Sąd Okręgowy w Gdańsku

XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
ul. 3 Maja 9 A (BUDYNEK F) pok. F 3.05
80-802 Gdańsk
Fax:/58 32 42 806

Pnnkt Informacyjny 58 32 42 813

Data 21/04/2015

Sygnatura SR KIO 1641/14

Sygn. akt XII Ga 731/14

(w odpowiedzi należy podać datę i sygnaturę)

Urząd Zamóweń Publicznych
Departament Odwołań

ul. Postępu 17 a
02-676 Warszawa

Sąd Okręgowy w Gdańsku XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy zwraca akta
KIO 1641/14 wraz z odpisem postanowienia z uzasadnieniem.

Zgodnie z zarządzeniem Sędziego
z up. Kierownika Sekretariatu
st.sekr.sądowy Elżbieta Rochowicz

Niniejsze pismo nie wymaga podpisu własnoręcznego na podstawie § 19 ust.4 zarządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów
sądowych oraz innych działów administracji sądowej jako właściwie zatwierdzone w sądowym systemie
teleinformatycznym.

Sygn. akt XII Ga 731/14

RAJOWW IZBA ODWOŁAWCZA
2015 -04- 2 7

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2015 roku

Sąd Okręgowy w Gdańsku XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Rafał Terlecki (spr.)
Sędziowie:    SO Dariusz Kardaś

Protokolant:    stażysta Paweł Ostrowski

po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku w Gdańsku

na rozprawie

sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
z udziałem URS Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie - przeciwnika
skargi, Safege Spółki Akcyjnej w Nenterre (Francja), Transprojekt Gdańsk spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w Gdańsku

na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 4 września 2014r., sygnatura akt KIO 1641/14

I.    oddala skargę;

II.    zasądza od Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na
rzecz URS Polska spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie kwotę 3.600
(trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt XII Ga 731/14

UZASADNIENIE

Zamawiający Skarb Państwa - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w
Warszawie Oddział w Gdańsku wszczął postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego
prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego, którego przedmiotem jest: „Pełnienie
nadzoru nad projektowaniem i realizacją robót oraz zarządzanie Kontraktem pn. Budowa
obwodnicy m. Kościerzyna w ciągu DK nr 20 Stargard Szczeciński - Gdynia”, numer sprawy
(znak przetargu): GDDKiA-O/Gd-ZP/21/1-4/2014, ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej z dnia 8 marca 2014r. pod numerem 2014/S 048-080196.

Oferty w przetargu złożyło 10 wykonawców, w tym URS Polska sp. z o.o. w
Warszawie, którego oferta zawierała najniższą cenę ze wszystkich złożonych w
postępowaniu.

Pismem z dnia 18 czerwca 2014r., na podstawie art. 87 ust. 1 oraz art. 90 ust 1 ustawy
z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 907 - zwanej
dalej ustawą Pzp) Zamawiający wezwał URS Polska sp. z o.o. w Warszawie do udzielenia w
terminie do dnia 27 czerwca 2014r., odpowiednich wyjaśnień dotyczących zaoferowanej ceny
ofertowej i wskazania elementów mających wpływ na wysokość zaoferowanej ceny, w
szczególności wyjaśnień, czy cena jednostkowa wskazana w ofercie obejmuje całkowity koszt
wykonania danej pozycji oraz informacji, czy oferta uwzględnia wszystkie wymagania
zawarte w SIWZ.

W odpowiedzi na wskazane wezwanie URS Polska sp. z o.o. w Warszawie pismem z
dnia 27 czerwca 2014 r. przedstawił swoje wyjaśnienia w przedmiotowym zakresie.

W dniu 1 sierpnia 2014r. Zamawiający zawiadomił URS Polska sp. z o.o. w
Warszawie o dokonaniu wyboru jako najkorzystniejszej w postępowaniu oferty złożonej
przez wykonawcę Transprojekt Gdański sp. z o.o. z siedzibą w Gdańsku i o odrzuceniu jego
oferty. Jednocześnie, zgodnie z treścią przywołanego zawiadomienia, Zamawiający odrzucił
ofertę URS Polska sp. z o.o. w Warszawie wskazując jako podstawę odrzucenia sprzeczność
oferty z treścią SIWZ - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp, fakt że oferta stanowi czyn
nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów u.z.n.k. - art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp, w
związku z art. 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu
nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą u.z.n.k.
oraz że jest nieważna na podstawie odrębnych przepisów - art. 89 ust. 1 pkt 8 ustawy Pzp w
związku z art. 14 ustawy Pzp oraz art. 5 Kodeksu cywilnego. Zamawiający podniósł, że
sposób kalkulacji oferty oparty w jego ocenie na manipulacji „dniówek” narusza wymagania
formalne SIWZ i godzi w zasady związane z rozliczeniem umowy.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem przetargu URS Polska Sp. z o.o. z
siedzibą w Warszawie wniósł odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2014r. swoje przystąpienie do postępowania odwoławczego
po stronie Zamawiającego zgłosili: Safege S.A. z siedzibą we Francji i Transprojekt Gdański
sp. z o.o. w Gdańsku

Wyrokiem z dnia 4 września 2014r. Krajowa Izba Odwoławcza uwzględniła
odwołanie oraz nakazała Zamawiającemu unieważnienie czynności wyboru najkorzystniejszej
oferty, unieważnienie czynności odrzucenia oferty wykonawcy URS Polska Sp. z o.o. z
siedzibą w Warszawie oraz dokonanie ponownego badania i oceny ofert; kosztami
postępowania obciążyła Zamawiającego w ten sposób, że zasądziła od Zamawiającego na
rzecz Odwołującego się kwotę 18.600 zł stanowiącą koszty postępowania odwoławczego
poniesione z tytułu wpisu od odwołania i wynagrodzenia pełnomocnika.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności w
oparciu o treść ogłoszenia i Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, zwanej dalej
SIWZ, zmianę SIWZ z dnia 21 marca 2014r., wyjaśnienia Zamawiającego do SIWZ z dnia 10
kwietnia 2014r., ofertę Odwołującego, wezwanie Zamawiającego z dnia 18 czerwca 2014r.,
pismo Odwołującego z dnia 27 czerwca 2014r. wraz z wyjaśnieniami, w tym załącznika nr 1 z
zastrzeżoną tajemnicą przedsiębiorstwa, zawiadomienie Zamawiającego o wyborze
najkorzystniejszej oferty z dnia 1 sierpnia 2014r., jak również na podstawie złożonych na
rozprawie przez strony i uczestników wyjaśnień i pism Izba postanowiła odwołanie
uwzględnić uznając, że Zamawiający naruszył przepisy art. 7 ust. 1 i 3, art. 89 ust. 1 pkt 2, 3 i
8 ustawy Pzp.

Według Krajowej Izby Odwoławczej istotnym zagadnieniem wymagającym
rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie była kwestia oceny czy Zamawiający miał
dostateczne podstawy prawne do odrzucenia oferty Odwołującego z przedmiotowego
przetargu z powodu sprzeczności treści złożonej oferty z treścią SIWZ, a także z tego
powodu, że oferta ta stanowi czyn nieuczciwej konkurencji.

W pierwszej kolejności Izba ustaliła, że Zamawiający dokonał czynności odrzucenia
oferty Odwołującego opierając się na przepisach art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy
Pzp w związku z art. 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy u.z.n.k., art. 89 ust. 1 pkt 8 w związku z
art. 14 ustawy Pzp oraz art. 5 k.c. Izba stwierdziła przy tym, że Zamawiający uznał istnienie
sprzeczności pomiędzy wpisanymi przez Odwołującego do Formularza Cenowego pod
liczbami porządkowymi dotyczącymi 7 ekspertów (Inżynier Rezydent, Inspektor Nadzoru
Robót Drogowych nr 1, Inspektor Nadzoru Robót Mostowych nr 1, Technolog, Prawnik,
Specjalista ds. przygotowania umów, współpracy z gestorami sieci, Herpetolog) cenami
jednostkowymi a wymogiem postanowień SIWZ - pkt. 10.4 IDW zgodnie, z którym każda
cena jednostkowa zawarta w ofercie powinna obejmować całkowity koszt wykonania danej
pozycji w przyjętej jednostce czasu w Formularzu Cenowym, w tym również wszelkie koszty
towarzyszące. Według Zamawiającego wskazane w powyższych pozycjach ceny jednostkowe
o wartości 1 zł nie obejmowały wszystkich kosztów związanych z wykonaniem danej pozycji.

Izba ustaliła również, że Odwołujący obszernie wyjaśniał w piśmie z dnia 27 czerwca
2014r. oraz z załączniku nr 1 objętym tajemnicą przedsiębiorstwa (14 kart) kwestie związane
z ceną ofertową. Z podanej przez Zamawiającego podstawy prawnej rozstrzygnięcia przetargu
w części dotyczącej odrzucenia oferty Odwołującego wynika w sposób jednoznaczny, że
Zamawiający uznał powyższe dokumenty za wystarczające do przyjęcia, że zaoferowana cena
nie stanowi rażąco niskiej ceny. Zamawiający w powyższych wyjaśnieniach doszukał się
jedynie kolizji treści zaproponowanych powołanych wyżej cen jednostkowych z treścią pkt.
10.4 IDW.

Analizując motywację Zamawiającego prowadzącą do odrzucenia oferty
Odwołującego, Izba doszła do przekonania, że nie zawierała ona w sobie elementów
odnoszących się do złożonych przez Odwołującego obszernych wyjaśnień. Istota sporu
pomiędzy stronami - w ocenie Izby - sprowadzała się zaś do odmiennej oceny zastosowania
przez Odwołującego postanowienia pkt 10.4 IDW przy formułowaniu w Formularzu
Cenowym oświadczenia woli, co do cen jednostkowych odnoszących się do powyższych
stanowisk.

Według zapatrywania Izby Odwołujący poprawnie zinterpretował treść postanowienia
pkt 10.4 IDW i stosując się do jego dyrektywy zaproponował powyższe ceny jednostkowe.
Odnośnie tej kwestii Izba zaprezentowała pogląd, że brzmienie pkt. 10.4 IDW - „każda cena
jednostkowa zawarta w ofercie powinna obejmować całkowity koszt wykonania danej pozycji
w przyjętej jednostce czasu w Formularzu Cenowym, w tym również wszelkie koszty
towarzyszące”, wbrew stanowisku Zamawiającego, nie jest jednoznaczne, bowiem może być
ono wykładane również w ten sposób, że wpisana wartość w jednostkach pieniężnych w danej
pozycji Formularza Cenowego nie musi stanowić sumy wszystkich planowanych
poniesionych przez wykonawcę kosztów cząstkowych i może oznaczać cenę jednostkową
skalkulowaną z uwzględnieniem wszelkich wymaganych kosztów, przy czym umiejscowienie
tych kosztów czy w ramach innej pozycji cenowej oferty, czy też poza przedmiotowym
zamówieniem ma znaczenie wtórne. W ocenie Izby podstawowe znaczenie w takiej sytuacji
ma zobowiązanie wykonawcy do pokrycia wszelkich kosztów związanych z tą konkretną
pozycją cenową, które zawiera samo oświadczenie Odwołującego deklarującego podaną cenę
jednostkową.

Izba stanęła na stanowisku, że Zamawiający ma obowiązek opisania przedmiotu
zamówienia, w tym wymaganych cen jednostkowych w sposób jednoznaczny i wyczerpujący,
za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie
wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty, co wynika expresis
verbis z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy Pzp. W kontekście powyższego Izba zwróciła uwagę,
że ta niejednoznaczność została przez jednego z wykonawców dostrzeżona, a Zamawiający w
odpowiedzi na pytanie nr 55 do SIWZ „czy wykonawca po przeprowadzeniu odpowiednich
analiz i uwzględnieniu w swoim działaniu takiej ilości ekspertów i personelu pomocniczego,
aby zapewnić sprawną i terminową realizację umowy może przyjąć ceny jednostkowe netto w
Formularzu cenowym na poziomie 0,00 PLN (słownie: „zero złotych polskich”) lub bliskim
zera?” w piśmie z dnia 10 kwietnia 2014r. nie udzielił wykonawcom stanowczej odpowiedzi
przeczącej, że nie można przyjąć cen zero złotych lub bliskich zeru, lecz wyjaśnił, że „oferty
wykonawców, w tym również wyceny pozycji w formularzu cenowym, będą oceniane przez
Zamawiającego zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Pzp oraz zapisami SIWZ w
przedmiotowym postępowaniu. Opis sposobu obliczenia ceny oferty został zawarty w pkt 10
IDW (Tom I SIWZ)”.

Zdaniem Izby z powyższego oświadczenia woli Zamawiającego wynika w sposób
jednoznaczny, że skoro nie zanegował możliwości zaoferowania cen jednostkowych na
wskazanym w pytaniu poziomie, to znaczy, że dopuścił możliwość zaoferowania takich cen, o
jakie pytał wnioskodawca. Z powyższych względów, jeżeli Zamawiający sam dokonał
wykładni legalnej przedmiotowego postanowienia SIWZ, to nie może go na etapie oceny
ofert zmieniać, w konsekwencji zatem Izba uznała, że zaproponowane w ofercie ceny
jednostkowe pozostawały w zgodzie z treścią SIWZ.

Dodatkowo Izba podkreśliła, że żadne postanowienie SIWZ nie zawiera zakazu
przesunięcia wartości cenowych pomiędzy poszczególnymi pozycjami formularza cenowego,
ani zastrzeżenia o braku możliwości uwzględnienia w cenie jednostkowej kosztów
ponoszonych przez Odwołującego poza przedmiotowym zamówieniem, które ma istotny
wpływ na obniżenie ceny jednostkowej.

W ocenie Izby nie potwierdził się również zarzut złożenia oferty, która stanowi czyn
nieuczciwej konkurencji. Zamawiający nie wykazał bowiem przesłanek z art. 3 ust. 1 w zw. z
art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy u.z.n.k.

Przede wszystkim Izba nie uznała za czyn nieuczciwej konkurencji umieszczenia w
formularzu cenowym cen jednostkowych w niektórych pozycjach na poziomie 1 zł w
warunkach dopuszczenia takiej praktyki przez Zamawiającego, co potwierdza odpowiedź na
pytanie 55. Według Izby Zamawiający nie udowodnił jednocześnie w żaden sposób, że
powyższa praktyka biznesowa Odwołującego w jakikolwiek sposób narusza prawo czy dobre
obyczaje. Powyższa instrukcja Zamawiającego została zakomunikowana wszystkim
wykonawcom na równych zasadach, a zatem każdy z oferentów miał możliwość takiego
skalkulowania ceny, aby ta stanowiła najkorzystniejszą ofertę.

Poza tym - w ocenie Izby - Zamawiający nie wykazał jakiegokolwiek deliktu
opisanego w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy u.z.n.k., bowiem w szczególności sposób
zaoferowania cen jednostkowych był dostępny innym wykonawcom na zasadach równych, a
zatem brak było elementu działania w celu eliminacji z rynku, a także utrudniania do niego
dostępu, a proponowane ceny jednostkowe nie miały charakteru przesądzającego o wartości
ceny całkowitej, która nie była poniżej kosztów świadczenia, co potwierdza stanowisko
Zamawiającego zawarte w rozstrzygnięciu przetargu nie wskazujące na istnienie rażąco
niskiej ceny.

Jako bezzasadny Izba oceniła również ostatni zarzut odwołania, a to z racji nieopisania
przez Zamawiającego w uzasadnieniu decyzji o odrzuceniu oferty Odwołującego naruszonej
zasady współżycia społecznego, a także społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa.
Stwierdziła nadto, że w warunkach wolnej gospodarki rynkowej każde zachowanie
przedsiębiorcy, które nie jest reglamentowane prawem bezwzględnie obowiązującym, jest
prawnie dopuszczalne.

Skargę wywiódł Zamawiający Skarb Państwa - Generalna Dyrekcji Dróg Krajowych i
Autostrad, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie uwzględniającym odwołanie
Wykonawcy URS Polska sp. z o.o. w Warszawie w odniesieniu do zarzutów dotyczących
naruszenia przez Skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp oraz art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy
Pzp jak i w części dotyczącej kosztów, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i
orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie odwołania oraz zasądzenia od Strony
przeciwnej skargi na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego z uwzględnieniem
kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

1.    art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący
bezzasadnie przyjął, że oferta złożona przez Wykonawcę URS Polska sp. z o.o. w
Warszawie nie odpowiadała treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia, a w
konsekwencji mylne uznanie, że nie zachodziła podstawa do odrzucenia oferty
wykonawcy;

2.    art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp, w związku z art. 3 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 u.z.n.k.
poprzez błędne uznanie, że Skarżący bezzasadnie odrzucił ofertę Strony przeciwnej
skargi, przyjmując, że jej złożenie stanowi czyn nieuczciwej konkurencji;

3.    art. 190 ust. 7 ustawy Pzp poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia
zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji niesłuszne przyjęcie,
że nie ziściły się przesłanki odrzucenia oferty Wykonawcy URS określone w art. 89
ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Pzp;

4.    art. 196 ust. 4 ustawy Pzp poprzez niedostateczne uzasadnienie wydanego wyroku, tj.
w szczególności poprzez niewskazanie wszystkich okoliczności faktycznych, w tym
całkowite pominięcie stanowiska Skarżącego zaprezentowanego w trakcie
postępowania odwoławczego oraz lakoniczne i ogólnikowe odniesienie się do, i to
tylko nielicznych, argumentów podnoszonych przez Skarżącego.

Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów
znajdujących się w aktach sprawy sygn. akt KIO 1641/14 z dnia 4 września 2014r. oraz w
aktach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w niniejszej sprawie - na
okoliczność ich treści, a także na okoliczności stanu faktycznego podniesione w treści
uzasadnienia niniejszej skargi.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł skarżący, że działając w dobrze pojętym
interesie publicznym tak skonstruował zapisy SIWZ, aby płacić wykonawcom za
rzeczywiście wykonane działania w trakcie realizacji usługi zarządzania kontraktem
budowlanym. Sposób kalkulacji cen poszczególnych pozycji Formularza cenowego został
określony w SIWZ w części zwanej Instrukcja Dla Wykonawców (dalej ID W), pkt 10 Sposób
obliczenia ceny oferty. Co do wynagrodzenia Konsultanta zostało ustalone, że będzie miało
ono charakter mieszany, tj. ryczałtowo-kosztorysowy. W odniesieniu do pozycji ryczałtowych
określono maksymalne wysokości wynagrodzenia za te pozycje w postaci postawienia
wymagań i wyspecyfikowania wprost zakazów pod rygorem odrzucenia ofert, w odróżnieniu
do pozycji kosztorysowej, gdzie określił wymagania bez wyspecyfikowania zakazu pod
powyższym rygorem. Wybór kosztorysowej formy wynagrodzenia za usługi nadzoru wynikał
z decyzji Zamawiającego, aby dokonywać zapłaty wynagrodzenia za rzeczywistą pracę
poszczególnych ekspertów liczonego ilością przepracowanych przez nich dniówek. Z tego też
powodu Zamawiający wymagał podania w formularzu cenowym ceny dniówek dla każdego z
ekspertów indywidualnie. Dzięki temu mógł bowiem każdego z ekspertów zgodnie z
warunkami umowy rozliczać odrębnie.

Po przeanalizowaniu treści oferty oraz złożonych przez wykonawcę wyjaśnień
Skarżący stwierdził, że w odniesieniu do cen jednostkowych dniówek pracy ekspertów
wyjaśnienia wykonawcy potwierdziły, że ich wycena opiera się na błędnych założeniach i
została sporządzona niezgodnie z zapisami SIWZ. Według skarżącego wskazany przez
Wykonawcę w wyjaśnieniach sposób kalkulacji cen jednostkowych dniówek w wielu
przypadkach opiera się na założeniu zmiany ilości dniówek określonych w Formularzu
cenowym. Pomimo, że Wykonawca nie dokonał formalnej modyfikacji treści tego
formularza, to przyjęte przez niego założenie, oprócz niezgodności z pkt 10.4 IDW, stanowi
także celowe naruszenie zapisu pkt 10.2 IDW poprzez samodzielne wprowadzenie zmian do
Formularza cenowego, które nie stanowi znamion omyłki.

Zdaniem skarżącego przyj ęte przez W ykonawcę założenia prowadzą do
niedozwolonej manipulacji ceną oferty oraz wartości dniówek, co uniemożliwiłoby
skarżącemu racjonalne gospodarowanie środkami publicznymi. Sposób ten narusza bowiem
wymagania formalne określone w SIWZ i godzi w aspekty materialne związane z
rozliczeniem umowy.

Podniósł skarżący, że wbrew stwierdzeniu Krajowej Izby Odwoławczej zarówno w
zawiadomieniu o wyborze oferty najkorzystniejszej jak i w odpowiedzi na odwołanie odnosił
się do wyjaśnień wykonawcy w zakresie, w jakim było to możliwe, z uwagi na konieczność
zachowania taj emnicy przedsiębiorstwa. W ocenie skarżącego j eśli nawet założyć
hipotetycznie, że w informacji o odrzuceniu oferty nie odniósł się do wszystkich wyjaśnień
wykonawcy, to również ten aspekt nie dawał jeszcze podstaw, by twierdzić, że w sposób
niewłaściwy przedstawił przyczyny odrzucenia. Bardziej szczegółowe stanowisko w zakresie
przesłanek odrzucenia oferty zostało przedstawione w odpowiedzi na odwołanie, podczas
rozprawy, jaki i w zdaniu końcowym zawartym w załączniku do protokołu rozprawy. Do tej
poszerzonej argumentacji Izba już się nie odniosła, choć w ocenie skarżącego miała taki
obowiązek.

Według skarżącego nie można z treści pkt 10.4 IDW wywieść, że sformułowanie
stanowiące o objęciu ceną jednostkową podaną w Formularzu cenowym całkowitego kosztu
wykonania danej pozycji i wszelkich kosztów towarzyszących można zinterpretować, jako
brak obowiązku wpisania do Formularza cenowego wartości sumy wszystkich planowanych
przez wykonawcę kosztów cząstkowych na wykonanie tej pozycji, a także zinterpretować
jako dopuszczenie, aby wykonawcy mogli ceną jednostkową skalkulowaną z uwzględnieniem
wszelkich wymaganych kosztów rozbić na różne pozycje cenowe lub też umiejscowić poza
zamówieniem publicznym.

Skarżący naprowadzał dalej, że ukrycie kosztów 7 ekspertów w innych pozycjach
Formularza cenowego powoduje, że ocena pracy tych ekspertów na podstawie Kart Jakości
będzie miała charakter iluzoryczny, bo utrata 50 gr za pracę eksperta jest niezauważalna w
budżecie wykonawcy. To, że wykonawca może indywidualnie ustalać z ekspertami ich
wynagrodzenie nie jest jednoznaczne z tym, że może on za ich pracę oferować
wynagrodzenie nierealne, nie mające żadnego finansowego znaczenia ani dla nich ani dla
wykonawcy.

Skarżący nie zgodził się również z zarzutem opisania przedmiotu zamówienia w
sposób niejednoznaczny i utrudniający uczciwą konkurencję. Wymagania co do zakresu
obowiązków wykonawcy zostały bardzo szczegółowo i precyzyjnie opisane w części SIWZ
nazwanej Instrukcja Dla Wykonawców (IDW), części SIWZ Opis przedmiotu zamówienia
(OPZ), natomiast warunki świadczenia usługi objętej przedmiotem zamówienia zostały
określone w części SIWZ Wzór umowy. Łącznie wszystkie te dokumenty liczyły ponad 200
stron, z czego OPZ - 23 strony, warunki umowy 52 strony. Zauważył przy tym skarżący, że
zanegowanie możliwości zaoferowania cen jednostkowych na wskazanym w skierowanym
przez jednego z wykonawców pytaniu poziomie 0,00 PLN nie musi się odbywać tylko i
wyłącznie poprzez udzielenie odpowiedzi: NIE. Skarżący konsekwentnie wskazywał, że
będzie oceniał w ofertach wyceny pozycji w Formularzu cenowym pod kątem wymagań
określonych w opisie sposobu obliczenia ceny Oferty zawartym w pkt 10 IDW. Udzielając
odpowiedzi, czy wykonawca może zaproponować cenę dniówki na wybranym w pytaniu
poziomie nierynkowym musiałby wziąć na siebie odpowiedzialność za wyliczenie tej ceny
przez wykonawców lub określić minimalny dopuszczony w SIWZ poziom tej ceny, co byłoby
sprzeczne z podziałem ról oraz zasadami dokonywania czynności w postępowaniu o
udzielenie zamówienia publicznego. Przy czym skarżący żadnej legalnej wykładni
przedmiotowego postanowienia SIWZ w udzielanych odpowiedziach nie dokonał, wprost
przeciwnie każdorazowo odsyłał wykonawców do spornego postanowienia pkt 10.4 SIWZ nie
dokonując w nim żadnych zmian. Stwierdził dodatkowo skarżący, że brak jest przepisów,
które nakazują przy każdym wymaganiu określonym w SIWZ przywoływać słowa, że
działanie wykonawcy niezgodne z tym wymaganiem jest zakazane pod rygorem odrzucenia
oferty.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu, że oferta złożona przez
wykonawcę stanowi czyn nieuczciwej konkurencji wyjaśnił natomiast skarżący, że analiza
przedstawionej kalkulacji przywołanych cen dniówek pod kątem realności kosztów wskazuje,
że wykonawca nie kierował się faktyczną możliwością wykonania zamówienia i uzyskania w
zamian ekwiwalentnego wynagrodzenia, tylko wycenił ofertę kierując się jedynie chęcią
wygrania przetargu. Żaden wykonawca kalkulując swoje ceny w sposób rynkowy i odnosząc
je do kosztów, jakie realnie musi ponieść w związku z oferowaną usługą, nie może
konkurować z przedstawioną przez URS Polska sp. z o.o. w Warszawie wyceną świadczenia.

Zauważył skarżący, że nawet pobieżne zbadanie zaproponowanych przez tego
wykonawcę kosztów dniówek za pracę ekspertów pozwala wysnuć przypuszczenie, że
wykonawca przeniósł te koszty do innych pozycji Formularza cenowego. Podkreślił również,
że na zapytanie skarżącego, w jaki sposób została dokonana wycena powyższych świadczeń,
wykonawca ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że różnica między realnym a
zaoferowanym kosztem zostanie pokryta z bliżej nieokreślonych dotacji, a także związana jest
z wykorzystaniem kadr zatrudnionych w sposób stały w strukturach URS. Wykonawca nie
wskazał np., jaka część świadczenia pokryta będzie z przyznanego zewnętrznego
dofinansowania, a jaka część „odpisana” na podstawie wykorzystania własnego potencjału
osobowego. Takie wymijające i nieprecyzyjne tłumaczenie wykonawcy zdaniem skarżącego
wskazuje na fakt, że prawdziwe koszty uzyskania świadczenia usług przez ekspertów
przeniesiono na inne pozycję wyceny oferty, lub w ogóle ich nie uwzględniono w kalkulacji.

Powołując się na orzecznictwo sądów wskazał skarżący, że gdy stan faktyczny sprawy
wypełnia hipotezę art. 15 ust. 1-5 u.z.n.k. nie jest konieczne dodatkowo wykazywanie, że w
następstwie któregokolwiek z zachowań określonych w tym przepisie doszło do utrudnienia
innym przedsiębiorcom dostępu do rynku. Wystarczającym jest zaistnienie takiej sytuacji, w
której wykonawca zamierza realizować zamówienie poniżej kosztów własnych. W ocenie
skarżącego z opisanym przypadkiem mamy do czynienia w sprawie skoro wykonawca
wskazuje na możliwość objęcia programem dotowania niektórych stanowisk oraz planowane
zatrudnianie pracowników, których koszt zatrudnienia nie będzie obciążał kosztów
poszczególnych projektów.

Poza tym zarzucił skarżący, że Krajowa Izba Odwoławcza, podzielając pogląd strony
przeciwnej skargi potraktowała przedstawione przez skarżącego stanowisko jako
nieuprawnioną rozszerzającą wykładnię, skutkującą zmianą specyfikacji już po upływie

terminu składania ofert. Pominięto przy tym właściwie w całości wcześniejszą argumentację
skarżącego wyrażoną w zawiadomieniu o wyborze oferty najkorzystniejszej oraz cały wywód
przeprowadzony w odpowiedzi na odwołanie w tym powołane dowody.

Co do uzasadnienia zaskarżonego wyroku skarżący wyraził zaś stanowisko, że zostało
sporządzone w sposób bardzo ogólnikowy i lakoniczny z całkowitym praktycznie
pominięciem argumentów przedstawionych przez skarżącego w odpowiedzi na odwołanie
oraz podczas rozprawy odwoławczej i bez podjęcia jakiejkolwiek polemiki z nimi.

Reasumując stwierdził skarżący, że prawidłowe procedowanie przy uwzględnieniu
całości materiału i właściwej jego oceny oraz słusznego celu, aby wybrać wykonawcę, który
faktycznie daje gwarancję należytej realizacji zamówienia oraz przy właściwej wykładni
zwrotu „całość kosztów”, dokonywanej przez pryzmat tego celu, jasnej i precyzyjnej,
musiałoby doprowadzić do wniosków, że skarżący miał jednak niebudzące wątpliwości
podstawy do odrzucenia oferty wykonawcy w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Pzp.

W odpowiedzi na skargę przeciwnik skargi wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie
od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i zasługuje na oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w pierwszej kolejności
stwierdzić należy, że w sprawie nie wystąpiły wytknięte w skardze uchybienia dotyczące
prawidłowości procedowania przez Krajową Izbę Odwoławczą, tj. naruszenia art. 196 ust. 4 i
art. 190 ust. 7 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z
2013r. poz. 907 ze zm. - zwana dalej ustawą Pzp).

Zgodnie z dyspozycją pierwszego z przywołanych przepisów uzasadnienie
zaskarżonego wyroku zawiera zarówno wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, w
tym ustalenie faktów, które Krajowa Izba Odwoławcza uznała za udowodnione, dowodów, na
których się oparła oraz podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W części
wstępnej rozważań Krajowa Izba Odwoławcza wskazała przy tym, że ustaleń faktycznych w
sprawie dokonała w szczególności w oparciu o treść ogłoszenia i Specyfikacji Istotnych
Warunków Zamówienia, (zwanej dalej SIWZ), zmianę SIWZ z dnia 21 marca 2014r.,
wyjaśnienia Zamawiającego do SIWZ 2 dnia 10 kwietnia 2014r., ofertę Odwołującego,
wezwanie Zamawiającego z dnia 18 czerwca 2014r., pismo Odwołującego z dnia 27 czerwca
2014r. wraz z wyjaśnieniami, w tym załącznika nr 1 z zastrzeżoną tajemnicą
przedsiębiorstwa, zawiadomienie Zamawiającego o wyborze najkorzystniejszej oferty z dnia
1 sierpnia 2014r., jak również na podstawie złożonych na rozprawie przez strony i
uczestników wyjaśnień i pism. Nie może zatem budzić wątpliwości fakt, że realizując
obowiązek statuowany w art. 190 ust. 7 ustawy Pzp, kształtowała swoje przekonanie o
wiarygodności i mocy dowodów na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego
materiału dowodowego.

Jakkolwiek rację ma skarżący, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Krajowa
Izba Odwoławcza nie rozważała w sposób szczegółowy prezentowanego przez niego
stanowiska, dokonała jednak analizy wszystkich spornych pomiędzy stronami kwestii, a
mianowicie zgodności oferty z SIWZ w tym z zapisem pkt 10.4 IDW, oceny oferty jako
czynu nieuczciwej konkurencji, czy czynności dokonanej sprzecznie ze społeczno-
gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, co świadczy o rozpoznaniu istoty sprawy.
Jednocześnie swoje motywy, przemawiające za takim a nie innym kształtem rozstrzygnięcia,
przedstawiła w sposób pozwalający na instancyjną kontrolę wyroku.

Sąd Okręgowy podziela również stanowisko Krajowej Izby Odwoławczej odnośnie
niewystępowania w sprawie okoliczności powoływanych przez skarżącego na uzasadnienie
odrzucenia oferty URS Polska sp. z 0.0. w Warszawie.

Co się tyczy niezgodności treści oferty z treścią Specyfikacji Istotnych Warunków
Zamówienia, stanowiącej przesłankę odrzucenia oferty na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2
ustawy Pzp, to przyjmuje się, że zachodzi ona wówczas, gdy zawartość merytoryczna oferty
nie odpowiada między innymi pod względem przedmiotu zamówienia lub sposobu jego
wykonania wymaganiom zawartym w SIWZ. Niezgodność ta ma miejsce w sytuacji, gdy
zaoferowany przedmiot dostawy bądź też usługi, nie odpowiada opisanemu w specyfikacji
przedmiotowi zamówienia, co do zakresu, ilości, jakości, warunków realizacji i innych
elementów istotnych dla wykonania przedmiotu zamówienia w stopniu zaspokajającym
oczekiwania i interesy zamawiającego (por. m.in. wyroki KIO z 14 sierpnia 2014r., 1543/14,
LEX nr 1514851; 13 czerwca 2014r., KIO 1108/14 LEX nr 1495670; 20 maja 2014r., KIO
884/14, KIO 895/14 LEX nr 1472360). Rafio legis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp jest zatem
eliminacja z postępowania ofert, na podstawie których nie można zrealizować danego
zamówienia publicznego zgodnie z wymaganiami zamawiającego i w konsekwencji
prawidłowego wykonania umowy w sprawie zamówienia publicznego przez zamawiającego.

Ponadto koniecznym jest, aby świadczenie wykonawcy odpowiadało swoją treścią opisowi
wszystkich zachowań wykonawcy, których oczekiwał zamawiający na etapie konstruowania
opisu przedmiotu zamówienia, i których to opis zawarty został w treści SIWZ (por. m.in.
wyroki KIO z 25 września 2013r., KIO 2170/13, KIO 2179/13, KIO 2180/13, LEX nr
1411344; 18 czerwca 2014r., KIO 1134/14, LEX nr 1495694).

Podkreślenia wymaga również, że odrzucenie oferty wykonawcy w postępowaniu o
udzielenie zamówienia publicznego wymaga wykazania ponad wszelką wątpliwość, że
zaistniały ku temu podstawy, gdyż zgodnie z przyjętą regułą przesłanek do odrzucenia oferty,
zawartych w art. 89 ust. 1 ustawy Pzp, nie można interpretować rozszerzająco, a zamawiający
nie może, odrzucając ofertę, opierać się na ewentualnych przypuszczeniach, ponieważ to na
nim, w przypadku podjęcia decyzji o odrzuceniu oferty, spoczywa obowiązek wykazania
okoliczności, z których wywodzi skutki prawne w postaci odrzucenia oferty wykonawcy oraz
pozbawienia go możliwości uzyskania i realizacji w przyszłości przedmiotu zamówienia (por.
wyroki KIO z 9 października 2013r., KIO 2266/13, LEX nr 1413375; 12 grudnia 2013r., KIO
2771/13, LEX nr 1430362; 12 czerwca 2014r., KIO 1112/14, LEX nr 1495673; 23 czerwca
2014r., KIO 1097/14, KIO 1104/14, LEXnr 1495660).

Przenosząc powyższe wyjaśnienia natury ogólnej na realia rozpoznawanej sprawy
wskazać należy, że zgodnie z niezakwestionowanym przez skarżącego ustaleniem Krajowej
Izby Odwoławczej spór pomiędzy stronami dotyczył wykładni postanowienia pkt 10.4 IDW
stanowiącego, że każda cena jednostkowa zawarta w ofercie Wykonawcy winna obejmować
całkowity koszt wykonania danej pozycji w przyjętej w Formularzu cenowym jednostce
czasu, w tym również wszelkich kosztów towarzyszących.

Zdaniem Sądu Okręgowego biorąc pod uwagę literalne brzmienie tego zapisu SIWZ
oraz odpowiedzi udzielone przez Zamawiającego na kierowane przez wykonawców zapytania
dotyczące dniówek wynagrodzenia, w których ograniczał się on do przywołania treści pkt
10.4 IDW, stwierdzić trzeba, że przyjęta w Formularzu Cenowym przez URS Polska sp. z o.o.
w Warszawie cena jednostkowa dniówek wynagrodzenia 7 ekspertów, określona na poziomie
1 zł, nie jest sprzeczna z tym postanowieniem SIWZ. Brak jest bowiem podstaw do
zakwestionowania prawidłowości prezentowanej przez tego wykonawcę interpretacji, według
której pkt 10.4 IDW dotyczy tylko tych kosztów, które mają być finansowane ze środków
pochodzących od Zamawiającego.

Wniosku powyższego nie podważa podnoszona przez skarżącego okoliczność, że
pozostali wykonawcy określi dniówki wynagrodzeń w, jak to określił skarżący realnej
wysokości. Zważyć należy, że składanie ofert z ceną niższą od wartości oszacowanej przez
zamawiającego jest w postępowaniach przetargowych zjawiskiem naturalnym, które nie może
być automatycznie postrzegane jako okoliczność uzasadniająca wątpliwości co do rzetelności
kalkulacji ceny. Szczególnie może być to widoczne w szacowaniu przedmiotu zamówienia,
które obejmuje swoim zakresem usługi składające się z pracy ludzkiej. Wysokość tych
kosztów jest pochodną indywidualnych możliwości danego wykonawcy, posiadanego
zaplecza technicznego, doświadczenia, posiadanych kontaktów z odpowiednimi
pracownikami i przebiegiem dotychczasowej współpracy. Koszt wyceny takich elementów
cechuje się wysokim stopniem subiektywizmu. Wyceniając przedmiot zamówienia,
zamawiający winien mieć na uwadze tę okoliczność, gdyż nie zna indywidualnych
możliwości wykonawców i szacując wartość przedmiotu zamówienia musi uwzględnić
wszystkie koszty składające się na wykonanie usługi, mimo że niektórzy wykonawcy nie będą
ich ponosić ze względu na swoje indywidualne możliwości (por. wyrok KIO z dnia 1 sierpnia
2014r., KIO 1468/14, LEX nr 1511408). Elementy, które mogą umożliwić jednemu z
wykonawców obniżenie ceny niekoniecznie muszą być dostępne drugiemu, a jeśli są
dostępne, to nie wiadomo czy w taki sam sposób przełożyły się na cenę. Indywidualne
czynniki umożliwiające obniżenie ceny, ich realność i wpływ podlegają zawsze ocenie w
odniesieniu do każdego wykonawcy (por. wyrok KIO z 8 lutego 2013r., KIO 177/13, LEX nr
1288508).

Podkreślenia wymaga, że URS Polska sp. z o.o. w Warszawie na żadnym etapie
postępowania nie utrzymywał, że w takiej kwocie faktycznie planuje wypłacać
wynagrodzenia zatrudnianym przez siebie pracownikom. Już w udzielonych na wezwane
Zmawiającego wyjaśnieniach dotyczących zaoferowanej ceny powoływał się na określone
aspekty pracy Personelu Konsultanta, które wpływają na koszty świadczenia Usługi
Konsultanta, w tym podział pracy przy danym zadaniu, możliwość łączenia funkcji, brak
nakazu zatrudniania ekspertów na podstawie umowy o pracę, dopuszczalność wykonywania
dodatkowych zajęć zarobkowych, mechanizm dotowania stanowisk przyjęty w Grupie URS,
które z uwagi na zastrzeżoną tajemnicę przedsiębiorstwa nie będą szerzej omawiane w
niniejszych rozważaniach, niemniej jednak jak wynika z treści skargi były skarżącemu znane.

Trafnie wskazała Krajowa Izba Odwoławcza, że zarówno w Zawiadomieniu o
wyborze najkorzystniejszej oferty jak i w dalszych stanowiskach zajmowanych w
postępowaniu powyższe kwestie zasadniczo nie były przez skarżącego poruszane.
Argumentacja skarżącego ograniczała się do lakonicznego stwierdzenia, że wskazana przez
Wykonawcę w wyjaśnieniach metoda kalkulacji ceny jednostkowej prowadzi do zmiany
ilości dniówek określonych w Formularzu cenowym, a zatem naruszenia zapisu pkt 10.2.

Zasadniczym zarzutem skarżącego było zaś powielone przez niego również w skardze
stwierdzenie, że URS Polska sp. z o.o. w Warszawie faktycznie dokonała manipulacji ceną
ukrywając koszty wynagrodzeń 7 ekspertów w innych pozycjach Formularza cenowego.
Zarówno w kolejnych pismach jak i na rozprawie apelacyjnej w dniu 30 grudnia 2014r.
skarżący nie był jednak w stanie podać, na które pozycje koszty te zostały przeniesione, co
należało oceniać wyłącznie w kategoriach przypuszczeń, które w świetle przedstawionych na
wstępie wyjaśnień nie mogły stanowić podstawy do odrzucenia oferty.

Nie można się również zgodzić ze skarżącym, że uzasadnienie dla odrzucenia oferty
URS Polska sp. z o.o. w Warszawie stanowi okoliczność, iż zapisy umowy pozwalające
zatrzymać dzienne wynagrodzenie eksperta są podstawowym przewidzianym w umowie
rozwiązaniem umożliwiającym Zamawiającemu kontrolowanie jakości robót. Jakkolwiek
łączna suma, jaką ze środków pochodzących od Zamawiającego wykonawca planuje
przeznaczyć na wynagrodzenia ekspertów jest niewielka, to jednak projekt umowy
przewiduje również karę umowną za zwłokę w wykonaniu robót, która obliczana ma być od
całej kwoty wynagrodzenia, oszacowanej w ofercie URS Polska sp. z o.o. w Warszawie na
kwotę 7.530.486,81 zł.

Sąd Okręgowy uznał nadto, że oferta złożona przez tego wykonawcę nie stanowi
czynu nieuczciwej konkurencji.

Rację ma wprawdzie skarżący, że jedną z okoliczności przesądzających o naganności
postępowania wykonawcy w stopniu uzasadniającym zastosowanie przepisu art. 15 u.z.n.k.
jest manipulowanie ceną w celu uzyskania zamówienia. Ponieważ taka czynność zagraża
interesom innych wykonawców, którzy prawidłowo skalkulowali ceny za poszczególne
usługi, a więc zgodnie z oczekiwaniami zamawiającego i znaleźli się w gorszej sytuacji
podczas dokonywania oceny ich ofert, niewątpliwym jest, że działanie wykonawcy utrudniło
im dostęp do rynku, mimo zaoferowania wykonania usługi zgodnie z wymogami SIWZ (por.
uchwałę KIO z 16 kwietnia 2014r., KIO/KD 30/14, LEX nr 1458846). W odniesieniu do
czynu nieuczciwej konkurencji u.z.n.k. wymaga jednak udowodnienia, że nawet oferowanie
usług poniżej kosztów własnych musi być umyślnym działaniem. Użyte w art. 15 ust. 1 pkt 1
u.z.n.k. sformułowanie „w celu” wskazuje, że czyn nieuczciwej konkurencji określony w
tym przepisie musi być popełniony świadomie i z winy umyślnej. Wykonawcy powinno być
zatem wykazane, że zaniżenia ceny dokonał celowo i z zamiarem wyeliminowania innych
wykonawców (por. wyroki KIO z 1 lutego 2013r., KIO 128/13, LEX nr 1286355; 10
kwietnia 2013r., KIO 708/13, LEX nr 1312649). Odrzucenie oferty na podstawie art. 89 ust.
1 pkt 3 p.z.p. możliwe jest w związku z powyższym tylko wtedy, gdy zarzut dopuszczenia
się przez wykonawcę czynu nieuczciwej konkurencji został udowodniony i uzasadniony, a
nie wtedy gdy istnieje jedynie jego podejrzenie. To zamawiający - zgodnie z art. 6 k.c. -
powinien udowodnić zaistnienie okoliczności uzasadniających odrzucenie ofert, a więc
wykazać popełnienie przez wykonawców czynu nieuczciwej konkurencji, swe twierdzenia
popierając dowodami, przekazując stosowną informację wykonawcom, których oferty
zostały odrzucone (por. wyrok KIO z 30 sierpnia 2013r., KIO 1937/13; KIO 1938/13; KIO
1994/13; KIO 1995/13; KIO 1996/13; KIO 1997/13, LEX nr 1405335).

Jak zostało stwierdzone we wcześniejszej części rozważań okoliczność
manipulowania ceną przez URS Polska sp. z o.o. w Warszawie, mającego polegać na
ukrywaniu kosztów wynagrodzeń 7 ekspertów w innych pozycjach Formularza cenowego, nie
została przez skarżącego dowiedziona.

Wskazania wymaga również, że istotą zamówień publicznych jest konkurowanie
wykonawców na rynku i składanie przez nich ofert z zamiarem wygrania zamówienia.
Niektóre elementy składające się na cenę mogą być wycenione drożej, a inne taniej. Dla
wykonawcy wykonującego usługę kompleksową, w kontekście wypracowania zysku, istotne
znaczenie mają koszty ponoszone w całości na realizację przedmiotu zamówienia. Strategia
budowania ceny całkowitej stanowi w tym wypadku element gry rynkowej pomiędzy
konkurującymi między sobą przedsiębiorcami. Przenosząc to na sytuację URS Polska sp. z
o.o. w Warszawie wskazać należy, że cena oferty wybranej przez Zamawiającego była
wyższa od ceny oferty odrzuconej jedynie o 2,84%.

Konkludując stwierdzić trzeba, że przy wydaniu zaskarżonego wyroku nie doszło do
zarzucanych przez skarżącego naruszeń. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art.
198f ust. 2 ustawy Pzp skargę, jako bezzasadną, oddalił.

Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowiły przepisy art. 198f ust. 5
ustawy Pzp w zw. z § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U.2013.490).

Y SEKRETARZ
owego w Gdańsku

ieta Rochowie?