004r.
pomiędzy Przeciwnikiem Skargi i ASEC S.A. w tym dniu przeprowadzono produkcyjne
uruchomienie systemu SZRAT w wersji 4.4 co oznacza, że wdrożenie aplikacji biletu
parkingowego zakończyło się wcześniej niż 3 lata przed wszczęciem postępowania
przetargowego przez Gminę Wrocław, które miało miejsce 24 października 2007r. Na
poparcie swojego stanowiska Strona Skarżąca przedstawiła umowę nr 2/MW/FR72004
zawartą pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawa a Mennicą Państwową S.A. z dnia 4
czerwca 2004r. Z powołanej umowy wynika bowiem, że Mennica Państwowa S.A. świadczy
dla Miasta Stołecznego Warszawa zespół usług związanych z dystrybucją kart elektronicznej
stanowiącej instrument płatności umożliwiający wnoszenie opłat za parkowanie (§ 2 ust. 1
umowy), co oznacza, że przedmiotem umowy jest jedynie obsługa już wdrożonego systemu
karty elektronicznej.

Podsumowując te zarzuty co do braku właściwych kwalifikacji Sławomira
Orłowskiego Strona Skarżąca stwierdziła, że o ile wdrożenie systemu wieloaplikacyjnego
Warszawskiej Karty Miejskiej, miałoby - zgodnie z ofertą - rozpocząć się w grudniu 2004 r.
Sławomir Orłowski nie mógł pełnić funkcji kierownika projektu w zakresie wdrażania
bowiem w grudniu 2004 r. zakończył pracę w Mennicy Polskiej. Jeśli zaś wdrożenie systemu
rozpoczęło się w czerwcu 2004 r. a zakończyło we wrześniu 2004 r. to nawet jeśli Sławomir
Orłowski pełnił funkcję kierownika projekt w zakresie wdrażania, miało to miejsce przed
okresem wskazanym w ofercie to jest 3 łata przed wszczęciem postępowania przetargowego
dla projektu Wrocławskiej Karty Miejskiej.

Niezależnie od powyższego Strona Skarżąca powołując się na dowody przedstawione
na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. a to zeznania świadków, którym Krajowa Izba
Odwoławcza odmówiła wiarygodności i protokoły odbiorów prac wykonanych przez ASEC
S.A. jako podwykonawcę Przeciwnika Skargi w projekcie systemu Warszawskiej Karty
Miejskiej oraz umowy pomiędzy nimi z dnia 7.03.2003 r. 27.05.2002 r. i 7.11.2003 r.
podnosiła, że ani Sławomir Orłowski ani Sebastian Borowski nie byli osobami
odpowiedzialnymi ze strony Przeciwnika Skargi za ich realizację. Z protokołów odbioru
wynika przy tym, że Sławomir Orłowski występował w końcowej fazie realizacji projektu
jako administrator systemu, ukończył także przeprowadzone przez Stronę Skarżącą szkolenie
administratorów w zakresie aplikacji SZRAT co potwierdza niezbicie, że nie pełnił w
projekcie Warszawskiej Karty Miejskiej funkcji kierownika projektu.

W odniesieniu do Sebastiana Borowskiego Skarżąca podniosła, że w ofercie został on
przedstawiony jako specjalista ds. marketingu podczas wdrożenia przedpłat parkingowych
oraz menedżer ds. rozwoju podczas innego projektu. Zgodnie z literalną treścią załącznika do
oferty stanowisko Sebastiana Borowskiego nie było stanowiskiem w ramach organizacji
Przeciwnika Skargi lecz stanowiskiem w projektach wskazanych jako referencyjne.
Wyjaśnienia złożone przez Przeciwnika Skargi 18 grudnia 2007 r. zmierzały jedynie do
zmiany nazwy tego stanowiska bez zmiany w zakresie jego obowiązków oraz
odpowiedzialności. Niezależnie od tego według powyższych dokumentów Sebastian
Borowski uczestniczył w projekcie wdrażania przedpłat parkingowych to jest jedynie systemu
jednoaplikacyjnego w sytuacji gdy Zamawiający postawił w SIWZ wymóg udziału we
wdrożeniu i obsłudze wieloaplikacyjnego systemu karty miejskiej zapewniającego
korzystanie z co najmniej dwóch aplikacji, w tym z biletu komunikacji miejskiej.

