POSTANOWIENIE

Dnia 15 września 2010 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Robert Obrębski (spr.)

Sędziowie: SO Waldemar Beczek

SR (del.) Renata Drozd-Sweklej

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2010 r., w
Warszawie

sprawy ze skargi wykonawcy " RAR " R. Olwiński - R. Wachowski Spółka
Jawna w Warszawie

przeciwko zamawiającemu miastu stołecznemu Warszawie

o udzielenie zamówienia publicznego

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt

KIO/UZP 502/10

postanawia:

1.    odrzucić wniosek o zwolnienie skarżącego od opłaty od skargi;

2.    odrzucić skargę.

Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność sekretarz sądowy

ODPIS

Sygn. akt V Ca 1283/10

Uzasadnienie

Skarga nie została właściwie opłacona i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Zarządzeniem z 2 czerwca 2010 r. skarżący wykonawca był wzywany do uzupełnienia
brakującej części opłaty od skargi w wysokości 20.400 zł. Postanowieniem z 22
czerwca 2010 r. został z kolei oddalony wniosek skarżącego o zwolnienie od opłaty.
Ponowny wniosek o zwolnienie skarżącego od opłaty został oddalony postanowieniem
Sądu Okręgowego z 22 czerwca 2010 r., a ponieważ po jego doręczeniu brakująca
część opłaty nie została uiszczona, skarga podlegała odrzuceniu.

Obowiązek uzupełnienia opłaty wskazaną kwotą wynika z nowelizacji art. 34
ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W niniejszej
sprawie miał przy tym zastosowanie ust. 2 tego przepisu. Skarżący miał więc
obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 5 % wartości przedmiotu zamówienia, z
czego uiścił tylko 3000 zł., czyli opłatę od skargi na wyrok Krajowej Izby
Odwoławczej w wysokości obowiązującej do 22 grudnia 2009 r., tj. do daty
nowelizacji wskazanego przepisu dokonanej ustawą z 5 listopada 2009 r. o zmianie
ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych. W ocenie Sądu Okręgowego za wskazanym rozwiązaniem przemawia
także wykładnia art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym
przepisem,, do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów
wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosować należy przepisy
dotychczasowe,, , czyli przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych w wersji
obowiązującej do 22 grudnia 2009 r. Nie dotyczy to jednak zmiany wprowadzonej w
powołanej ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było zastosowanie reguły międzyczasowej
zawartej w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej, to zupełnie zbędne byłoby
używanie określenia „o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów,,.
Wystarczające, a zarazem w pełni czytelne byłoby zapisanie, że dotychczasowe
przepisy należy stosować do postępowań uregulowanych ustawą Prawo zamówień
publicznych wszczętych przed 22 grudnia 2009 r.. W ten sposób nie byłoby
wątpliwości, że chodzi także o postępowanie odwoławcze przed Krajową Izbą
Odwoławczą oraz o skargowe postępowanie sądowe. Jeżeli jednak nie nadano art. 3
ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej tak ogólnego zastosowania, to zakładając
racjonalność ustawodawcy należy uznać, że określone znaczenie normatywne mają
zwroty, które zostały użyte w powołanym przepisie na oznaczenie zakresu zawartej w
nim normy międzyczasowej.

Odczytując znaczenie omawianego przepisu nie można abstrahować od
struktury ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ w art. 3 ust. 1 powołanej
ustawy zmieniającej użyto zwrotów ewidentnie nawiązujących do systematyki tej
ustawy. Należy więc przypomnieć, że podstawowymi jednostkami jej struktury są
działy. Po dziale I „Przepisy ogólne,, zamieszczony w ustawie jest dział II o nazwie
„Postępowanie o udzielenie zamówienia,,. W dziale III zamieszczone są „Przepisy
szczególne,,. W rozdziale I tego działu zawarta jest regulacja dotycząca „Umów
ramowych,, , a w rozdziale 3 zamieszona jest regulacja dotycząca „Konkurów,,.. Dział
IV dotyczy „Umów w sprawach zamówień publicznych,,, dział V ma charakter
ustrojowy i organizacyjny i dopiero w dziale VI zamieszczone są przepisy dotyczące
„Środków ochrony prawnej,, , w tym odwołań do Krajowej Izby Odwoławczej oraz
skarg do sądów okręgowych. Przegląd systematyki ustawy Prawo zamówień
publicznych w porównaniu do treści art. 3 ust. 1 ustawy zamieniającej wskazuje, że
spośród obszernej regulacji zawartej w poszczególnych działach powołanej ustawy
omawiana norma międzyczasowa została zastosowana tylko do postępowania o
udzielenie zamówienia,, czyli postępowania uregulowanego w dziale II tej ustawy,
oraz do „konkursów,, , tj. zespołu czynności uregulowanych w rozdziale 3 działu III
powołanej ustawy. Gdyby było inaczej, czyli gdyby zamiarem ustawodawcy było
objęcie normą międzyczasową zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej całej
regulacji zawarte w powołanej ustawie, we wszystkich jej działach, zamieszczenie w
tym przepisie zwrotu „oraz konkursów,, byłoby zupełnie zbędne i bezprzedmiotowe.
Skoro zwrot ten znalazł się w tym przepisie na oznaczenie przedmiotowego zakresu
zawartej w nim normy, to brak jest podstaw do przyjęcia, że odnosi się ona do całej
regulacji zawartej w ustawie Prawo zamówień publicznych, czyli do wszystkich spraw
będących w toku w rozumieniu tego przepisu. W ten sposób należy dojść do wniosku,
że do wnoszenia i rozpatrywania skarg od wyroków Krajowej Izby Odwoławczej
wniesionych po 22 grudnia 2009 r. należy stosować przepisy obowiązujące w dacie
wniesienia skargi.

Za prezentowanym stanowiskiem przemawia jeszcze jeden argument.
Omawiany art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej zawiera normę międzyczasową odnoszącą
się do spraw wszczętych przed 22 grudnia 2009 r. O ile ogólnie można powiedzieć, że
sprawa ze skargi na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w szerokim znaczeniu jest
rodzajem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, to nie ma żadnych
podstaw do przyjęcia, że postępowanie sądowe wywołane skargą wniesioną po 22
grudnia 2009 r. zostało wszczęte przed tą datą. Postępowania skargowe toczące się
przed sądami okręgowymi są wszczynane przed złożenie skargi. Jest to szczególny
rodzaj sądowego postępowania cywilnego, które w istocie jest jednoinstancyjne.
Obowiązują w nim jednak reguły postępowania sądowego zawarte w ustawie Prawo
zamówień publicznych przy odpowiednim zastosowaniu przepisów kodeksu
postępowania cywilnego regulujących postępowanie apelacyjne. Wprawdzie skarga od
wyroku Krajowej Izby Odwoławczej jest środkiem sądowej kontroli wyroków Izby,
niemniej postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego wyroku nie jest
postępowaniem sądowym, ponieważ Krajowa Izba Odwoławcza, mimo niezależności
organizacyjnej i ustrojowej, nie jest sądem i nie wykonuje wymiaru sprawiedliwości w
rozumieniu art. 175 Konstytucji RP. Z oczywistych wręcz powodów należy przyjąć, że
postępowanie sądowe uregulowane ustawą Prawo zamówień publicznych zostaje
wszczęte przez wniesienie skargi. W odniesieniu do postępowań wywołanych
wniesieniem takiej skargi art. 3 ustawy zmieniającej ma więc tylko takie znaczenie, że
w sprawach, w których skarga została wniesiona przed 22 grudnia 2009 r., a jest
rozpoznana i rozstrzygnięta wyrokiem sądu okręgowego wydanym po tej dacie,
niedopuszczalne jest pobieranie opłaty w wysokości obowiązującej od wskazanej daty.
Jeżeli natomiast skarga jest wnoszona po 22 grudnia 2009 r., wywołane nią
postępowanie zostaje wszczęte po tej dacie i art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej nie może
mieć zastosowania to takich spraw. Zgodnie z ogólną regułą bezpośredniego
zastosowania przepisów regulujących postępowanie sądowe w sprawach cywilnych,
opłata należna od pisma wszczynającego takie postępowania jest pobierana w

wysokości określonej przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania,
czyli wniesienia skargi od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej. Na marginesie należy
zaznaczyć, że analogiczne zasady obowiązują przy rozpoznawaniu innego rodzaju
środków sądowej kontroli działalności innych organów. W szczególności analogiczne
zasady obowiązują przy wnoszeniu i rozpoznawaniu skarg o uchylenie wyroków
sądów polubownych czy zażaleń na odmowę dokonania czynności notarialnej. W obu
wskazanych przykładowo wypadkach postępowanie sądowe jest wywołane
wniesieniem skargi albo zażalenia, które podlegają opłacie określonej przepisami
obowiązującymi w dacie wnoszenia tych środków prawnych.

Należy zaznaczyć, że nie może mieć znaczenie dla ustalenia prawidłowego
zakresu zastosowania normy zawartej w ust. 1 art. 3 ustawy zmieniającej to do jakiego
poziomu ustawodawca podwyższył opłaty należne od skarg na wyroki Krajowej Izby
Odwoławczej. Jest to ocena, która wykracza poza zastosowanie zmienionych
przepisów i wobec tego nie należy do kompetencji Sądu Okręgowego.

Z podanych względów na postawie art. 197 ust. 1 w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd
Okręgowy orzekł jak w sentencji.

Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność sekreta^ sądowy