Sygn. akt II Ca 220/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2011 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Ślęzak
Sędziowie:    SSO Jarosław Gołębiowski (spr.)

SSR del. Paweł Lasoń
Protokolant:    Justyna Dolata

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie sprawy ze skargi Z.E. Energetycznego "Elektromech" Spółka
z ograniczoną odpowiedzialnością w Piotrkowie Trybunalskim

z udziałem Zamawiającego Miasta Piotrków Trybunalski oraz Odwołującego
PKP Energetyka Spółka Akcyjna w Warszawie
od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej
z dnia 27 stycznia 2011 roku, sygn. akt KIO 62/11
postanawia:

odrzucić skargę i nie obciążać skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów
postępowania skargowego na rzecz zamawiającego i odwołującego.

Na oryginale właściwe p<-
Za zgoóność/śwapA
Beata

Sygn. akt II Ca 220/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Krajowa Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie wniesione
przez PKP Energetykę Spółkę Akcyjną z siedzibą w Warszawie i nakazała unieważnienia
czynności wyboru oferty najkorzystniejszej, nakazała powtórzenie czynności badania i oceny
ofert i odrzucenie oferty wykonawcy Zakładu Energetycznego „Elektromech” Sp. z o.o. z
siedzibą w Piotrkowie Trybunalskim, kosztami postępowania obciążyła Miasto Piotrków
Trybunalski - Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Belzacka
176 i nakazała: zaliczyć w poczet kosztów postępowania odwoławczego kwotę 15.000
złotych, uiszczoną przez PKP Energetykę Spółkę Akcyjną z siedzibą w Warszawie, ul. Hoża
64/67 tytułem wpisu odwołania, dokonać wpłaty kwoty 15.000 złotych przez Miasto
Piotrków Trybunalski - Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w Piotrkowie Trybunalskim, ul.
Belzacka 176 na rzecz PKP Energetykę Spółkę Akcyjną z siedzibą w Warszawie, ul. Hoża
63/67 stanowiącej uzasadnione koszty strony poniesione z tytułu wpisu.

Podstawę powyższego orzeczenia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i
rozważania Krajowej Izby Odwoławczej.

Cena ofertowa powinna być podana następująco zgodnie ze złożonym kosztorysem
oferty i obejmować również stawkę i kwotę podatku od towarów i usług (VAT), a do
porównania ofert miała być brana cena całkowita brutto (z VAT).

Obliczając stawkę VAT należy uwzględnić stawkę podatku, która będzie
obowiązywała od 1 stycznia 2011 roku (rozdz. XVI pkt 6 SIWZ).

W dniu 17 listopada 2010 roku zamawiający dokonał modyfikacji SIWZ w ten
sposób, że w miejsce postanowienia „Obliczając stawkę VAT należy uwzględnić stawkę
podatku, która będzie obowiązywała od 1 stycznia 2011 roku” wprowadził postanowienie
„Cenę oferty (wartość brutto ofert) należy wyliczyć zgodnie z obowiązującą ustawą o podatku
od towarów i usług”.

Zarzut naruszenia przez zamawiającego art. 90 ust. 1 ustawy poprzez zaniechanie
wystąpienia do wykonawcy wybranego o udzielenie wyjaśnień dotyczących elementów oferty
mających wpływ na wysokość ceny, w celu ustalenia, czy oferta zawiera rażąco niską cenę w
stosunku do przedmiotu zamówienia.

W ocenie Izby zamawiający nie miał podstaw do powzięcia wątpliwości, czy cena
zaoferowana przez wykonawcę wybranego nie jest rażąco niską. Izba uważa, że nie ziściła
się zatem przesłanka do zastosowania art. 90 ust. 1 ustawy i zamawiający nie był
zobligowany do wystąpienia z żądaniem wyjaśnień, a skoro tak nie dopuścił się w tym
zakresie zaniechania i nie naruszył art. 90 ust. 1 ustawy.

Skargę od powyższego wyroku wniósł Z. E. „Elektromech” Spółka z o.o. w
Piotrkowie Tryb.

Autor skargi zrzucił:

1.    obrazę art. 185 pkt. 2 ustawy z 29 stycznia 2004 roku prawo zamówień publicznych,
polegające na niedopuszczeniu skarżącego Z.E. Elektromech Sp. z o.o. z siedzibą w
Piotrkowie Trybunalskim do postępowania odwoławczego, mimo zachowania
warunków formalnych przystąpienia do postępowania odwoławczego, przewidzianych
przez art. 185 pkt. 2 pzp, przez doręczenie Prezesowi Izby Odwoławczej w formie
pisemnej za pośrednictwem listu poleconego w trzydniowym terminie od dnia
otrzymania kopii wyroku,

2.    bezpodstawne przyjęcie, że błąd w obliczeniu ceny przy zastosowaniu stawki podatku
VAT, która nie obowiązywała w dacie składania ofert, jest powodem odrzucenia
oferty na podstawie art. 89 pkt. 2 i 6 pzp, choć błąd we wskazaniu wysokości podatku
VAT został przez oferenta skorygowany, a nadto błąd ten nie ma żadnego znaczenia
dla treści zamówienia, bowiem nie zwiększałby on wysokości zobowiązań
wynajmującego, a jedynie ewentualnie oferenta, zwłaszcza w sytuacji, kiedy
zamawiający jest jednostką budżetową, która jest zwolniona z obowiązku płacenia
podatku od towarów i usług.

Wskazując na powyższe wnosił o zmianę orzeczenia w całości i w miejsce pkt 1
wyroku z dnia 27 stycznia 2011 roku - Prawo zamówień publicznych orzeczenie o oddaleniu
odwołania złożonego przez PKP Energetyka S.A. w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz
skarżącego zwrotu kosztów postępowania za wszystkie instancje.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zawarty w niej zarzut obrazy prawa - tj. art. 185 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004
roku jest całkowicie chybiony i nie może odnieść zamierzonego skutku.

Wskazana norma prawna określa termin, w którym wykonawca obowiązany jest
zgłosić przystąpienie do postępowania odwoławczego.

Zgłoszenie przystąpienia doręcza się Prezesowi Izby w terminie 3 dni od otrzymania
odwołania w formie pisemnej albo elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem
elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Pogląd skarżącego, iż wskazany termin jest zachowany jeżeli wykonawca złoży pismo
zawierające przystąpienie do postępowania odwoławczego w placówce operatora publicznego
jest błędny i nie znajduje akceptacji. Zapatrywanie to nie znajduje oparcia zarówno w
powołanym wyżej przepisie jak również w całym unormowaniu przewidzianym w ustawie
- Prawo zamówień publicznych.

Postępowanie wywołane wniesieniem odwołania toczy się na podstawie przepisów
Prawa zamówień publicznych. Mają do niego zastosowanie także odpowiednio przepisy kpc,
ale jedynie normujące tryb postępowania przed sądem polubownym (por. art. 185 ust. 7
ustawy). Na mocy tego odesłania znajduje zastosowanie przepis art. 1160 § 1 kpc, który
przewiduje, iż doręczenie pisma procesowego uważa się za doręczone, gdy zostało wręczone
osobiście adresatowi albo doręczono je do jego siedziby albo miejsca jego zwykłego pobytu
lub na wskazany przez niego adres pocztowy.

Przepisy prawa zamówień publicznych w stosunku do przewidzianych w nich pism
procesowych i środków ochrony prawnej przewidują różny sposób doręczeń. Dla przykładu
należy wskazać, iż ustawa w dotychczasowym brzemieniu tj. do nowelizacji z dnia 2 grudnia
2009 roku przewidywała możliwość złożenia odwołania w placówce pocztowej operatora
publicznego co było równoznaczne z wniesieniem go do Prezesa Urzędu (art. 184 ust. 2
ustawy). Po nowelizacji ustawodawca z tej formy doręczeń zrezygnował. Z kolei
dotrzymanie terminu do wniesienia skargi od orzeczenia KIO w placówce operatora
publicznego zostało w ustawie zachowane.

Zestawienie przepisu art. 185 ust. 2 i art. 198 b ust. 2 ustawy musi prowadzić do
wniosku, że ustawodawca w przypadku przystąpienia wykonawcy do postępowania
odwoławczego świadomie zrezygnował z możliwości doręczenia za pośrednictwem organu
pocztowego.

Należało zatem uznać, iż termin w tym ostatnim przypadku jest jedynie wówczas
zachowany, gdy pismo przesłane wykonawcy dotrze do odbiorcy w ustawowym terminie 3
dni. Pogląd ten znalazł powszechną aprobatę zarówno w praktyce orzeczniczej KIO jak też
sądów powszechnych (por. np wyrok SO w Warszawie z dnia 3 stycznia 2007 roku V Ca
117/07, opubl. w Lex Nr 319889, Postanowienie KIO z 3 stycznia 2011 roku
KIO/UZP2720/20 opubl w Lex 697530, Postanowienie KIO z 12 sierpnia 2010 roku
KIO/UZP 1635/10 opubl. w Lex Nr 621710, Postanowienie KIO z 9 czerwca 2009 roku
KIO/UZP 680/09, Lex Nr 508612).

Przedstawione okoliczności prowadzą zatem do wniosku, iż decyzja KIO o odmowie
dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu odwoławczym była trafna.

W zaistniałej sytuacji autor skargi nie mógł uzyskać statusu strony w postępowaniu
wywołanym wniesieniem odwołania.

Jego przystąpienie bowiem, co jest niekwestyjne, nastąpiło z przekroczeniem
ustawowego terminu.

W konsekwencji należy uznać, iż wniesiona skarga pochodzi od podmiotu, który nie
był uczestnikiem postępowania odwoławczego.

Powyższe rodzi skutek w postaci jej odrzucenia, o czym orzeczono na podstawie art.
198 e cyt. ustawy, rozstrzygając o kosztach postępowania skargowego stpsownie do jego

wyniku (art. 198 f ust. 5 ustawy).
J.G./J.D.