Sygn. akt XIX Ga 335/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2009 r.

Sąd Okręgowy w Katowicach XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SO Grażyna Jeziorowska (spr.)

Sędziowie:    SO Małgorzata Kowalska

SO Blanka Zorębska

Protokolant:    st. sekr. sądowy Anna Skrzypek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. w Katowicach

sprawy z odwołania Konsorcjum: PCC Raił Rybnik Spółki Akcyjnej w Rybniku,
PCC Raił INFRASTRUKTURA Spółki Akcyjnej w Rybniku poprzednio
Przedsiębiorstwo Transportu Kolejowego INFRASTRUKTURA Spółka
Akcyjna w Rybniku

przeciwko Katowickiemu Holdingowi Węglowemu Spółce Akcyjnej
w Katowicach
o udzielenie zamówienia publicznego

na skutek skargi odwołującego Konsorcjum: PCC Raił Rybnik Spółki Akcyjnej
w Rybniku, PCC Raił INFRASTRUKTURA Spółki Akcyjnej w Rybniku
poprzednio Przedsiębiorstwo Transportu Kolejowego INFRASTRUKTURA
Spółka Akcyjna w Rybniku

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień
Publicznych w Warszawie

z dnia 2 lipca 2009 r.    sygn. akt KIO/UZP 760/09

1.    oddala skargę;

2.    zasądza od skarżącego Konsorcjum: PCC Raił Rybnik Spółki Akcyjnej
w Rybniku, PCC Raił INFRASTRUKTURA Spółki Akcyjnej w Rybniku
poprzednio Przedsiębiorstwo Transportu Kolejowego

INFRASTRUKTURA Spółka Akcyjna w Rybniku na rzecz
zamawiającego Katowickiego Holdingu Węglowego Spółki Akcyjnej

w Katowicach kwotę 3.617,- zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście
złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

r

Zwo podpisy

L.T: *

.Warz

a Soika

Sygn. akt XIX Ga 335/09

UZASADNIENIE

Krajowa Izba Odwoławcza przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych
w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt
KIO/UZP 760/09 po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Konsorcjum PCC Raił
Rybnik SA Przedsiębiorstwo Transportu Kolejowego INFRASTRUKTURA SA
w Rybniku od rozstrzygniętego przez zamawiającego protestu oddaliła odwołanie
i orzekła o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że zamawiający: Katowicki Holding Węglowy SA
z siedzibą w Katowicach, prowadzi na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r.
Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 ze zm.), zwanej
dalej „Pzp”, postępowanie o udzielenie w trybie przetargu ograniczonego zamówienia
publicznego na „ Świadczenie usług w zakresie przewozu masy towarowej oraz pełnej
obsługi infrastruktury bocznic kolejowych dla KHW SA KWK „Murcki”
z wykorzystaniem składników majątkowych zamawiającego”.

Ogłoszenie o zamówieniu zostało przekazane Urzędowi Oficjalnych Publikacji
Wspólnot Europejskich w dniu 13.03.2009 r. oraz opublikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskich: 2009/S 52-075498 z dnia 17.03.2009 r.

Do upływu terminu składania wniosków o dopuszczenie do działu w przetargu
ograniczonym zostały złożone 3 wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu
o zamówienie.

W dniu 06.05.2009 r. (pismem z dnia 05.05.2009 r.) zamawiający zaprosił
wszystkich wykonawców, którzy złożyli wnioski do składania ofert, w terminie do
dnia 27.05.2009 r. i przekazał im specyfikację istotnych warunków zamówienia
(„SIWZ”).

W dniu 15.05.2009 r. Konsorcjum firm: PCC Raił Rybnik SA z siedzibą
w Rybniku - Lider Konsorcjum oraz Przedsiębiorstwo Transportu Kolejowego

INFRASTRUKTURA SA z siedzibą w Rybniku wniosło do zamawiającego protest
wobec treści SIWZ, zarzucając:

1.    nieprecyzyjne oznaczenie przedmiotu zamówienia, a to jego zakresu rzeczowego,
co daje zamawiającemu możliwość realizacji umowy w sprawie zamówienia
publicznego w zakresie dowolnym, przy równoczesnym pozbawieniu wykonawcy
możliwości skierowania wobec niego roszczeń odszkodowawczych (Rozdział II.
Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.2.1.);

2.    ustalenie maksymalnej ilości masy towarowej do przewozu w poszczególnych
miesiącach w sposób nierzetelny, tj. na zdecydowanie zawyżonym poziomie,
znacznie odbiegającym od realnych potrzeb zamawiającego (Rozdział II.
Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.2.1.);

3.    nieprecyzyjne sformułowanie zapisu dotyczącego kosztów związanych
z dostosowaniem bocznicy do wymogów przepisów kolejowych, wskutek czego
Wykonawca może zostać narażony na konieczność poniesienia kosztów, których
nie mógł przewidzieć w dacie składania oferty (Rozdział II. Szczegółowe
Wymagania Techniczne-pkt.1.3.31),

4.    niedookreślenie wysokości wynagrodzenia za odpłatne przeszkolenie pracowników
Wykonawcy (Rozdział II. Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.4.8),

5.    obciążenie Wykonawcy:

a)    bezpodstawnie obowiązkiem wykonywania i ponoszenia kosztów remontów
kapitalnych składników majątkowych zamawiającego oddanych mu
w dzierżawę (Rozdział II. Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.3.34),

b)    pełną odpowiedzialnością finansową z tytułu zgłoszonych reklamacji od
odbiorców węgla spowodowanych zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami
wagonów bez dookreślenia, iż chodzi tu wyłącznie o reklamacje uznane i tylko
o te sytuacje, w których zanieczyszczenie lub uszkodzenie wagonów zostało
zawinione przez wykonawcę (Rozdział IV. Istotne Postanowienia Umowy
(IPU) - §7 ust.3),

c)    odpowiedzialnością za szkody wyrządzone w przejętych składnikach
majątkowych zamawiającego bez dookreślenia, iż chodzi tu wyłącznie

o sytuacje, w których szkoda ta została wyrządzona przez Wykonawcę

(Rozdział IV Istotne Postanowienia Umowy (IPU) §2 ust.6),

6. bezpodstawne uchylenie się przez zamawiającego od wszelkiej odpowiedzialności

za nie zawarcie umowy w przedmiocie zamówienia publicznego, o którym tu
mowa (Rozdział IV. Istotne Postanowienia Umowy (IPU) - § 1 ust.4).

Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie:

-    art.25 ust.l i 26 ust.l PZP poprzez zaniechanie żądania od Wykonawców
dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do wykonywania
działalności stanowiącej przedmiot przetargu,

-    art.29 ust.l i 2 PZP, a to poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób
niejednoznaczny, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć
wpływ na sporządzenie ofert oraz w sposób, który może utrudniać uczciwą
konkurencję,

-    art.5, art.353¹, art.697 k.c., w zw. z art.14 Pzp, tj. poprzez skonstruowanie tych
zapisów w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, dobrymi
obyczajami oraz słusznymi interesami wykonawcy.

Odwołujący stwierdził przede wszystkim co następuje. W pierwszej kolejności
w uzasadnieniu protestu zarzucono nieprawidłowe opisanie przez zamawiającego
przedmiotu zamówienia, a to w sposób niejednoznaczny, bez uwzględnienia
wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie oferty, co narusza
art.29 ust.l ustawy. Zamawiający nieprecyzyjnie określił zakres rzeczowy
zamówienia. W Rozdziale II Szczegółowe wymagania techniczne w pkt. 1.2.1.
zamawiający dookreślił bowiem wyłącznie maksymalną ilość masy towarowej do
przewozu w danym miesiącu (279.000 t/m-c), co de facto umożliwia zamawiającemu
zlecenie Wykonawcy do przewozu ilości dużo mniejszej. Naraża to wykonawcę na
konieczność zmobilizowania odpowiedniej ilości środków rzeczowych oraz
odpowiedniej ilości pracowników do zapewnienia realizacji umowy w maksymalnym
jej zakresie, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby w tym względzie mogą okazać się
dużo mniejsze. W efekcie brak wskazania albo konkretnej ilości masy towarowej do
przewozu, albo też dodatkowo minimalnej (gwarantowanej) ilości masy towarowej do
przewozu znacznie utrudnia dokonanie analizy kosztów, która ma oczywiście wpływ
na ostateczną wysokość ceny, którą należy podać w ofercie.

