Sygn. akt II Ca 718/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 07 października 2009 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Irena Cywoniuk (spr.)

Sędziowie: SSO Renata Tabor

SSO Beata Wojtasiak

Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Szewko
po rozpoznaniu w dniu 02 października 2009 roku w Białymstoku
na rozprawie

sprawy o udzielenie zamówienia publicznego przez zamawiającego Miasto Białystok
z udziałem EvoBus Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Wolicy i Solaris Bus
& Coach Spółki Akcyjnej w Bolechowie-Osiedle

na skutek skargi oferenta EvoBus Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Wolicy
od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w Warszawie
z dnia 13 sierpnia 2009 roku, sygn. akt KIO/UZP 1008/09

I.    oddala skargę;

II.    zasądza od EvoBus Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Wolicy
na rzecz Miasta Białystok kwotę 1.200,00 złotych tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym.

UZASADNIENIE

W toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie
przetargu nieograniczonego na dostawę 48 autobusów, w tym 24 jednoczłonowych (solo) i 24
dwuczłonowych (przegubowych) w ramach projektu: „Poprawa jakości funkcjonowania
systemu transportu publicznego miasta Białegostoku - Etap II” Krajowa Izba Odwoławcza w

Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 roku w sprawie KIO/UZP 1008/09 oddaliła
odwołanie wniesione przez EvoBus Polska spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w
Wolicy od rozstrzygnięcia przez zamawiającego Miasto Białystok protestu z dnia 01 lipca
2009 roku i kosztami postępowania obciążyła odwołującego (k. 73-86 akt).

W uzasadnieniu KIO wskazała, iż odwołujący w odwołaniu podtrzymał zarzuty
zawarte w proteście kwestionujące czynności zamawiającego polegające na wyborze
najkorzystniejszej oferty złożonej przez wykonawcę Solaris Bus & Coach Spółkę Akcyjną w
Bolechowie-Osiedle oraz zarzucające zaniechanie wykluczenia tego wykonawcy z
postępowania i odrzucenia jego oferty. Zdaniem odwołującego zachowanie zamawiającego
naruszyło m. in. art. 7 ustęp 1, art. 24 ustęp 2 pkt 2, art. 24 ustęp 2 pkt 3, art. 24 ustęp 4, art.
89 ustęp 1 pkt 2 oraz art. 91 ustęp 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień
publicznych (Dz. U. Nr 223, poz. 1655 z 2007 roku, ze zm.). W związku z tym domagał się
nakazania zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru najkorzystniejszej oferty i
powtórzenia czynności badania i oceny ofert.

KIO podała, iż odwołujący podnosił, że wykonawca Solaris Bus & Coach Spółka
Akcyjna w Bolechowie-Osiedle w swojej ofercie podał niezgodne z prawdą parametry
średnicy zawracania oferowanych autobusów, co miało wpływ na jej ocenę oraz zawarł
nieprawdziwe dane w zakresie umiejscowienia punktów obsługowych i w związku z tym
powinien zostać wykluczony z postępowania na mocy art. 24 ustęp 2 pkt 2 Pzp. Zamawiający
wbrew obowiązkowi dochowania należytej staranności nie zweryfikował tych informacji,
czym naruszył art. 87 Prawa zamówień publicznych. Odwołujący podnosił, iż oferta Solaris
Bus & Coach Spółki Akcyjnej w Bolechowie-Osiedle powinna być odrzucona na podstawie
art. 89 ustęp 1 pkt 2 ustawy, albowiem jej treść nie odpowiada treści siwz w zakresie
wymagań ochrony antykorozyjnej. W związku z tym odwołujący wniósł o nakazanie
zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru najkorzystniejszej oferty oraz powtórzenia
czynności badania i oceny ofert.

Zamawiający w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu wskazał, dlaczego zarzuty
odwołującego uznał za chybione. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 24 ustęp 2 pkt 2 Pzp
wskazał, iż fakt, że na stronie internetowej wykonawca podał inne parametry zawracania od
tych, które ujawnił w ofercie nie może być podstawą wykluczenia go z postępowania,
albowiem w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego decydująca jest treść oferty i
siwz, ponieważ te dokumenty przewiduje ustawa Pzp. Strona internetowa nie może zatem
stanowić wiążącego źródła informacji dla zamawiającego. Zamawiający uznał za
bezpodstawny, jako nieudowodniony zgodnie z regułami art. 6 kc, zarzut dotyczący podania
nieprawdziwych informacji dotyczących umiejscowienia punktów obsługowych. Podkreślił,
iż wykonawca zadeklarował w swojej ofercie spełnienie tych parametrów technicznych, a
zamawiający nie miał powodów, aby negować prawdziwość tych oświadczeń. Zamawiający
nie uznał także zasadności zarzutu naruszenia art. 89 ustęp 1 pkt 2 Pzp poprzez nie odrzucenie
oferty wykonawcy, której treść, zdaniem protestującego, nie odpowiada treści siwz w zakresie
ochrony antykorozyjnej. Wykonawca bowiem, wbrew twierdzeniom odwołującego,
zaproponował wykonanie elementów konstrukcyjnych nośnych podwozia i nadwozia
oferowanych autobusów ze stali nierdzewnej (odpornej na korozję) wg normy PN-EN 10088
(rodzaj 1.4003 oraz 1.4301) i zgodnej z warunkami określonymi w siwz. O oddalenie
odwołania wniósł również wykonawca Solaris Bus & Coach Spółka Akcyjna w Bolechowie-
Osiedle, który przystąpił do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego.
Wskazał, iż jego autobusy są konstruowane na konkretne zamówienie i dlatego też zaoferował
pojazdy o parametrach odpowiadających wymaganiom zamawiającego.

Rozpoznając odwołanie Krajowa Izba Odwoławcza uznała, iż nie zasługuje ono na
uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu pierwszego dotyczącego podania nieprawdziwych danych
mających wpływ na wynik postępowania i skutkującego wykluczeniem wykonawcy z
postępowania KIO uznała za zasługujące na uwzględnienie wyjaśnienia zamawiającego, że
podstawę zgodności treści oferty z treścią siwz stanowi treść załączników 5.2 oraz 2
formularza ofertowego, pod kątem których dokonuje się oceny poszczególnych ofert. Dane ze
strony internetowej stanowią dane handlowe wskazujące możliwości wykonawcze podmiotu,
nie są kierowane do konkretnego kontrahenta i nie mogą stanowić podstawy uznania, że dane
zaoferowane w odpowiedzi na konkretne zamówienie i przystosowane dla potrzeb tego
zamówienia, wskazujące inne parametry pojazdu, są nieprawdziwe. Wskazała na wyjaśnienia
wykonawcy, iż ten nie produkuje autobusów oczekujących na sprzedaż, lecz wyłącznie na
konkretne zamówienie kontrahenta dopasowując parametry do wymagań. KIO uznała zgodnie
ze stanowiskiem Instytutu Transportu Samochodowego z dnia 06.08.2009 roku i
potwierdzeniami Placówki Technicznej Republiki Czeskiej z dnia 21.07.2009 roku
dotyczącymi homologacji nr E8 79R-01 33376 ex 11 i E8 79R-01 3026 ext 6 złożonymi przez
przystępującego, że zmniejszenie średnicy zawracania pojazdu nie ma wpływu na warunki
wydania świadectwa homologacji typu pojazdu i nie skutkuje zmianą świadectwa. Innego
poglądu nie można wywieść z pisma Instytutu Transportu Samochodowego z dnia 16.07.2009
roku złożonego przez odwołującego. Wobec powyższego KIO nie potwierdziła zarzutu
odwołującego o obowiązku wykluczenia wykonawcy z postępowania.

W zakresie zarzutu dotyczącego umiejscowienia punktów obsługowych, tj.
zbiorniczków wyrównawczych płynów eksploatacyjnych oraz filtrów paliwa i olejowych w
jednym miejscu w wydzielonej od silnika komorze z dostępem od zewnątrz autobusu KIO
wskazała, iż odwołujący nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie nieprawdziwości
oświadczenia przystępującego poprzestając na wyjaśnieniu, że podniósł ten zarzut z
ostrożności mając na celu zapobiegnięcie sytuacji, w której zaoferowane zostaną pojazdy o
innych parametrach technicznych, a wykonane zostaną pojazdy o innych parametrach co
spowoduje zmianę umowy. KIO stwierdziła brak uzasadnienia podanego zarzutu.

