Postanowienie

Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział I Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:    SSO Dorota Gamrat - Kubeczak (spr.)

Sędziowie:    SSO Bożena Badenio-Gregrowicz
po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 roku w Szczecinie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania Konsorcjum: Intop Szczecin Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
Skarbimierzycach, Hydrogeobudowa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Sławnie i
Intop Tarnobrzeg Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Tarnobrzegu

przy udziale zamawiającego Województwa Zachodniopomorskiego Zachodniopomorskiego
Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie

z udziałem wykonawców zgłaszających przystąpienie do postępowania odwoławczego po
stronie zamawiającego: „PBI KORNAS” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
Kołobrzegu i Przedsiębiorstwa Budowlano-Inżynieryjnego „KORNAS" Bogdan Komas w
Kołobrzegu

o zamówienie publiczne

na skutek skargi wniesionej przez skarżące Konsorcjum podmiotów: Intop Szczecin Spółkę z
ograniczoną odpowiedzialnością w Szczecinie, Hydrogeobudowa Spółkę z ograniczoną
odpowiedzialnością w Sławnie i Intop Tarnobrzeg Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością
w Tarnobrzegu

od postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 13 maja 201 Or. sygn. akt

KIO/UZP 798/10

postanawia:

odrzucić skargę.

-?’r. ZGod.iość

fiWtraiitt-;* oąuowy

Uzasadnienie

Skarga nie została właściwie opłacona i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Zarządzeniem wydanym na rozprawie w dniu 19 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącego
konsorcjum został wezwany do uzupełnienia brakującej części opłaty od skargi w wysokości
1.686.404 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Opłata w zakreślonym terminie
nie została uiszczona.

Obowiązek uzupełnienia opłaty wskazaną kwotą wynika z nowelizacji art. 34 ustawy z
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W niniejszej sprawie miał przy
tym zastosowanie ust. 1 tego przepisu. Skarżący miał wiec obowiązek uiszczenia opłaty w
wysokości 1.689.404 zł., z czego uiścił tylko 3 000 zł., czyli opłatę od skargi na
postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej w wysokości obowiązującej do 22 grudnia 2009
r., tj. do daty nowelizacji wskazanego przepisu dokonanej ustawą z 5 listopada 2009 r. o
zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach sadowych w
sprawach cywilnych.

W ocenie Sądu Okręgowego za wskazanym rozwiązaniem przemawia także wykładnia
art. 3 UST. 1 powołanej ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym przepisem „do postępowań o
udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów wszczętych przed dniem wejścia w życie
tej ustawy stosować należy przepisy dotychczasowe,, , czyli przepisy ustawy Prawo
zamówień publicznych w wersji obowiązującej do 22 grudnia 2009 r. Nie dotyczy to jednak
zmiany wprowadzonej w powołanej ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Gdyby zamiarem ustawodawcy było zastosowanie reguły międzyczasowej zawartej w art. 3
ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej, to zupełnie zbędne byłoby używanie określenia „o
udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów". Wystarczające, a zarazem w pełni
czytelne byłoby zapisanie, że dotychczasowe przepisy należy stosować do postępowań
uregulowanych ustawą Prawo zamówień publicznych wszczętych przed 22 grudnia 2009 r..
W ten sposób nie byłoby wątpliwości, że chodzi także o postępowanie odwoławcze przed
Krajową Izbą Odwoławczą oraz o skargowe postępowanie sądowe. Jeżeli jednak nie nadano
art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej tak ogólnego zastosowania, to zakładając
racjonalność ustawodawcy należy uznać, że określone znaczenie normatywne mają zwroty,
które zostały użyte w powołanym przepisie na oznaczenie zakresu zawartej w nim normy
międzyczasowej. Odczytując znaczenie omawianego przepisu nie można abstrahować od
struktury ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ w art. 3 ust 1 powołanej
ustawy zmieniającej użyto zwrotów ewidentnie nawiązujących do systematyki tej ustawy.
Należy więc przypomnieć, że podstawowymi jednostkami jej struktury są działy. Po dziale I
„Przepisy ogólne,, zamieszczony w ustawie jest dział IT o nazwie „Postępowanie o
udzielenie zamówienia,,. W dziale III zamieszczone są „Przepisy szczególne". W rozdziale I
tego działu zawarta jest regulacja dotycząca „ Umów ramowych,,, a w rozdziale 3
zamieszona jest regulacja dotycząca „Konkursów,,.. Dział IV dotyczy „Umów w sprawach
zamówień publicznych,,, dział V ma charakter ustrojowy i organizacyjny i dopiero w dziale
VI zamieszczone są przepisy dotyczące „Środków ochrony prawnej,, , w tym
odwołań do Krajowej Izby Odwoławczej oraz skarg do sądów okręgowych. Przegląd
systematyki ustawy Prawo zamówień publicznych w porównaniu do treści art. 3 ust. 1 ustawy
zamieniającej wskazuje, że spośród obszernej regulacji zawartej w poszczególnych działach
powołanej ustawy omawiana norma międzyczasowa została zastosowana tylko do
„postępowania o udzielenie zamówienia,, czyli postępowania uregulowanego w dziale II tej
ustawy, oraz do „konkursów,, , tj. zespołu czynności uregulowanych w rozdziale 3 działu
III powołanej ustawy. Gdyby było inaczej, czyli gdyby zamiarem ustawodawcy było objecie
normą międzyczasową zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej całej regulacji zawarte w
powołanej ustawie, we wszystkich jej działach, zamieszczenie w tym przepisie zwrotu „oraz
konkursów,, byłoby zupełnie zbędne i bezprzedmiotowe. Skoro zwrot ten znalazł się w tym
przepisie na oznaczenie przedmiotowego zakresu zawartej w nim normy, to brak jest podstaw
do przyjęcia, że odnosi się ona do całej regulacji zawartej w ustawie Prawo zamówień
publicznych, czyli do wszystkich spraw będących w toku w rozumieniu tego przepisu. W ten
sposób należy dojść do wniosku, że do wnoszenia i rozpatrywania skarg od orzeczeń
Krajowej Izby Odwoławczej wniesionych po 22 grudnia 2009 r. należy stosować przepisy
obowiązujące w dacie wniesienia skargi.

Za prezentowanym stanowiskiem przemawia jeszcze jeden argument. Omawiany art. 3
ust 1 ustawy zmieniającej zawiera normę międzyczasową odnoszącą się do spraw wszczętych
przed 22 grudnia 2009 r. O ile ogólnie można powiedzieć, że sprawa ze skargi na orzeczenie
Krajowej Izby Odwoławczej w szerokim znaczeniu jest rodzajem postępowania o udzielenie
zamówienia publicznego, to nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że postępowanie sądowe
wywołane skargą wniesioną po 22 grudnia 2009 r. zostało wszczęte przed tą datą.
Postępowania skargowe toczące się przed sądami okręgowymi są wszczynane przez złożenie
skargi. Jest to szczególny rodzaj sądowego postępowania cywilnego, które w istocie jest
jednoinstancyjne. Obowiązują w nim jednak reguły postępowania sądowego zawarte w
ustawie Prawo zamówień publicznych przy odpowiednim zastosowaniu przepisów
kodeksu postępowania cywilnego regulujących postępowanie apelacyjne. Wprawdzie
skarga od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej jest środkiem sądowej kontroli wyroków
Izby, niemniej postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego orzeczenia nie jest
postępowaniem sądowym, ponieważ Krajowa Izba Odwoławcza, mimo niezależności
organizacyjnej i ustrojowej, nie jest sądem i nie wykonuje wymiaru sprawiedliwości w
rozumieniu art. 175 Konstytucji RP. Z oczywistych wręcz powodów należy przyjąć,
że postępowanie sądowe uregulowane ustawą Prawo zamówień publicznych zostaje
wszczęte przez wniesienie skargi. W odniesieniu do postępowań wywołanych wniesieniem
takiej skargi art. 3 ustawy zmieniającej ma więc tylko takie znaczenie, że w sprawach, w
których skarga została wniesiona przed 22 grudnia 2009 r., a jest rozpoznana i rozstrzygnięta
orzeczeniem sądu okręgowego wydanym po tej dacie, niedopuszczalne jest pobieranie
opłaty w wysokości obowiązującej od wskazanej daty. Jeżeli natomiast skarga jest
wnoszona po 22 grudnia 2009 r., wywołane nią postępowanie zostaje wszczęte po tej dacie i
art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej nie może mieć zastosowania to takich spraw. Zgodnie z
ogólną regułą bezpośredniego zastosowania przepisów regulujących postępowanie sądowe w
sprawach cywilnych, opłata należna od pisma wszczynającego takie postępowania jest
pobierana w wysokości określonej przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia
postępowania, czyli wniesienia skargi od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej. Na
marginesie należy zaznaczyć, że analogiczne zasady obowiązują przy rozpoznawaniu innego
rodzaju środków sądowej kontroli działalności innych organów. W szczególności analogiczne
zasady obowiązują przy wnoszeniu i rozpoznawaniu skarg o uchylenie wyroków sądów
polubownych czy zażaleń na odmowę dokonania czynności notarialnej. W obu wskazanych
przykładowo wypadkach postępowanie sądowe jest wywołane wniesieniem skargi
albo zażalenia, które podlegają opłacie określonej przepisami obowiązującymi w dacie
wnoszenia tych środków prawnych.

Należy także zaznaczyć, że nie może mieć znaczenia dla ustalenia prawidłowego
zakresu zastosowania normy zawartej w ust. 1 art. 3 ustawy zmieniającej to, do jakiego
poziomu ustawodawca podwyższył opłaty należne od skarg na orzeczenia Krajowej Izby
Odwoławczej. Jest to ocena, która wykracza poza zastosowanie zmienionych przepisów i
wobec tego nie należy do kompetencji Sądu Okręgowego.

Z podanych względów na postawie art. 197 ust. 1 w zw. z art. 370 k. p. c. Sąd
Okręgowy orzekł jak w sentencji. Wskazać należy, że przedmiotowa skarga podlegała
odrzuceniu pomimo jej cofnięcia przez skarżącego pismem z dnia 26 lipca 2010r. Brak
należnej opłaty od skargi miał bowiem charakter pierwotny i stanowił o formalnej
nieskuteczności jej wniesienia.

Ma oryginale właściwe podpisy
Za zgodność
Sekretari Sądowy