W przypadku oprotestowanego zapisu SIWZ zaplanowanie przewozów na określonym
minimalnym poziomie nie jest zaś możliwe, co ewidentnie rzutuje na właściwe
skalkulowanie ceny oferty. Poza tym, mając dużą swobodę w zakresie ilości towaru
zlecanego do przewozu w poszczególnych miesiącach, zamawiający eliminuje tym
samym możliwość skierowania wobec niego przez wykonawcę jakichkolwiek
roszczeń odszkodowawczych, np. w razie zlecenia mu do przewozu ilości znacznie
odbiegających od 279.000 t/m-c.

Ponadto odwołujący podniósł, iż maksymalna ilość masy towarowej do
przewozu w poszczególnych miesiącach została ustalona na poziomie znacznie
zawyżonym, niedostosowanym do realnych potrzeb zamawiającego. Wniosek taki
odwołujący wyprowadza mając na uwadze jego dotychczasową współpracę
z zamawiającym, a w szczególności ilości masy towarowej przewiezionej w latach
poprzednich. W żadnym z miesięcy roku 2003-2008 ilość przewiezionej masy
towarowej nawet nie zbliżyła się do wartości 279.000 ton, a w skali roku do wartości
3.348.000 ton. Świadczy to wyraźnie o nieprawidłowym oszacowaniu zakresu
rzeczowego zamówienia, co powoduje zaniżenie cen jednostkowych za przewóz
1 tony masy towarowej. Takie działanie zamawiającego narusza, w ocenie
odwołującego, także art.29 ust.2 Pzp i art.7 Pzp.

Wymaga również doprecyzowania pkt. 1.3.31 w Rozdziale II. Szczegółowe
Wymagania Techniczne, który przewiduje obowiązek poniesienia przez Wykonawcę
wszelkich kosztów związanych z dostosowaniem bocznicy do wymogów przepisów
kolejowych. W ocenie protestującego zachodzi tu konieczność dodania po wyrazach
„przepisów kolejowych” wyrazów „obowiązujących w dacie złożenia oferty”. Tylko
taki zapis pozwala bowiem wykonawcy na właściwe oszacowanie tychże kosztów, co
ma wpływ na wysokość ceny. Jest wszak oczywiste, iż wykonawca nie jest w stanie
przewidzieć zmiany przepisów kolejowych w tym zakresie, co gdyby miało miejsce,
mogłoby spowodować spory wzrost tych kosztów, a w konsekwencji narazić
wykonawcę na szkodę.

Zdaniem odwołującego, niedopuszczalny jest także zapis SIWZ przewidujący
odpłatne przeszkolenie pracowników wykonawcy bez wskazania wysokości należnego
zamawiającemu z tego tytułu wynagrodzenia (Rozdział II. Szczegółowe Wymagania
Techniczne, pkt. 1.4.8). Generalnie koszt przeszkolenia winien być uzgodniony przez
obie strony umowy, podczas gdy zamawiający zwarł jedynie zapis o możliwości
uzyskania przez wykonawcę Informacji na temat kosztów szkolenia w Dziale BHP
Kopalni.

Wskazała Izba, że odwołujący sprzeciwia się także zapisowi SIWZ
nakładającemu na wykonawcę obowiązek przeprowadzania i ponoszenia kosztów
remontów kapitalnych składników majątkowych przejętych od zamawiającego
(pkt. 1.3.34 w Rozdziale II. Szczegółowe Wymagania Techniczne). Odwołujący
wskazał na przepis art.697 k.c., zgodnie z którym „Dzierżawca ma obowiązek
dokonywania napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie nie
pogorszonym”. Stwierdził, iż z przepisu tego wynika obowiązek dokonywania
doraźnych, bieżących remontów, prowadzących do wyłączenia zarzutu, że w trakcie
dzierżawy pogorszył się jej przedmiot. Tymczasem w niniejszym przypadku
zamawiający nakłada na wykonawcę obowiązek znacznie wykraczający ponad ramy
określone w tym przepisie. Oprotestowany zapis oznacza w konsekwencji, że po
zakończeniu okresu dzierżawy wykonawca będzie zobowiązany zwrócić
zamawiającemu dzierżawione składniki majątkowe w stanie lepszym, niż na początku
umowy.

Odwołujący zakwestionował także §7 ust.3 w Rozdziale IV. Istotne
Postanowienia Umowy (IPU), który, w jego ocenie, przewiduje przejęcie przez
Wykonawcę pełnej odpowiedzialności finansowej z tytułu zgłoszonych reklamacji od
odbiorców węgla spowodowanych zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami wagonów.
W ocenie odwołującego, wykonawca może ponosić odpowiedzialność wyłącznie
w odniesieniu do reklamacji uznanych i tylko wówczas, gdy zanieczyszczenie lub
uszkodzenie wagonów zostało zawinione przez niego. Identycznie rzecz się ma
w odniesieniu do §2 ust.6 w Rozdziale IV. Istotne Postanowienia Umowy (IPU), gdzie
na wykonawcę nakłada się odpowiedzialność za szkody wyrządzone w przejętych
składnikach majątkowych zamawiającego bez dookreślenia, iż chodzi tu wyłącznie
o sytuacje, w których szkoda ta została wyrządzona przez wykonawcę.

Wskazała Izba, że odwołujący uważa za duże nadużycie prawa ze strony
zamawiającego pozbawienie wykonawcy możliwości dochodzenia jakiegokolwiek
odszkodowania z tytułu nie zawarcia umowy w przedmiocie zamówienia publicznego
w przypadku nie uzyskania przez zamawiającego zgody lub nie przedłużenia zgody
ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na oddanie wykonawcom do
korzystania z mienia opisanego w załączniku nr 2 do umowy w trybie art.5a
i następnych ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi
Państwa. W efekcie oznacza to narażenie wykonawców na ewentualność
bezzwrotnego poniesienia określonych kosztów w związku z udziałem w niniejszym
przetargu, pomimo jego wygrania i nie przyczynienia się w żadnym stopniu do nie
zawarcia umowy z zamawiającym, nie mówiąc już o ewentualności poniesienia
szkody w postaci utraconych korzyści.

Odwołujący podniósł także, co następuje.

Zgodnie z art.22 ust.l pkt.l Pzp o udzielenie zamówienia mogą ubiegać się
wykonawcy, którzy posiadają uprawnienia do wykonywania określonej działalności
lub czynności, jeżeli ustawy nakładają obowiązek posiadania takich uprawnień.
Z kolei wg art.25 ust.l ustawy „W postępowaniu o udzielenie zamówienia
zamawiający może żądać od wykonawców wyłącznie oświadczeń lub dokumentów
niezbędnych do przeprowadzenia postępowania. Oświadczenia lub dokumenty
potwierdzające spełnianie:

1.    warunków udziału w postępowaniu,

2.    przez oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych
przez zamawiającego

- zamawiający wskazuje w ogłoszeniu o zamówieniu, specyfikacji istotnych
warunków zamówienia lub zaproszeniu do składania ofert”.

W niniejszej sprawie zamawiający wskazał, z jednej strony, jako warunek
udziału w przetargu, na konieczność posiadania uprawnień do wykonywania
działalności stanowiącej przedmiot przetargu, a z drugiej - nie żądał od wykonawców
podstawowego dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, a to licencji na
wykonywanie przewozów kolejowych rzeczy. Mamy więc tu do czynienia
z naruszeniem art.25 ust.l i art.26 ust.l ustawy w sposób prowadzący do wniosku, iż
niniejsze postępowanie jest obarczone wadą uniemożliwiającą zawarcie ważnej
umowy w sprawie zamówienia publicznego.

Ustaliła Izba, że zamawiający nie rozstrzygnął protestu w terminie 10 dni od
upływu ostatniego z terminów na wniesienie protestu (art.183 ust.l pkt.2 Pzp), co
zgodnie z art.183 ust.3 Pzp uznaje się za jego oddalenie.

