Sygn. akt XIX Ga 573/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2011 r

Sąd Okręgowy w Katowicach XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Maria Kozubska - Maciąga (spr.)

Sędziowie:    SSO Grażyna Jeziorowska

SSO Dariusz Chrapoński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2011 r. w Katowicach
sprawy z odwołania Mostostal Warszawa Spółki Akcyjnej w Warszawie
przeciwko Miasto Katowice

z udziałem przystępującego do postępowania po stronie zamawiającego
PGB POLTERM w Stawigudzie
o udzielenie zamówienia publicznego
na skutek skargi odwołującego

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień
Publicznych w Warszawie

z dnia 27 października 2010 r.    sygn. akt KIO 2224/10
postanawia:

Sygn. akt XIX Ga 573/10

UZASADNIENIE

i

!

Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 27 października 2010 r. został
w terminie zaskarżony przez odwołującego się wykonawcę - Mostostal Warszawa SA
w Warszawie. Wnosząc skargę wykonawca uiścił opłatę tymczasową w wysokości
1000 zł, a w uzasadnieniu wskazywał, iż wobec faktu, że przepis art.34 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustala wysokość opłaty
stosunkowej od skargi jako 5% wartości przedmiotu zamówienia w postępowaniu,
którego skarga dotyczy, a z drugiej strony ustawa Prawo zamówień publicznych w
przepisach art.2 pkt.l i 4, art. 32 ust.l i art.86 ust.3 posługuje się różnymi pojęciami,
które mogą mieć znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty sądowej, celowym wydaje
się wystąpienie przez Sąd z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego w celu
wyjaśnienia czy „wartość przedmiotu zamówienia” jest tożsama z pojęciem „wartość
zamówienia” w rozumieniu art.32 Prawa zamówień publicznych czy też należy ją
utożsamiać z ceną oferty skarżącego czy ceną oferty najkorzystniejszej. Konsekwencją
tych wątpliwości - jest zastosowanie art. 15 ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych - czyli uiszczenie opłaty tymczasowej.

_Ł    Nadto skarżący sugerował zadanie Sądowi Najwyższemu zapytania prawnego

„czy przepis art.34 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest zgodny
z art.45, 78 i 176 Konstytucji i art.288 ust.3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej w zw. z art.2 ust.9 dyrektywy Rady 89/665/EWG”.

Sąd Okręgowy badając warunki formalne skargi, w tym i należną opłatę
sądową, którą skarżący winien uiścić, uznał, że podstawą ustalenia opłaty od skargi
dotyczącej czynności zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia
publicznego, jest wartość ustalona przez zamawiającego jako wartość zamówienia
w rozumieniu art.32 ust.l Prawa zamówień publicznych (nota bene - stanowisko takie
zajął również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt III CZP
103/10).

W okolicznościach rozpoznawanego przypadku wartość zamówienia określona
przez zamawiającego wynosi 9.995.522,73 zł. Stąd też wysokość opłaty sądowej od
skargi zamyka się kwotą 498.766 zł.

Skarżący wezwany do uiszczenia brakującej opłaty od skargi tj. 498.766 zł
w terminie 7 dni (zaliczono na poczet opłaty - kwotę 1.000 zł) pod rygorem
odrzucenia skargi - nie zadośćuczynił wezwaniu, które otrzymał 20 grudnia 2010 r.
(k.100). W zakreślonym terminie nie złożył też udokumentowanego wniosku
o zwolnienie od kosztów sądowych.

W tej sytuacji Sąd Okręgowy skargę nieopłaconą należycie odrzucił, na
podstawie art.198 „c” ust.l Prawo zamówień publicznych, orzekając jak sentencji.

Na marginesie wskazać należy, że nie zachodziła potrzeba w ocenie Sądu
Okręgowego zadania pytanie prawnego (zagadnienie to rozstrzygnięte zostało uchwałą
SN z dnia 17.12.2010 r.), ani też wniesienia skargi konstytucyjnej błędnie
zakwalifikowanej przez skarżącego jako zagadnienie prawne podlegające
rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy.