Sygn. akt X Ga 214/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2009 roku

Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział X Gospodarczy Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia SO Piotr Majchrzak

Sędzia SO Jolanta Waltrowska
Sędzia SO Ryszard Trzebny

Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Kotecka

po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009r. w Poznaniu

na rozprawie

sprawy ze skargi Zakładu Opieki Zdrowotnej Poznań - Stare Miasto w Poznaniu

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych z dnia

27 kwietnia 2009 roku, w sprawie sygn. akt KIO/UZP/474/09

przy uczestnictwie przeciwnika skargi Marcina Plichty

o udzielenie zamówienia publicznego

postanawia

skargę oddalić

SSO Jolanta Waltrowska SSO Piotr Majchrzak SSO Ryszard Trzebny

UZASADNIENIE

Zamawiający, Zakład Opieki Zdrowotnej Poznań-Stare Miasto prowadził w trybie
przetargu nieograniczonego, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku -
Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 ze zm.)
zwanej dalej ustawą, postępowanie o udzielenie zamówienia na dostawę materiałów
szewnych, siatek przepuklinowych i klipsów tytanowych dla Oddziału Chirurgii, Oddziału
Wewnętrznego i Izby Przyjęć Szpitala im. J. Strusia w Poznaniu. Wartość szacunkowa
zamówienia dla wszystkich jego części wynosiła 183.379,00 złotych, co stanowiło
równowartość 47.298,00 euro.

Dnia 19 marca 2009 roku zamawiający zawiadomił o odrzuceniu oferty Epic - Marcin
Plichta na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy z powodu niezgodności
zaoferowanych materiałów z wymaganiami specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Dnia 26 marca 2009 roku Epic - Marcin Plichta wniósł protest na decyzję o
odrzuceniu jego oferty. Protestujący zarzucił zamawiającemu naruszenie art. 7 i art. 8 ustawy.
W proteście żądał usunięcia działań będących w sprzeczności z ustawą w taki sposób by
protestujący mógł chronić swój interes prawny, a jeżeli byłoby to niemożliwe -
unieważnienia postępowania.

W dniu 6 kwietnia 2009 roku zamawiający rozstrzygnął protest poprzez jego
odrzucenie w części pierwszej jako złożonego po terminie i oddalenie protestu w części
drugiej jako nieuzasadnionego.

Wobec takiego rozstrzygnięcia protestu w dniu 10 kwietnia 2009 roku protestujący
wniósł odwołanie do .

W odwołaniu zarzucono zamawiającemu naruszenie art. 7 ustawy Prawo zamówień
publicznych poprzez przeprowadzenie postępowania przetargowego w sposób
niezapewniający zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców;
naruszenie art. 8 ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez bezzasadne ograniczenie
odwołującemu dostępu do informacji związanych z postępowaniem przetargowym;
naruszenie art. 96 ust. 1, 2 i 5 ustawy prawo zamówień publicznych poprzez niezamieszczenie
w protokole postępowania o udzielenie zamówienia informacji dotyczących procedury
badania ofert.

Mając to na uwadze odwołujący wniósł o:

* 1. uwzględnienie odwołania w całości, 2. unieważnienie postępowania przetargowego; 3.
obciążenie zamawiającego kosztami postępowania, zgodnie z art. 191 ust. 7 ustawy prawo
zamówień publicznych.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 roku, sygn. akt KIO/UZP 474/09 Krajowa
Izba Odwoławcza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2009 roku odwołania
wniesionego przez Epic- Marcin Plichta od rozstrzygnięcia przez zamawiającego Zakład
Opieki Zdrowotnej Poznań-Stare Miasto protestu z dnia 26 marca 2009 roku orzekła

-    w punkcie 1 o oddaleniu odwołania;

-    w punkcie 2 kosztami postępowania obciążyła Epic - Marcin Plichta i nakazała:

1)    zaliczyć na rzecz Urzędu Zamówień Publicznych koszty w wysokości 4.574,00 z kwoty
wpisu uiszczonego przez Epic - Marcin Plichta

2)    dokonać wpłaty kwoty 248,00 zł przez Epic - Marcin Plichta na rzecz Zakładu Opieki
Zdrowotnej Poznań Stare-Miasto stanowiącej uzasadnione koszty strony poniesione z
tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i dojazdu

3)    dokonać wpłaty kwoty XXX (słownie XXX) przez XXX na rzecz Urzędu Zamówień
Publicznych na rachunek dochodów własnych UZP

4)    dokonać zwrotu kwoty 2.926,00 złotych z rachunku dochodów własnych Urzędu
Zamówień Publicznych na rzecz Epic - M. Plichta.

Krajowa Izba Odwoławcza wskazała w uzasadnieniu orzeczenia , że zgodnie z art.
179 ust. 1 ustawy prawo zamówień publicznych, środki ochrony prawnej, przewidziane w
ustawie, przysługują uczestnikom postępowania, których interes prawny w uzyskaniu
zamówienia doznał lub może doznać uszczerbku w wyniku naruszenia przez zamawiającego
przepisów ustawy.

W ocenie KIO pojęcie interesu prawnego w uzyskaniu zamówienia musi dotyczyć
możliwości uzyskania zamówienia w danym postępowaniu, nie może dotyczyć hipotetycznej
możliwości uzyskania zamówienia w przyszłych postępowaniach, prowadzonych przez
zamawiającego po unieważnieniu bieżącego postępowania.

Zdaniem KIO, jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, odwołujący nie
zakwestionował w odwołaniu zastosowania art. 89 ust. 1 pkt. 2 prawa zamówień publicznych,
czyli istnienia materialoprawnej podstawy odrzucenia jego oferty, ale jak można wnioskować
z treści odwołania, jego zarzuty sprowadzały się de facto do kwestionowania sposobu
przeprowadzania przez zamawiającego czynności oceny ofert, a właściwie zbyt lakonicznego,
merytorycznie nieweryfikowalnego uzasadnienia czynności odrzucenia oferty, a także

nieudostępnienia odwołującemu dokumentów oraz informacji na temat wyżej wymienionych
czynności (uchybienia proceduralne w trakcie oceny i wyboru ofert).

Ponadto, jak stwierdziła KIO, co wynika z treści odwołania oraz zostało potwierdzone
na rozprawie przez pełnomocnika strony, zamawiający nie domaga się stwierdzenia czy
potwierdzenia przez Izbę, iż jego oferta odpowiada treści Specyfikacji Istotnych Warunków
Zamówienia, ale wnosi jedynie o unieważnienie postępowania w związku z licznymi
naruszeniami przepisów, których w jego trakcie dopuścił się zamawiający w stosunku do
oferty odwołującego i ogólnie w postępowaniu. Jak zostało przytoczone w stanie faktycznym
niniejszego uzasadnienia są to przepisy art. 7, art. 8 i art. 96 prawo zamówień publicznych,
brak jest natomiast zarzutów i żądań związanych bezpośrednio z przepisami stanowiącymi
podstawę odrzucenia oferty to jest art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy.

Wskazano, iż odwołujący nie domagał się przywrócenia jego oferty do postępowania
i j^ej wyboru jako najkorzystniejszej, poprzestał jedynie - jak już wskazywano - na
twierdzeniu, iż charakter czynności zamawiającego oraz sposób ich przeprowadzenia
połączony z odmową udostępnienia pełnej dokumentacji postępowania właściwie
uniemożliwiają odniesienie się do nich i ich weryfikację. Stwierdzono, iż odwołujący,
korzystając ze środków ochrony prawnej w opisany wyżej sposób, właściwie zrezygnował z
ubiegania się o przedmiotowe zamówienia.

Uwzględniając wyżej przytoczone argumenty KIO uznała, iż odwołujący nie
skorzystał ze środków ochrony prawnej przewidzianych przepisami ustawy w jej Dziale VI,
tzn. zmierzających do ochrony możliwości uzyskania przez niego przedmiotowego
zamówienia. Tym samym uznano, iż odwołanie podlega oddaleniu ze względu na brak
interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zamówienia. Podkreślono, iż zamawiający
nie domagając się unieważnienia czynności odrzucenia jego oferty oraz jej ponownej oceny
zrezygnował faktycznie z uzyskania zamówienia.

Izba wskazała również, iż zgodnie z art. 184 ust. la pkt. 4 Prawa zamówień
publicznych w postępowaniu o wartości niższej wartości kwot wskazanych w przepisach
wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy, odwołanie przysługuje wyłącznie od
rozstrzygnięcia protestu dotyczącego odrzucenia oferty oraz innych okoliczności
wymienionych w pozostałych punktach ust. 1 w art. 184. Według wyżej wymienionego
katalogu brak jest możliwości kwestionowania w drodze odwołania czynności
zamawiającego, dotyczących zaniechania ujawnienia dokumentacji postępowania czy w inny
sposób utrudniania dostępu do informacji związanych z postępowaniem. W związku z
powyższym w zakresie dotyczącym zarzutów związanych z naruszeniem zasad postępowania

* związanych z jawnością i przejrzystością jego, prowadzenia, odwołanie podlegałoby
odrzucenia.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 191 ust. 6 i 7
ustawy prawo zamówień publicznych, czyli stosownie do wyniku postępowania,
uwzględniając koszty opłat skarbowych od przedłożonych pełnomocnictw oraz koszty
przejazdu na podstawie przedstawionych biletów PKP. Wskazano, iż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt.
2 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w sprawie wysokości
oraz sposobu pobierania wpisów od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu
odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 ze zm.) nie
uwzględniono wynagrodzenia pełnomocnika zamawiającego z powodu nie przedłożenia
rachunku wymaganego w powołanym przepisie.

Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej został zaskarżony przez zamawiającego w części, to jest
odnośnie punktu 2.2.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1)    art. 184 ust. 6 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo Zamówień Publicznych (Dz. U.
z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.) w związku z art. 98 § 3 kodeksu postępowania
cywilnego poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie nieuwzględnienie faktu, iż
zasądzenie wynagrodzenie na rzecz adwokata nie zależy od przedstawionych przez niego
rachunków dokumentujących poniesione koszty zastępstwa;

2)    § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w
sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w
postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 z
późn. zm.) poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wynagrodzenie
pełnomocnika może zostać zasądzone jedynie na podstawie przedłożonych przez niego do akt
sprawy rachunków oraz że inne dowody dokumentujące wysokość tych kosztów nie stanowią
podstawy do ich zasądzenia.

W efekcie wniesiono o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku w części to jest odnośnie punktu 2.2 poprzez nakazanie
dokonania wpłaty kwoty 3.848 złotych przez Epic - Marcin Plichta z siedzibą w Poznaniu
przy ul. Zakręt 5 na rzecz Zakładu Opieki Zdrowotnej Poznań-Stare Miasto z siedzibą w
Poznaniu przy ul. Szkolnej 8/12, stanowiącej uzasadnione koszty strony poniesione z tytułu
opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i dojazdu w wysokości 248 złotych oraz kosztów
wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 3.600 złotych;

» 2) zasądzenie od przeciwnika skargi na rzecz, skarżącego kosztów postępowania w
przedmiocie skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.200 złotych.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżący podniósł, iż zgodnie z
przepisem art. 184 ust. 6 ustawy Prawo zamówień publicznych do postępowania
odwoławczego przed Krajową Izbą Odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
postępowania cywilnego o sądzie polubownym (arbitrażowym), jeżeli ustawa nie stanowi
inaczej.

Wskazano, iż przepisy k.p.c. nie zawierają szczegółowych regulacji dotyczących
kosztów postępowania przed sądem polubownym, wobec czego uznać należy, iż
zastosowanie w tym zakresie znajdują ogólne przepisy k.p.c. o kosztach postępowania.
Oznacza to więc, zdaniem skarżącego, iż zastosowanie znajduje przepis art. 98 § 3 k.p.c.,
zgodnie z którym do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe od stawki opłat określone w odrębnych
przepisach.

Stwierdzono, iż zgodnie z przepisami § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z
urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), które nie tylko określa minimalne
stawki opłat za czynności adwokackie, ale również ustanawia kryteria, jakimi powinien
kierować się sąd przy zasądzeniu wynagrodzenia na rzecz adwokata z tytułu zastępstwa
procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter
sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Natomiast przy ustalaniu wynagrodzenia w umowie bierze się pod uwagę rodzaj i stopień
zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata.

Zdaniem skarżącego, z przytoczonych wyżej przepisów, w szczególności art. 98 § 3
k.p.c. ani z ustawy Prawo zamówień publicznych, nie wynika, aby do ustalenia, a następnie
zasądzenia wynagrodzenia należnego adwokatowi niezbędne było przedstawienie
jakichkolwiek dokumentów, albowiem sąd ustala wynagrodzenie na podstawie kryteriów
określonych w przepisach rozporządzenia i nie wymaga w tym zakresie udokumentowania
kosztów poniesionych przez adwokata w związku z prowadzeniem sprawy. Mając to na
względzie strona odwołująca stoi na stanowisku, iż Krajowa Izba Odwoławcza w
przedmiotowej sprawie nie zastosowała cytowanych przepisów k.p.c. i Prawa zamówień
publicznych opierając się jedynie na literalnym brzemieniu przepisu § 4 ust. 1 pkt. 2 litera b

powoływanego wcześnie rozporządzenia... Tymczasem rozstrzygając o wynagrodzeniu
pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym przed KIO należało wziąć pod uwagę fakt, iż
zastosowanie do niego znajdują przepisy k.p.c.

Z przedstawionych wyżej względów, w ocenie skarżącego, KIO nie powinna
poprzestać jedynie na gramatycznej wykładni rozporządzenia, ale również dokonać jego
wykładni systemowej z uwzględnieniem przepisów k.p.c. odnośnie kosztów postępowania, w
tym wynagrodzenia skarżącego, które nie przewidują obowiązku ich dokumentowania w
postaci rachunku czy innego dokumentu. Ma to, zdaniem odwołującego, na celu
uniemożliwienie ograniczania możliwości dochodzenia wynagrodzenia pełnomocnika, który
wykazał odpowiedni stopień zaangażowania w sprawie, a jego wkład w jej prowadzenie był
niewątpliwy, takie zaś ograniczenie wprowadza rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z
dnia 9 lipca 2007 roku w sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania
oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z
2007 r., Nr 128, poz. 886 z późn. zm.). Podniesiono, że przy zastosowaniu wykładni
gramatycznej wskazanego przepisu rozporządzenia należałoby go rozumieć w ten sposób, iż
nawet przedłożenie rachunku nie stanowi o samej zasadzie zasądzenie wynagrodzenia, a
jedynie o jego wysokości, która jednak nie może przekraczać ustalonej w rozporządzeniu
kwoty 3.600 złotych. Taka więc interpretacja winna prowadzić KIO do wniosku, że sam fakt
nieprzedłużenia rachunku nie uniemożliwia wydania orzeczenia odnośnie zasądzenia
wynagrodzenia pełnomocnika.

Powołano się na wykładnię celowościową, która miałaby prowadzić do wniosku, iż
profesjonalnemu pełnomocnikowi strony postępowania przez KIO, która sprawę wygrała,
należy się wynagrodzenie. Przyznanie zaś wynagrodzenia winno - co do zasady i co do
wysokości - zostać dokonane z uwzględnieniem art. 98 § 3 k.p.c., mając na uwadze § 2 i 3
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za
czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z
późn. zm.), Izba tych przepisów nie zastosowała, co - w ocenie skarżącego - doprowadziło
do wydania niewłaściwego orzeczenia w sprawie.

W dalszej części uzasadnienia skarżący powołał również art. 735 § 2 k.p.c. dotyczący
umowy zlecenia, zgodnie z którym jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o
wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.
Wskazano, iż stosunek prawny pomiędzy adwokatem a klientem ma niewątpliwie charakter
odpłatnego zlecenia. Taki charakter miała również przedłożona przed KIO umowa pomiędzy
skarżącym a jego pełnomocnikiem. Podniesiono, iż z przepisu tego nie wynika obowiązek
składania zleceniodawcy rachunku z wykonanej pracy, albowiem wynika z niego, że już sama
umowa stron, określająca wysokość wynagrodzenia, stanowi o obowiązku jego wypłaty za
podjęcie i wykonywania z zachowaniem należytej staranności czynności będących
przedmiotem umowy zlecenia. W związku z tym, zdaniem odwołującego się, uznać należy, iż
konieczność przedkładania wyłącznie rachunku jako dokumentu stanowiącego o wysokości
wynagrodzenia przyznanego stronie za czynności jej pełnomocnika jest na gruncie
obowiązującego stanu prawnego, zwłaszcza przepisów wyższego rzędu w stosunku do
rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w sprawie wysokości oraz
sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu
odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 z późn. zm.) nie
znajduje żadnych podstaw.

Zdaniem skarżącego, w okolicznościach przedmiotowego przypadku, dokumentem
właściwym i wystarczającym jest umowa zawarta pomiędzy skarżącym a pełnomocnikiem,
określająca należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za występowanie w sprawie
rozstrzygnięcia protestu odwołującego z dnia 26 marca 2009 roku na kwotę 3.600 złotych.
Umowa ta została dołączona do akt sprawy i stanowi dokument potwierdzający uzasadnione
koszty uczestników postępowania, w tym koszty wynagrodzenia pełnomocnika.

Uznanie zatem przez KIO, iż orzeczenie o wynagrodzenie wobec nieprzedstawienia
rachunku tych kosztów jest niemożliwe, jest sprzeczne z dyspozycją a nadto z celem przepisu
§ 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w
sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w
postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 z
późn. zm.). W związku z tym skarżący stoi na stanowisku, iż umowa jest dokumentem w
pełni wystarczającym do zasądzenia na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenia z
tytułu zastępstwa procesowego w sprawie. Podkreślono, iż przedłożenie dokumentu
rozstrzygać może jedynie o wysokości, nie o samej zasadzie przyznania wynagrodzenia
albowiem zasadność jego przyznania nie może budzić wątpliwości.

Wskazano na celowość wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Poznaniu z pytaniem
prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w trybie przepisu art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym w przedmiocie zgodności przepisu § 4 ust. 1 lit. b
rozporządzenia Prezesa itd. z przepisem art. 98 § 3 kpc w związku z art. 184 ust. 6 prawa
zamówień publicznych, która to możliwość miałaby polegać na ograniczeniu możliwości
zasądzenia przez KIO wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika strony w postępowaniu przed

KIO poprzez konieczność przedstawienia rachunkń do akt sprawy, mimo iż kpc wymogu
takiego nie wprowadza, a co za tym idzie rzeczony przepis stanowi nieuprawnione
przekroczenie zakresu delegacji ustawowej co do określenia rodzajów kosztów w
postępowaniu odwoławczym przed KIO i sposobu ich rozliczania. Podkreślono, iż prawo
zamówień publicznych w art. 193 a nie zawiera ograniczenia ustawowego odnośnie rygorów
dotyczących obowiązku wykazania kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący złoży ponadto wniosek o zwolnienie od opłaty stałej w wysokości 3.000,00
złotych od przedmiotowej skargi albowiem nie posiada on wystarczających środków na jej
uiszczenie.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu uwzględnił
wniosek i zwolnił skarżącego od kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi w
zakresie opłaty.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, a podniesione przez skarżącego zarzuty nie
zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, iż zakres kognicji Sądu Odwoławczego
wyznacza treść przepisu art. 378 par. 1 k.p.c. w zw. z art. 194 ust. 2 ustawy Prawo zamówień
publicznych stanowiącego, że sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, a z urzędu
bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która to okoliczność w niniejszym
przypadku nie zachodzi.

Kierunek kontroli instancyjnej wskazują zaś zarzuty apelacyjne. Sąd odwoławczy nie
jest jednak związany granicami zarzutów podniesionych w apelacji, lecz pełni również
funkcję sądu merytorycznego, który może rozpoznać sprawę od początku, uzupełnić materiał
dowodowy lub powtórzyć już. przeprowadzane dowody, a także poczynić samodzielnie
ustalenia na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w I instancji.

Sąd Odwoławczy jest natomiast związany granicami skargi, które wyznaczone zostają
przez oznaczenie wyroku Krajowej Izby Odwoławczej oraz zakres zaskarżenia wyznaczony
przez skarżącego po przez zaskarżenie orzeczenia w części dotyczącej punku 2.2.

Skarżący zarzucił orzeczeniu Krajowej Izby Odwoławczej naruszenie art. 184 ust. 6
ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo Zamówień Publicznych w związku z art. 98 § 3
kodeksu postępowania cywilnego poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie
nieuwzględnienie faktu, iż zasądzenie wynagrodzenie na rzecz adwokata nie zależy od
przedstawionych przez niego rachunków dokumentujących poniesione koszty zastępstwa.

Odnosząc się do wskazanego wyżej zarzutu stwierdzić należy, iż art. 184 ust. 6
powołanej ustawy stanowi, iż do postępowania odwoławczego prowadzonego przed Krajową
Izbą odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku -
Kodeks postępowania cywilnego o sądzie polubownym (arbitrażowym), jeżeli ustawa nie
stanowi inaczej.

Skarżący wskazuje, iż przepisy k.p.c. odnoszące się do postępowania przed sądem
polubownym nie zawierają unormowań dotyczących kosztów postępowania przed tym sądem,
wobec czego uznać należy, iż zastosowanie w tym zakresie znajdują ogólne przepisy k.p.c. o
kosztach postępowania

W przekonaniu Sądu twierdzenie skarżącego jest błędne jako że w postępowaniu
przed sądem polubownym strony mają prawo same ustalić zasady i sposób postępowania.
Oznacza to, że mogą one przyjąć takie reguły postępowania, które uznają za odpowiednie,
odwołać się do określonego systemu prawa procesowego bądź też przyjąć regulamin
postępowania jakiegoś stałego sądu arbitrażowego lub wzorcowy regulamin dla arbitrażu ad
hoc . Sąd polubowny nie jest związany przepisami o postępowaniu przed sądem, czyli
przepisami postępowania cywilnego stosowanymi przez sądy powszechne (vide Ciszewski
Jan, Ereciński Tadeusz, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część czwarta.
Przepisy z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego. Część piąta. Sąd polubowny
(arbitrażowy) Warszawa 2006 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie I) ss. 484).

Zdaniem Sądu Okręgowego, mylny jest również wniosek skarżącego, który miałby
prowadzić do uznania, że w postępowaniu przed Krajową Izbą Odwoławczą na podstawie
art. 184 ust. 6 ustawy Prawo zamówień publicznych stosuje się art. 98 § 3 k.p.c.
przewidujący, iż do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
osobistego stawiennictwa strony.

Czyniąc to błędne założenie skarżący powołuje się w sposób nieuprawniony na
przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz.
1349 z późn. zm.), które - w ocenie Sądu Odwoławczego -' nie znajdują zastosowania w
postępowaniu przed KIO.

Należy wskazać, iż art. 184 ust. 6 ustawy Prawo zamówień publicznych pozwala na
odpowiednie stosowanie przepisów k.p.c. tylko i wyłącznie w wypadku, gdy ustawa nie
stanowi inaczej.

Sąd Okręgowy stwierdza, powołując się przy tym na art. 191 ust. 6 i 7 oraz art. 193a
pkt. 2) ustawy, że w postępowaniu odwoławczym, prowadzonym przez KIO na podstawie
ustawy Prawo zamówień publicznych, zasady ponoszenia przez uczestników kosztów
postępowania w zakresie ustalania ich wysokości, obliczania i zasądzania uregulowane
zostały w sposób swoisty, odrębny wobec art. 98 § 3 k.p.c. i rozporządzenia w sprawie opłat
za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu.

Koszty postępowania, zgodnie z art. 191 ust. 6 i 7 ustawy, obciążają uczestników
postępowania stosownie do jego wyniku. W przypadku oddalenia odwołania kosztami
powinien być obciążony odwołujący się, a w przypadku uwzględnienia - zamawiający. Skład
orzekający KIO obowiązany jest orzec z urzędu o kosztach postępowania, przy czym
orzeczenie to powinno być poprzedzone ustaleniem wysokości poniesionych przez każdego z
uczestników postępowania kosztów. W celu ustalenia tych kosztów wymagane jest (przed
zamknięciem rozprawy) przedstawienie przez każdą ze stron ich zestawienia.

Wskazać należy, iż art. 193 a powołanej ustawy zawiera szczegółowe upoważnienie
wskazujące organ, które maje wydać i precyzyjnie określające materię rozporządzenia.

Ustawa w art. 193 a pkt. 2) stanowi bowiem, iż wysokość i sposób pobierania wpisu
od odwołania oraz rodzaje kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposób ich rozliczania,
mając na względzie zróżnicowaną wysokość wpisu, zależną od wartości i rodzaju
zamówienia, a także zasadność zwrotu stronie kosztów koniecznych do celowego
dochodzenia prawa lub do celowej obrony. Realizacją upoważnienia zawartego w powołanym
artykule ustawy jest rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w
sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w
postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 z
późn. zm.), które to § 4 ust. 2 stanowi, iż do kosztów postępowania odwoławczego zalicza się
uzasadnione koszty uczestników postępowania odwoławczego, z wyłączeniem kosztów
wykonawcy zgłaszającego przystąpienie do postępowania odwoławczego na" podstawie art.
184 ust. 4 ustawy, w wysokości określonej na podstawie rachunków przedłożonych do akt
sprawy, obejmujące, w szczególności w podpunkcie b) wynagrodzenie pełnomocnika, jednak
nie wyższe niż kwota 3.600 złotych.

Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy nie* znalazł podstaw do zakwestionowania
zgodności wymienionego rozporządzenia z ustawą.

Podsumowując przedstawioną wyżej część rozważań stwierdzić należy, iż bezzasadny
jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia przez KIO art. 184 ust. 6 ustawy prawo
zamówień publicznych poprzez niezastosowanie art. 98 § 3 k.p.c. a co za tym idzie
nieuwzględnienie faktu, iż zasądzenie wynagrodzenie na rzecz adwokata nie zależy od
przedstawionych przez niego rachunków dokumentujących poniesione koszty zastępstwa jako
że art. 98 § 3 k.p.c. nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed KIO wobec odmiennego
w tym zakresie uregulowania , przewidzianego w art. 191 ust. 7 i 6, art. 193a pkt. 2 ustawy
Prawo zamówień publicznych i wydanym na jego podstawie rozporządzeniu Prezesa Rady
Ministrów z dnia 9 lipca 2007 roku w sprawie wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od
odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania
(Dz. U. z 2007 r., Nr 128, poz. 886 z późn. zm.).

Odnosząc się drugiego z zarzutów podniesionych przez skarżącego, to jest naruszenia
przez KIO § 4 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007
roku poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wynagrodzenie pełnomocnika
może zostać zasądzone jedynie na podstawie przedłożonych przez niego do akt sprawy
rachunków oraz że inne dowody, dokumentujące wysokość tych kosztów, nie stanowią
podstawy do ich zasądzenia - stwierdzić należy, iż również i on nie znajduje on uzasadnienia.

Strona skarżąca opiera się na błędnym, co zostało wykazane wyżej, założeniu, iż
rozstrzygając o wynagrodzeniu pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym przed KIO
należało wziąć pod uwagę fakt, iż zastosowanie do niego znajdują przepisy k.p.c.

Sąd Odwoławczy podziela stanowisko wyrażone przez KIO w części uzasadnienia
odnoszącej się do kosztów postępowania w zakresie, w którym uznano, iż nieprzedstawienie
przez pełnomocnika strony rachunku stanowiącego podstawę do określenia wysokości
kosztów, uniemożliwia ich zasądzenie na rzecz uczestnika wygrywającego spór.

Umowa zlecenie, niewątpliwie o charakterze odpłatnym, w której określono
wynagrodzenie pełnomocnika na kwotę 3.600,00 złotych nie może w ocenie Sądu
Odwoławczego stanowić podstawy do zaliczenia wynagrodzenia do kosztów postępowania
odwoławczego jako że nie stanowi wymaganego przez ustawę i wydane na jej podstawie
rozporządzenie wykonawcze dowodu w postaci rachunku wskazującego, iż wskazana kwota
została uiszczona tytułem wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika, co stanowi przesłankę
konieczną do zaliczenia jej do kosztów postępowania i późniejsze zasądzenie przez KIO.

sygn. akt X Ga 214/09

Skarżący w uzasadnieniu przyznaje zresztą iż istnieje wyraźne rozróżnienie pomiędzy
umową a rachunkiem, starając się wykazać, iż sama umowa może stanowić podstawę do
zaliczenia wymienionego w niej wynagrodzenia do kosztów postępowania odwoławczego
przed KIO. Pogląd ten nie znalazł uznania Sądu Odwoławczego, w szczególności z powodu
oparcia go na przepisach art. 98 § 3 k.p.c. i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu
(Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), które to przepisy - co zostało wykazane
wyżej - nie znajdują zastosowania w rozstrzyganej sprawie.

Oczywiście niesłuszna jest argumentacja strony skarżącej, nawiązująca do treści art.
735 §    2 k.c. dotyczącego umowy zlecenia. Zagadnienie zasad rozliczenia kosztów w

postępowaniu toczącym się w oparciu o przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych nie
odnosi się do relacji pomiędzy przyjmującym, a dającym zlecenie, określa jedynie (w zakresie
kwestionowanym przez skarżącego) wymogi formalne, od spełnienia których uzależnione jest
ewentualne przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w konkretnej wysokości.

Mając na uwadze wyżej przedstawione rozważenia nie znaleziono podstaw do
skierowania wnioskowanego przez skarżącego pytania prawnego do Trybunału
Konstytucyjnego.

Podsumowując - Sąd Okręgowy uznał, że skarga jest bezzasadna. Z tej przyczyny
podlega ona oddaleniu (art. 385 k.p.c. w zw. z art. 194 ust. 2 ustawy Prawo zamówień
publicznych)

12