Wyrok KIO IX Ga 233/09

VT

i

Sygn. akt IX Ga 233/09

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2009 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie, IX Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący:    SSO Sławomir Boratyński (spr.)

Sędziowie:    SO Beata Przeniosło

SO Małgorzata Skoczyńska

Protokolant: Katarzyna Szymanek

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 roku w Lublinie
na rozprawie

sprawy odwołania wniesionego przez konsorcjum : AMC -
Andrzej Chołodzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
siedzibą w Warszawie i RKW Rohde Kollermann Wawrowsky
Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w
Warszawie od rozstrzygnięcia protestu przez zamawiającego
Województwo Lubelskie

na skutek skargi PROJEKT Polsko - Belgijskia Pracownia
Architektury Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie oraz skargi Województwa Lubelskiego

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 12 października
2009 roku sygn. akt KIO/UZP 1209/09

przy udziale konsorcjum : AMC - Andrzej Chołodzyński Spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie i RKW
Rohde Kollermann Wawro wsky Polska Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie

I . zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 i 2 oraz w pkt 4 ppkt 2 w
ten sposób , że :

-    w pkt 1 odwołanie oddala ;

-    w pkt 2 kosztami postępowania obciąża odwołującego się -
konsorcjum : AMC - Andrzej Chołodzyński Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie i RKW Rohde
Kollermann Wawro wsky Polska Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie ;

-    w pkt 4 ppkt 2 zasądza od odwołującego się - konsorcjum : AMC

-    Andrzej Chołodzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
z siedzibą w Warszawie i RKW Rohde Kollermann Wawro wsky
Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w
Warszawie na rzecz zamawiającego Województwa Lubelskiego
kwotę 3 600 zł. ( trzy tysiące sześćset złotych ) stanowiącą
uzasadnione koszty strony poniesione z tytułu kosztów udziału
pełnomocnika .

II.    Zasądza od odwołującego się konsorcjum : AMC - Andrzej
Chołodzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie i RKW Rohde Kollermann Wawro wsky Polska Spółka
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na rzecz
zamawiającego Województwa Lubelskiego kwotę 4 200 zł. ( cztery
tysiące dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania
skargowego .

III.    Zasądza od odwołującego się konsorcjum : AMC - Andrzej
Chołodzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie i RKW Rohde Kollermann Wawrowsky Polska Spółka
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na rzecz
przystępującego PROJEKT Polsko - Belgijskia Pracownia
Architektury Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie kwotę 4 217 zł. ( cztery tysiące dwieście
siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów nostenowania
skargowego.

,SygnaktIX Ga 233 /09

UZASADNIENIE :

Wyrokiem z dnia 12 października 2009 r. Krajowa Izba Odwoławcza po rozpoznaniu na
rozprawie w dniu 7 października 2009 r. w Warszawie odwołania wniesionego przez Konsorcjum:
AMC-Andrzej M. Chołdzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą Warszawie i
RKW Rhode Kollermann Wawrowsky Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie od rozstrzygnięcia przez zamawiającego Województwo Lubelskie protestu z dnia 27
lipca 2009 r. przy udziale wykonawcy PROJEKT Polsko Belgijska Pracownia Architektury Spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie zgłaszającego przystąpienie do
postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego uwzględniła odwołanie i nakazała
zamawiającemu dokonanie odrzucenia pracy konkursowej uczestnika konkursu PROJEKT Polsko
Belgijska Pracownia Architektury Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie
( pkt I) , kosztami postępowania obciążyła Województwo Lubelskie i nakazała zaliczyć na rzecz
Urzędu Zamówień Publicznych koszty w wysokości 4 462 zł. z kwoty wpisu uiszczonego przez
odwołującego , dokonać wpłaty kwoty 8 062 zł. przez Województwo Lubelskie na rzecz
odwołującego stanowiącej uzasadnione koszty strony poniesione z tytułu wpisu od odwołania oraz
kosztów udziału pełnomocnika oraz dokonać zwrotu kwoty 10 538 zł. z rachunku dochodów
własnych Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz odwołującego .

Jako uzasadnienie wyroku wskazano ,że w dniu 16 lipca 2009 r. zamawiający, tj.
Województwo Lubelskie ogłosiło wyniki konkursu na opracowanie projektu koncepcyjnego
Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie. Za
najlepszą została uznana praca przygotowana przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię
Architektury Sp. z o.o. Drugie miejsce zajęła praca Konsorcjum: AMC-Andrzej M. Chołdzyński Sp.
z o.o. i RKW Rhode Kollermann Wawrowsky Polska Sp. z o.o., trzecie miejsce praca STUDIO S -
Biuro Architektoniczne Michał Szymanowski. W dniu 27 lipca 2009 r. Konsorcjum: AMC-Andrzej
M. Chołdzyński Sp. z o.o. i RKW Rhode Kollermann Wawrowsky Polska Sp. z o.o. wniosło protest
wobec czynności zamawiającego polegającej na zatwierdzeniu rozstrzygnięcia sądu konkursowego
w sprawie wyboru najlepszych prac konkursowych złożonych w konkursie oraz zaniechania
odrzucenia pracy konkursowej złożonej przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię Architektury
Sp. z o.o. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r.
Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.). Odwołujący zarzucił
zamawiającemu naruszenie art. 7, art. 89 ust. 1 pkt. 2, art. 114 pkt 2, art. 116 ust. 1 oraz art. 121 ust.
4 ustawy Pzp. Odwołujący podniósł, iż PROJEKT Polsko Belgijska Pracownia Architektury Sp. z
o.o. złożyła pracę niezgodną z postanowieniami pkt 22.1 regulaminu konkursu, bowiem
przekroczone zostały w ww. pracy maksymalna ilość i format stron tekstu opisu. Odwołujący
wskazał, iż zgodnie z załącznikiem nr 6 do regulaminu, zarówno program funkcji podstawowej dla
Lubelskiego Centrum Konferencyjnego („LCK"), jak i program funkcji podstawowej dla Budynku
Urzędu Marszałkowskiego („BUM") powinien liczyć po 4 strony A4 i zawierać wyraźnie określone
pozycje z nazwami działów/pomieszczeń. Tymczasem, jak zauważył odwołujący, program funkcji
podstawowej dla LCK zawarty w pracy konkursowej PROJEKT Polsko Belgijska Pracownia
Architektury Sp. z o.o. liczy 6 stron, a program funkcji podstawowej dla BUM 8 stron. Odwołujący
zwrócił uwagę, iż istnienie ww. uchybień zostało stwierdzone w „Analizie spełnienia warunków
konkursowych" sporządzonej w ramach konkursu. Odwołujący podkreślił, że zgodnie z regulaminem
uczestnicy konkursu mieli „wypełnić załącznik nr 6", a nie modyfikować jego treść. PROJEKT
Polsko Belgijska Pracownia Architektury Sp. z o.o. nie zastosowała się do ww. wymogu
umieszczając w programach funkcji podstawowych nazwy pomieszczeń, które nie zostały
wymienione w załączniku nr 6 do regulaminu. Jako przykład odwołujący przywołał stronę 2
programu funkcji podstawowej dla LCK, gdzie znajdują się nazwy pomieszczeń „magazyn" oraz
komunikacja" nie przewidziane przez zamawiającego w regulaminie. Z kolei na stronie 1 programu
funkcji podstawowej dla BUM w dziale „Kancelaria sejmiku" wprowadzono pozycję „sekretariat +
zaplecze" zamiast pozycji „sekretariat" oraz nową pozycję: „pom. porządkowe". Z uwagi na
powyższe, zdaniem odwołującego, zaniechanie odrzucenia przez zamawiającego pracy konkursowej
PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. stanowi naruszenie art. 7, art. 116
ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy Pzp. Odwołujący wskazał też na zawarty w pkt 22.1 regulaminu
konkursu wymóg, aby okładka pracy zawierała wyłącznie tytuł: „Opis projektu koncepcyjnego
Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w
Lublinie”. Jak zauważył odwołujący, wybrana praca nie spełnia ww. wymagania, bowiem tytuł
okładki brzmi „Opis do projektu koncepcyjnego Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz
siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie". W przypadku uznania ww. uchybienia za omyłkę
pisarską powinna zostać ona, zdaniem odwołującego, poprawiona przez zamawiającego w oparciu o
art. 87 ust. 2 ustawy Pzp, a wszystkie prace przekazane do oceny sądu konkursowego powinny być
zaprezentowane w jednakowej formie. W przeciwnym wypadku dochodzi do naruszenia zasady
anonimowości - sąd konkursowy lub jego poszczególni członkowie mogli bowiem zidentyfikować
autorów ww. pracy konkursowej po uzyskaniu informacji o innym tytule. Odwołujący
przyznał, że nie dysponuje dowodami czy przesłankami wskazującymi na posiadanie przez
sąd takiej informacji, ale sam fakt zamieszczenia innego tytułu okładki pracy konkursowej należy
uznać, w jego ocenie za naruszenie art. 121 ust. 4 ustawy Pzp. Powyższe, jak wywodził odwołujący,
stanowi podstawę do odrzucenia pracy Projekt Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o.
zgodnie z pkt. 20.3 regulaminu. Podstawę odrzucenia pracy powinna także, jak stwierdził
odwołujący, stanowić okoliczność, iż zgodnie z regulaminem, zamieszczenie innego tytułu na
okładce powinno być potraktowane jako naruszenie zasady równego udziału i uczciwej konkurencji
pomiędzy uczestnikami konkursu. W rezultacie, zdaniem odwołującego, zaniechanie
odrzucenia pracy konkursowej Projekt Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. stanowi
naruszenie art. 7, art. 116 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp. Odwołujący wywiódł również,
że przedmiotem konkursu było opracowanie dwóch niezależnych projektów koncepcyjnych, które
następnie mogłyby służyć do realizacji dwóch odrębnych inwestycji, tj. LCK i BUM. Wymóg
opracowania dwóch autonomicznych projektów koncepcyjnych został wyraźnie potwierdzony, jak
podkreślił odwołujący, w odpowiedziach na pytania wykonawców stawianych na etapie składania
prac konkursowych, np. w odpowiedzi na pytanie nr 29 i 48. Zdaniem odwołującego, autonomia ta
oznacza, że każdy projekt koncepcyjny powinien spełniać niezależnie od siebie wszystkie wymogi
przewidziane przepisami obowiązującego prawa tak, aby w stosunku do każdego z budynków mogła
zostać wydana osobna decyzja o pozwoleniu na budowę, a następnie osobna decyzja o pozwoleniu
na użytkowanie. W ocenie odwołującego, praca konkursowa PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni
Architektury Sp. z o.o. nie jest zgodna z przedmiotowym wymaganiem. Odwołujący wskazał na § 68
ust. 2 w zw. z § 236 ust. 1 i 2 oraz § 256 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12
kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wywiódł stąd, iż w budynkach
użyteczności publicznej łączną szerokość użytkową biegów oraz łączną szerokość użytkową
spoczników w klatkach schodowych stanowiących drogę ewakuacyjną należy obliczać
proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać równocześnie na kondygnacji, na której
przewiduje się obecność największej ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100
osób. W ocenie odwołującego, w projekcie koncepcyjnym LCK przygotowanym przez PROJEKT
Polsko Belgijską Pracownię Architektury Sp. z o.o. brak jest wystarczającej liczby klatek
schodowych, a szerokość istniejących klatek schodowych jest zbyt mała, co powoduje konieczność
ewakuacji przez budynek BUM. Łączna szerokość użytkowa biegów i spoczników w
klatkach schodowych stanowiących drogę ewakuacyjną w LCK wynosi, jak zauważył odwołujący,
około 3 m, natomiast zgodnie z obliczeniami dokonanymi na podstawie § 68 ust. 2 rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
powinna wynosić minimum 6 m, ponieważ maksymalna ilości użytkowników centrum
wystawiennicze - konferencyjnego, które zgodnie z przyjętą praktyką i interpretacją tego przepisu
należy traktować jako jedną strefę (kondygnację) ma wynosić około 1000 osób (odpowiedź na
pytanie 14 lit. f). Z regulaminu konkursu wynika dodatkowo, na co zwrócił uwagę odwołujący, że
w samej części wystawienniczej LCK może przebywać równocześnie 800 zwiedzających osób,
które przy zlokalizowaniu wystaw na kondygnacji +5, zgodnie z przepisami warunków
technicznych, powinny mieć dla ewakuacji zabezpieczone 480 cm schodów (8 x 60 cm), podczas
gdy szerokość schodów ewakuacyjnych na kondygnacji +5 wynosi tylko 120 cm (zgodnie z
przepisami, jako ewakuacyjne można uważać tylko biegi w obudowanej klatce schodowej).
Odwołujący podkreślił, iż sprzeczne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim
powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest założenie, że do celów ewakuacji mogą służyć
otwarte schody łączące wszystkie kondygnacje. Dyskwalifikującym projekt koncepcyjny uczestnika
PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. w zakresie zapewnienia
bezpieczeństwa użytkowników jest też brak informacji o systemie wentylacji pożarowej otwartej
przestrzeni. Z uwagi na powyższe, zdaniem odwołującego, projekt koncepcyjny LCK opisany w
pracy konkursowej uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. nie
może być zrealizowany zgodnie z przepisamijako samodzielny budynek, a w konsekwencji nie
odpowiada on przedmiotowi zamówienia określonemu w regulaminie konkursu oraz w
odpowiedziach zamawiającego na pytania wykonawców. Zaniechanie odrzucenia ww. pracy
konkursowej stanowi, jak stwierdził odwołujący, naruszenie przez zamawiającego art. 7, art. 116 ust.
1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp. Odwołujący podniósł, iż zgodnie z pkt 23 regulaminu w
ramach oceny prac konkursowych sąd konkursowy powinien dokonać oceny założeń funkcjonalno-
użytkowych według załącznika nr 6. Z treści ww. postanowienia odwołujący wywiódł, iż założenia
funkcjonalne lub użytkowe nie podlegają ocenie sądu konkursowego w zakresie nie przewidzianym
w załączniku nr 6 i stanowią wówczas nie podlegające ocenie sądu konkursowego wymogi pracy
konkursowej. Odwołujący stwierdził, iż praca konkursowa uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej
Pracowni Architektury Sp. z o.o. nie spełnia wymogu stopniowego cofnięcia danej kondygnacji
budynku BUM o minimum 1,5 m od poprzedniej płaszczyzny fasady. Konieczność utrzymania dla
obiektu planowanego na działce nr 7/5 krawędzi elewacji wzdłuż ul. Grottgera na poziomie nie
przekraczającym zwieńczenia fasady bocznej Filharmonii wzdłuż ul. Grottgera (16,10 m) z
dopuszczeniem podniesienia bryły budynku do wysokości obiektów planowanych na działkach 51 i
50 przy stopniowym cofnięciu danej kondygnacji budynku o minimum 1,5 m od poprzedniej
płaszczyzny fasady została potwierdzona przez zamawiającego w odpowiedzi na pytanie nr 6.
Wyjaśnienie to zostało zawarte w odpowiedzi na pytanie, a nie w załączniku nr 6 do regulaminu,
stąd zgodność pracy konkursowej z tym kryterium nie podlega ocenie sądu konkursowego. W ocenie
odwołującego, zaniechanie odrzucenia pracy konkursowej uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej
Pracowni Architektury Sp. z o.o. stanowi naruszenie art. 7, art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 116 ust. 1
ustawy Pzp.

