Sygn. akt XIX Ga 468/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2010 r

Sąd Okręgowy w Katowicach, XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący:    SSO Dariusz Chrapoński (spr.)

Sędziowie:    SSO Blanka Zorębska

SSO Małgorzata Kowalska

Protokolant:    sekr. sądowy Barbara Sojka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. w Katowicach

sprawy z odwołania ACCREO TAXAND Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Warszawie

W przeciwko TAURON Polska Energia Spółce Akcyjnej w Katowicach

przy udziale po stronie zamawiającego TPA Horwath Sztuba Kaczmarek
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu
o udzielenie zamówienia publicznego

na skutek skargi przystępującego po stronie zamawiającego TPA Horwath
Sztuba Kaczmarek Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień
Publicznych w Warszawie
z dnia 13 sierpnia 2010 r. sygn. akt KIO 1626/10

1.    zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala odwołanie;

2.    zasądza od odwołującego ACCREO TAXAND Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Warszawie na rzecz skarżącego TPA Horwath
Sztuba Kaczmarek Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu
koszty postępowania skargowego w kwocie 68.017,00 zł (sześćdziesiąt
osiem tysięcy siedemnaście złotych).

Sygn. akt XIX Ga 468/10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2010 roku Krajowa Izba Odwoławcza
(zwana dalej KIO) uwzględniła odwołanie wniesione przez Accreo Taxand Sp.
z o.o. w Warszawie (zwana dalej Odwołującym) w postępowaniu
przetargowym, prowadzonym przez Tauron Polska Energia S.A. w
Katowicach (zwana dalej Zamawiającym) przy udziale TPA Horwath Sztuba
Kaczmarek Sp. z o.o. w Poznaniu (zwana dalej Skarżącym) i nakazała
Zamawiającemu unieważnienie czynności wyboru najkorzystniejszej oferty w
Części I, oraz powtórzenie czynności badania i oceny ofert, oraz rozstrzygnęła
o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu KIO stwierdziło, że Zamawiający prowadzi
postępowanie w trybie negocjacji na „Usługi doradztwa podatkowego dla
spółek Grupy Kapitałowej TAURON”. Dnia 30 lipca 2010 roku Odwołujący
wniósł odwołanie na czynność w postaci wyboru oferty złożonej przez
Skarżącego w zakresie Części I zamówienia o nazwie „Doradztwo podatkowe
w zakresie bieżącej (operacyjnej) działalności”. Oferta ta bowiem jako
sprzeczna z SIWZ podlegała odrzuceniu. Odwołujący podniósł, że w pkt l.d.
załącznika nr 1 do umowy, stanowiącego integralną część SIWZ Części I
zamówienia znajduje się zapis odnośnie przedmiotu zamówienia, że zakres
świadczonych usług przez wykonawcę obejmuje m. in. wsparcie
zamawiającego w budowaniu bazy wiedzy podatkowej w oparciu o
wewnętrzną sieć intranetową. Tymczasem Skarżący w swojej ofercie
proponuje realizację usługi przy wykorzystaniu „Centrum Komunikacji”
stworzonego na specjalnie w tym celu stworzonej platformie internetowej
(WWW). Świadczy to o niezgodności oferty z SIWZ. Kwestia sposobu
świadczenia usługi, w tym także problem wykorzystania internetu bądź
intranetu była przedmiotem rozmów prowadzonych z Zamawiającym w
trakcie negocjacji. Zamawiający oczekiwał maksymalnego zapewnienia
bezpieczeństwa danych wrażliwych oraz minimalizacji ryzyka związanego z
prawem własności do zbudowanej bazy danych. W związku z tym
Zamawiający zmodyfikował SIWZ w taki sposób, aby usługa była świadczona
wyłączenie przy wykorzystaniu sieci intranetowej, która daje pełną kontrolę
zarówno nad dostępem do niej i jej zawartością.