W ocenie Sądu Okręgowego, ocena zgodności oferty Przeciwnika Skargi z SIWZ w
pkt. V. 4.3 w zw. z V.4.1 sprowadza się w istocie do tego, czy Przeciwnik Skargi brał udział
we wdrożeniu określonego w SIWZ projektu. Nie ma bowiem wątpliwości, że Przeciwnik
Skargi obsługiwał i nadał obsługuje wieloaplikacyjną Warszawską Kartę Miejską, która
zapewnia korzystanie z wymaganych aplikacji ( bilet komunikacji miejskiej i bilet
parkingowy).

Pierwsza wątpliwość Skarżącej co do tego czy oferta Przeciwnika Skargi spełnia
określone w SIWZ kryteria sprowadza się do tego czy uczestniczył on jako wykonawca
samodzielnie lub jako uczestnik konsorcjum w ciągu 3 lat przed dniem wszczęcia
postępowania o zamówienie publiczne Wrocławskiej Kart Miejskiej we wdrażaniu systemu
jedno czy wieloaplikacyjnego.

Należy zauważyć, że Przeciwnik Skargi w zakresie kryterium uczestniczenia we
wdrażaniu projektu ograniczonym czasowo do ostatnich 3 lat przed dniem wszczęcia
postępowania o zamówienie publiczne Wrocławskiej Karty Miejskiej odpowiada jedynie w
okresie od 24 października do 31 grudnia 2004 r. Datę początkową tego okresu wyznacza data
wszczęcia przedmiotowego postępowania ( 24 października 2007 r. ) a datę końcową
wskazana przez Przeciwnika Skargi data wykonania. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej,
Przeciwnik nie określił w swej ofercie daty 31.12 2004 r. jako daty początkowej wdrażania
projektu systemu Warszawskiej Karty Miejskiej, co byłoby oczywistą nieprawdą, ale jako
datę wykonania i rozpoczęcia obsługi systemu, która trwa do dziś. Żaden inny dokument, w
tym także przedstawiane przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym protokoły
przekazania i odbioru sporządzone przez ASEC S. A. z udziałem Przeciwnika skargi z 3 i 24
września 2004r. nie przekonują o tym, że w dacie ich sporządzenia wszelkie prace
wdrożeniowe zostały zakończone, co jednoznacznie wykluczałoby ofertę Przeciwnika Skargi
jako nie mieszczącą się w interesującym Zamawiającego okresie.