Odwołujący wniósł o:

-    unieważnienie czynności zatwierdzenia rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
najlepszych prac konkursowych złożonych w konkursie,

-    odrzucenie pracy konkursowej opracowanej przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię
Architektury Sp. z o.o.,

-    przyznanie 1 nagrody w konkursie pracy konkursowej odwołującego,

-    przyznanie II i III nagrody w konkursie pracom konkursowym, które uzyskały kolejno najwyższą
liczbę punktów po pracy konkursowej odwołującego,

-    zatwierdzenie przez zamawiającego rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
najlepszych prac konkursowych złożonych w konkursie, zmienionego zgodnie ze ww. żądaniami.

W uzasadnieniu wyroku wskazano nadto ,że protest został złożony z zachowaniem terminu
ustawowego z art. 180 ust. 2 ustawy Pzp. Do postępowania toczącego się w wyniku wniesienia
protestu przystąpienie zgłosił w dniu 30 lipca 2009 r. uczestnik PROJEKT Polsko Belgijska
Pracownia Architektury Sp. z o.o. Zamawiający rozstrzygnął protest w dniu 4 sierpnia 2009 r. przez
jego oddalenie w całości. Na wstępie zamawiający stwierdził, iż odwołujący błędnie sformułował
zarzuty i żądania. Wskazał, iż w momencie identyfikacji danych uczestników konkursu tj. z chwilą
rozstrzygnięcia sądu konkursowego, nie jest możliwe ponowne badanie i ocena prac konkursowych
przez sąd konkursowy, który z tą chwilą przestaje pełnić swoją funkcję. Jedynym możliwym do
uwzględnienia zarzutem na obecnym etapie jest, zdaniem zamawiającego, zarzut naruszenia przez
zamawiającego przepisów ustawy Pzp skutkującego unieważnieniem konkursu. Zamawiający nie
zgodził się z twierdzeniem odwołującego o możliwości zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp.
Zwrócił uwagę, iż przepisy regulujące prowadzenie konkursu zostały zawarte w Dziale III, Rozdział
3, art. 110-127 ustawy Pzp i stanowią regulację szczególną w stosunku do postanowień Działu II
3

ustawy Pzp. Zastosowanie do konkursu przepisów odnoszących się do postępowań o udzielenie
zamówień publicznych możliwe jest jedynie w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie Pzp i
dotyczy art. 15 ust. 2, art. 17, art. 22, art. 25, art. 26 ust. 3 i 4, art. 27, art. 35, art. 40 ust. 5 i 6, art. 87
ust. 1, art. 93 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz art. 11 ust. 8 ustawy Pzp. Jak podkreślił zamawiający, wśród
przepisów o konkursie brak jest takiego, który wskazywałby przypadki eliminacji prac
konkursowych, których wystąpienie uniemożliwiałoby ocenę merytoryczną pracy w świetle
wskazanych uprzednio kryteriów oceny. Na potwierdzenie swojego stanowiska zamawiający
przywołał wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 14 lipca 2009 r. (sygn. akt KIO/UZP 814/09),
wyrok Zespołu Arbitrów z dnia 16 marca 2005 r. (sygn. akt UZP/ZO/0-441/05), wyrok Zespołu
Arbitrów z dnia 27 lipca 2007 r. (sygn. akt UZP/ZO/Ó- 891/07). Za chybioną uznał zamawiający
również argumentację odwołującego przytoczoną na poparcie zarzutu dotyczącego formy prezentacji
i treści pracy konkursowej złożonej przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię Architektury Sp. z
o.o. Zamawiający wskazał, że pkt 22 regulaminu konkursu stanowi o opisie pracy ograniczonej do 6
stron oraz o dodatkowym załączniku nr 6. Jak podkreślił zamawiający, opis zawarty w pracy
konkursowej uczestnika konkursu PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o.
zawiera 4 strony. Z kolei tabela programu funkcji podstawowej dla Lubelskiego Centrum
Konferencyjnego oraz Urzędu Marszałkowskiego została uzupełniona o „pomieszczenia
dodatkowe", które zgodnie z załącznikiem nr 6 można było zaproponować „według propozycji
autorskich". Powyższe nastąpiło zgodnie z regulaminem, który nie określa ilości pomieszczeń
dodatkowych oraz ilości stron tabeli programu funkcjonalnego po jego wypełnieniu. Za
nieuzasadniony zamawiający uznał również zarzut naruszenia zasady anonimowości, bowiem,
zdaniem zamawiającego, trudno uznać, że uczestnik PROJEKT Polsko Belgijska Pracownia
Architektury Sp. z o.o. nie wypełnił wymagań co do formy i treści pracy przez zmianę tytułu
dokonaną przez ww. wykonawcę. Tego typu niedokładności, w ocenie zamawiającego, powinny być
rozpatrywane jako całkowicie nieistotne dla wyników całego konkursu. Zamawiający stwierdził, iż
przedmiotem konkursu było opracowanie dwóch niezależnych projektów koncepcyjnych, które
stanowią wstępny materiał do przyszłej realizacji dwóch odrębnych, niezależnych inwestycji:
Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie. Praca
konkursowa uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. jest, w ocenie
zamawiającego, zgodna z tak określonym przedmiotem konkursu, bowiem projekt koncepcyjny
pozwala na realizację dwóch niezależnych od siebie inwestycji. Zamawiający zauważył, iż w
budynku Lubelskiego Centrum Konferencyjnego zaprojektowano system ewakuacji pionowej
zapewniający ewakuację maksymalnej przewidzianej programem liczby osób przebywającej na
jednej kondygnacji (m. in. przy pomocy DSO - dźwiękowy system ostrzegawczy). W tej sytuacji
ilość dróg ewakuacyjnych oraz szerokość biegów i spoczników klatek schodowych spełnia
wymagania warunków technicznych i zapewnia ewakuację maksymalnej przewidzianej liczby osób
przebywającej na jednej kondygnacji. Podobnie zamawiający uznał, że sposób ukształtowania
uskoku na fasadzie BUM zaproponowany w pracy koncepcyjnej uczestnika PROJEKT Polsko
Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. jest zgodny z warunkami zabudowy działki nr 7/5 ark: 3
obręb 41-Wieniawa określonymi w decyzji nr 303/68/08 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego o znaczeniu wojewódzkim znajdującej się w warunkach konkursu. Ponadto, jak wskazał
zamawiający, w odpowiedzi na pytanie określono formę uskoku na fasadzie BUM przez stopniowe
cofnięcie kondygnacji budynku o minimum 1,5 m od poprzedniej płaszczyzny fasady. Wobec
powyższego, w ocenie zamawiającego, możliwe było ukształtowanie uskoku na fasadzie BUM w
sposób przedstawiony w koncepcji pracy uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni
Architektury Sp. z o.o.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się odwołujący wnosząc w dniu 14 sierpnia 2009 r.
odwołanie. Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie art. 116 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 114 pkt
2, art. 121 ust. 4 oraz art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy Pzp podtrzymując argumentację zaprezentowaną w
proteście. Odwołujący wyjaśnił dodatkowo, iż nie wnosił w proteście o unieważnienie postępowania
konkursowego, bowiem nie zachodzi konieczność dokonywania ponownej oceny prac - sąd
konkursowy dokonał oceny prac konkursowych z zachowaniem zasady anonimowości i przyznał
każdej pracy określoną ilość punktów, zatem konieczne jest jedynie odrzucenie pracy konkursowej,
której przyznano 1 nagrodę oraz ponowne przyznanie nagród pracom, które uzyskały kolejno
4

największą ilość punktów. Na poparcie swojego stanowiska odwołujący przywołał wyrok Krajowej
Izby Odwoławczej z dnia 14 lipca 2009 r. (sygn. akt KIO/UZP814/09). Odwołujący nie zgodził się z
poglądem zamawiającego dotyczącym możliwości zastosowania do konkursu art. 89 ust. 1 pkt 2
ustawy Pzp. Przyjęcie tezy, że do konkursu znajdują zastosowanie wyłącznie te przepisy, do których
wyraźnie odsyła ustawa Pzp prowadziłoby, zdaniem odwołującego, do wniosku, że do konkursu nie
znajdowałyby również zastosowania np. przepisy zawarte w Dziale 1 ustawy Pzp, przepisy
zawierające definicje, zasady ogólne czy przepisy dalszych działów (np. dotyczące prowadzenia
dokumentacji czy oceny złożonych ofert - prac konkursowych). Jednakże, w ocenie odwołującego,
nawet gdyby przyjąć, że art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy Pzp nie znajduje zastosowania do konkursów, to
i tak zarzuty podniesione przez odwołującego w proteście dotyczące zaniechania odrzucenia pracy
konkursowej uczestnika PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. byłyby
skuteczne, bowiem obok zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy Pzp odwołujący podniósł
zarzut naruszenia art. 116 ust. 1 ustawy Pzp. W sytuacji, gdyby art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp nie
znajdował zastosowania do konkursu, to właśnie postanowienia regulaminu konkursu wskazywałyby
przypadki eliminacji prac konkursowych. Odwołujący podkreślił przy tym, że zamawiający wyraźnie
i jednoznacznie wskazał w regulaminie konkursu przypadki, w których praca konkursowa podlega
odrzuceniu, np. w przypadku naruszenia zasady anonimowości (pkt. 20.3 regulaminu), uchybienia
wymogom formy prezentacji prac konkursowych (pkt. 22.1 regulaminu konkursu), czy też w
przypadku niewypełnienia wymagań dotyczących formy i treści prac konkursowych określonych w
pkt. 22 i 23 regulaminu (pkt. 24.3 regulaminu).

Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania przez:

-    unieważnienie czynności zatwierdzenia rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
najlepszych prac konkursowych złożonych w konkursie,

-    nakazanie zamawiającemu odrzucenia pracy konkursowej złożonej przez PROJEKT Polsko
Belgijską Pracownię Architektury Sp. z o.o.,

-    nakazanie zamawiającemu przyznania 1 nagrody w konkursie pracy konkursowej złożonej przez
odwołującego,

-    nakazanie zamawiającemu przyznania II i III nagrody w konkursie pracom konkursowym, które
uzyskały kolejno najwyższą liczbę punktów po pracy konkursowej odwołującego,

-    nakazanie zamawiającemu zatwierdzenia rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
najlepszych prac konkursowych złożonych w konkursie, zmienionego zgodnie z ww. żądaniami.
Odwołanie zostało złożone z zachowaniem terminu i warunku jednoczesności przekazania
zamawiającemu kopii odwołania, wynikających z art. 184 ust. 2 ustawy Pzp. Do postępowania
odwoławczego przystąpienie po stronie zamawiającego zgłosił uczestnik konkursu PROJEKT
Polsko Belgijska Pracownia Architektury Sp. z o.o.

W dniu 6 października 2009 r. zamawiający złożył do Urzędu Zamówień Publicznych pismo
procesowe z dnia 1 października 2009 r. Na rozprawie strony podtrzymały dotychczas prezentowane
stanowiska.

Uwzględniając oryginalną dokumentację przedmiotowego konkursu, w tym w szczególności
postanowienia regulaminu konkursu wraz z załącznikami, treść pracy konkursowej opracowanej
przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię Architektury Sp. z o.o., jak również biorąc pod uwagę
oświadczenia i stanowiska stron i uczestnika postępowania złożone w trakcie rozprawy, skład
orzekający Izby uznał ,że odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że odwołujący legitymuje się interesem prawnym w
rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy Pzp. Interes prawny odwołującego, jako wykonawcy, którego
praca konkursowa została sklasyfikowana na drugim miejscu mógłby doznać uszczerbku w sytuacji
potwierdzenia się naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy Pzp, bowiem uwzględnienie
zarzutów podnoszonych przez odwołującego dawałoby mu szansę na uzyskanie pierwszego miejsca
w konkursie, a co za tym idzie, uzyskanie zaproszenia do negocjacji w trybie zamówienia z wolnej
ręki m.in. na opracowanie projektu budowlanego, projektu wykonawczego wraz z przedmiarami,
specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót, kosztorysami inwestorskimi Lubelskiego
Centrum Konferencyjnego oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie.

