Wyrok KIO XXIII GA 414/08

((

Sygn. akt XXIII GA 414 /08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 sierpnia 2008r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący - SSO Bolesław Wadowski (spr.)
Sędziowie SSO Maria Więckowska - Rzepka

SSR (del.) Ewa Mika
Protokolant Piotr Ociepa

po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy ze skargi Konsorcjum "Grupa Komandos": Profesjonalna Szkolenio-
wo - Ochronna Agencja Związku Polskich Spadochroniarzy "Komandos" sp.
z o.o. Warszawie i „Komandos” - Podlasie sp. z o.o. w Białymstoku
z udziałem przeciwnika skargi Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie
o udzielenie zamówienia publicznego w trybie negocjacji bez ogłoszenia
od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 02 czerwca 2008r. Sygn. akt KIO/UZP 476/08

oddala skargę,

zasądza od Konsorcjum "Grupa Komandos": Profesjonalna Szko-
leniowo - Ochronna Agencja Związku Polskich Spadochroniarzy
"Komandos" sp. z o.o. Warszawie i „Komandos” - Podlasie sp. z
o.o. w Białymstoku solidarnie na rzecz Banku Gospodarstwa
Krajowego w Warszawie kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych)
tytułem zwrotu kosztów postępowania.

/oz    ■A-Z'\*ORYGINALE WŁAŚCIWE PODPISY

sSSS-Uzf'-'/ !    j- . Sekretarz

XXIII Ga 414/08

UZASADNIENIE

Skarżący Profesjonalna Szkoleniowo - Ochronna Agencja Związku
Polskich Spadochroniarzy „Komandos” Sp. z o.o. oraz Komandos -
Podlasie Sp. z o.o. wniosły skargę na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej
(KIO) przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych wydany w dniu 2
czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt KIO/UZP 476/08, doręczony
skarżącym w dniu 17 czerwca 2008 r. zaskarżając go w całości.

Obaj skarżący zarzucili wyrokowi:

-    naruszenie przepisu art. 179 ust. 1 PZP przez jego nieprawidłowe
zastosowanie, a to poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie
mieli interesu prawnego we wniesieniu odwołania z dnia 19 maja 2008 r.
(„Odwołanie") od rozstrzygnięcia w dniu 13 maja 2008 r. przez Bank
Gospodarstwa Krajowego w Warszawie („Zamawiający") protestu z dnia

5    maja 2008 r. („Protest”) wniesionego w ramach postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego na „Stałą ochronę fizyczną,
monitoring sygnałów systemu Sygnalizacji Włamania i Napadu w
obiektach Banku Gospodarstwa Krajowego, przyjazd grupy
interwencyjnej, konwojowanie wartości pieniężnych oraz deponowanie
kluczy do drzwi wejściowych do jednostek organizacyjnych",
prowadzonego przez Zamawiającego w trybie negocjacji bez ogłoszenia
pod znakiem RZP/45/DB/2008 („Postępowanie”);

-    naruszenie przepisu art. 93 ust. 1 pkt 7 PZP, w związku z art. 146 ust.

6    PZP przez ich niezastosowanie, a to poprzez przyjęcie, że nie
zachodzą okoliczności skutkujące unieważnieniem postępowania w
postaci wad uniemożliwiających zawarcie ważnej umowy w sprawie
zamówienia publicznego, w szczególności wynikających z:

i    - naruszenia przepisu art. 15 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o

<

ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.)
(„u.o.o.m.”) przez przyjęcie, że montaż oraz konserwacja nadajnika

/    radiowego, będącego częścią systemu alarmowego w miejscu

/    podlegającym obowiązkowej ochronie nie wymaga posiadania przez

wykonawcę koncesji z zakresu zabezpieczenia technicznego, co
spowodowało naruszenie art. 22 ust 1 pkt 1 oraz ust. 2 PZP polegające
na niezażądaniu przez Zamawiającego od wykonawców biorących udział
w Postępowaniu przedstawienia koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i
Administracji (MSWiA) na działalność gospodarczą w zakresie usług
ochrony osób i mienia realizowanych w formie zabezpieczenia
technicznego;

-    naruszenia przepisu art. 3 pkt 1 u.o.o.m. poprzez przyjęcie, że usługa
deponowania kluczy do jednostek organizacyjnych Zamawiającego jest
formą ochrony fizycznej w rozumieniu u.o.o.m., co spowodowało
naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 12 PZP polegające na nieuprawnionym
zażądaniu przez Zamawiającego od wykonawców biorących udział w
Postępowaniu koncesji MSWiA w tym zakresie, a także naruszenie art.

W    36 ust. 5, art. 22 ust. 2 i art. 7 ust. 1 PZP polegające na nieuprawnionym

ograniczeniu kręgu podwykonawców, z których mogli skorzystać
wykonawcy biorący udział w Postępowaniu w celu wykonania usługi
deponowania kluczy, do podmiotów, które posiadają koncesję MSWiA w
tym zakresie;

-    naruszenia przepisu art. 27 pkt 1 ppkt 2 u.o.o.m. poprzez przyjęcie, ,
że organizowanie i kierowanie zespołami pracowników ochrony fizycznej
nie wymaga posiadania przez osoby kierujące licencji pracownika
ochrony fizycznej II stopnia, co spowodowało naruszenie art. 7 ust. 1
oraz art. 29 ust. 2 PZP polegające na nałożeniu przez Zamawiającego

na wykonawców biorących udział w Postępowaniu zobowiązań
niezgodnych z powszechnie obowiązującymi przepisów prawa, co
uniemożliwiło im uczciwą konkurencję;

-    naruszenia przepisu § 5 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 14
października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim
powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i
transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne
(Dz. U. z 1998 r., Nr 129, poz. 858 z późn. zm. „Rozporządzenie o
Ochronie Wartości Pieniężnych”) poprzez zobowiązanie wykonawcy do
szczególnego przestrzegania przepisów Rozporządzenia o Ochronie
Wartości Pieniężnych bez stworzenia organizacyjnych warunków do
realizacji wskazanego przepisu, co spowodowało naruszenie art. 7 ust. 1
oraz art. 29 ust. 2 PZP polegające na uniemożliwieniu wykonawcom
przedstawienia ofert zgodnych z powszechnie obowiązującymi
przepisami prawa, a tym samym uniemożliwiające im uczciwą
konkurencję;

-    naruszenia art. 36 ust. 5, art. 22 ust. 2 i art. 7 ust. 1 PZP polegającego
na nieuprawnionym ograniczeniu kręgu podwykonawców, z których mogli
skorzystać wykonawcy biorący udział w Postępowaniu, a to poprzez
uzależnienie skorzystania z podwykonawców od zgody Zamawiającego.
Skarżący dodatkowo z ostrożności procesowej zarzucili naruszenie art.
191 ust. 3 PZP poprzez niewzięcie przez KIO następujących okoliczności
skutkujących unieważnieniem Postępowania z urzędu:

-    naruszenia przepisów art. 22 ust. 1 pkt 1 PZP w związku z art. 2 pkt 4 i
pkt II ppkt 35 Załącznika nr 1 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o
ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2005 r., Nr 196, poz. 1631, z
późn. zm., „u.o.i.n.") w zakresie określenia warunków udziału w
Postępowaniu poprzez błędną ich interpretację, co uniemożliwiało udział

w Postępowaniu wykonawcom niespełniającym ustawowych wymogów
dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich
nieuprawnionym ujawnieniem w rozumieniu art. 2 pkt 4 u.o.i.n. i uznanie,
że przestał istnieć obowiązek posiadania Świadectwa bezpieczeństwa
przemysłowego przez wykonawcę usługi ochrony fizycznej jednostek
organizacyjnych Zamawiającego;

-    naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24
czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla
bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony
(Dz.U. Nr 116, poz. 1090, „Rozporządzenie w Sprawie Obiektów
Szczególnie Ważnych”) w związku z przepisami u.o.o.m. poprzez jego
niezastosowanie co spowodowało, że obiekty Zamawiającego nie zostały
uznane za obiekty szczególnie ważne z zaliczeniem do kategorii
najwyższej pod względem obowiązku ochrony, co umożliwiało udział w
Postępowaniu wykonawcom nie dającym rękojmi zachowania tajemnicy;

-    naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 PZP i w ten sposób naruszenie
zasady uczciwej konkurencji, poprzez zobowiązanie wykonawcy do
wykonywania przedmiotu zamówienia wyłącznie przez osoby zatrudnione
na podstawie umowy o pracę (§ 2 pkt 4 umowy stanowiącej załącznik nr
6 do SIWZ).

Skarżący wnieśli o zmianę wyroku KIO w całości poprzez uwzględnienie
odwołania, a w jego rezultacie - unieważnienie postępowania, względnie
o zmianę postanowień Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia
przekazanej skarżącym w dniu 24 kwietnia 2008 r. (:SIWZ”),
zakwestionowanych w postępowaniu.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż posiadają interes prawny we
wniesieniu skargi, bowiem jako wykonawcy uczestniczący w
postępowaniu, mogą korzystać ze środków ochrony oprawnej

przewidzianych w PZP, w tym również skargi, bez potrzeby odrębnego
wykazywania swojego interesu prawnego w ich wniesieniu.

Dalej skarżący wskazali, że interes prawny wykonawcy w uzyskaniu
zamówienia wyraża się w możliwości uzyskania go w zgodzie z
obowiązującymi przepisami prawa. Zatem skoro postępowanie obarczone
jest wadami uniemożliwiającymi zawarcie ważnej umowy w rozumieniu
art. 93 ust. 1 pkt 7 PZP, to podpisaną w jego wyniku umowę w sprawie
zamówienia publicznego należy uznać za nieważną w świetle art. 146
PZP. W tej sytuacji skarżący uznali, że żądanie przez nich
unieważnienia postępowania jest żądaniem zmierzającym do
przywrócenia stanu zgodnego z prawem, które pozostaje w sferze
interesu prawnego skarżących.

Co do naruszenia przepisów prawa zamówień publicznych to zdaniem
skarżących, zamawiający nie ujął w przedmiocie zamówienia usług
technicznych, polegających na montażu elektronicznych urządzeń
sygnalizujących zagrożenie (nadajniki radiowe) i ich konserwacji w
wyniku błędnego zakwalifikowania ich do, czynności z zakresu
bezpośredniej ochrony fizycznej w rozumieniu u.o.o.m. Skarżący
podnieśli, że zgodnie z § 2 ust. 24 Załącznika Nr 6 do SIWZ „wykonawca
zobowiązuje się do zamontowania w jednostkach organizacyjnych
Zamawiającego na własny koszt własnych nadajników do przekazywania
sygnałów z elektronicznych systemów alarmowych do alarmowego
centrum odbiorczego, w sposób indywidualny i rozróżnialny”.

W rezultacie KIO uznała, że przytoczone postanowienia SIWZ „dotyczą
jedynie montażu i konserwacji nadajnika, a nie urządzeń i systemów
alarmowych sygnalizujących zagrożenie”, przez co KIO stwierdziła, że
prawidłowe było działanie zamawiającego, który zaliczył przedmiotowe
czynności do ochrony osób i mienia realizowanej w formie bezpośredniej

z    ochrony fizycznej polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych,

gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i
systemach alarmowych.

Zdaniem skarżących, błędnie została zawężona interpretacja pojęcia
„urządzenia i systemu alarmowego sygnalizującego zagrożenie
chronionych osób i mienia”, błędnie też zinterpretowano pojęcie
konserwacji. Wskutek tego, zdaniem skarżących, doszło do naruszenia
przepisu art. 15 u.o.o.m. poprzez odstąpienie od warunku posiadania
przez wykonawcę koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia
realizowanych w formie zabezpieczenia technicznego.

W konkluzji skarżący stwierdził, że jedną z czynności wykonawcy
wyłonionego w trybie postępowania miałby być montaż i konserwacja
nadajników radiowych (§ 2 ust. 24 projektu umowy załączonego do
SIWZ) w obiektach podlegających obowiązkowej ochronie w rozumieniu
art. 5 u.o.o.m. Oznacza to, że w obiektach zamawiającego wykonawca
miałby zamontować elementy będące częścią składową systemu
sygnalizowania zagrożenia. Montaż takich systemów w świetle art. 15
u.o.o.m. wymaga koncesji w zakresie zabezpieczenia technicznego.

Co do dalszych naruszeń prawa zamówień publicznych skarżący
wskazali, że KIO błędnie przyjęła, że usługa deponowania kluczy do
jednostek organizacyjnych zamawiającego stanowi jedną z form
bezpośredniej ochrony fizycznej w rozumieniu przepisów u.o.o.m.

W ocenie skarżących w ten sposób doszło do nieprawidłowego
rozszerzenia pojęcia bezpośredniej ochrony fizycznej zawartego w art. 3
pkt 1 u.o.o.m., zdefiniowanego szczegółowo w przytoczonym przepisie, a
nie obejmującego swym zakresem usług deponowania kluczy. Ta
ostatnia usługa powinna być zdaniem skarżących realizowana przez

wykonawcę zgodnie z reżimem umowy przechowania uregulowanej w
przepisach art. 835 i nast. kc.

Zdaniem skarżącego usługa deponowania kluczy nie jest usługą z
zakresu bezpośredniej ochrony fizycznej w rozumieniu art. 3 pkt 1
u.o.o.m. ale stanowi stosunek przechowania w rozumieniu przepisów kc.
W zakresie zarzutu skarżących przyznania prawa do kontroli jakości
usług ochrony określonym pracownikom zamawiającego KIO nie
rozpatrzył problemu całościowo w kontekście ustawowego ograniczenia
uprawnień do kierowania zespołami pracowników ochrony na podstawie
art. 27 pkt 1 ppkt 2 u.o.o.m.

Zdaniem skarżących ograniczenia wyrażają się w generalnym obowiązku
posiadania przez osoby kierujące zespołami licencji pracowników
ochrony fizycznej drugiego stopnia. Przeciwna interpretacja jest
niedopuszczalna, bowiem stanowi niebezpieczny precedens przyznający
prawo do wydania polecenia przez osobę nie posiadającą wiedzy, której
poziom został określony wymaganiami licencji zawodowej.

Skarżący wskazują dodatkowo, że zgodnie z § 5 pkt 2 Rozporządzenia o
Ochronie Wartości Pieniężnych w razie awarii systemu alarmowego,
zaistniałej po godzinach pracy należy stworzyć w miejscu chronionym
tzw. posterunek doraźny, składający się z co najmniej dwóch
pracowników ochrony, w tym jednego uzbrojonego. Posterunek taki
powinien zostać utworzony natychmiast.

Tymczasem Załącznik Nr 6 do SIWZ, a w szczególności jego § 2 ust. 20-
22 przewidują autonomiczną procedurę doraźnego zwiększenia liczby
pracowników ochrony operujących w obiektach zamawiającego, która nie
przewiduje sytuacji nagłego zapotrzebowania na stworzenie
dodatkowego posterunku w sytuacji awarii systemu alarmowego. Zgodnie

z tą procedurą, zwiększenie liczby pracowników ochrony w obiektach
chronionych następuje wg potrzeb.

Takie umowne ukształtowanie procedury tworzenia dodatkowych
posterunków ochrony w obiektach zamawiającego sprawia, że
wykonawca nie ma możliwości przestrzegania Rozporządzenia o
Ochronie Wartości Pieniężnych, mimo że podlega jego przepisom.
Zamawiający (przeciwnik skargi) w odpowiedzi na skargę wniósł o
oddalenie skargi skarżącego w całości.

W uzasadnieniu Zamawiający podniósł, iż w jego ocenie skarżący nie ma
interesu prawnego w korzystaniu ze środków ochrony prawnej. Pomimo,
że wyrok KIO oddalił odwołanie nie pozbawiło to skarżącego szansy
uzyskania przedmiotowego zamówienia. Skarżący był przez 8 lat
związany z Zamawiającym umową o ochronie. Zatem w interesie
faktycznym skarżącego jest to, aby skarga złożona w niniejszym
postępowaniu została uwzględniona, a wyrok KIO został zmieniony, gdyż
umożliwiłoby to skarżącemu kontynuowanie zawartej umowy. Interesu
faktycznego nie można jednak utożsamiać z interesem prawnym.