Rozstrzygając zasadność trzeciego zarzutu dotyczącego zaoferowania stali nie
odpowiadającej wymaganiom siwz z powodu ulegania korozji w wyniku jej spawania KIO
miała na uwadze, że w pkt 21.1 załącznika nr 1 do umowy pt. Ochrona antykorozyjna
zamawiający zamieścił wymaganie wykonania elementów konstrukcyjnych nośnych
podwozia i nadwozia ze stali nierdzewnej (odpornej na korozję) wg PN-EN 10088 lub
aluminium nie wymagającej zabezpieczenia antykorozyjnego lub innej stali
trudnordzewiejącej, pod warunkiem zastosowania zabezpieczenia antykorozyjnego w postaci
pełnej, całopojazdowej kataforezy zanurzeniowej wykonanej w zamkniętym cyklu
technologicznym. Zamieścił również wymóg zapewnienia przez wykonawcę skutecznego
zabezpieczenia antykorozyjnego autobusów na cały okres udzielonej gwarancji (co najmniej
10 lat), bez konieczności ponoszenia przez zamawiającego dodatkowych kosztów na
okresowe zabiegi konserwacyjne. Jak uściśliła KIO spór sprowadzał się do ustalenia, czy
wymóg „niewymagającej zabezpieczenia antykorozyjnego” odnosi się tylko do aluminium,
jak utrzymywał zamawiający, czy również do stali nierdzewnej (odpornej na korozję) wg PN-
EN 10088, jak utrzymywał odwołujący. KIO uznała, iż wymóg ten odnosił się również do
stali nierdzewnej (odpornej na korozję) wg PN-EN 10088. KIO zwróciła uwagę, iż
zamawiający żądając stali nierdzewnej (odpornej na korozję) wg PN-EN 10088 lub
aluminium niewymagających zabezpieczenia antykorozyjnego lub innej stali
trudnordzewiejącej pod warunkiem opisanym w tym punkcie uznał w konsekwencji
możliwość wystąpienia zagrożenia korozyjnego autobusów, o czym świadczy wymóg
zawarty w końcowej części tego punku, a mianowicie, że wykonawca ma obowiązek
zapewnić skuteczne zabezpieczenie antykorozyjne autobusów przez cały okres gwarancji (...).
Wykonawca zaoferował w ofercie stal nierdzewną (odporną na korozję) wg normy PN-EN
10088 o dwóch rodzajach - 1.4003 i 1.4301. Odwołujący nie twierdził, że nie jest to stal
nierdzewna (odporna na korozję) wg normy PN-EN 10088, lecz twierdził, że rodzaj stali
1.4003 traci odporność na korozję na skutek spawania, co wynika z tablicy 7 stanowiącej
część normy. Na podstawie obu części Polskiej Normy PN-EN 10088-1 i PN-EN 10088-2
oraz oceny właściwości mechanicznych odporności na korozję stali 1.4003 stanowiącej
opracowanie dr hab. inż. Henryka Ledy, Em. Prof. PP z Instytutu Inżynierii Materiałowej
Politechniki Poznańskiej złożonej przez odwołującego KIO stwierdziła, że stal odporna na
korozję, to stal zawierająca co najmniej 10,5% chromu i maksymalnie 1,2% węgla. Stal o
numerze 1.4003 oznaczona znakiem X2CrNil2 zawiera maksymalnie 0,030 węgla i 10,5 +
12,5 chromu (PN-EN 10088-1 str. 5 pkt 3.1 i tablica 2, pierwszy wiersz). Negatywna
odporność na korozję międzykrystaliczną występuje tylko przy badaniu według
EURONORMY 114 (PN-EN 10088-2, tablica7, pierwszy wiersz). Na ostatniej stronie
opracowania ocena właściwości w podsumowaniu autor zawarł określenie, że stale te nie są
odporne na korozję, w szczególności w atmosferze przymorskiej oraz w warunkach solenia
jezdni w okresie zimowym. KIO mając na uwadze, że zamawiający żądał stali nierdzewnej
(odpornej na korozję) wg wskazanej normy, zobowiązując przy tym wykonawców do
zabezpieczenia pojazdów przed korozją na swój koszt, nie miał podstaw do uznania, że
zaoferowana stał wg żądanej normy określającej, iż jest to stal nierdzewna, gdzie występuje
brak odporności tylko na korozję międzykrystaliczną, przy badaniu według innej normy,
uznała, że zmawiający nie miał podstaw do odrzucenia oferty na podstawie art. 89 ustęp 1 pkt
2 Pzp.

