Sygn. akt: II Ca 752/10

Postanowienie

W dniu 10 sierpnia 2010 r.

Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Agnieszka Bednarek

Sędziowie: SSO Wiesława Buczek - Markowska (spr.)

SSO Elżbieta Woźniak

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2010 r. w Szczecinie
sprawy z odwołania Hydrobudowa Gdańsk Spółki Akcyjnej w Gdańsku
z udziałem zamawiającego Województwa Zachodniopomorskiego -
Zachodniopomorskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie
i przy udziale wykonawcy zgłaszającego swoje przystąpienie po stronie
zamawiającego : PBI KORNAS Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
Kołobrzegu i Przedsiębiorstwa Budowlano - Inżynieryjnego „KORNAS” Bogdan
Kornas w Kołobrzegu

o zamówienie publiczne

na skutek skargi Hydrobudowa Gdańsk Spółki Akcyjnej w Gdańsku

od postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt

KIO/UZP 848/10

postanawia:

odrzucić skargę.

Na oryginale właściwe podpisy
za zgodność
Sekretarz Sadowy

Uzasadnienie

Skarga nie została właściwie opłacona i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Zarządzeniem wydanym na rozprawie w dniu 19 lipca 2010 r. pełnomocnik
skarżącego - Hydrobudowa Gdańsk Spółki Akcyjnej w Gdańsku był wzywany do
uzupełnienia brakującej części opłaty od skargi w wysokości 2.288.488 zł w
terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenie skarżącego na to
zarządzenie jako niedopuszczalne zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy
postanowieniem 10 sierpnia 2010 r. Należało wobec tego przyjąć, że skarga nie
została należycie opłacona oraz że niedopuszczalne jest jej rozpoznawanie.

Obowiązek uzupełnienia opłaty wskazaną kwotą wynika z nowelizacji art. 34
ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W niniejszej
sprawie miał przy tym zastosowanie ust. 1 tego przepisu. Skarżący miał wiec
obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 2.291.488 zł., ż czego uiścił tylko 3 000 zł.,
czyli opłatę od skargi na postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej w wysokości
obowiązującej do 22 grudnia 2009 r., tj. do daty nowelizacji wskazanego przepisu
dokonanej ustawą z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień
publicznych oraz ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych.

W ocenie Sądu Okręgowego za wskazanym rozwiązaniem przemawia także
wykładnia art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym przepisem
„do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów wszczętych przed
dniem wejścia w życie tej ustawy stosować należy przepisy dotychczasowe,, , czyli
przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych w wersji obowiązującej do 22 grudnia
2009 r. Nie dotyczy to jednak zmiany wprowadzonej w powołanej ustawie o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było zastosowanie reguły międzyczasowej
zawartej w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej, to zupełnie zbędne byłoby
używanie określenia „o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów”.
Wystarczające, a zarazem w pełni czytelne byłoby zapisanie, że dotychczasowe
przepisy należy stosować do postępowań uregulowanych ustawą Prawo zamówień
publicznych wszczętych przed 22 grudnia 2009 r.. W ten sposób nie byłoby
wątpliwości, że chodzi także o postępowanie odwoławcze przed Krajową Izbą
Odwoławczą oraz o skargowe postępowanie sądowe.

Jeżeli jednak nie nadano art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej
tak ogólnego zastosowania, to zakładając racjonalność ustawodawcy należy
uznać, że określone znaczenie normatywne mają zwroty, które zostały użyte w
powołanym przepisie na oznaczenie zakresu zawartej w nim normy międzyczasowej.
Odczytując znaczenie omawianego przepisu nie można abstrahować od struktury

ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ w art. 3 ust 1 powołanej
ustawy zmieniającej użyto zwrotów ewidentnie nawiązujących do systematyki tej
ustawy. Należy więc przypomnieć, że podstawowymi jednostkami jej struktury są
działy. Po dziale I „Przepisy ogólne,, zamieszczony w ustawie jest dział II o
nazwie „Postępowanie o udzielenie zamówienia,,. W dziale III zamieszczone są
„Przepisy szczególne”. W rozdziale 1 tego działu zawarta jest regulacja dotycząca
„ Umów ramowych,,, a w rozdziale 3 zamieszona jest regulacja dotycząca
„Konkursów,,.. Dział IV dotyczy „Umów w sprawach zamówień publicznych,,, dział V
ma charakter ustrojowy i organizacyjny i dopiero w dziale VI zamieszczone są przepisy
dotyczące „Środków ochrony prawnej,, , w tym odwołań do Krajowej Izby
Odwoławczej oraz skarg do sądów okręgowych. Przegląd systematyki ustawy Prawo
zamówień publicznych w porównaniu do treści art. 3 ust. 1 ustawy zamieniającej
wskazuje, że spośród obszernej regulacji zawartej w poszczególnych działach powołanej
ustawy omawiana norma międzyczasowa została zastosowana tylko do „postępowania o
udzielenie zamówienia,, czyli postępowania uregulowanego w dziale II tej ustawy, oraz
do „konkursów,, , tj. zespołu czynności uregulowanych w rozdziale 3 działu III
powołanej ustawy. Gdyby było inaczej, czyli gdyby zamiarem ustawodawcy było
objecie normą międzyczasową zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej całej regulacji
zawarte w powołanej ustawie, we wszystkich jej działach, zamieszczenie w tym przepisie
zwrotu „oraz konkursów,, byłoby zupełnie zbędne i bezprzedmiotowe. Skoro zwrot ten
znalazł się w tym przepisie na oznaczenie przedmiotowego zakresu zawartej w nim
normy, to brak jest podstaw do przyjęcia, że odnosi się ona do całej regulacji zawartej w
ustawie Prawo zamówień publicznych, czyli do wszystkich spraw będących w toku w
rozumieniu tego przepisu. W ten sposób należy dojść do wniosku, że do wnoszenia i
rozpatrywania skarg od orzeczeń Krajowej Izby Odwoławczej wniesionych po 22 grudnia
2009 r. należy stosować przepisy obowiązujące w dacie wniesienia skargi.

Za prezentowanym stanowiskiem przemawia jeszcze jeden argument. Omawiany
art. 3 ust 1 ustawy zmieniającej zawiera normę międzyczasową odnoszącą się do

spraw wszczętych przed 22 grudnia 2009 r. O ile ogólnie można powiedzieć, że
sprawa ze skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej w szerokim znaczeniu jest
rodzajem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, to nie ma żadnych
podstaw do przyjęcia, że postępowanie sądowe wywołane skargą wniesioną po 22
grudnia 2009 r. zostało wszczęte przed tą datą. Postępowania skargowe toczące się przed
sądami okręgowymi są wszczynane przez złożenie skargi. Jest to szczególny rodzaj
sądowego postępowania cywilnego, które w istocie jest jednoinstancyjne. Obowiązują
w nim jednak reguły postępowania sądowego zawarte w ustawie Prawo
zamówień publicznych przy odpowiednim zastosowaniu przepisów kodeksu
postępowania cywilnego regulujących postępowanie apelacyjne. Wprawdzie skarga
od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej jest środkiem sądowej kontroli wyroków
Izby, niemniej postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego orzeczenia nie
jest postępowaniem sądowym, ponieważ Krajowa Izba Odwoławcza, mimo
niezależności organizacyjnej i ustrojowej, nie jest sądem i nie wykonuje wymiaru
sprawiedliwości w rozumieniu art. 175 Konstytucji RP. Z oczywistych wręcz
powodów należy przyjąć, że postępowanie sądowe uregulowane ustawą Prawo
zamówień publicznych zostaje wszczęte przez wniesienie skargi. W odniesieniu do
postępowań wywołanych wniesieniem takiej skargi art. 3 ustawy zmieniającej ma więc
tylko takie znaczenie, że w sprawach, w których skarga została wniesiona przed 22
grudnia 2009 r., a jest rozpoznana i rozstrzygnięta orzeczeniem sądu okręgowego
wydanym po tej dacie, niedopuszczalne jest pobieranie opłaty w wysokości
obowiązującej od wskazanej daty. Jeżeli natomiast skarga jest wnoszona po 22 grudnia
2009 r., wywołane nią postępowanie zostaje wszczęte po tej dacie i art. 3 ust. 1 ustawy
zmieniającej nie może mieć zastosowania to takich spraw. Zgodnie z ogólną regułą
bezpośredniego zastosowania przepisów regulujących postępowanie sądowe w sprawach
cywilnych, opłata należna od pisma wszczynającego takie postępowania jest pobierana
w wysokości określonej przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania,
czyli wniesienia skargi od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej. Na marginesie należy
zaznaczyć, że analogiczne zasady obowiązują przy rozpoznawaniu innego rodzaju
środków sądowej kontroli działalności innych organów. W szczególności analogiczne
zasady obowiązują przy wnoszeniu i rozpoznawaniu skarg o uchylenie wyroków
sądów polubownych czy zażaleń na odmowę dokonania czynności notarialnej. W obu
wskazanych przykładowo wypadkach postępowanie sądowe jest wywołane

wniesieniem skargi albo zażalenia, które podlegają opłacie określonej przepisami
obowiązującymi w dacie wnoszenia tych środków prawnych.

Należy także zaznaczyć, że nie może mieć znaczenia dla ustalenia prawidłowego
zakresu zastosowania normy zawartej w ust. 1 art. 3 ustawy zmieniającej to, do
jakiego poziomu ustawodawca podwyższył opłaty należne od skarg na orzeczenia
Krajowej Izby Odwoławczej. Jest to ocena, która wykracza poza zastosowanie
zmienionych przepisów i wobec tego nie należy do kompetencji Sądu Okręgowego.

Z podanych względów na postawie art. 197 ust. 1 w zw. z art. 3 70
k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.

Na oryginale właściwe podpisy
za zgodność