Odnosząc się do polemiki stron postępowania w zakresie zastosowania do konkursu art. 89
ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp Izba przychyliła się do stanowiska, które zajął skład orzekający Izby w
5

wyroku z dnia 14 lipca 2009 r. (sygn. akt KIO/UZP 814/09) stwierdzając, iż przepisy regulujące
prowadzenie konkursu zostały zawarte w Dziale III Rozdział 3 w art. 110-127 ustawy Pzp i
stanowią regulację szczególną w stosunku do postanowień Działu II ustawy Pzp, regulującego
prowadzenie postępowań o udzielenie zamówienia publicznego. Zastosowanie do konkursu
przepisów odnoszących się do postępowań o udzielenie zamówień publicznych możliwe jest jedynie
w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie Pzp. Z uwagi na brak w przepisach dotyczących
konkursu uregulowania analogicznego do art. 89 ustawy Pzp, zastosowanie ma w przedmiotowym
zakresie regulaminu konkursu opracowany na potrzeby danego postępowania konkursowego.

Odwołujący podniósł zarzut naruszenia przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię
Architektury Sp. z o.o. regulaminu konkursu przez przekroczenie w złożonej pracy konkursowej
określonych w regulaminie maksymalnej ilości i formatu stron tekstu opisu. Odwołujący wskazał, iż
zawarty w pracy konkursowej przystępującego program funkcji podstawowej dla Lubelskiego
Centrum Konferencyjnego oraz program funkcji podstawowej dla Budynku Urzędu
Marszałkowskiego przekraczają ustaloną przez zamawiającego ilość stron oraz zawierają nazwy
pomieszczeń nie przewidziane w załączniku nr 6 do regulaminu. Izba ustaliła, iż istotnie, w pkt 22.1.
regulaminu konkursu zamawiający określił, iż uczestnik konkursu powinien złożyć opis zawierający
okładkę wyłącznie z tytułem „Opis projektu koncepcyjnego Lubelskiego Centrum Konferencyjnego
oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie" oraz treść obejmującą maksymalnie do sześciu
stron A4 tekstu drukowanego czcionką o minimalnej wielkości 12 pkt, bez żadnych rysunków,
grafik, logo, wizualizacji, fotografii itp. Dodatkowo, należało wypełnić załącznik nr 6 do regulaminu
konkursu przedstawiający założenia funkcjonalno - użytkowe. Zamawiający zastrzegł również, iż
przekroczenie maksymalnej ilości lub wyraźna zmiana wymiarów plansz, a także przekroczenie
maksymalnej ilości lub formatu stron tekstu opisu lub umieszczenie dodatkowych znaków,
rysunków, fotografii i innej temu podobnej treści graficznej na okładce i w treści opisu, a także
dołączenie do pracy konkursowej materiałów dodatkowych zostanie potraktowane jako naruszenie
równego udziału w uczciwej konkurencji pomiędzy uczestnikami konkursu i jako nie wypełnienie
wymagań dotyczących formy i treści prac konkursowych będzie skutkowało odrzuceniem pracy.

Analizując treść pracy konkursowej PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp.
z o.o. Izba stwierdziła, że złożony przez przystępującego opis zawiera 5 stron A4 (łącznie ze stroną
tytułową), nie zawiera rysunków, logo, grafik, wizualizacji czy fotografii, jest zatem zgodny w tym
zakresie z wymaganiem zamawiającego zawartym w pkt 22.1. regulaminu konkursu. Do opisu
załączone zostały, zgodnie z wymaganiem opisanym w ww. punkcie, regulaminu, program funkcji
podstawowej dla Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz program funkcji podstawowej dla
Budynku Urzędu Marszałkowskiego składające się odpowiednio z 6 i 8 stron. W ocenie Izby fakt, iż
przystępujący przygotował przedmiotowe programy funkcji podstawowych na więcej niż 4 stronach
stanowiących wzór, który uczestnik konkursu zobowiązany był wypełnić, nie stanowi naruszenia
regulaminu konkursu. Zważono ,że zamawiający nie określił maksymalnej ilości stron załącznika nr
6. Bezzasadność podniesionego zarzutu potwierdza okoliczność, iż zamawiający umożliwił
uczestnikom konkursu wprowadzenie do treści przedmiotowego załącznika pomieszczeń
dodatkowych według propozycji autorskich (Część 1, poz. 15, Część II, poz. 9, Część III, poz. 17,
Część IV, poz. 6 programu funkcji podstawowej dla LCK i Część 1, poz. 20, Część II , poz. 29,
Część III, 10 programu funkcji podstawowej dla BUM), co samo w sobie świadczy o tym, iż, wbrew
twierdzeniom odwołującego, wzór załącznika nr 6 do regulaminu konkursu nie został opracowany
jako treść, której jakakolwiek zmiana będzie skutkowała odrzuceniem pracy konkursowej.

Izba nie stwierdziła także naruszenia zasady anonimowości przez nieznaczną modyfikację
tytułu projektu w pracy przystępującego. Wskazano , iż jako gwarancję anonimowości opisane
zostały przez zamawiającego w pkt 20 regulaminu konkursu zasady kontaktu uczestnika konkursu z
zamawiającym lub sądem konkursowym oraz sposób otwarcia prac, sporządzenia protokołu oraz
dodatkowego zakodowania prac. Brak w tym miejscu regulaminu zastrzeżeń co do modyfikacji
treści tytułu pracy konkursowej. Zamawiający nie przewidział również skutku odrzucenia pracy z
uwagi na modyfikację tytułu w pkt 22.1. regulaminu. Wymienione przez niego podstawy odrzucenia
pracy z uwagi na nie wypełnienie wymagań dotyczących formy i treści prac konkursowych to
przekroczenie maksymalnej ilości i wyraźna zmiana wymiarów plansz, przekroczenie maksymalnej
ilości lub formatu stron tekstu opisu lub umieszczenie dodatkowych znaków, rysunków, fotografii i
6

innej temu podobnej treści graficznej na okładce i w treści tekstu opisu, a także dołączenie do pracy
konkursowej materiałów dodatkowych ponad wskazane w pkt 22 regulaminu konkursu, takich jak na
przykład: dodatkowe rysunki, zdjęcia lub jakiekolwiek materiały zapisane na nośnikach
elektronicznych. Drobna zmiana tytułu nie została zawarta w ww. katalogu przesłanek uznania pracy
za nie spełniającą wymagań co do treści prac konkursowych, zatem nie stanowi podstawy do
odrzucenia pracy. Odwołujący nadto przyznał, iż nie posiada dowodów potwierdzających fakt, iż
ww. zmiana tytułu miała wpływ na ocenę pracy konkursowej przystępującego.

W ocenie Izby, nie znalazł także potwierdzenia zarzut niezgodności pracy konkursowej
PROJEKT Polsko Belgijskiej Pracowni Architektury Sp. z o.o. z przedmiotem konkursu w zakresie
zaprojektowanych dróg ewakuacji. Izba przychyliła się do stanowiska odwołującego
stwierdzając, iż istotnie, odpowiedzi na pytania nr 29 i 48 udzielone przez zamawiającego
potwierdzają, że przedmiotem pracy konkursowej jest opracowanie projektu koncepcyjnego
obejmującego dwa niezależne od siebie budynki. Jednakże przy rozpoznawaniu
przedmiotowego zarzutu należało zwrócić uwagę na cel konkursu, jakim jest wyłonienie koncepcji
poprzedzającej opracowanie projektu budowlanego. Projekt koncepcyjny ze swej istoty
stanowi pewien pomysł, ideę, ogólne ujęcie tematu. Jak wskazał zamawiający w pkt 8.4.
regulaminu konkursu, projekt koncepcyjny będzie stanowił podstawę do wykonania takich
opracowań, jak aktualizacja inwentaryzacji zieleni, weryfikacja dokumentacji geotechnicznej,
projektu budowlanego wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3
lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz.
1133) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie
szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznej wykonania i
odbioru robót budowlanych oraz programu funkcjonalno-użytkowego (Dz. U. Nr 202, poz. 2072 z
późn. zm.), a także projektu wykonawczego. Mając powyższe na uwadze Izba uznała, iż projekt
koncepcyjny z założenia nie ma pełnego, ostatecznego charakteru, a stanowi jedynie pewien pomysł,
bazę do dalszych opracowań. Tym samym, projekt koncepcyjny, z uwagi na poziom swej ogólności,
nie musi wykazywać pełnej zgodności z przepisami dotyczącymi budowy budynków, w tym z
rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
usytuowanie. Z uwagi na powyższe, za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej
sprawy Izba uznała złożoną przez odwołującego opinię z dnia 13 sierpnia 2009 r. na temat
zwycięskiego projektu w konkursie na opracowanie projektu koncepcyjnego Lubelskiego
Centrum Konferencyjnego oraz siedziby Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie pod kątem
zgodności projektu z regulaminem konkursu oraz warunkami ochrony przeciwpożarowej, a także
złożone przez przystępującego uwagi do ww. opinii sporządzone przez Henryka Tabora -
rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych z dnia 18 sierpnia 2009 r. oraz przygotowane
przez Pawła Barciaka - rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych z dnia 20 sierpnia 2009 r.

Jednocześnie, zdaniem Izby, na uwzględnienie zasługuje zarzut dotyczący wymogu
stopniowego cofnięcia danej kondygnacji budynku Urzędu Marszałkowskiego o minimum 1,5 m od
poprzedniej płaszczyzny fasady. W odpowiedzi na pytanie nr 6 zamawiający wyjaśnił, iż „dla
obiektu planowanego na działce nr 7/5 obowiązuje utrzymanie krawędzi elewacji wzdłuż ul.
Grottgera na poziomie nieprzekraczającym zwieńczenia fasady bocznej Filharmonii wzdłuż ul.
Grottgera (16,10 m) z dopuszczeniem podniesienia bryły budynku do wysokości obiektów
planowanych na działkach 51 i 50 przy stopniowym cofnięciu danej kondygnacji budynku o
minimum 1,5 m od poprzedniej płaszczyzny fasady.". Sformułowany przez zamawiającego wymóg
jednoznacznie, w ocenie Izby, oznacza, iż fasada każdej kondygnacji przewidzianej na wysokości
powyżej 16,10 m powinna być cofnięta od fasady poprzedniej kondygnacji o 1,5 m. Rozpoznając
przedmiotowy zarzut Izba zważyła, iż istotna przy ocenie spełnienia przez uczestnika konkursu
wymagań jest nie intencja, jaką miał zamawiający przy ich formułowaniu, a faktyczna treść wymogu
przekazana uczestnikom. Izba stwierdziła, iż projekt koncepcyjny przygotowany przez
przystępującego nie spełnia przedmiotowego wymagania, co zostało uwidocznione m.in. na
planszach złożonych przez PROJEKT Polsko Belgijską Pracownię Architektury Sp. z o.o., z których
jasno wynika, iż obie kondygnacje umiejscowione powyżej 16,10 m zostały cofnięte o 1,5 m od
pierwotnej fasady budynku, brak zatem „stopniowego cofnięcia danej kondygnacji od poprzedniej
płaszczyzny fasady", o którym mowa w cytowanej powyżej odpowiedzi na pytanie nr 6.

7

Niezgodność powyższą potwierdza także stanowisko przystępującego zaprezentowane na rozprawie,
który stwierdził, iż przyjęty przez odwołującego sposób realizacji ww. wymagania zamawiającego
stanowi nadinterpretację. Zamawiający na rozprawie nie zaprzeczył stanowisku odwołującego w
przedmiotowym zakresie.

Wobec powyższego, z uwagi na niezgodność pracy konkursowej uczestnika PROJEKT
Polsko Belgijska Pracownia Architektury Sp. z o.o. z wymaganiami zamawiającego co do treści
pracy konkursowej, praca ta podlega odrzuceniu na podstawie pkt 24 w zw. z pkt 18.7 regulaminu
konkursu. Czynność ta nie prowadzi, w ocenie Izby, do konieczności unieważnienia konkursu,
bowiem nie ma potrzeby w przedmiotowych okolicznościach dokonywania powtórnej oceny prac
konkursowych. Odrzuceniu pracy oraz przyznaniu pierwszego miejsca kolejnej pracy, która uzyskała
najwyższą liczbę punktów, z uwagi na formalnych charakter ww. czynności, nie stoi na przeszkodzie
fakt, iż zostali ujawnieni autorzy poszczególnych prac.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 191 ust. 1, la i 2 pkt 1 i 2 ustawy Pzp,
orzeczono jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach orzeczono stosownie do wyniku sprawy, na podstawie art. 191 ust. 6 i 7 ustawy
Pzp. Na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 r. w
sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w
postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r. Nr 128, poz. 886 z późn.
zm.), kosztami postępowania odwoławczego Izba obciążyła zamawiającego uznając za uzasadnione
koszty wynagrodzenia pełnomocnika odwołującego w kwocie 3 600 zł.

Na rozstrzygnięcie zawarte w powyższym orzeczeniu Krajowej Izby Odwoławczej wystąpił
ze skargą podmiot, który przystąpił do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego tj.
Projekt Polsko-Belgijskiej Pracowni Architektury Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
siedzibąw Warszawie oraz sam zamawiający Województwo Lubelskie.