Wobec powyższego KIO uznając, że zamawiający nie naruszył przepisów art. 7 ustęp 1,
art. 24 ustęp 2 pkt 2, art. 24 ustęp 2 pkt 3, art. 24 ustęp 4, art. 89 ustęp 1 pkt 2 oraz art. 91
ustęp 1 Pzp, na podstawie art. 191 ustęp 1 Pzp oddaliła odwołanie.

Skargę od powyższego wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w Warszawie wniósł
EvoBus Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skarżąc wyrok w całości i
zarzucając mu:

1.    naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie tj.
naruszenie art. 7 ustęp 1, art. 24 ustęp 2 pkt 2, art. 24 ustęp 2 pkt 3, art. 24 ustęp
4, art. 89 ustęp 1 pkt 2 i art. 91 ustęp 1 ustawy poprzez uznanie, że wykonawca
Solaris Bus & Coach S.A. nie podlega wykluczeniu z postępowania a jego oferta
odrzuceniu;

2.    naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.
art. 188 ustęp 7 Pzp polegające na błędnym ustaleniu faktycznym, że
zmniejszenie (zmiana) średnicy zawracania pojazdu nie ma wpływu na warunki
wydania świadectwa homologacji typu pojazdu i nie skutkuje zmianą świadectwa
oraz że zaoferowany przez Solaris Bus & Coach S.A. materiał, z którego
wykonane będą elementy konstrukcyjne podwozia i nadwozia - stal 1.4003 jest
stalą nierdzewną odporną na korozję, spełniającą wymagania określone w
specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Mając na uwadze powyższe wniósł o uwzględnienie skargi, zmianę zaskarżonego
wyroku Krajowej Izby Odwoławczej i w konsekwencji uwzględnienie odwołania oraz
obciążenie zamawiającego kosztami postępowania przed Sądem Okręgowym według
norm prawem przepisanych (k. 89-96 akt).

SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Skarga EvoBus Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Wolicy jest
bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy podziela w całości argumentację przytoczoną przez Krajową Izbę
Odwoławczą dowodzącą nietrafności zarzutów podniesionych w skardze.

KIO prawidłowo oceniła zarzut naruszenia art. 24 ustęp 2 ustawy Pzp polegający na tym, iż
wykonawca Solaris Bus & Coach powinien zostać wykluczony z postępowania z powodu
złożenia nieprawdziwych informacji mających wpływ na wynik postępowania. Swoje
twierdzenia skarżący oparł na tym, iż parametry trakcyjne dotyczące średnicy zawracania
autobusów widniejące w złożonej ofercie nie odpowiadają parametrom przypisanym tym
pojazdom w ich opisie znajdującym się na stronie internetowej oraz katalogu wykonawcy.
Świadczy to jednoznacznie, zdaniem skarżącego, iż treść oferty na potrzeby zgodności z
treścią siwz była niezgodna z prawdą. Sąd nie podziela tych twierdzeń, zgadzając się w tym
zakresie ze stanowiskiem KIO, która zaaprobowała odpierające zarzut wyjaśnienia
zamawiającego. Poza sporem pozostawało, iż wykonawca Solaris Bus & Coach w swojej
ofercie oświadczył, iż średnica zawracania autobusu jednoczłonowego wynosi 20950 mm,
natomiast przegubowego 22800 mm, co pozwoliło mu na uzyskanie maksymalnej ilości
punktów w ramach podkryterium „parametry trakcyjne”. Okoliczność, którą podnosi
skarżący, iż w innych danych handlowych ujawnionych na stronach internetowych i
katalogach ofertowych podane są inne parametry nie dyskwalifikuje jednoznacznie złożonego
oświadczenia w zakresie jego prawdziwości. Istotne jest tutaj bowiem zapewnienie
wykonawcy Solaris Bus & Coach S.A., iż jest on wykonawcą dysponującym możliwością
wyprodukowania autobusu na konkretne zamówienia dostosowując jego parametry do treści
siwz. Jest on w stanie wyprodukować indywidualne modele odpowiadające konkretnym
wymaganiom technicznym oczekiwanym przez zamawiającego. Wykonawca ten jest w stanie
dostosować swoje oferty do potrzeb konkretnego zamawiającego. Fakt, iż w katalogu lub na
stronie internetowej wskazane są inne parametry techniczne nie czyni niemożliwym
wprowadzenia przy produkcji innych parametrów odpowiadającym wymogom
zamawiającego. Innymi słowy sama okoliczność, że w katalogu internetowym nie występuje
produkt o określonych cechach nie oznacza, że taki produkt nie może być przez danego
producenta wyprodukowany na potrzeby konkretnej oferty. W żadnym wypadku informacje
zamieszczone na stronach internetowych wykonawców nie mogą stanowić jakiegokolwiek
źródła odniesienia przy ocenie oferty, albowiem decydujące znaczenie mają oświadczenia
wykonawców zawarte w treści skonkretyzowanej oferty przeanalizowane pod kątem treści
siwz. Informacje zawarte w ulotkach, na stronach internetowych i innych publikacjach
reklamowych nie mogą być dowodem w sprawie, gdyż nie mają mocy wiąźącej. Z tych
również względów nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie oferty. Słusznie podkreślił
wykonawca, iż wyprodukowanie pojazdu o innym parametrze promienia skrętu nie niesie za
sobą konieczności zmian opisu technicznego, jak również zmian konstrukcyjnych
wymagających nowej homologacji pojazdu. Wymogu takiego nie wprowadza rozporządzenie
Ministra Infrastruktury z dnia 24.10.2005 roku w sprawie typu pojazdów samochodowych i
przyczep (Dz. U. Nr 238, poz. 2010, ze zm.). Przepisy te nie nakładają na producentów
obowiązku deklarowania w świadectwie homologacji średnicy zawracania, wobec czego
producent może dowolnie dostosowywać te parametry do potrzeb zamówienia. Taki wniosek
wypływa również z opinii Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie i czeskiego
instytutu TUV SUD Auto Cz s.r.o. w Pradze, które co prawda nie mają waloru dowodu z
opinii biegłego sądowego, lecz potwierdzają słuszność twierdzeń zamawiającego. W świetle
powyższego nie ma zatem podstaw, aby uznać ofertę Solaris Bus & Coach S.A. za
niewiarygodną lub nieprawdziwą. Poza powołaniem się na niezgodność oferty złożonej
zamawiającemu z ofertą handlową zamieszczoną w intemecie skarżący nie przedstawił
innych przekonywujących dowodów potwierdzających słuszność jego zarzutu, a zatem jest
on, w ocenie Sądu Okręgowego, chybiony.

Sąd podziela ocenę zarzutu skarżącego wskazującego na niezgodność z prawdą
zamieszczonych w ofercie informacji dotyczących umiejscowienia zbiorniczków
wyrównawczych płynów eksploatacyjnych oraz filtrów oleju i paliwa. W ocenie Sądu zarzut
ten został podniesiony przez stronę skarżącą, jak sam stwierdził, jedynie z ostrożności
procesowej i nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem oparty został na gołosłownych
twierdzeniach. Zgodnie z ogólną regułą dowodzenia wyrażoną w art. 6 kc i powieloną wprost

w art. 188 ustawy Pzp strona obowiązana jest wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z
których wywodzi skutki prawne. Wyłączne oświadczenie strony nie może stanowić podstawy
uznania jej zarzutów za skuteczne. Strony winne bowiem przedstawić dowody na poparcie
swych twierdzeń. Stawiając ten zarzut skarżący nie przytoczył żadnych argumentów lub
okoliczności uzasadniających swoje stanowisko i nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na
ich poparcie. W związku z tym jego twierdzenia dotyczące nieprawdziwych informacji w
zakresie umiejscowienia punktów obsługowych pozostają jedynie w sferze przypuszczeń. Ta
okoliczność oraz lakoniczne sformułowanie tego zarzutu uniemożliwiło merytoryczne
ustosunkowanie się do jego zasadności.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 89 ustęp 1 pkt 2 ustawy Pzp.
Nie można przyznać racji twierdzeniom skarżącego, iż treść oferty Solaris Bus& Coach
Spółki Akcyjnej w Bolechowie-Osiedle nie odpowiada treści specyfikacji istotnych
warunków zamówienia w zakresie wymaganej ochrony antykorozyjnej pojazdu, co powinno
skutkować jej odrzuceniem. Argumentacja przedstawiona przez KIO zasługuje w pełni na
uwzględnienie i dlatego Sąd Okręgowy podziela ją w całości i przyjmuje za własną.
Zaproponowana przez wykonawcę stal, z jakich mają zostać skonstruowane elementy
konstrukcji nośnej i poszyć autobusów (14003) odpowiada definicji normy PN-EN-1OO88-1
odnoszącej się do stali odpornych na korozje. Sąd podzielił w tym zakresie argumenty
wykonawcy, który swoje twierdzenia oparł na wnioskach przedłożonej Sądowi ekspertyzy
zespołu Wydziału Inżynierii Metali i Informatyki Przemysłowej Akademii Górniczo-
Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie (k. 135-145 akt). Wynika z niej, iż dokonany
przez Solaria Bus & Coach S.A. dobór stali jest właściwy i uzasadniony zpunktu widzenia
potrzeb wykorzystania. Proponowana stal cechuje się wysoką odpornością korozyjną w
porównaniu z innymi stalami trudnordzewiejącymi, co zwiększa jej efektywność
eksploatacyjną. Ponadto wykorzystywana przez wykonawcę technologia spawania eliminuje
możliwość wystąpienia uwrażliwienia stosowanej stali na zjawisko korozji
międzykrystalicznej, co skutecznie podważa zarzut skarżącego. Potwierdza to także ocena
badań wykonana przez Zespół Działalności Gospodarczej Politechniki Poznańskiej w
Poznaniu, z której wynika, iż w złączach spawanych nie pojawiła się korozja
międzykrystaliczna (k. 146-149 akt). Bez znaczenia dla rozpoznania tego zarzutu pozostają
dokumenty złożone przez zamawiającego i skarżącego na rozprawie w dniu 02.10.2009 roku
(k. 154-157 i 161-165 akt).

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 188 ustęp 7 ustawy Pzp dotyczący oceny
wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania i na podstawie

wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Organ procesowy ocenia wyniki
postępowania dowodowego według własnego przekonania opartego na zasadach logiki i
doświadczenia życiowego. Skład orzekający obowiązany jest przy tym przestrzegać zasad
logicznego rozumowania, a więc wyprowadzać z zebranego materiału dowodowego wnioski
logicznie uzasadnione. Skarżący w swoich zarzutach nie wykazał jakichkolwiek błędów
logicznego myślenia oraz sprzeczności dokonanej oceny materiału dowodowego z
doświadczeniem życiowym i nie sposób uznać, iż KIO dopuściła się przekroczenia granic
swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze powyższe skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie
art. 198 ustęp 2 ustawy z dnia 29.01.2004 roku Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 223,
poz. 1655 z 2007 roku, ze zm.).

O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z §
10 ustęp 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 roku w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy
prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349,
ze zm.).

Z upoważnienia

KIEROWNIKA SEKRETARIATU

Na oryginale właściwa poopity

Za zgodność

STARSZY SEKRETARZ SĄDOWY
Rn»Kara Birula \—