Dalej zamawiający podkreślił, iż przedmiotem postępowania zgodnie z
dokumentacją postępowania jest świadczenie usług bezpośredniej
ochrony fizycznej w tym m.in. usługa polegająca na monitoringu
sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych w
elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych, która jest jednym
z elementów bezpośredniej ochrony fizycznej, o której mowa w art. 3 pkt
1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Nadajnik, który wskazał BGK w dokumentacji postępowania nie jest ani
systemem, ani urządzeniem sygnalizującym zagrożenie osób i mienia,
jest natomiast wyłącznie elementem transmisyjnym, stanowiącym
narzędzie wykonawcy służące przesyłaniu sygnałów z istniejących w

Obiektach zamawiającego systemów alarmowych, sygnalizującymi
zagrożenie chronionych osób i mienia, a stacją monitorowania
wykonawcy w ramach usługi monitoringu.

Następnie Zamawiający podał, że zapisy w projekcie umowy oraz SIWZ,
zgodnie z którymi "Wykonawca zobowiązuje się do zamontowania w
jednostkach organizacyjnych Zamawiającego na własny koszt własnych
nadajników do przekazywania sygnałów z elektronicznych systemów
alarmowych do alarmowego centrum odbiorczego, w sposób
indywidualny i rozróżnialny" miały na celu wyłącznie uniknięcie
wszelkich wątpliwości związanych z ustaleniem strony, która ponosi
koszty uruchomienia usługi monitoringu.

Podłączenia „nadajnika” do istniejącego systemu alarmowego dokonuje
konserwator tego systemu, posiadający wymaganą koncesję MSWiA w
zakresie zabezpieczeń technicznych, a nie wykonawca usługi
bezpośredniej ochrony fizycznej. Montaż nadajnika GSM polegający na
dostarczeniu go i wykonaniu mocowania do podłoża w ocenie
Zamawiającego nie wymaga od wykonawcy posiadania koncesji Ministra
Spraw Wewnętrznych i Administracji na działalność gospodarczą w
zakresie ochrony osób i mienia realizowanej w formie zabezpieczenia
technicznego, ponieważ czynność montażu nadajnika nie jest związana
ani z ingerencją w istniejący w obiekcie zamawiającego system
alarmowy, ani koniecznością instalacji systemu alarmowego
sygnalizującego zagrożenie chronionych osób i mienia.

Natomiast deponowanie kluczy do drzwi wejściowych do jednostek
organizacyjnych Zamawiającego nie jest wprost ujęte w ustawie o
ochronie, jednakże stanowi istotną z punktu widzenia Zamawiającego
czynność towarzyszącą, którą będzie wykonywał wybrany wykonawca.
Zamawiający mając na uwadze potrzeby związane z bezpieczeństwem

banku, zawarł w projekcie umowy postanowienia doprecyzowujące
usługę ochrony osób i mienia w formie bezpośredniej ochrony fizycznej o
postanowienia dotyczące deponowania kluczy. Oczywistym jest, że
usługa deponowania kluczy do drzwi wejściowych do jednostek
organizacyjnych Zamawiającego wpisuje się w treść art. 3 ustawy o
ochronie, jako ochrona osób i mienia.

Przedmiotem zamówienia w tym wypadku nie jest bowiem wyłącznie
zobowiązanie kontrahenta do przechowywania rzeczy (przejęcia cudzej
rzeczy w swoje władztwo ze zobowiązaniem do jej zwrotu w stanie
niepogorszonym) ale świadczeniem usług ochrony bezpośredniej
wykonywanej poprzez osobistą obecność pracowników ochrony w
procesie przekazywania kluczy, o którym szczegółowo mowa w pkt 4 ust.
1-3 załącznika nr 1 do umowy.