Odwołujący wniósł do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych odwołanie od
oddalenia protestu przez zamawiającego, podtrzymując zarzuty i argumentację, które
zawarł w proteście.

Jednocześnie odwołujący wniósł o:

1.    unieważnienie postępowania na podstawie art.93 ust.l pkt.7 Pzp jako, że wskutek
zaniechania żądania od wykonawców dokumentów potwierdzających posiadanie
uprawnień do wykonywania działalności stanowiącej przedmiot przetargu,
postępowanie to jest dotknięte wadą uniemożliwiającą zawarcie ważnej umowy;
ewentualnie

2.    zobowiązanie zamawiającego do dokonania zmiany zakwestionowanych zapisów
SIWZ poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób zgodny z treścią art.29
ust.l i 2 Pzp oraz sformułowanie tych zapisów w sposób zgodny z przepisami
kodeksu.

Co do zarzutu naruszenia art.25 ust. 1 i 26 ust. 1 Pzp przez zaniechanie żądania
od wykonawców dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do
wykonywania działalności stanowiącej przedmiot przetargu, tj. licencji na
wykonywanie przewozów kolejowych, Izba wskazała, że przedmiotowe postępowanie
o zamówienie prowadzone jest w trybie przetargu ograniczonego, na podstawie art.47
i n. Pzp.

Podniesiony przez odwołującego w proteście, złożonym w dniu 15.05.2009 r.,
a następnie w odwołaniu, wyżej wymieniony zarzut jest spóźniony, dotyczy bowiem
treści ogłoszenia o zamówieniu, które zamieszczone zostało w Dzienniku Urzędowym
UE w dniu 17.03.2009 r., w którym zamawiający zawarł m. in. warunki udziału
w postępowaniu o zamówienie i określił jakie dokumenty i oświadczenia na
potwierdzenie spełniania tych warunków wykonawca jest obowiązany złożyć wraz
z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w przetargu ograniczonym. Zgodnie bowiem
z art.180 ust.3 Pzp, protest dotyczący treści ogłoszenia wnosi się w terminie 14 dni od
dnia publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym UE- jeżeli wartość zamówienia
jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie
art.ll ust.8 Pzp. Zamawiający dokonał oceny spełniania przez wykonawców
warunków udziału w postępowaniu, w oparciu o złożone przez nich, wraz
z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w przetargu ograniczonym, dokumenty
i oświadczenia, a następnie zaprosił ich do złożenia ofert, przekazując im SIWZ. Nie
można stawiać zarzutu braku określenia w SIWZ żądania złożenia dokumentów
potwierdzających spełnianie warunków udziału w postępowaniu o zamówienie
prowadzonym w trybie przetargu ograniczonego, skoro w trybie przetargu
ograniczonego nie zamieszcza się w SIWZ takich postanowień, zgodnie z art.51 ust.4
zd.2 Pzp. Postanowienia te, w postępowaniu prowadzonym w w/w trybie,
zamawiający obowiązany jest zawrzeć w ogłoszeniu o zamówieniu, a nie w SIWZ,
którą zamawiający przekazuje, wraz z zaproszeniem do złożenia oferty wykonawcom,
którzy w świetle dokonanej przez zamawiającego oceny spełniają warunki udziału
w przetargu ograniczonym.

Skład orzekający Izby uznał, iż nie potwierdził się zarzut naruszenia art.29 ust. 1
i 2 Pzp przez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób niejednoznaczny, bez
uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie
oferty, skalkulowania ceny ofertowej oraz w sposób, który może utrudniać uczciwą
konkurencję.

W SIWZ w Rozdziale II „Szczegółowe wymagania techniczne” w pkt. 1.2.1.
zamawiający określił w sposób następujący zakres rzeczowy usługi: „Przewóz masy
towarowej (węgiel, kamień i pozostałe materiały dostarczane na kopalnię transportem
kolejowym) w ilości do 279.000 t/m-c”. Odwołujący podniósł, iż określenie w taki
sposób przedmiotu zamówienia umożliwia zamawiającemu zlecenie wykonawcy do
przewozu ilości znacznie mniejszej niż maksymalna, ilości masy towarowej, podczas
gdy wykonawca w celu wywiązania się z umowy musi utrzymywać potencjał ludzki
i potencjał techniczny (tabor), infrastrukturę, ponosić koszty dzierżawy na poziomie
umożliwiającym zrealizowanie zamówienia w maksymalnym zakresie. Zdaniem
odwołującego, niemożliwe jest w tej sytuacji ustalenie faktycznego zakresu usług
zleconych do realizacji przez zamawiającego w ramach zamówienia i dokonanie
rzetelnej i miarodajnej analizy kosztów, która ma zasadniczy wpływ na ostateczną
wysokość ceny, którą należy podać w ofercie, tym bardziej, że poziom wielkości
oznaczonych w SIWZ - 279.000 ton miesięcznie, jest rażąco zawyżony.

Zdaniem Izby zamawiający określając przedmiot zamówienia przez określenie
maksymalnej ilości masy towarowej do przewozu w skali miesiąca (,,...w ilości do
279.000 t/m-c”), w okresie 36 miesięcy od daty zawarcia umowy bez wskazania
konkretnej lub minimalnej ilości masy towarowej gwarantowanej do przewiezienia
w miesiącu, w tym konkretnym przypadku nie naruszył przepisów Pzp. Zamawiający
wskazał w SIWZ nie tylko ilość maksymalną masy towarowej do przewiezienia,
określił także okres i warunki realizacji zamówienia. Zamawiający wykazał na
rozprawie, iż określona w SIWZ maksymalna miesięczna ilość masy towarowej do
przewozu jest wielkością realną, uzasadnioną potrzebami zamawiającego, który
zainwestował znaczne środki finansowe na udostępnienie nowych pól, zakup
nowoczesnego wyposażenia, co wpłynie na zwiększenie poziomu wydobycia węgla
i zapewni kontrahentom stabilny odbiór węgla. Zamawiający przedstawił wyciągi
z planu techniczno-ekonomicznego zatwierdzonego uchwałą Rady Nadzorczej
Katowickiego Holdingu Węglowego z dnia 27.01.2009 r. oraz Strategii Katowickiej
Grupy Kapitałowej na lata 2008-2015 zatwierdzonego uchwałą Rady Nadzorczej
KHW z dnia 17.12.2007 r. i wskazał, iż w świetle zawartego w tych dokumentach
planu wydobycia węgla, przewozy masy towarowej na poziomie wskazanym w SIWZ
są realne. W ocenie składu orzekającego Izby, odwołujący, który zarzucił, iż określona
w SIWZ ilość przewozów masy towarowej jest nierealna, nie wykazał zasadności tego
twierdzenia.

Skład orzekający Izby uznał, iż w tym konkretnym przypadku, nieokreślenie
minimalnej ilości przewozów masy towarowej, a tym bardziej konkretnej wielkości
przewozów w skali miesiąca spowodowane było brakiem możliwości ich określenia.
Izba przychyliła się do twierdzenia zamawiającego, iż zróżnicowanie ilości
przewozów jest w znacznej mierze niezależne od zamawiającego, zależy bowiem
zarówno od wielkości wydobycia węgla, jak i ilości zamówień nie dających się
przewidzieć w dłuższym okresie. Zamawiający ma prawo opisać przedmiot
zamówienia w sposób, który zapewni mu nabycie usługi, stosownie do jego potrzeb
i możliwości finansowo-organizacyjnych.

Izba uznała, iż wielkość przewozów wpływa na cenę jednostkową przewozów
i na cenę całego zamówienia, jak stwierdził odwołujący, jednakże nie podzieliła
stanowiska odwołującego, iż brak wskazania konkretnej ilości masy towarowej do
przewozu albo dodatkowo także minimalnej (gwarantowanej) ilości tej masy
uniemożliwia dokonanie rzetelnej i miarodajnej analizy kosztów, która ma zasadniczy
wpływ na ostateczną wysokość ceny ofertowej. W ocenie Izby, wobec określenia
maksymalnej miesięcznej ilości przewożonej masy towarowej, cenę należy obliczyć
z uwzględnieniem tej maksymalnej ilości. Ocena w tym zakresie wynika przede
wszystkim z Rozdziału I pkt.l. 10 ppkt.2 SIWZ - „Opis sposobu obliczenia ceny”,
w którym zamawiający określił, wartość oferty (cenę za przedmiot zamówienia)
podaną w formularzu Oferta należy uwzględnić przewidywaną ilość przewożonej
masy towarowej w miesiącu - 279.000 ton.

W świetle powyższych ustaleń Izba nie dopatrzyła się naruszenia przez
zamawiającego art.29 ust.l i 2 Pzp, ani art.7 Pzp.

Zarzut dotyczący zapisu pkt.l.3.31 w Rozdziale II. Szczegółowe Wymagania
Techniczne „Wszelkie koszty związane z dostosowaniem bocznicy do wymogów
przepisów kolejowych ponosi wykonawca” Izba uznała za niezasadny. Dodanie po
wyrazach „przepisów kolejowych” wyrazów „obowiązujących w dacie złożenia
oferty” zdaniem odwołującego pozwoli wykonawcy na właściwe oszacowanie
kosztów, a ma to wpływ na wysokość ceny, z uwagi na brak możliwości przewidzenia,
w ocenie odwołującego, czy i jakie nastąpią zmiany przepisów w tym zakresie i ich
skutków finansowych.

Postanowienie SIWZ, w świetle którego ryzyko finansowe związane ze zmianą stanu
prawnego obciąża wykonawcę nie stoi w sprzeczności z przepisami prawa,
w szczególności Kodeksu cywilnego.

Zdaniem Izby kwestionowany zapis SIWZ nie narusza także przepisów Pzp
dotyczących wymogów w zakresie opisu przedmiotu zamówienia, nie czyni
niemożliwym prawidłowe skalkulowanie ceny oferty.

Bezpodstawny, zdaniem składu orzekającego Izby, jest zarzut niedookreślenia
przez Zamawiającego wynagrodzenia za przeszkolenie pracowników wykonawcy
z zakresu przepisów BHP. W Rozdziale II. „Szczegółowe Wymagania techniczne”,
w pkt. 1.4.8 zd. drugie oraz w pkt. 1.3.13. zamawiający wskazał bowiem, iż
„Informacje na temat kosztów szkolenia pracowników można uzyskać w Dziale BHP
Kopalni”. W świetle tych postanowień zamawiający zawarł w SIWZ informacje
dotyczące kosztów szkolenia w zakresie BHP, a fakt nie określenia wprost w SIWZ
tych kosztów, lecz przez wskazanie sposobu uzyskania tych informacji
u zamawiającego, nie uzasadnia zarzutu o niedookreśleniu wysokości wynagrodzenia
za odpłatne przeszkolenie pracowników wykonawcy. W świetle ww. postanowień
SIWZ, zamawiający umożliwił wykonawcom uzyskanie informacji na temat
wynagrodzenia zamawiającego za przeszkolenie pracowników wykonawcy, z zakresu
przepisów BHP.

Nie znajduje podstaw prawnych, zdaniem Izby zarzut, iż koszt przeszkolenia
winien być uzgodniony przez obie strony umowy, jak również iż wysokość
wynagrodzenia winna być określona poprzez wskazanie konkretnego aktu (np.
cennika).

Zarzut bezpodstawnego obciążenia wykonawcy obowiązkiem wykonywania
i ponoszenia kosztów remontów kapitalnych składników majątkowych zamawiającego
oddanych wykonawcy w dzierżawę Izba uznała za niezasadny. Z Rozdziału II.
Szczegółowe Wymagania techniczne pkt. 1.3.34, w zakresie zobowiązania
wykonawcy do ponoszenia kosztów remontów kapitalnych składników majątkowych
przejętych od zamawiającego, wynika de facto obowiązek dokonywania napraw
niezbędnych do zachowania przedmiotu w stanie nie pogorszonym. Ustalenia tego
Izba dokonała w oparciu o zawartą w zdaniu drugim zakwestionowanego pkt. 1.3.34
(Rozdział II SIWZ) definicję „remontu kapitalnego”. W świetle wyjaśnienia
zamawiającego, iż „Pod pojęciem remontów kapitalnych rozumie się odnowienie
wartości środka trwałego wynikajże z przypisanego cyklu naprawczego lub
przywrócenie do stanu używalności środka trwałego po naturalnym jego zużyciu
w czasie eksploatacji”, nie znajduje uzasadnienia zarzut odwołującego, że
zakwestionowany zapis oznacza, iż po zakończeniu okresu dzierżawy wykonawca
będzie zobowiązany zwrócić zamawiającemu dzierżawione składniki majątkowe
w stanie lepszym, niż na początku umowy.

Uznając za nieprawidłowe użycie w zakwestionowanym postanowieniu wyrazów:
„remont kapitalny”, Izba nie dopatrzyła się naruszenia przez zamawiającego art.697
k.c., zgodnie z którym „Dzierżawca ma obowiązek dokonywania napraw niezbędnych
do zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie nie pogorszonym”. Obowiązku
wykonawcy, w tym zakresie , odwołujący nie kwestionował.

Izba nie podzieliła zarzutu dotyczącego niedopuszczalności uregulowania
zasady odpowiedzialności z tytułu reklamacji, w sposób określony w §7 ust.3
w Rozdziale IV Istotne Postanowienia Umowy (IPU). Izba ustaliła, iż
z zakwestionowanego postanowienia, o treści: „Wykonawca przejmuje pełną
odpowiedzialność finansową z tytułu zgłoszonych reklamacji od odbiorców węgla
spowodowanych zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami wagonów” wynika
odpowiedzialność wykonawcy na zasadzie winy.

W Rozdziale II „Szczegółowe wymagania techniczne” w pkt. 1.2. zamawiający
wskazał, że zakres rzeczowy usługi obejmuje, m. in. „Podstawienie pod załadunek
węgla, pustych, czystych i technicznie sprawnych wagonów i grup wagonowych na
punkty ładunkowe, zgodnie z potrzebami zamawiającego” (pkt. 1.2.3), jak też
„Czyszczenie oraz uszczelnianie wagonów zdatnych pod załadunek” (pkt. 1.2.10).
Zamawiający nałożył na wykonawcę obowiązek wyczyszczenia podstawionych na
bocznicę wagonów oraz sprawdzenia, czy nie są one uszkodzone. W przypadku
stwierdzenia uszkodzenia wagonu, wykonawca powinien odmówić przyjęcia wagonu
do załadunku.

Wykonawca będzie odpowiadać tylko za reklamacje wniesione przez odbiorców
węgla z tytułu szkód, które ponieśli w wyniku działania lub zaniechania wykonawcy.

Izba uznała także, iż z zapisu §2 ust.6 IPU wynika, iż odpowiedzialność
wykonawcy wobec zamawiającego za szkody wyrządzone w przyjętych składnikach
majątkowych zamawiającego oparta jest na zasadzie winy.

Za niezasadny uznała Izba zarzut bezpodstawnego uchylenia się przez
zamawiającego, w oparciu o zapis §2 ust.6 IPU, od wszelkiej odpowiedzialności za nie
zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego.

W §1 ust.3 IPU zamawiający wskazał, iż „Niniejsza umowa zostanie zawarta z chwilą
uzyskania przez zamawiającego zgody lub przedłużenia zgody ministra właściwego do
spraw Skarbu Państwa na oddanie wykonawcom do korzystania z mienia opisanego
w załączniku nr 2 do umowy w trybie art.5a i nast. Ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r.
o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U.
z 1996 r., nr 106, poz. 493 z późniejszymi zmianami). W §1 ust.4 IPU zawarto zapis
o treści: Wykonawca oświadcza, iż w przypadku braku zgody lub braku przedłużenia
zgody przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na oddanie wykonawcom
do korzystania z mienia opisanego w załączniku nr 2 do umowy nie będzie dochodził
od zamawiającego żadnego odszkodowania ani kar w związku z nie zawarciem na tej
podstawie niniejszej umowy”.

W ocenie Izby, zamawiający wprowadzając taki zapis do SIWZ uwzględnił określony
w powołanej wyżej ustawie o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa wymóg uzyskania zgody ministra właściwego do spraw Skarbu
Państwa na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzania składnikami
wymienionymi w art.5a, na którą to zgodę zamawiający nie ma wpływu. W świetle
art.5b ust.l pkt.4 powołanej wyżej ustawy, bez wskazania we wniosku wykonawcy
(podmiot, na rzecz którego nastąpi rozporządzenie) nie jest możliwe uzyskanie takiej
zgody. Dlatego, zamawiający może wystąpić z wnioskiem o wyrażenie zgody, o której
mowa w art.5a ust.l tej ustawy dopiero po dokonaniu wyboru oferty
najkorzystniejszej.

Zarzucając obejście prawa, odwołujący nie wskazał, jaki przepis prawa został
naruszony.

Z przedmiotowym rozstrzygnięciem Izby nie zgodził się odwołujący, który
złożył skargę od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 29 stycznia 2004 r.

Na wstępie skarżący wyjaśnił, że nastąpiło przejęcie przez PTK Infrastruktura
SA spółki PCC Śląskie Linie Kolejowe Sp. z o.o. na podstawie art.492§l pkt.l
Kodeksu Spółek Handlowych i zmiana nazwy spółki PTK Infrastruktura SA na PCC

Raił INFRASTRUKTURA SA, na dowód czego skarżący przedkłada odpis pełny
z KRS spółki PCC Raił INFRASTRUKTURA SA.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1.    naruszenie przepisów art.29 ust.l i 2 ustawy Pzp oraz art.7 ustawy Pzp, art.5
Kodeksu Cywilnego (dalej k.c.), art.353¹ k.c., art.697 w zw. z art.14 k.c. poprzez
błędne przyjęcie, że zamawiający opisał przedmiot zamówienia w sposób
jednoznaczny, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających mieć wpływ
na sporządzenie oferty, skalkulowanie ceny oraz w sposób, który nie utrudnia
uczciwej konkurencji podczas gdy w niniejszym postępowaniu przetargowym
zamawiający w sprzeczności ze wskazanymi powyżej przepisami nie określił lub
co najmniej nie dookreślił przedmiot zamówienia w tym w szczególności zakresu
rzeczowego zamówienia, co daje zamawiającemu możliwość realizacji umowy
w sprawie zamówienia publicznego w zakresie dowolnym, przy równoczesnym
pozbawieniu wykonawcy możliwości skierowania wobec niego roszczeń
odszkodowawczych (Rozdział II. Szczegółowe Wymagania Techniczne -
pkt. 1.2.1.) i co w rzeczywistości stanowi naruszenie art.29 ust.l ustawy PZP oraz
art.5, art.353¹ w zw. z art.14 k.c. tj. poprzez przyjęcie, iż procentowane zapisy
Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (zwanej dalej „SIWZ”) nie zostały
skonstruowane w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, dobrymi
obyczajami oraz słusznymi interesami wykonawcy,

2.    naruszenie art.29 ust.2 ustawy Pzp oraz art.7 ust.l i 2 ustawy Pzp poprzez błędne,
niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, że zamawiający nie zawyżył
zasadniczo maksymalnej wielkości zlecanej usługi przewozowej (przewozy masy
towarowej) w stosunku do rzeczywistych potrzeb wyłącznie w celu zaniżenia ceny
jednostkowej i cen ofertowych i w związku z tym naraził wykonawców na
niepowetowane straty,

3.    naruszenie art.188 ust.6 ustawy Pzp i niewyjaśnienie wszystkich istotnych
okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy w szczególności poprzez
oddalenie na rozprawie wniosku o powołanie biegłego na okoliczności wskazane
przez skarżącego i błędne przyjęcie, że fakty będące przedmiotem dowodu z opinii
biegłego zostały potwierdzone innymi dowodami w sytuacji gdy wnioskowany

dowód miał wyjaśnić w ocenie skarżącego istotną kwestię znaczenia wielkości
zleconych przewozów w procesie kalkulowania wysokości stawki jednostkowej za
przewóz jednej tony, decydującej o jej wysokości, a także kwestii czy zlecenie
(wykonanie) rzeczywiście ilości przewozów na poziomie niższym od przyjętego
w procesie kalkulacji stawki, spowoduje zmniejszenie efektywności realizowanych
transakcji i może narazić wykonawców usług przewozowych na straty (w razie
utrzymania skalkulowanej pierwotnie stawki dla wyceny i rozliczenia wszystkich
przewozów realizowanych na podstawie zamówienia) i nie został powołany dla
zwłoki,

4.    naruszenie art.190 ust.2 ustawy Pzp poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego
i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach i dokumentach
przedłożonych przez zamawiającego,

5.    naruszenie art.188 ust.7 ustawy pzp i naruszenie zasady swobodnej oceny
dowodów KIO - poprzez nie rozważenie całego materiału dowodowego w sprawie
i wzięcie pod uwagę wyłącznie dowodów przedstawionych przez skarżącego
i oparcie się wyłącznie na twierdzeniach i dowodach przedłożonych przez
zamawiającego,

6.    naruszenie art.7 i art.29 ust.l i 2 ustawy Pzp oraz art.5 k.c., 353¹ k.c. poprzez
błędne przyjęcie, że niedookreślenie przez zamawiającego w SIWZ wysokości
wynagrodzenia za odpłatne przeszkolenie pracowników wykonawcy (Rozdział II.
Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.4.8) umożliwia prawidłowe
skalkulowanie ceny oferty i nie utrudnia uczciwej konkurencji oraz, że zapis ten
nie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, dobrymi obyczajami oraz
słusznymi interesami wykonawcy,

7.    naruszenie art.7 ustawy Pzp i art.29 ust.l, 2 ustawy Pzp, oraz art.5 k.c., 353¹ k.c.
poprzez przyjęcie, że nieprecyzyjne sformułowanie w SIWZ zapisu dotyczące
kosztów związanych z dostosowaniem bocznicy do wymogów przepisów
kolejowych, wskutek czego wykonawca może zostać narażony na konieczność
poniesienia kosztów inwestycji i innych których nie mógł przewidzieć oraz
skalkulować w dacie składania oferty (Rozdział II. Szczegółowe Wymagania
Techniczne - pkt. 1.3.31) umożliwia prawidłowe skalkulowanie ceny oferty i nie

utrudnia uczciwej konkurencji oraz, że nie jest sprzeczne z zasadami współżycia
społecznego, dobrymi obyczajami oraz słusznymi interesami wykonawcy,

8.    naruszenie art.5 k.c., art.353¹ k.c. i art.697 k.c. w zw. z art.14 ustawy Pzp poprzez
przyjęcie, że obciążenie wykonawcy w SIWZ:

a)    obowiązkiem wykonywania i ponoszenia kosztów remontów kapitalnych
składników majątkowych zamawiającego oddanych mu w dzierżawę (Rozdział
II. Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt. 1.3.34),

b)    pełną odpowiedzialnością finansową z tytułu zgłoszonych reklamacji od
odbiorców węgla spowodowanych zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami
wagonów bez dookreślenia, iż chodzi tu wyłącznie o reklamacje uznane i tylko
o te sytuacje, w których zanieczyszczenie lub uszkodzenie wagonów zostało
zawinione przez wykonawcę (Rozdział IV. Istotne Postanowienia Umowy
(IPU) - §7 ust.3)

c)    odpowiedzialnością za szkody wyrządzone w przejętych składnikach
majątkowych zamawiającego bez dookreślenia, iż chodzi tu wyłącznie
o sytuacje, w których szkoda ta została wyrządzona przez wykonawcę
(Rozdział IV. Istotne Postanowienia Umowy (IPU) - §2 ust.6), nie jest
sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, dobrymi obyczajami oraz
słusznymi interesami wykonawcy, pomimo iż wskazane czynności
zamawiającego prowadzą do naruszenia wskazanych powyżej przepisów,

9.    naruszenie art.5 k.c. i art.353¹ k.c. oraz art.93 ust.4 ustawy Pzp poprzez błędne
przyjęcie, że bezpodstawne uchylenie się przez zamawiającego od wszelkiej
odpowiedzialności za nie zawarcie umowy w przedmiocie zamówienia
publicznego, co przewidziano w Rozdziale IV. Istotne Postanowienia Umowy
(IPU) - §1 ust.4 SIWZ, nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego,
dobrymi obyczajami oraz słusznymi interesami wykonawcy i że z postanowień
SIWZ wynika możliwość wystąpienia przez wykonawców z roszczeniem o zwrot
uzasadnionych wypadków w przypadku nie zawarcia przez zamawiającego
umowy.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżący wnosi o uwzględnienie skargi i:

1.    zmianę zaskarżonego wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w zaskarżonej niniejszą
skargą części.,

2.    zobowiązanie zamawiającego do dokonania zmiany zapisów SIWZ, w zakresie
wskazanym w niniejszej skardze, a poprzednio w odwołaniu i proteście poprzez
opisanie przedmiotu zamówienia w sposób zgodny z przepisami ustawy Pzp,
a także sformułowanie wskazanych w niniejszej skardze zapisów SIWZ w sposób
zgodny z przepisami ustawy Pzp, kodeksu cywilnego i zasadami współżycia
społecznego,

3.    zasądzenie od zamawiającego na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym
kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu według norm
prawem przepisanych.

Ponadto skarżący wnosi o dopuszczenie w niniejszym postępowaniu dowodów
z opinii biegłych tj.:

a)    opinii biegłego z zakresu organizacji i zarządzania oraz ekonomiki przedsiębiorstw
na okoliczność ustalenia w niniejszym postępowaniu istotnej do jego
rozstrzygnięcia kwestii podstawowego znaczenia wielkości zleconych przewozów,
w procesie kalkulowania wysokości stawki jednostkowej za przewóz jednej tony,
decydującej o jej wysokości, a także kwestii czy zlecenie (wykonanie)
rzeczywiście ilości przewozów na poziomie niższym od przyjętego w procesie
kalkulacji stawki, spowoduje zmniejszenie efektywności realizowanych transakcji
i może narazić wykonawców usług przewozowych na straty (w razie utrzymania
skalkulowanej pierwotnie stawki dla wyceny i rozliczenia wszystkich przewozów
realizowanych na podstawie zamówienia). Na uzasadnienie powyższego wniosku
skarżący wskazał, iż KIO niezgodnie z przepisami ustawy Pzp nie dopuściła
dowodu z opinii biegłego z zakresu organizacji i zarządzania oraz ekonomiki
przedsiębiorstw na okoliczność powyżej wskazaną, w sytuacji gdy w ocenie
skarżącego przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu jest niezbędny do
rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

b)    opinii biegłego z zakresu kolejnictwa tj. z zakresu ruchu kolejowego i przewozów
na okoliczność, że ze względu na rodzaj układu bocznicy KHW SA KWK
„MURCKI”, nie jest prawdopodobna realizacja przewozów w ilości wskazanej

przez zamawiającego w SIWZ masy towarowej tj. 279.000 ton/m-c tj. 12 977
ton/dobę.

Skarżący argumentuje, iż potrzeba powołania wnioskowanego dowodu z opinii
biegłego z zakresu kolejnictwa tj. z zakresu ruchu kolejowego i przewozów na
okoliczność wskazaną powyżej wynikła na niniejszym etapie postępowania
z uwagi na przedłożone przez zamawiającego na rozprawie przed KIO
dokumentów, wedle których w ocenie zamawiającego rozbudował on
infrastrukturę kolejową, w sposób umożliwiający realizację przewozów w ilości
wskazanej przez zamawiającego w SIWZ masy towarowej tj. 279.000 ton/m-c tj.
12.977 ton/dobę, a co według wiedzy skarżącego nie jest możliwe z uwago na
niewystarczającą przepustowość bocznicy.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazał skarżący, że z zapisu
pkt. 1.2.1 Rozdziału II SIWZ wynika, że przedmiotem umowy ma być przewóz masy
towarowej w ilości nie większej niż 279.000 ton miesięcznie (tj. 3.348.000 rocznie).
Zatem w SIWZ nie dokonano ani konkretnej ani gwarantowanej wielkości usług,
których realizacja ma wypełnić przedmiot umowy a to oznacza, że przedmiotem
umowy może być nawet ilość symboliczna. W konsekwencji na dzień składania
oferty, w chwili obecnej oraz w toku realizacji umowy wykonawca pozostaje
i pozostawać będzie w nieświadomości co do tego, ile ton masy towarowej zostanie
mu zlecone do przewozu w okresie obowiązywania umowy.

Może to doprowadzić do rażącego zawyżenia w stosunku do potrzeb ilości
kalkulacyjnej maksymalnej, bez określenia co najmniej ilości minimalnej
skalkulowania ceny jednostkowej na poziomie najniższym z możliwych, który
zapewni sfinansowanie wszystkich kosztów stałych i zmiennych wyłącznie w razie
faktycznego zlecenia usług na tym samym poziomie

Wskazał skarżący, że przedmiot zamówienia nie został przez zamawiającego
określony w sposób wskazany w art.29 ust.l i 2 ustawy Pzp ani w SIWZ ani
w umowie jaka zostanie ukształtowana na podstawie Rozdziału IV SIWZ, zaś
rzeczywisty rozmiar przewozów jakie zostaną wykonane na podstawie zawartej
umowy zostanie ukształtowany w drodze przyszłych, nie poddanych żadnym prawnym
i umownym, dyspozycji przewozowych zamawiającego, które odbiegać mogą istotnie
co do wielkości od oznaczonej w umowie maksymalnej wielkości przewozów.
Wielkość ta, w sytuacji gdy na jej ukształtowanie wykonawca nie ma żadnego
wpływu, a której dotrzymać zamawiający nie musi jest wielkością, abstrakcyjną nie
pozostającą w jakimkolwiek związku sprawczym z celami jakie winna spełniać
umowa.

Zakwestionował skarżący stanowisko KIO, że zamawiający wskazał, iż
określona w SIWZ maksymalna miesięczna ilość masy towarowej do przewozu jest
wielkością realną, uzasadnioną potrzebami zamawiającego.

Przedstawione przez zamawiającego zestawienie zamówień publicznych na
dostawy urządzeń górniczych potrzebnych do wydobycia, wskazuje zdaniem
skarżącego na fakt podejmowania przez zamawiającego działań w kierunku
odtworzenia przestarzałego potencjału produkcyjnego i nie dokumentują w żadnym
razie jakiegokolwiek związku pomiędzy dostawami sprzętu górniczego
warunkującymi w ogóle prowadzenie działalności statutowej zamawiającego
a wielkością zapotrzebowania na zakup węgla i usługi przewozowe, a tym bardziej
skokowy wzrost w stosunku do udokumentowanej praktyką wielu lat rzeczywistości.
Ponadto według wiedzy skarżącego ze względu na rodzaj układu torowego bocznicy
nie jest prawdopodobna realizacja ilości wskazanej w SIWZ masy towarowej tj.
279 000 ton/m-c tj. 12 977 ton/dobę. Wagony pod załadunek podstawiane są z tej
samej strony zakładu przeróbczego z której wyciągane są wagony ładowne do
formowania na tory odstawcze.

Zdaniem skarżącego wykonawcy nie są w stanie skalkulować ryzyka, które
faktycznie mieści się w przedziale od 0 ton/m-c do 279 000 t/m-c. W każdym razie nie
da się tego ryzyka oszacować w sposób jednolity i dokładny co oznacza, że szacunek
wielkości ryzyka ma charakter wyłącznie intuicyjny i nie znajduje oparcia
w wskazanych przez zamawiającego wielkościach, których w zakresie ilościowym
brak. W konsekwencji kalkulacje różnych wykonawców będą ścisłe i konkretne
wyłącznie, gdy cena jednostkowa zostanie ustalona jako cena, która pokryje wszystkie
koszty stałe i zmienne przy założeniu, że przedmiotem umowy jest przewóz ilości ton
odpowiadającej oznaczonej w umowie ilości maksymalnej, jakiej przewóz może być
zlecony w ramach umowy.

Zarzucił skarżący, że KIO nie rozważyła całości materiału dowodowego
w sprawie opierając się jedynie na twierdzeniach i dokumentach przedłożonych przez
zamawiającego. Nie wzięła pod uwagę wyjaśnień i argumentów skarżącego
w szczególności w zakresie wykazania, że określona w SIWZ w niniejszym
postępowaniu ilość masy towarowej jest nie rzeczywista do zrealizowania z uwagi na
doświadczenia z lat poprzednich.

Skarżący podtrzymał uzasadnienie pozostałych zarzutów naprowadzając
okoliczności wskazane w proteście i odwołaniu. Podzielił jednak stanowisko KIO
w zakresie uznania zarzutu naruszenia art.25 ust.l i art.26 ust.l ustawy Pzp za
spóźniony.

Dodatkowo skarżący wskazał, że zgodnie z postanowieniem SIWZ §1 ust.4 IPU
Rozdział IV wykonawca składa oświadczenie, że w przypadku braku zgody lub braku
przedłużenia zgody przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na oddanie
wykonawcy do korzystania z mienia opisanego w załączniku nr 2 nie będzie dochodził
żadnego odszkodowania ani kar w związku z nie zawarciem na tej podstawie umowy.
Tak sformułowana regulacja w zasadzie w jego ocenie wyłącza możliwość stosowania
art.93 ust.4 ustawy Pzp, a w związku z tym narusza interesy wykonawców i przepis
art.93 ust.4 ustawy Pzp.

Skarżący zarzucał, że zamawiający bezpodstawnie zaniechał przedłużenia
terminu do złożenia ofert, w związku z wniesieniem protestu na SIWZ (art.180 ust.5
Pzp) i nie może to pozbawić skarżącego szans na uzyskanie zamówienia, po usunięciu
wad SIWZ.

Skarżący wyjaśnił, iż nie podjął ryzyka nie złożenia oferty, pomimo że termin
jej złożenia przypadał na dzień rozpoczynający bieg terminu do złożenia odwołania,
gdyż mogłoby to wiązać się z utratą przez niego statusu wykonawcy, a konsekwencji
eliminować możliwość dalszego działania przez niego w tym przetargu i korzystania
ze środków ochrony prawnej.

W pisemnej odpowiedzi na skargę zamawiający wniósł o jej oddalenie
i oddalenie zgłoszonych wniosków dowodowych oraz o zasądzenie na jego rzecz
kosztów procesu.

Zarzucił, iż wniosek skargi o zmianę orzeczenia KIO poprzez zobowiązanie
zamawiającego do modyfikacji postanowień SIWZ jest bezprzedmiotowy, ponieważ
upłynął termin składania ofert, a zamawiający dokonał otwarcia ofert w dniu 27 maja
2009 r. Podniósł, iż w listopadzie 2008 r. przewiezione zostało na tej bocznicy 280 tys.
ton, co wykazał w postępowaniu przed KIO.

Na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. skarżący wniósł o unieważnienie
postępowania na podstawie art.93 ust. 1 pkt.7 Pzp.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Skarga nie może odnieść zamierzonego skutku, dlatego na mocy przepisu
art. 198 ust.2 Prawa zamówień publicznych należało ją oddalić.

Skarga podlegała rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy, gdyż została terminowo
złożona od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej rozstrzygającej odwołanie od
oddalenia przez zamawiającego protestu w trybie art. 183 ust.l pkt.2 Pzp. Zatem
prawidłowo zgłoszony na treść SIWZ protest uruchomił również procedurę skargową
(art. 198§ 1 pkt.4 Pzp).

Wskazać należy, iż na mocy przepisu art. 188 ust.7 Prawa zamówień Izba ocenia
wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie
wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Wbrew zarzutom skargi KIO przeprowadziła prawidłowe postępowanie
dowodowe, co skutkowało ustaleniem stanu faktycznego znajdującego uzasadnienie
w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz prawidłową oceną
niezasadności odwołania.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią materiału
dowodowego Krajowej Izbie Odwoławczej w niniejszej sprawie skutecznie zarzucić
nie można.

Podzielić należy stanowisko Izby, że dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy ds.
kosztorysowania cen usług przewozowych na okoliczność wpływu wielkości
przewozów na cenę jednostkową przewozów i na wartość całego zamówienia i skutku
jakie dla efektywności transakcji spowoduje faktyczne zlecenie przewozów przy
jednoczesnym zastosowaniu stawki jednostkowej wyliczonej wg wielkości
maksymalnej był zbędny (art. 188§ 1 pkt.6 ustawy Pzp).

Trafnie wskazała KIO, że sposób obliczenia ceny wynikał z SIWZ i nie wymagał
wiadomości specjalnych. Stąd też ponownie zgłoszony w skardze wniosek dowodowy
Sąd Okręgowy oddalił.

Potwierdzeniem tego stanowiska było przygotowanie i złożenie kilku ofert
sporządzonych w oparciu o treść SIWZ określoną przez zamawiającego.

Podkreślić należy, że KIO nie kwestionowała okoliczności, iż sposób obliczenia
ceny wg SIWZ (Rozdział I pkt. 10) tj. przy przyjęciu maksymalnej ilości przewozów tj.
279.000 t/m-c będzie miał wpływ na cenę lecz wskazała, że opis przedmiotu
zamówienia jest wystarczający do prawidłowego sporządzenia oferty przetargowej,
możliwej do porównania z innymi ofertami w tym postępowaniu. Izba wskazała, że
cena jednostkowa miała być wyliczona przy przyjęciu wskazanej w SIWZ
maksymalnej ilości przewozów w miesiącu.

Z tych przyczyn zarówno zarzut naruszenia przez KIO art.188 ust.6 ustawy Pzp oraz
art. 19 ust.2 ustawy Pzp uznać należało za nieuzasadniony.

Zgłoszony w skardze wniosek dowodowy o powołanie biegłego z zakresu
kolejnictwa celem ustalenia, iż ze względu na rodzaj układu bocznicy KHW SA KWK
„MURCKI” nie jest prawdopodobna realizacja ilości wskazanej przez zamawiającego
w SIWZ masy towarowej tj. 279.000 t/m-c tj. 12.977 t/-24 h. Sąd Okręgowy na mocy
art.381 k.p.c. w zw. z art.l94§2 Pzp oddalił jako spóźniony.

Nie było, zdaniem Sądu Okręgowego, żadnych przeszkód by ten wniosek został
zgłoszony w postępowaniu przed KIO.

Odnosząc się kolejno do podniesionych w skardze zarzutów należy wskazać, że
nie doszło do naruszenia art.29 ust.l i 2 i art.7 ustawy Pzp, art.5 k.c. i art.697 k.c.
w zw. z art.14 Pzp oraz art.353¹ k.c.

Opisu przedmiotu zamówienia w postępowaniu o udzielenie zamówienia
publicznego dokonuje wyłącznie zamawiający - stosownie do swoich potrzeb.
Określenie treści stosunku zobowiązaniowego jest jego uprawnieniem, doznającym
jedynie ograniczenia przez zasadę równego traktowania wykonawców i zachowania
uczciwej konkurencji.

W przedmiotowej sprawie podzielić należy stanowisko Izby, iż opis przedmiotu
zamówienia uwzględnia wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie
oferty, skalkulowanie ceny ofertowej oraz, że opis ten jest jednoznaczny
i wyczerpujący.

W tej konkretnej sprawie zamawiający określił maksymalną ilość masy
towarowej do przewozu w skali miesiąca - 279.000 ton w okresie 36 miesięcy od daty
zawarcia umowy oraz wskazał warunki realizacji zamówienia. Brak jest podstaw do
kwestionowania stanowiska Izby by w tym postępowaniu o udzielenie zamówienia
doszło do naruszenia art.29 ust.l i 2 ustawy Pzp i art.7 ustawy Pzp.

Trafnie KIO wskazała, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu
odwołującego, iż niemożliwym jest miesięczny przewóz towarów na tej bocznicy
w ilości wskazanej przez zamawiającego.

Podkreślić należy, że przeczy temu ilość przewiezionego towaru w listopadzie
2008 r. Zarzut, iż zamawiający zawyżył wskazanie możliwej ilości towaru do
przewiezienia w ciągu miesiąca jest nieuzasadniony.

Sąd Okręgowy podziela też stanowisko i argumentację Izby, iż w tej konkretnej
sprawie zamawiający wykazał, że nieokreślenie minimalnej ilości przewozów masy
towarowej, a tym bardziej konkretnej wielkości przewozów w skali miesiąca
spowodowane było brakiem możliwości ich określenia, a zatem zarzut naruszenia
zasady uczciwej konkurencji nie mógł zostać uwzględniony.

Podkreślić należy, że zamawiający ma prawo przyjąć rozwiązanie dla niego
korzystniejsze z punktu widzenia ekonomicznego, które jednak nie narusza równowagi
wykonawców w postępowaniu. Zamawiający wykazał złożonymi dokumentami, które
przywołała KIO w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przewozy masy towarowej
na poziomie wskazanym w SIWZ są realne.

Podzielić należy stanowisko Izby, że zarzuty dotyczące uniemożliwienia
odwołującemu ustalenie prawidłowej ceny oferty wobec powyższe są niezasadne.

Odnośnie kosztów szkolenia pracowników z zakresu BHP, to w SIWZ
wskazano na sposób uzyskania informacji u zamawiającego w tym zakresie (Rozdział
II. Szczegółowe Wymagania Techniczne - pkt.1.4.8 zd. drugie oraz pkt. 1.3.13). Zatem
zamawiający umożliwił wykonawcom uzyskanie informacji na temat wynagrodzenia
zamawiającego za przeszkolenie pracowników wykonawcy z zakresu przepisów BHP.

Skarżący nie wskazał, iż uzyskanie tej informacji, w sposób określony w SIWZ,
było niemożliwe a jak przyznał złożył ofertę przetargową przygotowaną w oparciu
o zaskarżone postanowienia SIWZ. Zatem zarzuty podnoszone w tym przedmiocie są
nieuzasadnione.

Brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącego, że doszło do
naruszenia art.5, 353¹ i 697 k.c. w zw. z art.14 ustawy Pzp. Skarżący zarzuca, iż
zamawiający obciążył kosztem wykonania remontów kapitalnych składników
majątkowych oddanych w dzierżawę pełną odpowiedzialnością wykonawców;
obciążył ich też pełną odpowiedzialnością finansową z tytułu zgłoszonych reklamacji
od odbiorców węgla spowodowanych zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami
wagonów oraz odpowiedzialnością za szkody wyrządzone w przejętym mieniu.

Odnośnie remontów kapitalnych składników mienia, które ma zostać oddane
w dzierżawę wykonawcy KIO wskazała, iż wprawdzie użycie tych wyrazów w SIWZ
było nieprawidłowe jednak z treści SIWZ, w tym o zawartą w zdaniu drugim
pkt. 1.3.34 (Rozdział II SIWZ) definicję remontu kapitalnego, wynika obowiązek
wykonawcy do dokonywania napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu w stanie
nie pogorszonym.

Zarzut skarżącego, iż zobowiązany będzie do zwrotu zamawiającemu
przedmiotu dzierżawy w stanie lepszym niż na początku umowy jest chybiony.
Wskazać należy, że z treści Rozdziału IV. IPU §3 pkt.4 SIWZ wynika, że wykonawca
zobowiązuje się do korzystania ze składników majątkowych zamawiającego zgodnie
z przeznaczeniem i zwrócenia ich zamawiającemu w stanie nie pogorszonym ponad
naturalne zużycie.

Odnośnie zasady odpowiedzialności z tytułu reklamacji odbiorców towaru
w sposób określony w §7 ust.3 Rozdział IV. IPU Sąd Okręgowy w całości podziela
ustalenia i stanowisko Izby w tym przedmiocie.

Niewątpliwie obowiązki w zakresie sprawdzenia czystości i sprawności
technicznej wagonów obciążają wykonawcę. Skoro wykonawca uchybi tym
obowiązkom określonym w Rozdziale II. Szczegółowe Wymagania Techniczne
pkt.l.2.3, 1.2.10 SIWZ to reklamacje odbiorców węgla spowodowanych
zanieczyszczeniami lub uszkodzeniami wagonów będą obciążać wykonawcę z tytułu
działania lub zaniechania wykonawcy, a zatem jest to odpowiedzialność za zawinione
działanie lub brak działania wykonawcy, na co trafnie wskazała Izba.

Również odpowiedzialność wykonawcy za powierzone mienie (Rozdział IV.
IPU pkt.6) sprowadza się do jego odpowiedzialności związanej z prawidłowym
korzystaniem z przejętego majątku, a zatem nie tylko dokonywaniem bieżących
napraw by zachować przedmiot umowy w stanie nie pogorszonym ale też do
wykonywania praw dzierżawcy zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki
(art.696 k.c.).

Zatem i w tym przypadku wykonawca będzie odpowiadał za zawinione
działanie lub brak działania.

Nie można dlatego przyjąć, jak chce tego skarżący, że zaskarżone
postanowienia SIWZ naruszają wskazane przepisy prawa.

Odnośnie zarzutu naruszenia art.7 ustawy Pzp, art.29 ust.l, 2 ustawy Pzp i art.5
k.c. i 353¹ k.c. poprzez nieprecyzyjne sformułowanie w SIWZ zapisu dotyczącego
kosztów związanych z dostosowaniem bocznicy do wymogów przepisów kolejowych,
co może narazić wykonawcę na poniesienie kosztów inwestycji, których nie mógł
przewidzieć na etapie formułowania oferty, to zarzut ten jest również nieuzasadniony.

Trafnie wskazała Izba, iż postanowienia SIWZ w świetle których ryzyko
finansowe związane ze zmianą stanu prawnego obciąża wykonawcę nie stoi
w sprzeczności z przepisami prawa, w tym przepisami Pzp dotyczącymi wymogów
w zakresie opisu przedmiotu zamówienia i Sąd Okręgowy w tym składzie to
stanowisko podziela.

Za chybiony uznał też Sąd Okręgowy ostatni zarzut naruszenia art.5 i 353¹ k.c.
oraz art.94 ust.4 Pzp podniesiony w skardze.

W §1 ust.4 IPU zawarto zastrzeżenie, iż wykonawca w przypadku braku zgody
lub braku przedłużenia zgody przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa na
oddanie wykonawcom do korzystania mienia opisanego w załączniku nr 2 do umowy
nie będzie dochodził od zamawiającego żadnego odszkodowania w związku z nie
zawarciem umowy z tej przyczyny.

Stosownie do art.5a i następne ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. (Dz. U. Nr 106,
poz.493 z późn. zmianami) o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa na zamawiającym ciąży obowiązek uzyskania uprzedniej zgody na
rozporządzenie składnikami mienia.

Zamawiający nie ma wpływu na decyzję ministra właściwego do spraw Skarbu
Państwa. By uzyskać taką zgodę zamawiający stosownie do art.5b ust.l pkt.4
powołanej ustawy musi we wniosku wskazać podmiot na rzecz którego nastąpi
rozporządzenie.

Z tego wynika, że z wnioskiem może zamawiający wystąpić dopiero po
wyborze najkorzystniejszej oferty.

Trudno przyjąć, iż brak przedmiotowej zgody stanowić będzie o unieważnieniu
postępowania z przyczyn leżących po stronie zamawiającego (art.93 ust.4 ustawy Pzp)
skoro merytoryczna decyzja właściwego ministra jest niezależna od woli
zamawiającego.

Zaznaczyć należy, iż inne przyczyny unieważnienia postępowania obciążające
zamawiającego są objęte dyspozycją art.93 ust.4 ustawy Pzp., gdyż postanowienia
SIWZ ich nie wyłączają.

Ostatecznie uznając zarzuty skargi za niezasadne skargę Sąd Okręgowy oddalił
na podstawie art.l98§2 ustawy Pzp.

O kosztach postępowania skargowego orzekł na podstawie art. 198 §5 ustawy

Pzp.

Na oryginale właściwe podpisy