Ponadto Odwołujący zarzucił naruszenie przez Zamawiającego zasady
uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców w trakcie
dokonywania czynności oceny ofert w kryterium zawartość merytoryczna
oferty, w efekcie czego jego oferta przegrała z ofertą Skarżącego o 0,45 pkt.
Przy ocenie ofert w tym kryterium wystąpiła niedopuszczalnie duża
uznaniowość członków komisji przetargowej w przydzielaniu ocen,
objawiająca się m. in. tym, że uzasadnienia o jednakowej treści skutkują
różną punktacją u poszczególnych członków. W tymże kryterium
Zamawiający był zobowiązany dokonywać oceny wyłącznie w oparciu o
dokumentację zawartą w ofercie, a także winien uwzględnić dwa odrębne
podkryteria, z których każde posiadało własną maksymalną liczbę punktów
możliwych do uzyskania. Zamawiający jednakowoż sporządził i przedstawił
dla tego kryterium jedynie sumaryczne oceny, bez podziału na podkryteria, w
związku z czym nie można ustalić jak w rzeczywistości przebiegała ich ocena
i za co przyznano poszczególnym ofertom punkty. Ponadto Odwołujący
zarzucił, że ofercie Skarżącego przyznano sumarycznie więcej punktów,
mimo, że nie zawierała ona szeregu elementów, które podlegały ocenie.

Zamawiający i Skarżący wnieśli o oddalenie odwołania. Ich zdaniem
oferta, którą uznano za najkorzystniejszą jest zgodna z SIWZ, a jej ocena
została dokonana na podstawie jej zapisów.

Mając tak ustalony stan faktyczny KIO uznało odwołanie za zasadne.
Oferta skarżącego jest niezgodna z treścią SIWZ. W pkt l.d. załącznika do
projektu umowy ustalono wymóg, że baza wiedzy podatkowej ma zostać
zbudowana w oparciu o wewnętrzną sieć intranetową. Tymczasem skarżący
zaoferował model systemu oparty na trzech narzędziach komunikacji, w tym
na specjalnej platformie „Centrum Komunikacji”. Ośrodek zarządzania
komunikacją i współpracą zostałby zlokalizowany na specjalnie w tym celu
utworzonej stronie WWW, dostępnej dla autoryzowanych użytkowników na
podstawie przydzielonych identyfikatorów i haseł. Świadczy to o
zastosowaniu przez Skarżącego rozwiązania opartego o sieć zewnętrzną -
internetową, a związku z tym ta oferta narusza SIWZ. KIO nie zgodziło się z
twierdzenia Skarżącego, że mimo wskazania w ofercie platformy internetowej,
jako narzędzia komunikacyjnego zaoferowane zostało stworzenie bazy w
oparciu o intranet. Ograniczenie dostępu do bazy za pomocą haseł nie daje
podstawy do twierdzenia, że baza działa w sieci wewnętrznej. Intranet to sieć
wewnętrzna, funkcjonująca w obrębie określonej instytucji, a nie sieć
zewnętrzna z ograniczonym dostępem. Co prawda intranet to sieć, do której
można zalogować się także z internetu, ale chodzi tutaj jedynie o sposób
dostępu do niej., tj. z internetu do intranetu. Skarżący zaoferował
rozwiązanie odwrotne, polegające na dostępie z komputerów Zamawiającego
do zasobów umieszczonych na zewnątrz - w internecie. Skarżący oferuje
rozwiązanie oparte na specjalnej platformie internetowej, co jednoznacznie
wskazuje lokalizację sieciową, niezgodnie z wymogami SIWZ. Zawarte w
ofercie określenie „oparty na specjalnej internetowej platformie”
jednoznacznie wskazuje lokalizację sieciową - zewnętrzną, która jest
niezgodna z wymogami SIWZ.

KIO zauważyło także, że nie zostało zapewnione bezpieczeństwo
danych zawartych w systemie. Dane umieszczone w sieci wewnętrznej
znajdują się pod pełną kontrolą jej właściciela, natomiast do danych
zawartych w internecie dostęp jest szerszy, a ochrona słabsza.

Z tych przyczyn zdaniem KIO oferta Skarżącego podlega odrzuceniu na
podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 p.z.p.

Odnośnie drugiego zarzutu - dotyczącego sposobu dokonania oceny
ofert, to zdaniem KIO Zamawiający naruszył art. 7 ust. 1 p.z.p. poprzez
dokonanie oceny ofert i przedstawienie jej wyników w sposób
niezapewniający równego traktowania wykonawców. Na podstawie
dokumentacji przetargowej nie można stwierdzić, czy oferty o takiej samej
wartości merytorycznej zostały ocenione tak samo, oraz czy przyznane
punkty odpowiadają wartości oferty w poszczególnych podkryteriach. W
szczególności KIO zauważyło, że jednym z kryteriów oceny ofert jest
kryterium merytoryczne (30%), w którym uwzględniano dwa podkryteria:

-    propozycje co do zasad i modelu organizacji systemu
podatkowego, uwzględniającego specyfikę Grupy Kapitałowej
Zamawiającego;

-    proponowany system organizacji współpracy, w tym komunikacji
pomiędzy wykonawcą a Spółkami Grupy Tauron, sposobu
przekazywania informacji, możliwych rozwiązań technicznych w
zakresie potwierdzania konsultacji, raportowania,
dokumentowania itp.

W ramach pierwszego podkryterium dopuszczalne było przyznanie do
18 pkt, a w drugim przypadku - 12 pkt.

Wbrew zapisom SIWZ druki ZP-20 Karty indywidualnej oceny oferty
wypełnione przez członków komisji przetargowej przedstawiają punktację
ogólną w w/w kryterium, bez rozbicia na dwa podkyteria. Taki sposób oceny,
wbrew zapisom SIWZ uznać należy za nieprzejrzysty oraz naruszający zasadę
uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. W związku z tym
zachodzi konieczność powtórzenie czynności oceny ofert.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.
192 ust. 9 i 10 p.z.p.

W skardze na to orzeczenie Skarżący domagał się jego zmiany i
oddalenie odwołania, a także zasądzenia kosztów postępowania skargowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

-    art. 91 w zw. z art. 7 ust. 1 p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że
Zamawiający dokonał oceny ofert w sposób nieprawidłowy i
nieprzejrzysty, podczas gdy ocena ta została dokonana w sposób
prawidłowy, wedle niekwestionowanych kryteriów oceny oferty;

-    art. 92 ust. 1 pkt 1 p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że
Zamawiający był zobowiązany do przedstawienia wyników oceny
ofert z uwzględnieniem cząstkowej punktacji w ramach
kryterium „zawartość merytoryczna”, podczas, gdy tenże przepis
przewiduje jedynie obowiązek podania punktacji za kryteria, bez
konieczności ich rozbijania i punktacji łącznej;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że jego oferta
podlega odrzuceniu, podczas gdy jest ona zgodna z SIWZ.

Odwołujący wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie jej odrzucenie, a
także zasądzenie kosztów postępowania skargowego.

Zamawiający wniósł o uwzględnienie skargi.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Skarga jest słuszna, albowiem wszystkie podniesione w niej zarzuty
zasługują na uwzględnienie.

W odwołaniu Odwołujący podniósł dwa zarzuty, które determinowany
zakres postępowania odwoławczego, a także ramy postępowania skargowego.
Omówienie skargi wymaga przypomnienia, że odwołanie zostało
uwzględnione, ze względu na przyjętą przez KIO zasadność dwóch zarzutów:
naruszenia art. 7 ust. 1 p.z.p. poprzez dokonanie oceny ofert i
przedstawienie jej wyników w sposób niezapewniający równego traktowania
wykonawców. Naruszenie tego przepisu zdaniem KIO przejawiało się tym, że
w kryterium merytorycznym oceny ofert punktacja dokonana przez
członków komisji przetargowej winna być dokonania w podziale na dwa
podkryteria określone przez SIWZ, podczas wyniki głosowania
odzwierciedlały jedynie ilość punktów oddanych według kryterium ceny i
kryterium merytorycznego oferty. Druga przyczyna uwzględnienia skargi
osadzała się na przyznaniu słuszności argumentu Odwołującego, że oferta
Skarżącego była niezgodna z SIWZ. Baza wiedzy podatkowej miała bowiem
zostać utworzona w oparciu o wewnętrzną sieć intranetową, natomiast
Skarżący zaoferował model systemu organizacji współpracy i komunikacji
oparty m. in. na specjalnej platformie internetowej - czyli w oparciu o sieć
zewnętrzną - internetową. Obie podstawy uwzględnienia odwołania przez
KIO dotyczą odmiennych zagadnień, z tego też powodu dla jasności dalszych
wywodów wymagają oddzielnego omówienia.

Odnosząc się clo pierwszej podstawy uwzględnienia skargi, to
stwierdzić na wstępie należy, że definicję legalną oferty najkorzystniejszej
zawiera przepis art. 2 pkt 5 p.z.p. Zgodnie z jego brzmieniem poprzez
najkorzystniejszą ofertę należy rozumieć ofertę, z najniższą ceną, jeżeli
jedynym kryterium oceny ofert jest cena, bądź ofertę przedstawiającą
najkorzystniejszy bilans ceny i innych kryteriów oceny oferty - gdy ustalono
kilka kryteriów oceny. Pojęcie najkorzystniejszej oferty definiuje zamawiający
ustalając w SIWZ kryteria oceny ofert i nadając im znaczenie. Pojęcie
najkorzystniejszej oferty w zakresie kryterium oceny ofert precyzuje art. 91
p.z.p. Stosownie do postanowienia zawartego w ust. 1 tego przepisu
zamawiający wybiera ofertę najkorzystniejszą na podstawie kryteriów oceny
ofert określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Ust. 2
natomiast stanowi, że kryteriami oceny ofert są cena albo cena i inne
kryteria odnoszące się do przedmiotu zamówienia, w szczególności jakość,
funkcjonalność, parametry techniczne, zastosowanie najlepszych dostępnych
technologii w zakresie oddziaływania na środowisko, koszty eksploatacji,
serwis oraz termin wykonania zamówienia. Treść zacytowanych tutaj norm
prawnych prowadzi do wniosku, że cena jest zawsze kryterium
obligatoryjnym. Inne, obok ceny kryteria przedmiotowe mają charakter
fakultatywny i mogą być stosowanie jedynie wtedy, gdy zostaną one wyraźnie
wprowadzone przez Zamawiającego do SIWZ. Jeśli Zamawiający wprowadza
do SIWZ obok ceny inne kryteria oceny ofert, to jest uprawniony i
jednocześnie zobowiązany do przypisania znaczenia poszczególnym
kryteriom. Ustawodawca bowiem tej kwestii nie reguluje, pozostawiając tym
samym zamawiającemu określenie w SIWZ proporcji pomiędzy
poszczególnymi kryteriami. Ustawodawca nie reguluje expressis verbis
sposobu oceny oferty przy zastosowaniu kilku kryteriów, nie mniej jednak
należy przyjąć, że w takiej sytuacji decydujące znaczenie ma kompleksowa
analiza oferty pod kątem spełnienia wszystkich wyznaczonych cech
przedmiotowych ustanowionych jako kryteria oceny ocen. Innymi słowy,
decydujące znaczenie ma sumaryczna ocena poszczególnych kryteriów oceny
oferty. Z analizy tegoż przepisu nie wynika obowiązek podawania oceny
spełnienia przez wykonawcę określonych, partykularnych cech mieszczących
się w obrębie określonego kryterium. Ustawodawca nie operuje zresztą
pojęciem „podkryterium”. Ma on jedynie ocenić ofertę wykonawcy w ramach
każdego z kryteriów i zsumować łączną ich ocenę. Istotne jest także to, aby
przy ocenie ofert nie doszło do naruszenia przepisów prawa o zamówieniach
publicznych, w tym art. 7 ust. 1 p.z.p. Z art. 91 p.z.p. funkcjonalnie
powiązany jest przepis art. 92 p.u.n., nakładający na zamawiającego w nim
wymienione obowiązki informacyjne. Nie stanowi on normy prawnej
regulującej zasady oceny ofert, gdyż tę problematykę reguluje wcześniejsza
norma prawna. Jednym obowiązków wymienionych w tym przepisie jest
podanie wykonawcom informacji o wyborze oferty, w tym także o punktacji
przyznanej poszczególnym ofertom w każdym kryterium oceny ofert i łączną
punktację.

Przekładając powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy można
jednoznacznie stwierdzić, że Zamawiający zastosował drugi wariant
kryterium oceny ofert. Stosownie do pkt XV SIWZ. Cena stanowiła 70%
oceny (70 pkt), a kryterium merytoryczne 30% (30 pkt). Jednocześnie
punktacja w kryterium zawartości merytorycznej uzależniona była od:

-    oceny propozycji zasad i modelu organizacji systemu
podatkowego uwzględniającego specyfikę Grypy kapitałowej
(max. 18 pkt);

-    oceny proponowanego systemu współpracy, w tym komunikacji
pomiędzy wykonawcą a Grupą Tauron, sposobu przekazywania
informacji, możliwych rozwiązań technicznych w zakresie
potwierdzenia konsultacji, raportowania, dokumentowania (max.
12).

Zamawiający zatem przyjął dwa kryteria oferty: cenę i zawartość
merytoryczną. Wedle tego też podziału należało dokonać oceny ofert w
postępowaniu przetargowym. Sąd Okręgowy nie zgadza się z
zaprezentowanym przez KIO poglądem, że Zamawiający miał obowiązek
wskazania wyników głosowania poszczególnych członków komisji
przetargowej w ramach tzw. „podkryterium”. Jak już to wcześniej
stwierdzono ocenie podlegają poszczególne kryteria, a ich suma tych ocen
składa się na ocenę całej oferty. Skoro Zamawiający wskazał dwa kryteria,
toteż każde z nich podlega ocenie. Ponadto nie wymaga szerszej
argumentacji, że termin „zawartość merytoryczna oferty” jest nieostry, a w
związku z tym słusznie przyjęto dwie powyżej określone pozycje, które są
dyrektywami wskazującymi, co będzie Zamawiający rozumiał pod tym
pojęciem. Inaczej rzecz ujmując, wskazano tutaj mierniki merytorycznej
oceny oferty, chodź oczywiście miernikom tym przypisano różne znaczenie.
Ponadto Sąd Okręgowy prezentuje pogląd, że w toku postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego przy ocenie ofert zamawiający nie ma
obowiązku dokonywać czynności nie wynikających z przepisów. Takim
obowiązkiem byłoby zobligowanie go do dokonania poszczególnych
elementów składających się na określone kiyterium.

Pomijając powyższe wywody można rozważyć także, czy ocena ofert
przeprowadzona przez Zamawiającego naruszyła zasady określone w art. 7
ust. 1 p.z.p. Przepis ten zawiera generalną regułę postępowania o udzielenia
zamówienia publicznego, nakładającą na zamawiającego obowiązek
przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w
sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe
traktowanie wykonawców. Ta druga zasada to ustawowy imperatyw
traktowania wszystkich wykonawców uczestniczących w określonym
postępowaniu na takich samych zasadach, w każdym stadium tego
postępowania, bez stosowania przywilejów, bądź szykan ze względu na ich
cechy podmiotowe. KIO w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazało
czym przejawia się niezachowanie przez Zamawiającego tej zasady.
Ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że o nierównym traktowaniu
wykonawców dowodzi fakt niepodania wyników głosowania w dwóch
podkryteriach. Warto jednakowoż zauważyć, że każdy uczestniczący w tym
postępowaniu wykonawca był w taki sam sposób oceniany, bez rozbicia w
obrębie jednego kryterium na mniejszej kategorie. W tej sytuacji
zapatrywanie, że Zamawiający nie traktował w równy sposób wszystkich
wykonawców nie znajduje uzasadnienia w faktach. KIO stwierdza także, że
ocena ofert została dokonana w sposób nieprzejrzysty. Cytowany art. 7 ust.
1 p.z.p. takim pojęciem nie operuje, a w związku z czym, może ono być
jedynie dyrektywą pomocną do oceny, czy zamawiający w taki sam sposób

traktuje wszystkich wykonawców, względnie czy postępowanie jest
prowadzone w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji. Tak
już to powiedziano, Sąd Okręgowy nie dostrzegł naruszenia tej pierwszej
zasady, a naruszenia drugiej KIO się nie dopatrzyło.

Na końcu tej części wywodów koniecznym jest zaakcentowanie, że
„kryterium merytoryczne” oceny oferty ma charakter uznaniowy, aczkolwiek
- co trzeba z naciskiem podkreślić, nie może prowadzić to do dowolności
wyboru ofert. Ramy tej oceny wyznaczają omówione powyżej normy
ustanowione w art. 2 pkt 5 i art. 91 p.z.p. Twierdzenia Odwołującego
zawarte w odwołaniu odnośnie zawartości merytorycznej oferty Skarżącego
są jedynie polemiką z ustaleniami dokonanymi przez Zamawiającego. Nie
zawierają przekonywującego twierdzenia o zawyżeniu oceny tej oferty i de
facto koncentrują się wokół przeanalizowanej już kwestii związanej z oceną
„podkryteriów” merytorycznej zawartości oferty.

Nie zasługuje także na podzielenie stanowisko KIO, że oferta
Skarżącego jest sprzeczna z SIWZ co do jego zobowiązania do wsparcia
Zamawiającego w budowaniu bazy wiedzy podatkowej w oparciu o
wewnętrzną    sieć intranetową. W ocenie bowiem KIO Skarżący

zaproponował budowę takiej bazy o sieć internetową. Zdaniem Sądu
Okręgowego wniosku takiego nie można wywieść z treści oferty Skarżącego.
Pomocnym do wyjaśnienia tej kwestii będzie nawiązanie do przedmiotu
zamówienia, którym jest, jak to już powiedziano wcześniej doradztwo
podatkowe w zakresie bieżącej (operacyjnej) działalności Zamawiającego.
Przedmiotem usługi objętej zamówieniem publicznym są zatem czynności
doradztwa podatkowego w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 roku
o doradztwie podatkowym (Tj. Dz. U. z 2008 roku, Nr 73, poz. 443 ze zm.).
Określony w załączniku nr 1 do projektu umowy zakres świadczonych usług
wskazuje w jaki sposób wykonawca ma świadczyć usługi doradztwa
podatkowego. Jednocześnie, jak to już wcześniej powiedziano w SIWZ
Zamawiający wskazał kryterium oceny ofert, wskazując dwa mierniki
składające się na wartość merytoryczną oferty. Generalnie rzecz biorąc w
tych miernikach chodzi o model organizacji systemu podatkowego Grupy
Turon i zasady komunikacji, w tym przekazania informacji pomiędzy

wykonawcą a Grupą Turon. Z treści tych zapisów pkt XV SIWZ nie można
wywieść wniosku, że chodzi w nich o wparcie Zamawiającego w budowie bazy
wiedzy podatkowej. Zdaniem Sądu Okręgowego wskazane tutaj mierniki
dotyczą sposobu wykonywania umowy w zakresie doradztwa podatkowego, a
nie tworzenia bazy wiedzy podatkowej. Co oczywiste, w sytuacji, gdy Grupa
Kapitałowa Tauron składa się z kilku spółek usługi doradztwa podatkowego
winny być świadczone w taki sposób, aby zapełnić środki komunikacyjne
pomiędzy Zamawiającym a Wykonawcą. Z zapisów SIWZ nie wynika aby
komunikacja miała być świadczona w oparciu o sieć intranetową. Z oferty
Skarżącego wynika, że model systemu organizacji współpracy i komunikacji
został oparty na trzech narzędziach komunikacji: specjalnej internetowej
platformie „Centrum Komunikacji”, łączu telefonicznym „Gorąca Linia” a W
także na spotkaniach i szkoleniach. Tenże sposób komunikacji nie odnosi się
do wsparcia budowy bazy wiedzy podatkowej, a jedynie do sposobu
wykonywania doradztwa podatkowego. W rzeczy samej więc owo „Centrum
Komunikacji” ma ułatwiać wykonanie tego zadania poprzez usprawnienie
komunikacji. Z tego powodu nie można przypisać Skarżącemu naruszenia
SIWZ. Niezależnie od tego z treści oferty Skarżącego nie wynika, że
„Centrum Komunikacji” ma zostać zlokalizowane na zewnętrznej platformie
internetowej. Słusznie Skarżący twierdzi, że pojęcie „strona internetowa”
dotyczy sposobu prezentacji informacji w sieciach komputerowych za
pomocą określonych przeglądarek stron internetowych i serwera WWW.

Strona internetowa może być dostępna zarówno w sieci intranetowej, jak i
sieci zewnętrznej - internetowej.

Podkreślenia wymagają także i inne okoliczności, które wpływają na
niezasadność stanowiska KIO. Zamawiający nie postawił wykonawcom
ubiegającym się o udzielenie przedmiotowego zamówienia szczególnych
wymogów co do sposobu wykonania czynności określonych w pkt l.d.
załącznika do umowy. Mowa jest w nim jedynie o „wsparciu” Zamawiającego
w budowie bazy wiedzy podatkowej. Wnosić stąd można, że tę bazę miał
budować sam Zamawiający, a wykonawca miał go w tym przedsięwzięciu
wspomagać na bieżąco poprzez udostępnianie m. in. elektronicznych wersji
opinii, komentarzy, newsletterów podatkowych, itp. (pkt 9 załącznika do

umowy). Nie można więc czynić zarzutu, że Skarżący w sposób szczególny w
ofercie nie wskazał w jaki sposób wykona tę część usługi, gdyż nie był do
tego zobowiązany. Treść SIWZ świadczy, że ta część usługi miała charakter
peryferyjny, uboczny do doradztwa podatkowego, świadczonego m.in. w
oparciu o współczesne formy komunikacji bezpośredniej na odległość.

Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Odwołującego zawartego w
odpowiedzi na skargę, że skarga winna być odrzucona z tej przyczyny, iż nie
doręczono jej odpisu ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi
procesowemu. Zgodnie z treścią art. 198 b ust. 2 p.z.p. skargę wnosi się za
pośrednictwem Prezesa Izby w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia
Izby, przesyłając jednocześnie jej odpis przeciwnikowi skargi. Złożenie skargi
w placówce pocztowej operatora publicznego jest równoznaczne z jej
wniesieniem. Odpis skargi został prawidłowo doręczony Odwołującemu.
Wobec jednoznacznego brzmienia tego unormowania skarżący nie miał
obowiązku przesyłania odpisu skargi pełnomocnikowi procesowemu. Można
powiedzieć także, że nawet w postępowaniu cywilnym w sprawach
gospodarczych, regulowanym przez przepisy odrębne Działu IV a Kodeksu
postępowania cywilnego strona wnosząca apelację nie ma obowiązku
doręczenia jej odpisu pełnomocnikowi procesowemu drugiej strony (art.
4799§ 2 k.p.c.).

Nie jest także słuszny zarzut Odwołującego, że skarga jest nienależycie
opłacona. Według postanowienia art. 34 ust. 2 u.k.s.c. opłata w niniejszej
sprawie wynosi 64.400 zł (wps. 1.288.000) i została opłacona w całości w
terminie przez Skarżącego - zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego z dnia
15 września 2010 roku.

Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie (art. 198 f ust. 2 p.z.p.).
O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z
art. 198 f ust. 5 p.z.p. Przeciwnikiem skargi był w niniejszej sprawie
Odwołujący, który domagał się oddalenia skargi i zasądzenia kosztów
postępowania skargowego. Zamawiający natomiast poparł skargę, wnosząc o
jej uwzględnienie. W tym konkretnym więc przypadku zawarta w tym
przepisie regulacja, że strony ponoszą koszty postępowania stosownie do jego
wyniku oznaczać będzie nałożenie kosztów na podmiot wnoszący o oddalenie

skargi. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składają się: 64.400 zł
(opłata sądowa od skargi), 3.600 zł (koszty zastępstwa adwokackiego) i 17 zł
(oplata od pełnomocnictwa).

Na oryginale wła^oiwe podpis^
ZGODNOŚĆ Zp) yClNAŁEM
stwierdzam

SEKRETARZ

I