Zamawiający powyższy wyrok zaskarżył w całości i zarzucił mu:

1)    naruszenie prawa materialnego, a to:

-    art. 116 ustawy Pzp w zw. z pkt 24 i 18.7 regulaminu konkursu w niniejszej sprawie poprzez ich
błędną wykładnię objawiającą się przyjęciem, iż prawo do odrzucenia prac konkursowych
wypływające z tych norm nie jest uzależnione od wniosku sądu konkursowego czyli dodatkowej
decyzji sądu konkursowego, który to dopiero otwiera możliwość działania (inicjuje) zamawiającego
w tym zakresie, a tym samym taką czynność zamawiający może podjąć samodzielnie i odrzucić
pracę konkursową nr 018 ;

art. 114 ustawy Pzp, art. 116 ustawy Pzp w zw. z pkt 24 regulaminu konkursu w niniejszej
sprawie poprzez ich błędną wykładnię objawiającą się przyjęciem, iż zamawiający może przyznać
pierwszą nagrodę pracy konkursowej, która decyzją sądu konkursowego zajęła drugie miejsce z
uwagi na fakt, iż nie ma potrzeby ingerencji w tym zakresie sądu konkursowego w postaci dokonania
powtórnej oceny prac konkursowych, gdyż odrzucenie pracy ma charakter formalny i nie stojący w
sprzeczności z tym że autorzy poszczególnych prac zostali ujawnieni, a prace przestały być
anonimowe;

-    art. 7 ust. 1, art. 116, art. 113 ust. 1,2,3 oraz art. 114 ustawy Prawo zamówień publicznych przez
błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. dokonanie oceny pracy konkursowej Projekt
Polsko-Belgijska Pracownia Architektury spółka z ograniczoną odpowiedzialnością według innych
kryteriów merytorycznych, niż te które przyjęła komisja konkursowa oceniając wszystkie pozostałe
prace (także pracę strony przeciwnej odwołującego się uczestnika konkursu), a tym samym
naruszenie podstawowej zasady obowiązującej przy udzielaniu zamówień publicznych - zachowania
uczciwej konkurencji i równego traktowania,

2)    naruszenie przepisów postępowania, a to:

naruszenie art. 188 ust. 6 ustawy Pzp, poprzez niedokonanie oceny całego zebranego w spawie
8

materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że sąd konkursowy w sposób niewłaściwy
dokonał oceny prac konkursowych pod względem ich zgodności z postanowieniami regulaminu
konkursu;

-    art. 188 ust. 7 ustawy Pzp, poprzez sprzeczne ustalenia faktyczne w stosunku do zebranego w
postępowaniu materiału dowodowego, zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego
materiału jak również poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającą się tym,
iż KIO całkowicie pominęło w swoim orzeczeniu „decyzją z dnia 01 września 2008r. nr 303/68/08 o
ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim dla inwestycji
budowlanej polegającej na realizacji budynku siedziby Urzędu Marszałkowskiego Województwa
Lubelskiego z garażem podziemnym, zjazdem oraz infrastrukturą techniczną" ( decyzja ta stanowi
integralną część regulaminu postępowania - który był dostępny dla wszystkich uczestników
konkursu), z której w sposób bezsporny wynika poprawność przygotowanej koncepcji przez
PROJEKT, Polsko - Belgijska Pracownia Architektury Sp. z o.o., a dotyczącej wycofania partii
budynku o minimum 1,5 m od płaszczyzny fasady , jak również poprzez całkowite pominięcie przy
wyrokowaniu w niniejszej sprawie regulaminu sądu konkursowego, a z którego to niepodważalnie
wynika niezależność sądu konkursowego w zakresie oceny spełnienia przez uczestników konkursu
wymagań i warunków określonych w regulaminie konkursu (pkt 3.3. regulaminu sądu
konkursowego);

-    art. 191 ust. la ustawy Pzp, poprzez uwzględnienie odwołania pomimo tego, iż nie nastąpiło
naruszenie przepisów ustawy, które miało wpływ na wynik postępowania.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o :

-    zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania;

-    zasądzenie od odwołującego na rzecz zamawiającego kosztów postępowania odwoławczego przed
Krajową Izbą Odwoławczą, tj. kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 3 600 zł. oraz kosztów
opłaty od odwołania w kwocie 4 462 zł.;

-    zasądzenie od odwołującego na rzecz zamawiającego kosztów postępowania przed Sądem
Okręgowym wywołanych skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.

Jako uzasadnienie skargi wskazano ,że mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego
wyroku Krajowa Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, iż stosownie do dyspozycji pkt 24 regulaminu
konkursu zamawiający może samodzielnie dokonać odrzucenia pracy konkursowej nie uzyskując w
tym zakresie zezwolenia od sądu konkursowego w postaci wniosku o odrzucenie pracy, który to
wniosek inicjuje przyszłe działania zamawiającego. Zamawiający bowiem jest związany decyzją
sądu konkursowego w tym zakresie z uwagi na dyspozycję rozdziału II pkt 1.2 litera b regulaminu
sądu konkursowego cyt. „ ... Sąd Konkursowy może wnioskować o następujące rozstrzygnięcia (...)
odrzucenie pracy konkursowej z uwagi na brak spełnienia przez pracę któregokolwiek z wymagań co
do prac o ... ". Skoro zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było wniosku sądu
konkursowego co do odrzucenia pracy konkursowej nr 018, jak również jakiejkolwiek innej pracy,
determinującego działania zamawiającego, to sam zamawiający tej pracy nie mógł odrzucić. Błędnie
zatem Krajowa Izba Odwoławcza zinterpretowała to postanowienie regulaminu, a tym samym
błędnie wskazała, iż w przypadku przesłanek określonych w pkt 24 regulaminu konkursu
zamawiający nie musi uzyskać bodźca do działania ze strony sądu konkursowego w postaci wniosku
o odrzucenie oferty. Sytuacja wystosowania do zmawiającego przez sąd konkursowy wniosku o
odrzucenie jest oświadczeniem sądu konkursowego, którego dla dokonania skutecznego odrzucenia
pracy konkursowej nie można pominąć, zachodzi tutaj bowiem współdziałanie dwóch podmiotów.
Przypadki bowiem, kiedy to zamawiający ma obowiązek odrzucić pracę konkursową określa pkt
26.6 regulaminu konkursu. W punkcie tym zostały określone przypadki niezależności decyzyjnej
zamawiającego od sądu konkursowego w przedmiocie odrzucenia prac konkursowych. Zamawiający
będzie miał bowiem obowiązek odrzucić pracę konkursową wówczas gdy została naruszona zasada
anonimowości, praca konkursowa została złożona przez uczestnika niezaproszonego do złożenia
prac łub uczestnik złożył więcej niż jedną pracę konkursową. Tym samym tylko te trzy przypadki
uprawniają zamawiającego do dokonania czynności odrzucenia pracy konkursowej bez zgody
(wniosku o odrzucenie) sądu konkursowego. W pozostałych przypadkach decyzja zamawiającego o
odrzuceniu pracy jest uwarunkowana wnioskiem - tego jednak w przedmiotowym postępowaniu
9

brak. W przypadku braku takiego wniosku zamawiający nie ma prawa odrzucenia pracy. Dlatego te?
należy uznać zdaniem skarżącego , wyrok KIO za błędny.

Błędność wyroku Krajowej Izby Odwoławczej objawia się także w przyjęciu, iż zamawiający
może przyznać pierwszą nagrodę pracy konkursowej, która decyzją sądu konkursowego zajęła
drugie miejsce z uwagi na fakt, iż nie ma potrzeby ingerencji w tym zakresie sądu konkursowego w
postaci dokonania powtórnej oceny prac konkursowych, gdyż odrzucenie pracy ma charakter
formalny i nie stojący w sprzeczności z tym, że autorzy poszczególnych prac zostali ujawnieni, a
prace przestały być anonimowe. Wskazano, że sąd konkursowy w zakresie oceny prac
konkursowych wyboru najlepszych prac konkursowych oraz wnioskowania o przyznanie nagród jest
niezależny (pkt 3.3 regulaminu sądu konkursowego). Dlatego też wyłącznie w jego gestii leży
dokonanie wyboru najlepszych prac oraz wnioskowanie o przyznanie nagród. Tym samym nikt inny
nie może dokonać tych czynności w toku postępowania. Nie można uznać zatem słuszności
stanowiska Krajowej Izby Odwoławczej, która wskazuje jakoby rozdzielenie nagród oraz wybór
najlepszej pracy leżał w gestii zamawiającego, zaś decyzje podjęte przez sąd konkursowy nie mają
żadnego znaczenia. W momencie identyfikacji danych uczestników konkursu tzn. z chwilą
rozstrzygnięcia sądu konkursowego nie jest możliwe ponowne badanie i ocena prac konkursowych
przez sąd konkursowy, który z tą chwilą przestaje pełnić swoją funkcję. A tylko sąd konkursowy jest
uprawniony do wyboru najlepszej pracy - zaś zamawiający ma obowiązek zatwierdzić ten wybór lub
unieważnić cały konkurs. Jedynym tedy możliwym do uwzględnienia zarzutem na tym etapie, jest
zarzut naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy skutkujących unieważnieniem
całego konkursu ( wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 2 lutego 2009 r. Sygn. akt KIO/UZP
90/09). Jednak takiego zarzutu oraz wniosku protestujący nie zawarł w toku całego postępowania, a
to powoduje, iż protest nie może być uwzględniony, gdyż dokonanie ponownej oceny prac
konkursowych oraz wybór pracy najlepszej, w myśl postanowień regulaminu oraz przepisów ustawy
jest niemożliwe po dokonanej identyfikacji prac konkursowych i ogłoszeniu wyników postępowania
konkursowego. Zgodnie z art.121 ust. 4 ustawy zamawiający zapewnia, że do rozstrzygnięcia
konkursu przez sąd konkursowy niemożliwe jest zidentyfikowanie autorów prac
konkursowych, a zatem skuteczne oprotestowanie I nagrody niweczy całe przeprowadzone
postępowanie, ponieważ po identyfikacji autorów prac na ogłoszeniu wyników konkursu można
tylko unieważnić postępowanie, nie zaś odrzucić określoną pracę i dokonać wyboru innej pracy jako
pierwszej. Błędność stanowiska KIO zdaje się według skarżącego wynikać z
niezrozumienia idei postępowania konkursowego, który nie jest zwykłym trybem postępowania o
zamówienie publiczne. W zwykłym trybie sytuacja wskazana przez KIO byłaby możliwa, albowiem
wyrok KIO cofa każde postępowanie do etapu badania i oceny ofert/wniosków. Inaczej jest
natomiast w postępowaniu konkursowym, gdzie dokonanie badania i oceny ofert przez
sąd konkursowy jest czynnością jednorazową, gdyż po niej następuje identyfikacja prac (tak
również w wyroku z dnia 17 listopada 2005r. Sąd Okręgowy w Lublinie Sygn. akt. II Ca 663/04).
Zaś dokonanie ewentualnego odrzucenia może nastąpić po ponownym badaniu i ocenie prac. Ocena
zaś czy dana praca spełnia przesłanki do odrzucenia czy też nie, nie leży w gestii Krajowej Izby
Odwoławczej lecz sądu konkursowego. Tym samym nakazanie zamawiającemu dokonania
odrzucenia pracy konkursowej nr 018 wydaje się nieporozumieniem i może świadczyć o nierównym
traktowaniu uczestników konkursu.

Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej należy zdaniem tego skarżącego uznać za całkowicie
błędny z punktu widzenia pominięcia w nim dowodu z dokumentu w postaci „decyzji z dnia 01
września 2008r. nr 303/68/08 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu
wojewódzkim dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku siedziby Urzędu
Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego z garażem podziemnym, zjazdem oraz
infrastrukturą techniczną" (decyzja ta stanowi integralną część Regulaminu Konkursu - który był
dostępny dla wszystkich uczestników konkursu), z której w sposób bezsporny wynika poprawność
przygotowanej koncepcji przez PROJEKT, Polsko - Belgijska Pracownia Architektury sp. z o.o.,
a dotyczącej wycofania partii budynku o minimum 1,5 m od płaszczyzny fasady , jak również
poprzez całkowite pominięcie przy wyrokowaniu w niniejszej spawie regulaminu sądu
konkursowego, z którego to niepodważalnie wynika niezależność sądu konkursowego w zakresie
oceny spełnienia przez uczestników konkursu wymagań i warunków określonych w regulaminie
10

konkursu (pkt 3.3. regulaminu sądu konkursowego). Otóż Krajowa Izba Odwoławcza uwzględniając
zarzut odwołującego co do braku cofnięcia danej kondygnacji o minimum l,5m w koncepcji
przygotowanej przez PROJEKT, Polsko - Belgijska Pracownia Architektury sp. z o.o. oparła się
jedynie na odpowiedzi zamawiającego na pytanie nr 6 cyt. „ ... dla obiektu planowanego na
działce nr 7/5 obowiązuje utrzymanie krawędzi elewacji wzdłuż ul. Grottgera na poziomie
nieprzekraczającym zwieńczenia fasady bocznej Filharmonii wzdłuż ul. Grottgera (16,10 m) z
dopuszczeniem podniesienia bryły budynku do wysokości obiektów planowanych na działkach 51 i
50 przy stopniowym cofnięciu danej kondygnacji budynku o minimum 1,5 m od poprzedniej
płaszczyzny fasady ..." błędnie wywodząc z niego, iż owo cofnięcie dotyczy każdej z kondygnacji
powyżej 16,10 metra budynku cyt. „ ... przystępujący nie spełnia przedmiotowego wymogu co
zostało uwidocznione na planszach złożonych przez PROJEKT, Polsko - Belgijska Pracownia
Architektury sp. z o.o, z których jasno wynika, iż obie kondygnacje umiejscowione powyżej 16.10
m zostały cofnięte o 1, 5m od pierwszej fasady budynku, brak zatem „ stopniowego cofnięcia danej
kondygnacji od poprzedniej płaszczyzny fasady ... ", całkowicie natomiast pominęła „decyzję z dnia
01 września 2008r. nr 303/68/08 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ..." z
postanowień której jasno wynika, iż cofnięcie o 1.5 m od fasady dotyczy danej partii budynku i nie
odnosi się do każdej następującej po sobie kondygnacji (tzn. cofnięcia każdej następnej kondygnacji
o l,5m)    lecz min. jednego cofnięcia co bezspornie określają postanowienia decyzji cyt. „ ...

dopuszcza się podwyższenie bryły obiektu o dodatkową kondygnację, przy wycofaniu tej partii
budynku o minimum l,5m od płaszczyzny fosady...". Tak więc koncepcja spółki PROJEKT, Polsko -
Belgijska Pracownia Architektury sp. z o.o, jest przygotowana zgodnie z warunkami konkursu,
zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego -co potwierdza załączona do
przedmiotowej skargi ilustracja. Interpretując postanowienia regulaminu konkursu nie można było
pominąć decyzji, która jest aktem prawnym determinującym zarówno działania zamawiającego, sądu
konkursowego jak i uczestników konkursu. Tak więc Krajowa Izba Odwoławcza dokonując analizy
pytania zinterpretowała go błędnie, albowiem samo pytanie -jakkolwiek stające się integralną częścią
dokumentacji konkursu - nie mogło być czytane w sposób dowolny tj. w oderwaniu od pozostałej
części dokumentacji, a zwłaszcza od prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego. Zauważono także , iż owa interpretacja Krajowej Izby Odwoławczej jest odosobniona,
albowiem zarówno praca zwycięska jak i pozostałe prace owy uskok wykonały zgodnie z
postanowieniami decyzji tzn. interpretując ten zapis jako wycofanie o minimum l,5m określonej
partii budynku -co w sposób bezsporny potwierdza dołączony do skargi rysunek techniczny. Dla
lepszego zobrazowania, jak wygląda interpretacja zapisu dokonanego przez Izbę tj. stopniowego
cofnięcia każdej kondygnacji umiejscowionej powyżej 16,10 m, od poprzedniej kondygnacji o l,5m,
oraz interpretacji tego samego zapisu przez trzech uczestników konkursu, którzy zdobyli trzy
pierwsze nagrody skarżący do skargi dołączył dowód w postaci rysunek technicznego. Wskazano ,
że jak widać na przedmiotowym rysunku również praca odwołującego nie posiada stopniowego
cofnięcia o l,5m każdej następnej kondygnacji powyżej 16,10m, a zatem również i ona - dokonując
takiej samej wykładni jak zrobiło to KIO - winna być z przedmiotowego konkursu odrzucona
bowiem również nie spełnia tego wymogu. Podkreślono , iż żaden z uczestników postępowania
konkursowego nie zrozumiał w taki sam sposób, jak zinterpretowała to Krajowa Izba Odwoławcza,
treści wymogu co do tego, iż fasada każdej kondygnacji przewidzianej na wysokości powyżej 16,10
m powinna być cofnięta w stosunku do fasady poprzedniej kondygnacji o 1,5 m (każdy z
uczestników konkursu zrozumiał ów wymóg w sposób właściwy -zgodny z decyzją). Takiego
wymogu nie tylko nie spełnia praca konkursowa Projektu Polsko-Belgijskiej Pracowni
Architektury Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ale także nie spełniają pozostałe nagrodzone
prace tj. praca Strony przeciwnej skargi Odwołującego się Konsorcjum AMC-Andrzej
M.Chołdzyński Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz RKW Rhode Kellermann
Wawrowsky Polska - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ( druga nagroda), ani też trzecia
nagrodzona praca konkursowa, której autorem jest Studio S - Biuro Architektoniczne Michał
Szymanowski. Co więcej projekt odwołującego, nie tylko, nie ma cofniętej każdej kondygnacji
znajdującej się powyżej 16,10 m, lecz posiada tylko jedną cofniętą kondygnację natomiast kolejna
kondygnacja nie jest już cofnięta , ale jest nadwieszona. Podobnie praca, która uzyskała III
nagrodę nie ma każdej cofniętej kondygnacji ale cofniętą tylko jedną ostatnią kondygnację. W tej
ll
sytuacji Krajowa Izba Odwoławcza oceniając merytorycznie tylko jedną pracę według własnych
kryteriów, zupełnie różnych, niż te które zastosowano w stosunku do pozostałych prac naruszyła
podstawową zasadę ustaloną w art. 7 Prawo zamówień publicznych tj. zachowania uczciwej
konkurencji i równego traktowania. Krajowa Izba Odwoławcza przy wyrokowaniu całkowicie
pominęła regulamin sądu konkursowego, a z którego jasno wynika niezależność sądu konkursowego
w zakresie oceny spełnienia przez uczestników konkursu wymagań i warunków określonych w
regulaminie konkursu (pkt 3.3. regulaminu sądu konkursowego). W skład sądu konkursowego
wchodzili natomiast wybitni architekci uznani za doskonałych specjalistów nie tylko w środowisku
architektów w tym dyrektor Wydziału Architektury, Budownictwa i Urbanistyki Urzędu Miasta
Lublin , który wydał decyzję Trudno zatem nie zgodzić się z faktem, iż nie kto inny jak właśnie on
oraz pozostali sędziowie sądu konkursowego właściwie uznali poprawność koncepcji
przygotowanych przez uczestników konkursu pod względem architektonicznym - nie zaś skład
Krajowej Izby Odwoławczej. Nie można bowiem uznać, iż członkowie KIO posiadaj ą wiedzę
specjalistyczną z zakresu architektury - taką jaką posiadali i posiadają poszczególni członkowie sądu
konkursowego. Dokonanie oceny tylko jednej pracy, według własnych kryteriów, przez Krajową
Izbę Odwoławczą i to bez oceny według tych samych kryteriów innych prac - stanowi rażące
naruszenia prawa i zasad praworządności - zwłaszcza, iż wskutek takiego orzeczenia I nagrodę ma
uzyskać praca, która w oczywisty sposób także nie spełnia kryteriów przyjętych przez Krajową
Izbę Odwoławczą. Podniesiono ,że Krajowa Izba Odwoławcza w postępowaniu konkursowym
nie może zastępować sądu konkursowego składającego się z grona wybitnych specjalistów z zakresu
architektury i budownictwa.

Skarżący podniósł także ,że gdyby dokonać ponownej oceny pracy odwołującego w takim
samym zakresie i według takich samych kryteriów jak sprawdzała Krajowa Izba, to wydaje się w
świetle przytoczonych powyżej argumentów ,że by można jej zarzucić też cały szereg niezgodności
z regulaminem konkursu. Takie stanowisko jest oczywiście błędne, albowiem sąd konkursowy w
ocenie merytorycznej prac jest niezależny, a jego werdykt wiążący. Nawet wówczas kiedy uzna, iż w
pracach konkursowych uczestników zachodzą niezgodności z warunkami merytorycznymi konkursu.
Regulamin konkursu nie przewidywał, że prace podlegające ocenie sądu konkursowego winny
spełniać w całości warunki konkursu. W przypadku zatem, gdy prace konkursowe wypełniły
warunki formalne, sąd konkursowy prawidłowo przystąpił do następnego etapu postępowania,
oceniając prace merytorycznie, zgodnie ze sposobem i kryteriami regulaminu konkursu, a następnie
wybierając pracę wypełniającą w największym stopniu wymagania konkursu (tak właśnie Wyrok
Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 17 lutego 2005r. Sygn. akt. II Ca 663/04).

Przystępujący w złożonej skardze zaskarżył ten wyrok w całości i zarzucił mu:

1)    naruszenie obowiązujących przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i
niewłaściwe zastosowanie tj. art. 7 ust. 1, art. 113 ust. 1,2,3 oraz art. 114 ustawy Prawo zamówień
publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.), przez dokonanie oceny pracy
konkursowej Projekt Polsko-Belgijskiej Pracowni Architektury Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością według innych kryteriów merytorycznych, niż te które przyjął sąd konkursowy
oceniając wszystkie pozostałe prace (także pracę odwołującego) a tym samym naruszenie
podstawowej zasady obowiązującej, przy udzielaniu zamówień publicznych - zachowania uczciwej
konkurencji i równego traktowania - a także przez naruszenie przepisów określających rolę,
znaczenia i niezależności sądu konkursowego oraz dopuszczalny zakres nadzoru zamawiającego,

2)    uchybienie zasadom praworządności, przez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności odnoszących
się do zasadności i spójności argumentacji odwołania dotyczącego treści pracy konkursowej Projekt
Polsko-Belgijska Pracownia Architektury Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz
zaniechania porównawczego zapoznania się z treścią pozostałych prac konkursowych, a w
szczególności z treścią pracy odwołującego.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o :

1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie w całości odwołania wniesionego przez
odwołującego uczestnika konkursu Konsorcjum : AMC-Andrzej M.Chołdzyński Spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością oraz RKW Rhode Kellermann Wawrowsky Polska - Spółka z
ograniczoną odpowiedzialnością
2) zasądzenie na rzecz skarżącego od odwołującego kosztów postępowania przed sądem według
norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego.

Jako uzasadnienie skargi przystępujący wskazał ,że Krajowa Izba Odwoławcza
dokonując wykładni treści udzielonej przez zamawiającego odpowiedzi na pytanie nr 6, nie
sprawdziła jednak, czy rzeczywiście uczestnicy konkursu rozumieli tą odpowiedź w taki sam sposób
jak Izba, i nie sprawdzała też zgodności wszystkich prac konkursowych z tak ustalonym przez siebie
warunkiem konkursu. Zdaniem Skarżącego art. 113 ust. 1 i ust. 3 ustawy Pzp wyraźnie stanowi, iż
tylko sąd konkursowy jest uprawniony do oceny spełniania przez uczestników konkursu wymagań
określonych w regulaminie konkursu i oceny prac konkursowych, a następnie wyboru najlepszych
prac - przy czym w zakresie tych spraw sąd konkursowy jest niezależny. Takiej oceny sąd
konkursowy dokonuje zawsze przy zachowaniu takich samych zasad, a w szczególności zasady
równego traktowania i anonimowości - w stosunku do wszystkich prac i wszystkich uczestników
konkursu. Krajowa Izba Odwoławcza dokonywała nowej oceny merytorycznej tylko jednej pracy
konkursowej skarżącego (zdobywcy I nagrody), przy zastosowaniu własnej wykładni warunków
konkursowych, bez sprawdzenia, czy takie warunki spełniają inne prace, a w szczególności praca
odwołującego konsorcjum, które wnosiło, aby to jemu przyznano I nagrodę w konkursie . Dokonując
merytorycznej oceny jednej pracy konkursowej Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, iż projekt
koncepcyjny przygotowany przez Projekt Polsko-Belgijską Pracownię Architektury Sp. z o.o. nie
spełnia wymagań konkursu, bowiem obie kondygnacje umiejscowione powyżej 16,10 m zostały
cofnięte o 1,5 m od pierwotnej fasady budynku, a zatem brak "stopniowego cofnięcia danej
kondygnacji od poprzedniej płaszczyzny fasady", o którym zdaniem Krajowej Izby Odwoławczej,
jest mowa w cytowanej powyżej odpowiedzi na pytanie nr 6. W sposób jak tego dokonała Krajowa
Izba Odwoławcza, tego wymogu konkursu nie interpretował, ani zamawiający, ani też sąd
konkursowy składający się z wielu wybitnych specjalistów architektów. Także żaden z uczestników
postępowania konkursowego, których prace zostały nagrodzone, czy wyróżnione nie zrozumiał, w
taki sam sposób, jak zinterpretowała to Krajowa Izba Odwoławcza, treści wymogu co do tego, iż
fasada każdej kondygnacji przewidzianej na wysokości powyżej 16,10 m powinna być cofnięta, w
stosunku do fasady poprzedniej kondygnacji o 1,5 m. Tak sprecyzowanego wymogu nie tylko więc
nie spełnia praca konkursowa skarżącego , ale także nie spełniają pozostałe nagrodzone prace, a w
szczególności praca odwołującego, czy też trzecia nagrodzona praca konkursowa , której autorem
jest Studio S -Biuro Architektoniczne Michał Szymanowski. Dla zobrazowania, jak wygląda
interpretacja tego zapisu skarżący przedstawił jako dowody rysunkowe schematy rozwiązań
projektowych oraz stosowne koncepcje . Powołując się na powyższe fakty i dowody skarżący
wskazał , iż mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a potrzeba ich powołania
powstała dopiero, po zapoznaniu się z wykładnią warunków konkursu przedstawioną w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku Krajowej Izby Odwoławczej.

W tej sytuacji Krajowa Izba Odwoławcza oceniając merytorycznie tylko jedną pracę, według
własnych kryteriów i to zupełnie różnych, niż te które zastosowano w stosunku do pozostałych prac,
naruszyła podstawową zasadę ustaloną w art. 7 ustawy Pzp - tj. zasadę zachowania uczciwej
konkurencji i równego traktowania. Krajowa Izba Odwoławcza zmieniła tym samym kryteria oceny i
wyboru najlepszych prac konkursowych ustalone przez sąd konkursowy, naruszając art. 113 ust.
1,2,3 ustawy Pzp, a nakazując następnie odrzucenia jednej pracy konkursowej, naruszyła także art.
114 ustawy Pzp. Zarzuty podniesione w odwołaniu zmierzały do ponownej oceny merytorycznej,
przez Krajową Izbę Odwoławczą tylko jednej pracy nr 018, która zdobyła I nagrodę oraz po
odrzuceniu tej pracy, przyznanie I nagrody pracy odwołującego, która nie była już przedmiotem
takiej samej nowej merytorycznej oceny. Zdaniem skarżącego ocena merytoryczna prac ( spełnienie
wymagań określonych w regulaminie konkursu oraz ocena prac konkursowych) należy wyłącznie do
sądu konkursowego, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych. Zgodnie
natomiast z art. 113 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych sąd konkursowy jest w zakresie tych
spraw niezależny. Dokonanie oceny tylko jednej pracy, według własnych kryteriów, przez Krajową
Izbę Odwoławczą i to bez oceny według tych samych kryteriów innych prac - stanowi nie tylko
rażące naruszenia prawa, ale także zasad praworządności - zwłaszcza iż wskutek takiego orzeczenia I
nagrodę ma uzyskać praca, która w oczywisty sposób także nie spełnia kryteriów przyjętych przez
Krajową Izbę Odwoławczą . Gdyby dokonać ponownej oceny pracy odwołującego tylko w takim
13

samym zakresie i według takich samych kryteriów, jak sprawdzała Krajowa Komisja Odwoławczą
pracę skarżącego (nagrodzoną I nagrodą) - to pracy tej można by było zarzucić jeszcze znacznie
więcej niezgodności, które skarżący przywołał w swojej skardze .

Zdaniem skarżącego Krajowa Izba Odwoławcza w postępowaniu konkursowym nie jest
uprawniona, do zastępowania sądu konkursowego składającego się zwykle z wielu wybitnych
specjalistów z zakresu architektury i budownictwa, bo dokonując wybiórczo oceny tylko jednej
pracy, na podstawie ustalonych przez siebie nowych merytorycznych kryteriów oceny, zawsze
naruszy zasadę równego traktowania stron. Taka interpretacja przepisów, która dopuszczałaby
wybiórczą ocenę jednej pracy w postępowaniu odwoławczym, przeczy idei przeprowadzania
konkursów oraz narusza uprawnienia sądu konkursowego określone w ustawie Pzp. Skarżący przez
cały czas, zarówno w postępowaniu toczącym się w wyniku protestu, jak również w postępowaniu
odwoławczym, prezentował stanowisko, że merytoryczna ocena prac konkursowych (zgodnie z
kryteriami ustalonymi w regulaminie) oraz ocena merytoryczna zgodności pracy z przedmiotem
konkursu należała do wyłącznej kompetencji sądu konkursowego. Zatem także ocena wymogów
dotyczących cofnięcia elewacji należała do wyłącznej kompetencji sądu konkursowego, który działał
na zasadzie niezależności - zgodnie z art. 113 ust. 3 ustawy Pzp. Podobne stanowisko oraz podobną
wykładnię przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, dotyczących postępowania
konkursowego, przedstawił w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy w
Lublinie (Sygn. akt Ca 663/04).

Wskazano nadto ,że skarżąca spółka była uczestnikiem postępowania toczącego się w
wyniku protestu z dnia 27 lipca 2009 r., a następnie zgodnie z art. 184 ust. 4 ustawy Prawo
zamówień publicznych skorzystała też uprawnienie do zgłoszenia przystąpienia do postępowania
odwoławczego, po stronie zamawiającego w postępowaniu odwoławczym oraz była uczestnikiem
tego postępowania, a więc zgodnie z art. 194 ust. 1 przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do
sądu. Skarżąca spółka ma też interes prawny w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy Prawo zamówień
publicznych, bowiem jej praca sklasyfikowana została przez sąd konkursowy na I miejscu a
uwzględnienie odwołania odwołującego i odrzucenie pracy konkursowej która została
sklasyfikowana na I miejscu spowodowałoby, iż doznałaby uszczerbku, bowiem utraciłaby prawo do
uzyskania zaproszenia do negocjacji w trybie zamówienia z wolnej ręki na opracowanie projektu
budowlanego, projektu wykonawczego wraz z przedmiarami, specyfikacją techniczną wykonania i
odbioru robót, kosztorysami inwestorskimi Lubelskiego Centrum Konferencyjnego oraz siedziby
Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę zamawiającego odwołujący wniósł o oddalenie skargi w całości, o
oddalenie wniosków dowodowych skarżącego jako niedopuszczalnych w świetle art. 227 kpc oraz
art. 381 kpc oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz odwołującego zwrotu kosztów procesu, w tym
kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i o oddalenie wniosku skarżącego o
zasądzenie od odwołującego na rzecz skarżącego kosztów postępowania odwoławczego przed
Krajową Izbą Odwoławczą („KIO") tj. kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 3 600 zł. oraz
kosztów opłaty od odwołania w kwocie 4 462 zł. Odwołujący wniósł także o dopuszczenie dowodów
powołanych w odpowiedzi na skargę to jest:

-    kopii przekroju z opisem wchodzącego w skład pracy konkursowej odwołującego (praca nr 031)
oraz analizy spełnienia wymogów pracy konkursowej odwołującego nr 031 na okoliczność, że praca
konkursowa odwołującego spełnia kryteria określone w odpowiedzi zamawiającego na pytanie 6;

-    treści pytania 6 i odpowiedzi zamawiającego na pytanie 6 na okoliczność wymogów dotyczących
cofnięcia elewacji dla projektu budynku Urzędu Marszałkowskiego na działce 7/5 oraz modyfikacji
wymogów zawartych w decyzji z dnia 1 września 2008 nr 303/68/08 o ustaleniu lokalizacji celu
publicznego przez odpowiedź na pytanie 6.

W odpowiedzi na skargę przystępującego do postępowania odwoławczego po stronie
zamawiającego odwołujący wniósł również o oddalenie skargi w całości , oddalenie wniosków
dowodowych skarżącego jako niedopuszczalnych w świetle art. 227 kpc oraz art. 381 kpc oraz o
zasądzenie od skarżącego na rzecz odwołującego się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono także o dopuszczenie dowodów
powołanych w odpowiedzi na skargę tj. kopii przekroju z opisem wchodzącego w skład pracy
14

konkursowej odwołującego (praca nr 031) oraz analizy spełnienia wymogów pracy konkursowej
odwołującego nr 031 na okoliczność wykazania, że spełnia ona kryteria określone w odpowiedzi
zamawiającego na pytanie 6.

Sąd Okręgowy Sąd Gospodarczy w Lublinie rozpoznając przedmiotowe skargi ustalił i
zważył co następuje :

Na wstępie należy wskazać ,że Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosków dowodowych
zgłoszonych przez skarżących w złożonych skargach , jak również wniosków dowodowych
uczestnika niniejszego postępowania - odwołującego zawartych w odpowiedziach na skargi .
Stosownie bowiem do przepisu art. 382 kpc sąd drugiej instancji a w takim charakterze orzeka w
niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu
w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Postępowaniu w pierwszej instancji w
niniejszym przypadku odpowiada postępowanie przez Krajową Izbą Odwoławczą . Gdy spór
przenosi się przed sąd drugiej instancji, sąd ten może jednakże dopuścić w zasadzie tylko takie
dowody , których dopuszczenie uzasadnia przepis art. 381 kpc . Zgodnie zaś z tym przepisem sąd
drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona ( a w niniejszym przypadku
uczestnik postępowania ) mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba
że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Obowiązująca w Kodeksie postępowania
cywilnego zasada kontradyktoryjności i uwolnienie sądu orzekającego od odpowiedzialności za
rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. orzeczenie SN z dnia 7
marca 1997 r., II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113) oznacza ,że sądem faktu stał się sąd I
instancji. W toku tego postępowania powinny być zatem wyczerpująco przedstawione kwestie
sporne, fakty i dowody. Przed sądem II instancji nowe fakty i dowody mogą być zgłaszane jedynie
wyjątkowo ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1999 r. , II CKN 417/98 , Prok.i
Pr. 1999/11-12/35 ). W przyjętym systemie apelacji celem postępowania apelacyjnego jest bowiem
ponowne i wszechstronne zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadą pozostaje
jednak wskazano wyżej , że koncentracja materiału faktycznego i dowodowego powinna nastąpić
już przed sądem pierwszej instancji. Chociaż więc dopuszczalność nowego materiału procesowego
przed sądem apelacyjnym jest regułą to doznaje ona ograniczenia właśnie poprzez unormowanie z
przepisu art. 381 kpc . Sąd drugiej instancji jest zatem zobowiązany na wniosek strony materiał ten
uzupełnić, jeżeli jest to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz równocześnie jest uprawniony do
pominięcia nowych faktów i dowodów zgłoszonych dopiero w postępowaniu apelacyjnym, gdy
zachodzą przesłanki określone wymienionym przepisem. Strona przed tym sądem powinna zatem
wykazać, że nie mogła ich przedstawić w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (gdyż
wówczas jeszcze nie istniały lub o nich nie wiedziała, albo też zachodziły istotne przyczyny
usprawiedliwiające niemożność ich przedstawienia) lub że potrzeba ich oferowania powstała dopiero
później. O istnieniu potrzeby powołania się na nowe fakty i dowody nie decyduje samo zapatrywanie
strony, lecz przedmiotowa ocena istniejącego stanu rzeczy, której dokonuje sąd ( por. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r. , III CKN 797/00 , Prok.i Pr. 2000/10/42 , wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 20 maja 1998 r. , I CKN 678/97,Prok.i Pr. 1999/5/40 ).Oznacza to ,że świetle
art. 368 pkt 4 kpc nie można oprzeć rewizji na nowych faktach i dowodach, których strona nie
powołała w pierwszej instancji tylko dlatego, że uważała, iż nie zachodzi taka potrzeba, gdyż
przytoczony przez nią materiał procesowy wystarczy do uzasadnienia jej roszczenia lub obrony
( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 1973 r. , II CR 647/72 , LEX nr 7212 ) .Strona nie
może skutecznie żądać też ponowienia lub uzupełnienia dowodu w postępowaniu apelacyjnym także
tylko dlatego, że spodziewała się korzystnej dla siebie oceny tego dowodu przez sąd pierwszej
instancji ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 1997 r. , II CKN 446/ 97 ,
OSNC 1998/4/67 ).Również wydanie niekorzystnego dla strony wyroku nie może stanowić
samoistnej podstawy powołania się w postępowaniu apelacyjnym na nowe fakty i dowody ( por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r. , I PKN 640/98, OSNAP 2000/10/389). Skarżący
w treści swoich skarg wnosząc o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego
przez Sąd Okręgowy jako sąd odwoławczy powołali się na interpretację dokumentu określającego
warunki konkursu dokonaną przez Krajową Izbę Odwoławczą w uzasadnieniu zaskarżonego
orzeczenia , z którą dopiero zapoznanie się uzasadniało wystąpienie z takimi dowodami . W ocenie
Sądu Okręgowego jak wskazano wyżej nie jest to okoliczność , która by w dostateczny sposób
uzasadniała przesłankę możliwości powołania tych dowodów dopiero w postępowaniu
odwoławczym . Skarżący mieli bowiem nie tylko możliwość przedstawienia powołanych dopiero w
skargach wniosków dowodowych już w postępowaniu toczącym się przed KIO , ale też w ocenie
Sądu Okręgowego potrzeba ich powołania istniała już wówczas i nie powstała dopiero później tj.
po wydaniu zaskarżonego orzeczenia . Przedmiotowe wnioski dowodowe jako spóźnione z przyczyn
wskazanych powyżej nie mogły zostać zatem uwzględnione przez Sąd Okręgowy . To samo dotyczy
wniosków dowodowych zgłoszonych przez uczestnika postępowania - odwołującego . Należy tu
także wskazać ,że w postępowaniu przed KIO uczestnicy byli reprezentowani przez profesjonalnych
pełnomocników procesowych , a okoliczności do których te wnioski się odnoszą były sporne
między nimi już w takiecie toczącego się postępowania jeszcze i to jeszcze przed wydaniem
zaskarżonego wyroku . Istnienie tych dowodów było nadto uczestnikom postępowania i ich
pełnomocnikom procesowym doskonale znane już także w trakcie tamtego postępowania, a
przynajmniej powinno być znane przy dołożeniu należytej staranności.

W ocenie Sądu Okręgowego wniesione skargi są zasadne i zasługują na ich uwzględnienie ,
chociaż Sąd Okręgowy nie podziela zasadności wszystkich zarzutów w nich przywołanych .
Przechodząc jednak do rozpoznania poszczególnych zarzutów zawartych w tych skargach , które
zresztą się częściowo pokrywają w pierwszej kolejności winny być rozpoznane zarzuty zawarte w
skardze zamawiającego , a odnoszące się do naruszenia przez KIO przepisów procesowych.
Rozważenie i rozstrzygnięcie bowiem o zasadności tych zarzutów, dotyczących prawidłowości
ustaleń KIO i swobodnej oceny przeprowadzonych w postępowaniu dowodów ma pierwszorzędne
znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanych w tej mierze ustaleń faktycznych, a co za tym idzie
prawidłowości zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego.

W tym miejscu wskazać jednak należy ,że zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu
Najwyższego sąd drugiej instancji, jako sąd orzekający merytorycznie, powinien dokonać
samodzielnej oceny wyników postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd pierwszej
instancji i poczynić własne ustalenia faktyczne. Sąd ten może tym samym dokonywać ustaleń
faktycznych sprzecznych z ustaleniami stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku, nawet na
podstawie dowodów przeprowadzonych wyłącznie w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Musi jednak w swojej działalności harmonizować ogólne (art. 227-315 k.p.c.) i szczególne (art. 381-
382 k.p.c.) reguły postępowania dowodowego. Dokonanie przez sąd drugiej instancji odmiennych
ustaleń bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów jest dopuszczalne i uzasadnione w
szczególności wtedy, gdy dowody te mają jednoznaczną wymowę, a ocena sądu pierwszej instancji
jest oczywiście błędna. Ocena dowodów nie może ograniczać się do niektórych tylko przesłanek,
lecz powinna opierać się także na ich zestawieniu z pozostałymi dowodami naświetlającymi
okoliczności sprawy w sposób odmienny i na dokonaniu prawidłowego wyboru, po rozważeniu
wynikłych sprzeczności w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego ( por. wyrok z dnia 13
listopada 2003 r. , IV CK 183/02 , LEX nr 164006 oraz z dnia 8 stycznia 2002 r. , I CKN 978/00,
LEX nr 54326) . Powyższe oznacza ,że sąd drugiej instancji władny jest poczynić ustalenia
odmienne niż te, na których oparł się sąd pierwszej instancji, choćby na podstawie tego samego
materiału dowodowego, ale niezbędnie jest wskazanie, w czym tkwi wadliwość stanowiska sądu
pierwszoinstancyjnego, dlaczego określone dowody dostarczają odmiennych wniosków, które z
dowodów nie zasługują na wiarę, co sprawia, że wyłania się inny obraz stanu faktycznego sprawy
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r. , IV CKN 1752/00 , LEX nr 78279 ,
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r. , IV CKN 859/00 , LEX nr 53923 ,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2002 r. ,1 CKN 567/99 , LEX nr 53925 oraz
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2001 r. , II UKN 339/00, OSNP 2003/1/21 ) .Sąd
16

odwoławczy ma nadto nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek rozważenia na nowo całego
zebranego w sprawie materiału oraz jego własnej samodzielnej oceny, przy uwzględnieniu zasad
wynikających właśnie z przepisu art. 233 § 1 k.p.c. niezależnie od tego czy ustaleń dokonuje po
przeprowadzeniu nowych dowodów bądź ponowieniu dotychczasowych, czy też wskutek
podzielenia ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji. Obowiązek ten jest tym bardziej
oczywisty, gdy strona wnosząca apelację albo tak jak w niniejszym przypadku skargę zarzuca
sądowi I instancji wadliwą, tzn. naruszającą zasady płynące z art. 233 § 1 k.p.c., ocenę dowodów czy
też sprzeczność ustaleń sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym czy też brak
wszechstronnej oceny zebranych w sprawie dowodów tak jak to miało miejsce w niniejszym
przypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2002 r. , II CKN 615/00 , LEX nr 55097,
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 r. , IV CKN 115/01LEX nr 137593 czy też wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNP 2001/15/493 ).

