Dnia 26 sierpnia 201 lr

Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział XII Gospodarczy
Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący - Sędzia: SO    Aniela Pakosiewicz

Sędzia:    SO    Janusz Beim

Sędzia:    SR    (del.) Agata Pierożyńska

Protokolant:    osobiście

po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 201 lr w Krakowie

na posiedzeniu niejawmym

sprawy ze skargi Konsorcjum firm: Mott MacDonald Polska Spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie, Mott MacDonald Limited
Mott MacDonald Hause 8-10 Sydenham Road, Croydon, Surrey CR20
2EE Wielka Brytania

przy uczestnictwie zamawiającego PKP Polskie Linie Kolejowe Spółka
Akcyjna Centrum Realizacji Inwestycji Oddział w Krakowie oraz
wykonawcy konsorcjum firm Firma Menadżersko Konsultingowa
Kolmen Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Lublinie,
Przedsiębiorstwo Robót Komunikacyjnych w Lublinie EXPOL Spółka
Akcyjna w Lublinie, Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe Hurtkol
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Lublinie

o udzielenie zamówienia publicznego

na skutek zażalenia skarżącego od postanowienia Sądu Okręgowego w
Krakowie

z dnia 2 sierpnia 201 lr sygn. akt XII Ga 292/11

postanawia:

zażalenie odrzucić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 2.08.201 lr odmówiono
skarżącemu w całości zwolnienia od kosztów sądowych w

postępowaniu skargowym.

Obecnie skarżący wniósł zażalenie na odmowę zwolnienia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Zażalenie podlega odrzuceniu z powodu jego niedopuszczalności.

Działanie Sądu Okręgowego w postępowaniu skargowym jest
działaniem Sądu drugiej instancji o czym przesądza treść art. 198 a
ustawy z dnia 29.I.2004r Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity
Dz. U. z 2010r, nr 113, poz. 759, z późniejszymi zmianami). Uszło
zatem uwadze żalącego, że wydane w dniu 2.08.201 lr postanowienie
Sądu Okręgowego w Krakowie jest postanowieniem sądu drugiej
instancji, a postanowienia sądu drugiej instancji są co do zasady
niezaskarżalne.

Tylko wyjątkowo ustawodawca dopuścił możliwość zaskarżania
postanowień sądu drugiej instancji do Sądu Najwyższego (a nie do
Sądu Apelacyjnego jak błędnie skarżący wskazał w swoim zażaleniu)
określając w przepisie art. 394 ¹ § 1 i § 2 k.p.c. zamknięty i
wyczerpujący katalog postanowień, zaskarżalnych zażaleniami do Sądu
Najwyższego. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie do Sądu Najwyższego
przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające
skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia (art. 394 ¹ § 1 pkt 1 k.p.c.) co do kosztów
procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej
instancji (art. 394 ¹ § 1 pkt 2 k.p.c.) a nadto w sprawach w których
przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na
postanowienia kończące postępowanie w sprawie, za wyjątkiem
postanowień o których mowa w art. 398 ^x, a także postanowień
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu I
instancji.

Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika zatem
jednoznacznie, że nigdy postanowienie sądu II instancji dotyczące
kwestii incydentalnej jaką jest zwolnienie od kosztów sądowych nie
podlega żadnej dalszej kontroli instancyjnej (do Sądu Najwyższego) a
więc jest postanowieniem niezaskarżalnym, a zatem zażalenie od
takiego niezaskarżalnego postanowienia jako niedopuszczalne z innych
przyczyn podlega odrzuceniu.

Z tych względów na zasadzie art. 370, 373, 397 § 2 w związku z
art. 394 ¹ k.p.c. orzeczono jak w⁷ sentencji.