Co do dalszych zarzutów Zamawiający wskazał, iż wykonawca ma
obowiązek wykonywania umowy zgodnie z jej postanowieniami. Tym
samym Zamawiający w projekcie umowy wyznaczył osoby, które ze
strony Zamawiającego będą odpowiedzialne za realizację umowy/usługi.
Kompetencje osób z ramienia Zamawiającego oraz zakres kontroli
zawarty w powyższych postanowieniach nie dotyczą zakresu kierowania
pracownikami ochrony.

Zamiarem Zamawiającego jest dokonywanie bezpośredniej kontroli
zgodności świadczonych usług z wymaganiami określonymi w załączniku
nr 1, a więc sprawdzanie w czasie trwania realizacji umowy zgodności
świadczonych usług z warunkami kontraktu.

Co do dalszych zarzutów Zamawiający wskazał, że zgodnie z § 5
Rozporządzenia o Ochronie Wartości Pieniężnych, w razie wystąpienia
niesprawności systemów alarmowych, trwającej dłużej niż 12 godzin,
liczbę posterunków bezpośredniego dozoru budynków i pomieszczeń

11

zwiększa się do czasu usunięcia niesprawności, o co najmniej
jednoosobowy posterunek doraźny lub poza godzinami pracy chronionej,
posterunek doraźny tworzy co najmniej dwóch pracowników ochrony.
Obowiązek zapewnienia ochrony dotyczy jednak „przedsiębiorców
kierowników jednostek organizacyjnych” - czyli Zamawiającego, a nie
wykonawcy, który realizuje usługę w zakresie określonym kontraktem.
Niezapewnienie w/w ochrony obciąża odpowiedzialnością wyłącznie
Zamawiającego.

Co do zarzutu określonego w pkt II ppkt 2 lit. e skargi nie znajduje
oparcia w stanie faktycznym i przepisach prawa, bowiem Zamawiający w
tym zakresie dokonał modyfikacji SIWZ.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania wszczętego przez Zamawiającego
03.04.2008 r. było wyłonienie w trybie negocjacji bez ogłoszenia oferty
na stałą ochronę fizyczną, monitoring sygnałów systemu sygnalizacji
włamania i napadu w obiektach Banku Gospodarstwa Krajowego,
przyjazd grup interwencyjnych, konwojowanie wartości pieniężnych oraz
deponowanie kluczy do drzwi wejściowych do jednostek
organizacyjnych.

Sąd Okręgowy podziela pogląd skarżących wyrażony w uzasadnieniu
skargi, iż mieli oni interes prawny w tym aby na tym etapie postępowania
- składania oferty - jako wykonawcy mieli możliwość składania skargi.

Nie można bowiem na gruncie art. 179 ust. 1 przyjąć, iż w razie
nieprzyjęcia oferty, składający ofertę w sposób automatyczny traci status
wykonawcy.

Redakcja wskazanego przepisu jest na tyle niejasna, iż można przyjąć,
że wykazanie interesu prawnego w postępowaniu dotyczy „innych osób”
niż wykonawca i uczestnicy konkursu.

Nie ma racji Zamawiający, iż w tej sprawie wykonawca ma jedynie
interes faktyczny w tym aby skarga przez niego złożona wywołała skutek
w postaci jej uwzględnienia a wyrok KIO został zmieniony. Każde
złożenie skargi czy odwołania zawiera istotne do uzyskania korzystnego
dla skarżącego wyniku. W związku z tym przyjęcie takiego toku
rozumowania prowadzi do wniosku, iż każda złożona skarga nie jest
poparta istnieniem interesu prawnego, bowiem tkwi w niej zawsze
element faktyczny a nie prawny.

Przechodząc do meritum należy stwierdzić, iż przedmiotem
postępowania określonym w załączonej do akt dokumentacji jest miedzy
innymi wykonanie usługi, która ma polegać na stałym monitorowaniu
sygnałów przesyłanych, gromadzonych oraz przetwarzanych w
urządzeniach elektronicznych i systemach alarmowych.

Analiza dokumentacji załączonej przez BGK wskazuje, iż w obiektach
Banku zainstalowane są systemy alarmowe sygnalizujące zagrożenie
chronionych osób i mienia. Bez wątpienia wykonawca, w ramach
wcześniej zawartej umowy, wykorzystywał te urządzenia.