W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszym przypadku Krajowa Izba Odwoławcza naruszyła
przepis art. 188 ust. 6 ustawy Pzp poprzez brak dokonania oceny całego zebranego w spawie
materiału dowodowego , jak też przepis art. 188 ust. 7 ustawy Pzp, poprzez sprzeczne ustalenia
faktyczne w stosunku do zebranego w postępowaniu materiału dowodowego oraz zaniechanie
wszechstronnego rozważenia zebranego materiału , jak również poprzez przekroczenie granic
swobodnej oceny dowodów.

Materiał dowodowy jakim dysponowała Izba w ocenie Sądu Okręgowego nie pozwalał jej na
przyjęcie i uznanie, że sąd konkursowy w sposób niewłaściwy dokonał oceny pracy konkursowej
objętej przedmiotowym odwołaniem pod względem jej zgodności z postanowieniami regulaminu
konkursu .Regulamin ten zakładał w swojej treści ( pkt 23 ) , że kryterium oceny będzie między
innymi zgodności projektu w wymogami decyzji. Decyzja przywołana w skardze zamawiającego
( decyzja z dnia 01 września 2008r. nr 303/68/08 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego
o znaczeniu wojewódzkim dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku siedziby
Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego z garażem podziemnym, zjazdem oraz
infrastrukturą techniczną) , która stanowiła zresztą jeden z załączników regulaminu konkursu , a
tym samym , która była jako dowód objęta postępowaniem toczącym się w sprawie wniesionego
odwołania , chociaż żaden z uczestników decyzji tej jako takiej nie zgłosił odrębnie jako dowodu w
tym postępowaniu . Z decyzji tej objętej wynika ,że jednym z jej warunków wydania było , aby
wysokość zabudowy wynosiła max. V kondygnacji nadziemnych z przykryciem płaskim oraz
wymagano w niej , aby górna krawędź elewacji frontowej była utrzymana na poziomie nie
przekraczającym zwieńczenia fasady bocznej gmachu Filharmonii po przeciwległej stronie ulicy ,
zapewniając równowagę gabarytową kompozycji wnętrza ulicznego ( pkt 3 c ). Decyzja ta nadto w
pkt 3 d dopuszczała podwyższenie bryły obiektu o dodatkową kondygnację , przy wycofaniu tej
partii budynku o minimum 1,5 m. od płaszczyzny fasady . Z jej treści jasno więc wynikało ,że
dopuszcza się podwyższenie bryły obiektu o dodatkową kondygnację, przy wycofaniu tej partii
budynku o minimum l,5m od płaszczyzny fasady ,a zatem odnosiła się ona i to wprost tylko i
wyłącznie do jednej dodatkowej kondygnacji , a nie do np. kilku dodatkowych kondygnacji. W
sprawie niniejszej nie było sporne ,że praca konkursowa przystępującego do postępowania
odwoławczego po stronie zamawiającego zakładała i przewidywała ilość kondygnacji zgodną z
postanowieniami powyższej decyzji . W tym zakresie zresztą sam odwołujący nie zgłaszał w
postępowaniu toczącym się przed KIO żadnych zarzutów , w tym takiego ,że ilość kondygnacji nie
jest zgodna z założeniami warunków regulaminu konkursu . Warto tu także jeszcze raz wyraźnie
wskazać ,że przedmiotowa decyzja nie przewidywała dodania żadnych innych dodatkowych
kondygnacji ponad ewentualnie kondygnację VI . tj, nie przewidywała możliwości dodania więcej
niż jednej dodatkowej kondygnacji , tak aby istniał problem dodatkowego odsunięcia od krawędzi
każdej nowej dodanej kondygnacji . Tak więc decyzja przewidywała dodanie ewentualnie tylko
jednej kondygnacji i ta właśnie kondygnacja miała być odsunięta .Decyzja też nie zakładała , aby
inne kondygnacje w przypadku dodania tej jednej musiały być także odsunięte od krawędzi podobnie
jak kondygnacja dodana .Odsunięcie miało być zatem wymagane tylko od kondygnacji dodanej ,
jaka była kondygnacja VI .Z treścią tej decyzji - warunkami w niej określonymi nie pozostaje w
sprzeczności zresztą także odpowiedź zamawiającego na zapytanie , na której oparła się Izba .

Stanowi ona ,że „dana kondygnacja” a zatem tylko ta dodana ma być odsunięta od płaszczyzny
fasady . Trudno jest zatem tym samym przyjąć , aby decyzja i jej interpretacja zamawiającego
mówiły i stanowiły o kaskadowym , ułożeniu poszczególnych kondygnacji względem siebie , tj.
dodatkowych innych jeszcze kondygnacji, których powyższa decyzja nawet nie przewidywała i nie
zakładała ich istnienia , tak by były one również w stosunku do siebie przesunięte . Należy nadto
wskazać ,że warunki konkursu i prace musiały pozostawać w zgodności z warunkami zawartymi w
powyższej decyzji . Skoro zatem mogła być dodana tylko co najwyżej jedna kondygnacja , w
stosunku do której istniały tylko pewne określone w decyzji wymogi, trudno jest uznać ,że warunki
te winny się odnosić tak jak to przyjęła KIO do innych jeszcze kondygnacji . Należy także wskazać
,że prace konkursowe zawierały dopiero pewne koncepcje rozwiązań , a nie gotowe już rozwiązania
projektowe na co zwróciła zresztą uwagę sama KIO w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Reasumując należy zatem stwierdzić ,że powyższe oznacza wprost ,że tylko „dodatkowa”
kondygnacja a nie „ inne dodatkowe kondygnacje czy kondygnacje już przewidziane wcześniej w
warunkach decyzji ” jak chce tego za odwołującym także KIO powinna być wycofana od
płaszczyzny fasady . Nie można z tego natomiast wywieść ,że jeżeli zatem taka jednak kondygnacja
dodatkowa zostanie dodana ( kondygnacja VI) to również wcześniejsze kondygnacje np. IV czy V
winny być również wycofane zgodnie z tą decyzją tak , aby usytuowanie każdej kolejnej
kondygnacji, w stosunku do poprzedniej kondygnacji, która w tym momencie tworzy już fasadę
budynku i by było to zgodne z interpretacją dokonaną przez KIO . Taką zresztą interpretację
warunków tej decyzji w powyższym zakresie przyjął sam zamawiający udzielając odpowiedzi na
jedno z pytań w tym zakresie . Skoro bowiem udzielona odpowiedź przez zamawiającego stanowiła
o stopniowym cofnięciu danej kondygnacji budynku o minimum 1,5 m w stosunku do poprzedniej
płaszczyzny fasady to nie można przyjmować , aby to nie odnosiło się tylko i wyłącznie do tej jednej
dodatkowej kondygnacji , a więc oznacza to również ,że nie odnosił się ten wymóg również do
poprzedzającej daną kondygnację innej kondygnacji ,a nie np. do całej pozostałej fasady budynku .
W ocenie Sądu Okręgowego interpretacja udzielonej odpowiedzi w spornej kwestii dokonana przez
Izbę jest zatem nieprawidłowa i Sąd Okręgowy w całości jej nie może podzielić

Tym samym trudno jest też uznać , aby nie był zasadny także kolejny zarzut skargi
zamawiającego , a tyczący się naruszenia przepisu art. 191 ust. 1 a powołanej ustawy. Należy
bowiem za skarżącym w powyższym stanie faktycznym przyjąć ,że uwzględnienie odwołania przez
Krajową Izbę Odwoławczą nastąpiło mimo braku naruszenia przepisów ustawy przez
zamawiającego.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności kolejnych podniesionych w skargach zarzutów
naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w przedmiotowej ustawie trzeba wskazać ,że
stosownie do przepisu art. 113 ust. 1 powołanej ustawy sąd konkursowy jest zespołem
pomocniczym kierownika zamawiającego powołanym do oceny spełniania przez uczestników
konkursu wymagań określonych w regulaminie konkursu, oceny prac konkursowych oraz wyboru
najlepszych prac konkursowych. Sąd konkursowy w szczególności sporządza informacje o pracach
konkursowych, przygotowuje uzasadnienie rozstrzygnięcia konkursu, a także, w zakresie, o którym
mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o unieważnienie konkursu (ust. 2 ). Stosownie zaś do zapisu
z ust. 3 tego przepisu sąd konkursowy w zakresie spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, jest
niezależny. Mając na względzie powyższe zapisy trudno nie zgodzić się ze skarżącymi ,że tylko
sąd konkursowy jest uprawniony do oceny spełniania przez uczestników konkursu wymagań
określonych w regulaminie konkursu i oceny prac konkursowych, a następnie wyboru najlepszych
prac , a nie np. kierownik zmawiającego - przy czym w zakresie tych spraw sąd konkursowy jest
rzeczywiście niezależny . Pomocniczy charakter sądu konkursowego odzwierciedla przyjęta przez
ustawodawcę zasada jednoosobowej odpowiedzialności za prawidłowość przeprowadzenia
wszelkich postępowań, którą ponosi kierownik zamawiającego. Mimo pomocniczego charakteru sąd
konkursowy jak wynika z powyższego przepisu jest ciałem, do którego wyłącznych kompetencji
należy merytoryczna ocena prac konkursowych oraz ocena spełniania wymagań warunkujących
18

udział w konkursie. Zasadniczym celem działania sądu konkursowego jest więc wybór najlepszych
prac konkursowych. W zakresie oceny spełniania wymagań przez uczestników konkursu sąd
konkursowy jest związany przepisami prawa zamówień publicznych, ustaw szczególnych
stanowiących podstawę nadawania uprawnień niezbędnych do opracowania prac konkursowych,
jeśli są wymagane regulaminem konkursu. Ocena prac konkursowych odbywa się na podstawie
kryteriów oraz ich znaczenia określonych w regulaminie. Oznacza to, że ani lista kryteriów, ani
przypisane im wagi nie mogą w trakcie oceny ulegać zmianom w wyniku uznaniowej decyzji sądu
konkursowego. Ze względu na podejmowanie ostatecznej decyzji o wyniku konkursu przez
kierownika zamawiającego, rolą sądu konkursowego jest zatem dostarczenie mu wymaganych
przepisami ustawy informacji niezbędnych do podjęcia takiej decyzji. Sąd konkursowy jest w tym
zakresie niezależny od kogokolwiek, w tym od kierownika zamawiającego, który pomimo swej
odpowiedzialności za prowadzenie konkursu nie jest władny nakazania sądowi jakiegokolwiek
rozstrzygnięcia w zakresie wykonywania kompetencji własnych przez sąd. Kontroli podlega
wyłącznie respektowanie przez sąd postanowień ustaw i regulaminu konkursu. Niezależność sądu
konkursowego oznacza również, że wobec jego rozstrzygnięć środki ochrony prawnej w zakresie
oceny prac konkursowych oraz wyboru najlepszych prac w ogóle nie przysługują. Dokonana ocena
sądu nie może być więc skutecznie wprost zaskarżona. Zaskarżeniu podlegać może jednak decyzja
kierownika zamawiającego, zatwierdzająca rozstrzygnięcie konkursu, jeśli w rozstrzygnięciu
naruszone zostało prawo, a mimo to zostało ono zaakceptowane. Taka sytuacja miała miejsce w
ocenie Sądu Okręgowego w niniejszym przypadku . Takie sformułowanie ograniczenia praw do
wnoszenia środków ochrony prawnej na rozstrzygnięcie sądu konkursowego oznacza więc , że
protesty i odwołania oraz skarga na czynności sądu mogą być składane wyłącznie w odniesieniu do
działań lub zaniechań kierownika zamawiającego w zakresie nadzoru. Mimo że nie może być
skutecznie zaskarżona ocena prac dokonana zgodnie z prawem i postanowieniami regulaminu przez
sąd konkursowy, to możliwe jest zaskarżenie zatwierdzenia rozstrzygnięcia konkursu przez
kierownika zamawiającego, jeśli albo zatwierdzenie, albo samo rozstrzygnięcie podlegające
zatwierdzeniu nie było zgodne z prawem. Tak więc niezależność , o której jest mowa w tym
przepisie nie oznacza ,że ocena sądu konkursowego dokonana w zakresie przyznanych mu
uprawnień nie podlega późniejszej ocenie tak ze strony samego zamawiającego , a tym bardziej ze
strony KIO w postępowaniu odwoławczym , czy też tym bardziej ze strony sądu okręgowego w
postępowaniu skargowym .Niezależność nie oznacza bowiem tego ,że jego decyzje wymykają się
spod wszelkiej kontroli w zakresie ich prawidłowości i zgodności z prawem . Sąd konkursowy co
należy jeszcze raz podkreślić jest organem pomocniczym i w tym tylko zakresie jest niezależny
(por. także komentarz do art. 113, ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych
(Dz.U.07.223.1655), [w:] M. Stachowiak, J. Jerzykowski, W. Dzierżanowski, Prawo zamówień
publicznych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. III.).

Chociaż zatem sąd konkursowy może sugerować kierownikowi zamawiającego unieważnienie
konkursu to jednak i bez takiego wniosku ten ostatni nie jest związany w przypadku braku takiego
wniosku stanowiskiem sądu konkursowego w zakresie ostatecznego rozstrzygnięcia konkursu .
Wbrew zarzutom skarg zamawiający ma pełny nadzór nad działaniami sądu konkursowego i nie
ogranicza się on tylko i wyłącznie do ślepego akceptowania decyzji proponowanych przez sąd
konkursowy .Stosownie do przepisu art. 114 tej ustawy kierownik zamawiającego albo osoba przez
niego upoważniona sprawuje nadzór nad sądem konkursowym w zakresie zgodności konkursu z
przepisami ustawy i regulaminem konkursu, w szczególności:

1)    unieważnia konkurs;

2)    zatwierdza rozstrzygnięcie konkursu.

Jak to wynika z literalnej treści tego przepisu jest to nadto wyliczenie przykładowe , wymienienie
tylko dwóch z wielu innych uprawnień zamawiającego przez ustawodawcę i nie musi się ono wcale
tylko do tych czynności ograniczać .Sąd konkursowy podlega nadzorowi kierownika wyłącznie w
zakresie zgodności przeprowadzenia konkursu z przepisami ustawy i przyjętym regulaminem
konkursu , a kierownik nie może zostać ubezwłasnowolniony w swoich decyzjach w tym zakresie i
np. zmuszony przez sąd konkursowy do podejmowania decyzji , które nie są zgodne z prawem w
zakresie rozstrzygnięcia konkursu lub jego unieważnienia . W trybie nadzoru może on

zakwestionować każdą czynność sądu niezgodną z ustawą i zażądać jej naprawienia. W wyniką
wspomnianej wyżej modyfikacji zakresu korzystania ze środków ochrony prawnej przez
uczestników konkursu takie rozwiązanie ma uzasadnienie, gdyż pozwala kierownikowi
zamawiającego na wykonywanie wyroków wydanych przez Krajową Izbę Odwoławczą ( por też
komentarz do art. 114, art. 114 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych
(Dz.U.07.223.1655), [w:] M. Stachowiak, J. Jerzykowski, W. Dzierżanowski, Prawo zamówień
publicznych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. III. ) . Tak więc zarzuty skarg sprowadzające się do
tego ,że kierownik zamawiającego był związany decyzjami sądu konkursowego co do
rozstrzygnięcia konkursu są niezasadne i nie zasługują na ich uwzględnienie . Nie zmienia to jednak
faktu ,że w realiach przedmiotowego postępowania w spornym zakresie nie istniały w ocenie Sądu
Okręgowego ,żadne uzasadnione przesłanki, aby proponowane przez sąd konkursowy kierownikowi
zamawiającemu rozstrzygnięcie konkursu było podważane z powodu naruszenia przepisów prawa
przez ten organ.

Chociaż sama ocena dokonana przez Izbę jak wskazano wcześniej jest wadliwa , to nie
można już przyjąć , aby same warunki w jakich odbyła się ta ocena , w jakich tej oceny dokonano
odbyły się także z naruszeniem przepisów prawa jak chcą tego skarżący . Nie są bowiem zasadne
zarzuty skarg sprowadzające się do tego ,że ocena dokonana przez Krajową Izbę Odwoławczą
została dokonana z uwzględnieniem innych kryteriów merytorycznych, niż te które przyjęła komisja
konkursowa oceniając wszystkie pozostałe prace (także pracę strony przeciwnej odwołującego się
uczestnika konkursu), a tym samym ,że doszło do naruszenia podstawowej zasady obowiązującej
przy udzielaniu zamówień publicznych - zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania,
jak również zarzuty odnoszące się do zaniechania porównawczego zapoznania się z treścią
pozostałych prac konkursowych, a w szczególności z treścią pracy odwołującego.

Przedmiotem rozstrzygnięcia KIO była bowiem tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie konkursu w
zakresie jednej pracy konkursowej bo i samo odwołanie dotyczyło tylko jednej pracy , a nie prac
innych uczestników postępowania konkursowego . Przedmiotem postępowania przed Izbą była
zatem tylko i wyłącznie ocena dokonana przez sąd konkursowy pracy konkursowej przystępującego
do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego , a nie zaś ocena samej pracy
konkursowej , czy też wreszcie nie ocena sądu konkursowego odnosząca się do innych prac
konkursowych .Izba ustalała czy przedmiotowa praca konkursowa spełnia wymogi wynikające z
regulaminu postępowania i czy właściwie została ona oceniona przez sąd konkursowy , czy też w
tym względzie sąd konkursowy dopuścił się uchybień .Przedmiotem tej oceny nie była natomiast
ocena działań sądu konkursowego w stosunku do innych prac konkursowych , ocena kryteriów
stosowanych przez ten sąd , jak również ocena samych prac konkursowych , które nie były objęte
wprost zarzutami zawartymi w odwołaniu uczestnika postępowania konkursowego . Przedmiotem
postępowania ani też ustaleń ze strony Izby nie były też wzajemne relacje istniejące pomiędzy
poszczególnymi pracami konkursowymi, jak również zawartość merytoryczna poszczególnych prac
w tym w szczególności tych prac , do których nie odnosiło się wprost odwołanie .Nie istniała zatem
jak to zarzucają skarżący również potrzeba porównywania prac konkursowych między sobą. Ocena
taka porównawcza była zatem nie tylko zbędna , ale wręcz niedopuszczalna , gdy się zważy ,że
decyzja zamawiającego odnosząca się do innych prac konkursowych będąca następstwem prac
podjętych przez sąd konkursowy nie była w ogóle przedmiotem odwołania, a więc także
postępowania toczącego się przed Izbą , jak również w stosunku do tych prac w toku tegoż
postępowania nie były zgłaszane żadne zarzuty ze strony uczestników postępowania .Zarzuty te
dopiero pojawiły się na etapie postępowania skargowego . Wydając przedmiotowy wyrok Izba nie
rozstrzygała w ogóle zatem o zasadności tych zarzutów , a tym samym o zgodności pozostałych
prac z postanowieniami regulaminu i w tym zakresie nie nakazała oznaczonych działań czy
zachowań zamawiającemu , ale tylko i wyłącznie nakazała zamawiającemu odrzucenie pracy , która
była objęta toczącym się przed nią postępowaniem odwoławczym .

Powyższe nie oznacza jednak ,że zamawiający może dokonać czynności , do której został
zobowiązany zaskarżonym orzeczeniem KIO . Raję mają skarżący ,że czynności powodującej
20

.odrzucenie którejś z prac konkursowych zamawiający nie może podjąć samodzielnie , jak również,
że zamawiający nie może przyznać pierwszej nagrody pracy konkursowej, która decyzją sądu
konkursowego zajęła drugie miejsce . Należy tu jeszcze raz wskazać ,że decyzje sądu konkursowego
nie są objęte środkami ochrony prawnej przewidzianej w ustawie . Zamawiający w stosunku do
merytorycznych decyzji sądu konkursowego w sprawie rozstrzygnięcia konkursu stosownie do
przepisu art. 114 ustawy może podejmować swoje rozstrzygnięcia w sprawie wyników konkursu w
ocenie Sądu Okręgowego już po dokonanym rozstrzygnięciu przez sąd konkursowy. W stosunku do
tych decyzji może natomiast podjąć decyzję w zakresie zatwierdzenia wyników konkursu , jeżeli się
z nimi zgadza , albo też w zakresie unieważnienia konkursu , gdy taką sugestię przedstawi mu sąd
konkursowy , albo też gdy nie zgadza się z decyzją sądu konkursowego bowiem została ona podjęta
z naruszeniem przepisów prawa .W ocenie Sądu Okręgowego jak wskazano to już powyżej
zamawiający nie jest natomiast uprawniony do samodzielnej oceny prac konkursowych oraz do
ustalania ostatecznych wyników konkursu w odmienny sposób niż to pierwotnie uczynił sąd
konkursowy . Oznacza to ni mniej ni więcej tyle , że nie może on dokonać samodzielnie zmian w
wynikach postępowania konkursowego .Również w ocenie Sądu Okręgowego ani KIO , ani też sąd
rozstrzygający skargę od orzeczenia KIO nie jest uprawniony do dokonywania takiej oceny
projektów , która należy do wyłącznej kompetencji sądu konkursowego . Organy te są uprawnione
jedynie do ustalenia czy warunki konkursu zostały dochowane , czy też nie . Sąd Okręgowy nie
podziela nadto stanowiska zaprezentowanego przez Izbę w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia
jakoby czynność pierwotnie nakazana zamawiającemu zaskarżonym wyrokiem przez Izbę nie
prowadziła do konieczności unieważnienia konkursu, bowiem nie było potrzeby w przedmiotowych
okolicznościach dokonywania powtórnej oceny prac konkursowych , a nadto odrzuceniu pracy oraz
przyznaniu pierwszego miejsca kolejnej pracy, która uzyskała najwyższą liczbę punktów, z uwagi na
formalnych charakter tych czynności, nie stoi na przeszkodzie fakt, iż zostali ujawnieni autorzy
poszczególnych prac. Kierownik zmawiającego jak wynika z przytoczonych wcześniej argumentów
nie ma możliwości oceny prac konkursowych i dokonywania ich ewentualnego odrzucenia . Jest to
wyłączna kompetencja sądu konkursowego .Kierownik jednostki podejmuje jedynie ostateczne
decyzje co do samych efektów postępowania konkursowego przeprowadzonego przez sąd
konkursowy , a nie może zastępować sądu konkursowego w podejmowaniu tych decyzji , czy też
wyręczać w tych kwestiach sądu konkursowego i niejako działać w jego zastępstwie . W tym
zakresie co należy jeszcze raz podkreślić Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska wyrażonego przez
KIO . Przyznanie kierownikowi zamawiającego takich uprawnień w zakresie np. odrzucania prac
konkursowych i zmieniania wyników prac sądu konkursowego , w tym przypadku by się
sprowadzało do tego ,że również powinny być ponownie oceniane przez niego pozostałe prace
konkursowe celem ustalenia czy w stosunku do nich sąd konkursowy nie zastosował tych samych
kryteriów oceny co w stosunku do pracy , która winna zostać odrzucona. Takich uprawnień
kierownik natomiast nie ma , co należy jeszcze raz wyraźnie podkreślić. Również KIO co
podkreślano wcześniej nie miała za zadanie oceny prawidłowości innych prac konkursowych pod
względem zgodności z wymogami konkursu , które nie były objęte wniesionym środkiem ochrony
prawnej , gdyż decyzja ta , w tym zakresie co również wskazano wyżej należała wcześniej tylko i
wyłącznie do kompetencji sądu konkursowego i w wykonaniu tych obowiązków sąd konkursowy
przez żaden inny pomiot zastąpiony być nie mógł . Skoro więc sam zamawiający nie dokonuje
oceny prac nie może podejmować również samodzielnie decyzji o ich np. odrzucenia albo o
przydziale im nagród i miejsc w konkursie . KIO nie mogła także tym bardziej skutecznie dokonać
takiej oceny bowiem przedmiotem postępowania toczącego się przed Izbą nie były inne prace
konkursowe i nie jest wiadome czy prace te spełniały te wymogi , które były przedmiotem
odwołania czy też nie . Będzie to podlegało natomiast ocenie dopiero na etapie zatwierdzenia
wyników konkursu przez samego zamawiającego .

Jak wynika zatem z powyższego skutecznie mogła być zaskarżona przez odwołującego co
najwyżej decyzja zamawiającego jako taka , a nie decyzja sądu konkursowego w zakresie
odnoszącym się do prac konkursowych . W niniejszym przypadku przedmiotem zaskarżenia
środkiem prawnym jakim był protest , a następnie odwołanie była decyzja zamawiającego w
przedmiocie zatwierdzenia przez niego rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
21

najlepszych prac . We wniesionym odwołaniu odwołujący wnosił bowiem przede wszystkim o
unieważnienie czynności zatwierdzenia rozstrzygnięcia sądu konkursowego w sprawie wyboru
najlepszych prac konkursowych , a dopiero później o nakazanie zamawiającemu odrzucenia pracy
konkursowej nagrodzonej w konkursie nagrodą nr 1 i nakazanie zamawiającemu przyznanie
kolejności nagród . Te ostatnie uprawnienia jak wskazano wyżej nie należą do uprawnień
zamawiającego lecz do uprawnień sądu konkursowego i zamawiający w tych uprawnieniach sądu
konkursowego zastępować nie może . Skoro zatem przedmiotem odwołania było samo
rozstrzygnięcie konkursu przez zamawiającego to przede wszystkim zaskarżone orzeczenie KIO
winno się odnosić do przedmiotu zaskarżenia , a nie do innych decyzji zamawiającego , a tym
bardziej zaś tych , które nie mieszą się w zakresie kompetencji zamawiającego .W tym zakresie
wniesione skargi okazały się zatem również zasadne

Skoro więc w postępowaniu skargowym wykazano ,że rozstrzygnięcie konkursu przez
zamawiającego spełnia wymogi postanowień regulaminu w zakresie zgodności projektu w
wymogami decyzji winno ono być utrzymane w mocy , zaś samo odwołanie oddalone .

Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy na podstawie przepisu art. 198 ust. 2
powołanej ustawy zmienił zaskarżony wyrok KIO w części obejmującej pkt 1 , 2 i 4 . Odwołanie
uczestnika postępowania - konsorcjum Sąd Okręgowy oddalił uznając ,że również w zakresie
odnoszącym się do zakresu objętego wniesionymi skargami nie zasługiwało ono na uwzględnienie .
Zmianę orzeczenia KIO w zakresie kosztów postępowania za pierwszą instancję przy uwzględnieniu
wyniku postępowania uzasadniał przepis art. 191 ust. 6 i 7 ustawy Pzp oraz § 4 ust. 2
rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 r. w sprawie wysokości oraz sposobu
pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisu art. 98 kpc , art.
99 kpc oraz art. 108 kpc w zw. z art. 194 ust. 2 powołanej ustawy .

22