Strona Skarżąca na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii powołuje się także na
umowę dostawy z dnia 19 grudnia 2003r. z aneksem z dnia 24 kwietnia 2004r. dotyczącym
wdrożenia aplikacji parkingowych Warszawskiej Karty Miejskiej oraz na protokóły odbioru
poszczególnych etapów robót. Umowa dostawy z dnia 19 grudnia 2003r. została zawarta
pomiędzy Mennicą Państwową S.A. a ASEC S.A. (w niniejszym postępowaniu występujące
jako lider Konsorcjum - Strony Skarżącej), zgodnie z nią ASEC S.A., która na podstawie
umów z dnia 7 marca 2003r., 27 maja 2002r. i 7 listopada 2003r., dostarczyła Mennicy
Państwowej system do realizacji sprzedaży elektronicznych biletów komunikacji miejskiej w
Warszawie, miała na zlecenie Mennicy Państwowej S.A., prowadzącej działania zmierzające
do świadczenia na terenie Warszawy usługi sprzedaży doładowań opłat parkingowych w
oparciu o Warszawską Kartę Miejską, opracować i wykonać modyfikację polegającą na
rozszerzeniu funkcjonalności istniejącego systemu sprzedaży biletów komunikacji miejskiej
w oparciu o Warszawską Kartę Miejską o aplikację umożliwiającą kodowane przedpłaty na
parkowanie. Zdaniem Strony Skarżącej uruchomienie sprzedaży biletów parkingowych
nastąpiło w lipcu 2004r., o czym świadczy umowa z dnia 24 czerwca 2004r. zawarta przez
Mennicę Państwową S.A. z Miastem Stołecznym Warszawa. Protokół uruchomienia systemu
SZRAT 4.3, tj. systemu centralnego zarządzania wszystkimi aplikacjami w Warszawskiej
Karcie Miejskiej, podpisany przez ASEC S.A. a Mennicą Państwową S.A. w dniu 3 września
2004r., wskazuje, iż w tym dniu nastąpiło produkcyjne uruchomienie aplikacji płatności
parkingowych. Natomiast w dniu 24 września 2004r. został podpisany kolejny protokół
pomiędzy w/w podmiotami, wskazujący na zakończenie prac, których celem było
podniesienie wersji systemu SZRAT 4.3 do wersji 4.4, umożliwiającej sprzedaż przedpłat
Pre-Paid. Powyższe wskazuje zatem, w ocenie Strony Skarżącej, iż wdrożenie systemu
nastąpiło najpóźniej we wrześniu 2004r. a zatem przed 3 letnim terminem liczonym do dnia
wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia na wdrożenie i obsługę systemu
Wrocławskiej Karty Miejskiej.

Nie można się jednak zgodzić z przedstawionym powyżej stanowiskiem Strony
Skarżącej. W ocenie Sądu Okręgowego powołane przez Stronę Skarżącą protokoły podpisane
z Przeciwnikiem Skargi nie oznaczają zakończenia czynności wdrożeniowych w systemie
wykonywanym przez Przeciwnika Skargi na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. O
zakończeniu tych czynności może jedynie świadczyć umowa z dnia 31 grudnia 2004r.
zawarta pomiędzy Przeciwnikiem Skargi a Miastem Stołecznym Warszawa obejmująca
jedynie szeroko rozumianą obsługę systemu. W § 2 umowy strony wskazały bowiem, że jej
przedmiotem jest świadczenie przez Mennicę Państwową S.A. na rzecz miasta Stołecznego
Warszawa zespołu usług związanych z dystrybucją w imieniu Miasta Stołecznego Warszawa
karty elektronicznej stanowiącej instrument płatności umożliwiającej wnoszenie opłat za
parkowanie. Natomiast w § 3 pkt 2 umowy w sposób szczegółowy określono zakres
obowiązków Mennicy Państwowej S.A., który to obejmował między innymi udostępnianie
usługi w sieci firmowych punktów sprzedaży, użyczenie stacji roboczej do personalizacji
Warszawskiej Karty Miejskiej, dostawę elementów składowych systemu, wprowadzenia na
karty kwot, bieżącą eksploatację i serwis terminali, usuwanie awarii. Na podstawie tej umowy
Sąd Okręgowy nie może wykluczyć, że czynności wdrożeniowe pomiędzy Przeciwnikiem
Skargi a Miastem Stołecznym Warszawa trwały po dniu 24 września 2004r. a więc po
uruchomieniu systemu SZRAT w wersji 4.4. Istotne jest także, że w aktach sprawy, jako
dowód złożony na rozprawie przed KIO, znajduje się protokół sporządzony w dniu 17
grudnia 2004r. pomiędzy ASEC S.A. a Przeciwnikiem Skargi, na podstawie którego nastąpiło
przekazanie 1000 sztuk terminali, co dodatkowo potwierdza, że prace wdrożeniowe trwały
także w okresie po 24 września 2004r.

Sama Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia nie precyzuje jak należy
rozumieć „wdrożenie”, w szczególności czym kończy się ten etap realizacji projektu. W
potocznym rozumieniu „wdrażać” to: „zaczynać wprowadzać, stosować coś,
zapoczątkowywać” (Słownik współczesnego języka polskiego - wyd. Reader’s Digest
Przegląd sierpień 1998 t. II). Potocznie więc etap wdrażania sytemu kończyłby się z chwilą
pełnego uruchomienia, rozpoczęcia użytkowania a zatem i obsługi systemu już wdrożonego.
Skoro więc, zgodnie z przywołaną wyżej umową z 31 grudnia 2004r. od 1 stycznia
następnego roku Przeciwnik Skargi miał wyłącznie prowadzić obsługę systemu, to oznacza,
że do dnia zawarcia umowy, system był wprowadzany do użycia a zatem wdrażany.

W SIWZ brak jest także precyzyjnego stwierdzenia, czy uczestnictwo w projekcie
powinno w ostatnich 3 latach obejmować wdrożenie więcej niż jednej aplikacji
wieloaplikacyjnego systemu, czy też wdrożenie co najmniej jednej aplikacji do istniejącego
już systemu, w wyniku czego system jednoaplikacyjny stanie się systemem
wieloaplikacyjnym. W tej części warunki oferty mówią o samodzielnym lub w charakterze
uczestnika konsorcjum wdrożeniu i obsłudze: 1 wieloaplikacyjnego systemu karty miejskiej
zapewniającym korzystanie z co najmniej 2 aplikacji, w tym biletu komunikacji miejskiej oraz
z co najmniej jednej z następujących aplikacji: kata turystyczna, identyfikator, bilet
parkingowy, aplikacja umożliwiająca dokonywanie płatności przy wykorzystaniu karty
elektronicznej. Taka definicja ani nie wskazuje na pierwszy wariant ani nie wyklucza
drugiego. Nie jest zatem możliwe, w ocenie Sądu Okręgowego, wykluczenie oferty
Przeciwnika Skargi, który niewątpliwie, jak to ustalono wyżej, w ostatnich trzech latach
obsługiwał i obsługuje wieloaplikacyjny system karty miejskiej a także - należy uznać -brał
udział we wdrożeniu tylko 1 aplikacji systemu wieloaplikacyjnego. W świetle powyższego
oferta Mennicy Polskiej S.A. spełnia warunki SIWZ mimo podniesionego zarzutu przez
Skarżącą, że wdrożenie przedpłat parkingowych zakończyło się we wrześniu 2004r. a zatem
przed wymaganym w SIWZ okresem.

Podsumowując powyższe, przyjąć należy, iż wdrażanie aplikacji biletu komunikacji
miejskiej oraz aplikacji biletu parkingowego odbywało się etapowo na podstawie kilku umów
zawieranych przez Przeciwnika Skargi z Miastem Stołecznym Warszawa. Data 31 grudnia
2004r. może być traktowana jako data zakończenia wdrażania oraz rozpoczęcia obsługi
systemu wieloaplikacyjnego, jednakże w zakresie jednej aplikacji, tj. biletu parkingowego.
Powyższe dodatkowo potwierdzają referencje wystawione przez Zarząd Transportu
Miejskiego w Warszawie, reprezentującego Miasto Stołeczne Warszawa.

Przedstawiona powyżej ocena całości materiału dowodowego w zakresie daty
rozpoczęcia i zakończenia uruchamiania karty miejskiej, również w zakresie opłat
parkingowych, prowadzi do wniosku, że również zarzuty strony skarżącej w zakresie
prawdziwości wyjaśnień Przeciwnika Skargi są bezpodstawne. Dopiero analiza wszystkich
dokumentów, na które wskazuje Strona Skarżąca, tj. oferty, referencji Zarządu Dróg
Miejskich w Warszawie, umów zawieranych z Miastem Stołecznym Warszawa, umów
zawieranych przez Przeciwnika Skargi z ASEC S.A., czy też protokołów odbioru
wykonywanych prac, pozwala na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, tj. zwłaszcza w
zakresie czasu wdrażania systemu Warszawskiej Karty Miejskiej. Wnioski zaś nie pozostają
w sprzeczności ze stanowiskiem Przeciwnika Skargi, który niezmiennie w postępowaniu
przetargowym a także odwoławczym stał na stanowisku, że wdrożenie zakończyło się 31
grudnia 2004r. Powyższe wskazuje, iż orzeczenie wydane przez Krajową Izbę Odwoławczą
nie narusza także art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo Zamówień Publicznych.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącej jako osób, które pełniły funkcje kierowników
projektów lub równorzędne, w przynajmniej 1 projekcie wdrożeniowym określonym w pkt.
V.4.1. SIWZ, należy ponownie stwierdzić, że nie zostało sprecyzowane w SIWZ jakiego
rodzaju wykształceniem - kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem zawodowym
powinna legitymować się osoba pełniąca funkcję kierownika projektu w szczególności zaś nie
określono jakie czynności miałaby wykonywać osoba pełniąca funkcję kierownika projektu
lub równorzędną, co wiązałoby się z doświadczeniem tych osób, którym był zainteresowany
Zamawiający, ze względu na potrzeby zamówienia Wrocławskiej Karty Miejskiej. Jak już
bowiem wspomniano na wstępie doświadczenie można określić jako potwierdzone w
praktyce umiejętności w zakresie wykonania danego rodzaju zamówienia. Sposobem nabycia
doświadczenia będzie uprzednie wykonywanie prac odpowiadających przedmiotowi
zamówienia na rzecz innych podmiotów. Precyzyjne określenie żądania wymaganej wiedzy i
doświadczenia nie stanowi żądania ograniczającego konkurencję.

Zdaniem Strony Skarżącej Sławomir Orłowski pełnił te samą funkcję i w tym samym
czasie co Robert Machajek. Ten ostatni zgodnie z zał. Nr 4 do oferty Przeciwnika Skargi był
Kierownikiem Sekcji Utrzymania Systemów Informatycznych w Mennicy Polskiej
odpowiedzialnym za oprogramowanie i obsługę terminali służących do kodowania biletów
komunikacji miejskiej i przedpłat parkingowych w Warszawie oraz biletów okresowych w
Jaworznie. W wyjaśnieniach z dnia 18 grudnia 2007 r. złożonych na wezwanie
Zamawiającego, Przeciwnik Skargi określił go dodatkowo jako kierownika projektu w
zakresie oprogramowania terminali i systemu centralnego oraz nadzoru nad
podwykonawcami. Sławomir Orłowski natomiast według załącznika nr 4 do oferty był
Zastępcą Kierownika Sekcji Utrzymania Systemów Informatycznych w Mennicy Polskiej
odpowiedzialnym za oprogramowanie i obsługę terminali służących do kodowania biletów
komunikacji miejskiej i przedpłat parkingowych w Warszawie, w wyjaśnieniach z 18 grudnia
2007 r. dodano jedynie, że Sławomir Orłowski pracował w Mennicy Polskiej do grudnia 2004
r. kiedy to zakończone zostało wdrożenie wieloaplikacyjnego systemu w Warszawie a
następnie w sierpniu 2006r. ponownie rozpoczął współpracę z firmą. Zatem jak wynika z
powyższych dokumentów zakres merytoryczny odpowiedzialności Roberta Machajka i
Sławomira Orłowskiego pokrywał się. Według przebiegu pracy zawodowej zawartego w
wyjaśnieniach z 18 grudnia 2007r. w latach 2003 do 2004 Sławomir Orłowski pełnił w
Mennicy Polskiej funkcję administratora systemu, a Robert Machajek w okresie od 2003 r. do
chwili obecnej pełni funkcję Dyrektora Działu Technologii Informatycznych w pionie
płatności elektronicznych.

Funkcje w/w osób, wskazane w ofercie Przeciwnika Skargi nie miały więc związku z
jego strukturą organizacyjną ale z realizacją zadań w projekcie Warszawskiej Karty Miejskiej
i należy je oceniać jako równorzędne z funkcją kierownika projektu.

W tym miejscu należy zauważyć, że w warunkach zamówienia (SIWZ) nie określono
jakie czynności wchodziły w zakres obowiązków osób będących kierownikami projektu i
wobec tego jakim doświadczeniem osoby te powinny się legitymować, w szczególności czy
pojęcie „projekt” obejmowało całość czynności związanych z wdrażaniem i obsługą systemu
Warszawskiej Karty Miejskiej ( w ten sposób słowo „Projekt” użyte zostało w PKT V.4.1.
SIWZ ) czy w tym wypadku odnosiło się do poszczególnych etapów lub określonych działań
składających się na wdrożenie i obsługę. Stanowisko Skarżącej podobnie jak i
Zamawiającego w postępowaniu odwoławczym jest w tej kwestii nie wyjaśnione, skoro
jednak Skarżąca jak i Zamawiające na poprzednim etapie postępowania nie kwestionują
kwalifikacji Roberta Machajka, jako osoby wskazanej zgodnie z pkt.V.4.3 SIWZ należy
przyjąć, że funkcja kierownika projektu może odnosić się do kierowania tylko częścią
czynności związanych z wdrożeniem i obsługą systemu karty miejskiej i wdrożenia jednej
aplikacji. W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że zarówno Robert Machajek jak i
Sławomir Orłowski w tym samym czasie pełnili funkcje równorzędne do kierowników
projektu, w zakresie oprogramowania i obsługi terminali oraz automatów służących do
kodowania biletów komunikacji miejskiej i przedpłat parkingowych, każdemu z nich zaś
powierzono odmienny zakres czynności.

Brak jasnego wskazania SIWZ czy kierowanie projektem miałoby obejmować
wszystkie czy tylko niektóre działania i etapy postępowania związane z wdrożeniem i obsługą
systemu, czyni w istocie zeznania świadków Jerzego Gałuszki oraz Krzysztofa Kamińskiego
nieprzydatnymi dla oceny kwalifikacji Sławomira Orłowskiego i Sebastiana Borowskiego, nie
można bowiem wykluczyć, że powierzenie im funkcji kierowników projektu nie było widome
w/w świadkom. Sąd Okręgowy nie podważa natomiast wiarygodności zeznań tych świadków
z uwagi na to, że składali zeznania w obecności Prezesa Zarządu spółki, w której są
zatrudnieni.

Strona skarżąca podniosła także, że Sławomir Orłowski nie mógł uczestniczyć we
wdrażaniu projektu Warszawskiej Karty Miejskiej skoro, wdrażania to zakończyło się zostało
zakończone najpóźniej we wrześniu 2004r. a Sławomir Orłowski był zatrudniony w Mennicy
Polskiej od 24 października 2004r. do 31 grudnia 2004r. Ten ostatni zarzut, w świetle
wcześniej dokonanych ustaleń dotyczący spełnienia warunków SIWZ przez Przeciwnika
Skargi oraz, iż zakończenie wdrażania aplikacji przedpłat parkingowych do systemu
Warszawskiej Karty Miejskiej trwało do 31 grudnia 2004 r. należy uznać za chybiony.

W stosunku do Sebastiana Borowskiego strona skarżąca podniosła, iż w ofercie
wykonawca nie wskazał go jako osoby pełniącej funkcję kierownika projektu lub
równorzędną w projekcie Warszawskiej Karty Miejskiej, nie określono też jego
doświadczenia zawodowego. W ocenie strony Skarżącej stanowisko Specjalisty ds.
marketingu podczas wdrożenia przedpłat parkingowych dla Zarządu Dróg Miejskich w
Warszawie, jak określono jego doświadczenie zawodowe w ofercie, nie jest stanowiskiem
organizacyjnym Przeciwnika Skargi lecz stanowiskiem w projektach przez niego wskazanych
jako projekty referencyjne. Doprecyzowanie kwalifikacji zawodowych Sebastiana
Borowskiego w wyjaśnieniach z dnia 18 grudnia 2007r., zmierzało w istocie tylko do innego
nazwania funkcji jaką miał pełnić w projekcie Warszawskiej Kart Miejskiej bez zmiany
zakresu jego obowiązków i odpowiedzialności. Ponadto inny opis funkcji znajdował się w
materiałach z postępowania o zamówienie publiczne w trybie dialogu konkurencyjnego. Nie
bez znaczenia jest także, że rola Sebastiana Borowskiego w projekcie Warszawskiej Kart
Miejskiej ograniczała się tylko do jednej aplikacji.

Trzeba zgodzić się ze Skarżącym, że w wyjaśnieniach z 18 grudnia Przeciwnik Skargi
jedynie odmiennie określił stanowisko Sebastiana Borowskiego w projekcie referencyjnym,
ponieważ w strukturze organizacyjnej Mennicy Polskiej S.A. w/w pełnił funkcję Dyrektora
Działu Systemów Miejskich.

W potocznym rozumieniu funkcja specjalisty jest funkcją kierowniczą co oznacza, że
można ją uznać to stanowisko za równorzędne z funkcją kierownika projektu, w każdym razie
z twierdzeń Skarżącego nie wynika dlaczego nie jest to możliwe. Wdrożenie i obsługa karty
miejskiej wymaga również odpowiedniego marketingu polegającego na reklamie,
opracowaniu sposobu dystrybucji itp. Ten element wdrożenia może być objęty oddzielnym
projektem. Nie jest natomiast oczywiste, czy Zamawiający był zainteresowany uczestnictwem
w projekcie Wrocławskiej Karty Miejskiej tego rodzaju specjalisty, czy interesowały go
raczej osoby zorientowane w technicznej (technologicznej) stronie wdrożenia. Okoliczność ta
nie została jednak dostatecznie jasno określona w Specyfikacji Istotnych Warunków
Zamówienia. Zarzuty dotyczące uczestnictwa we wdrożeniu tylko 1 aplikacji nie dadzą się
utrzymać w świetle tego co zostało ustalone powyżej, w odniesieniu do spełniania przez
ofertę Przeciwnika Skargi warunków określonych w SIWZ.

Odnosząc się w dalszym ciągu do kwestii kwalifikacji Sebastiana Borowskiego,
wskazać należy, iż chybione jest odwołanie do postępowania prowadzonego trybie dialogu
konkurencyjnego, dotyczącego tego samego Zamawiającego, w którym brała udział także
Mennica Polska S.A. i, z którego wynikał inny zakres kwalifikacji Sebastiana Borowskiego
niż z dokumentów przedłożonych w niniejszym postępowaniu. Powyższe postępowanie
zostało zakończone poprzez jego unieważnienie. Nie ma wpływu na tryb obecnego
postępowania, które nie stanowi także kontynuacji dialogu konkurencyjnego.

Analiza okoliczności przedstawionych powyżej, a odnoszących się do oceny
kwalifikacji osób wskazanych przez przeciwnika skargi w ofercie, prowadzi do wniosku, iż
przy szeregu wątpliwościach, jakie miał Zamawiający, przez brak precyzji w zakresie
zdefiniowania w SIWZ pojęć: „wdrożenie” i „projekt” kierując się zasadą równego
traktowania i nieograniczonego dostępu wykonawców zawartą w art. 7 Prawa zamówień
publicznych nie można skutecznie wykluczyć z postępowania Przeciwnika Skargi również na
podstawie art. 24 ust.l pkt. 10 w zw. z art. 22 ust.l pkt 2 Prawa zamówień publicznych.

Okoliczność złożenia przez Skarżącą dokumentów, które KIO, uznała za brakujące w
ofercie Skarżącej, nie może mieć wpływu na wynik postępowania skargowego, także z
powodu ustalenia przez Sąd Okręgowy, wobec nieuwzględnienia skargi, i uznania, że
powtórzenie czynności badania i oceny ofert z uwzględnieniem oferty Skarżący jest
konieczne.

Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach oparto na art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca
proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu. Na
poniesione przez Przeciwnika Skargi koszty postępowaniu II instancyjnym składały się
koszty zastępstwa procesowego liczone wg § 6 pkt 6 w zw. z § 12 pkt 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez
radcę prawnego ustanowionego z urzędu (1800 zł).

20