Rolą wykonawcy w ramach postępowania miało być jedynie zakup i
zamontowanie nadajników służących do przekazywania sygnałów z
istniejących już elektronicznych systemów alarmowych do centrum
odbiorczego.

Sąd Okręgowy przyznaje rację Zamawiającemu, iż rolą wykonawcy było
jedynie zakupienie nadajników, które stanowić miały jego własność i
montaż nadajnika do stałego podłoża. Nie bez znaczenia jest fakt, iż
Zamawiający wykazał, iż posiada odrębną umowę z innym podmiotem w

zakresie usług konserwacji systemów alarmowych jak i podłączenia do
systemu innych urządzeń współpracujących z systemem alarmowym.

Nie można natomiast konserwacji samego nadajnika utożsamiać
automatycznie z koniecznością konserwacji systemu alarmowego.

Należy zatem przyjąć, iż tak określony przedmiot zamówienia miał
polegać jedynie na zakupie nadajnika i co najwyżej do zamontowania -
w sensie fizycznym - nadajnika do podłoża.

Wobec tego nie sposób przyjąć, iż wskazany nadajnik jest częścią
składową w rozumieniu kodeksu cywilnego całego systemu alarmowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy stwierdza, iż prawidłowe było
działanie Zamawiającego, który zaliczył tego typu usługę do czynności w ramach
ochrony osób i mienia realizowanej w formie bezpośredniej ochrony fizycznej zgodnie
z art. 3 pkt 2 lit. a cyt. ustawy, co do której nie jest wymagane posiadanie stosownej
koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Idąc dalej Sąd Okręgowy stwierdza, że w ustawie o ochronie osób i mienia nie ma
enumeratywnie określonej usługi w zakresie deponowania kluczy. Rację ma
zamawiający Bank, iż czynność deponowania kluczy jest czynnością towarzyszącą
realizacji podstawowej czynności jaką jest stała ochrona fizyczna (przedmiot
zamówienia).

Należy przyjąć zatem, iż samo deponowanie kluczy mieści się w formie bezpośredniej
ochrony fizycznej.

Projekt umowy (załącznik Nr 1) wyraźnie doprecyzowuje, iż nie mamy tu do czynienia
z zawieraniem odrębnej umowy o przechowanie w rozumieniu kodeksu cywilnego ale
z koniecznością osobistej, stałej obecności pracownika wykonawcy uczestniczącego
w bezpośrednim odbiorze kluczy.

Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż deponowanie kluczy według projektu umowy
należałoby realizować poprzez zawarcie odrębnej umowy, jak wskazuje skarżący
umowy przechowania.

Sąd Okręgowy nie podziela argumentacji skarżących w zakresie posiadania przez
zamawiającego prawa do kontroli jakości usług ochrony.

Prawo do kierowania pracownikami ochrony niepodzielnie przysługuje wykonawcy i
nikt tego nie kwestionuje, albowiem wynika to z ustawy o ochronie osób i mienia.
Natomiast prawo do kontroli jakości - co do zasady - usług ze zrozumiałych
względów przysługuje zamawiającemu jako stronie kontraktu. Możliwość wydawania
doraźnych zadań czy poleceń nie jest próbą odebrania wykonawcy prawa do
kierowania zespołem pracowników ochrony. Zakres kontroli określony zamówieniu w
żadnym wypadku nie dotyczy kierowania pracownikami wykonawcy.

Natomiast bezpośrednio dotyczy umożliwienia zamawiającemu kontroli przestrzegania
kontraktu.

W zakresie zarzutu braku możliwości utworzenia posterunków doraźnych w razie
awarii systemu alarmowego nie można uznawać za zasadny w świetle rozporządzenia
o ochronie wartości pieniężnych, gdyż ewentualne skutki braku realizacji tego
rozporządzenia bezpośrednio obciążają zamawiającego a nie skarżącego.

W tej sytuacji mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z
zarzutów przedstawionych przez skarżących w złożonej skardze na wyrok Krajowej
Izby Odwoławczej.

W tej sytuacji skargę należało oddalić jako całkowicie bezzasadną w oparciu o treść
art. 198 § 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych.