cd. uzasadnienia: Dostarczone oprogramowanie EGERIA jest produktem składającym się z dwóch warstw: warstwy jądra systemu i warstwy konfigurowalnej. Przeprowadzone wdrożenie dotyczyło dostosowania warstwy konfigurowalnej do potrzeb UM. Zmiany w warstwie jądra systemu dokonywane były dla wszystkich jego potencjalnych użytkowników. Program EGERIA jest bowiem, tak jak oprogramowanie firmy Microsoft czy Oracle, programem uniwersalnym („pudełkowym”) a jego dostosowanie do indywidualnych potrzeb klienta następuje wyłącznie w warstwie konfigurowalnej. W wyniku realizacji umowy nr UM-ZP-263-41/07 nie stworzono zatem oprogramowania dla UM, ale dostosowano oprogramowanie istniejące, mające charakter produktu uniwersalnego. Kody źródłowe programu zdeponowano jedynie na okoliczność sytuacji nadzwyczajnych związanych z upadłością firmy Comarch. UM nie posiada zatem praw autorskich do kodu źródłowego programu a z uwagi na uniwersalny charakter produktu nie mógł ich posiąść – analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku wspomnianego już oprogramowania Microsoft czy Oracle. Jedynym właścicielem praw autorskich do kodu źródłowego programu jest firma Comarch. Realizacja umowy serwisowej związana jest z koniecznością modyfikowania kodu źródłowego programu. W głównej mierze prace serwisowe dotyczą bowiem modyfikacji warstwy jądra systemu. Zgłaszane przez UM uwagi będą implementowane w kodzie źródłowym jądra i staną się globalną poprawką systemu dla wszystkich jego potencjalnych użytkowników. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku dodatkowych funkcjonalności, które wykonane na potrzeby UM wzbogacają jądro systemu o nowe funkcje. Ten sposób tworzenia nowych wersji systemu jest dla UM znacznie bardziej korzystny finansowo niż utrzymywanie programu dedykowanego. Koszty modyfikacji jądra systemu finansowane są bowiem pośrednio przez wszystkich jego potencjalnych użytkowników. Typowy charakter operacji informatycznych oraz stosunkowo mała skala przedsiębiorstwa jakim jest UM nie przemawiały za koniecznością zakupu i wdrożenia oprogramowania dedykowanego. Rozwiązanie takie stosuje się w przypadku wąskiego i specjalistycznego charakteru zadań informatycznych np. w działalności ZUS. Na rynku nie istnieją rozwiązania uniwersalne mogące zaspokoić potrzeby informatyczne tego podmiotu.
Na podstawie Umowy nr UM-ZP-263-41/07 UM nabył 150 licencji dostępowych na użytkowanie ZSI (§ 19 ust. 1 Umowy) w zakresie „korzystania do własnych potrzeb związanych z prowadzoną działalnością i zgodnie z ich przeznaczeniem” (§ 19 ust. 4 Umowy). Mając na względzie zasadę, że licencja obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 Ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne) należy stwierdzić, iż poza postanowieniami § 19 ust. 1 i ust. 4 Umowy, udzielone zgodnie z Umową licencje nie zawierają przyznania Uniwersytetowi żadnych innych praw związanych z bezwzględnymi prawami podmiotowymi do ZSI, jako utworu w rozumieniu prawa autorskiego. W szczególności Uniwersytet nie może:
a) tłumaczyć, przystosowywać, zmieniać układu, wprowadzać jakichkolwiek innych zmian w oprogramowaniu ZSI samodzielnie, ani za pomocą podmiotów trzecich, ani podejmować ani zezwalać na podejmowanie czynności zmierzających do odtworzenia kodu źródłowego oprogramowania ZSI (reverse engineering), disasemblacji, dekompilacji lub opracowania,
b) rozpowszechniać, w tym wynajmować, dzierżawić, użyczać lub w inny sposób udostępniać podmiotom trzecim oprogramowanie ZSI. Jak już wspomniano należy stwierdzić, iż w zakresie ZSI udzielona licencja nie upoważnia Uniwersytetu do udzielenia podmiotowi trzeciemu upoważnienia do dokonywania jakichkolwiek modyfikacji czy rozbudowy ZSI, gdyż licencjobiorca bez wyraźnego zezwolenia w umowie nie może upoważnić innej osoby do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji (art. 67 ust. 3 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).