Sygn. akt V Ca 1324/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2010 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywil ny-Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący: SSO Robert Obrębski (spr.)

Sędziowie: SO ?iotr Wojtysiak

SR (Jel.) Tomasz Pałdyna

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2010r. w
Warszawie

sprawy ze skargi Konsorcjum Grupa Gumulka - Audyt Spółka z ograniczona
odpowiedzialnością w Katowicach i Euro - ln i Partnerzy, Audytorzy,
Konsultanci i Księgowi Sp. zo.o. w Warszawie

przeciwko zamawiającemu Ministerstwu Rozwoju Regionalnego

o udzielenie zamówienia publicznego

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 1 kwietnia 2010r. sygn. akt

KIO/UZP 371/10

postanawia:

Na oryginale właściwe podpisy

Skarga nie została właściwie opłacona i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Zarządzeniem z 25 maja 2010 r. skarżący wykonawca był wzywany do uzupełnienia
brakującej części opłaty od skargi w wysokości 47.251 zł. Brakująca część opłaty nie
została uiszczona, wobec czego należało przyjąć, że niedopuszczalne jest rozpoznawanie
skargi.

Obowiązek uzupełnienia opłaty wskazaną kwotą w ynika z nowelizacji art. 34 ustawy
z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W niniejszej sprawie miał
przy tym zastosowanie ust. 1 tego przepisu. Skarżący miał więc obowiązek uiszczenia
opłaty w wysokości 75.000 zł., z czego uiścił tylko 3000 zł., czyli opłatę od skargi na wyrok
Krajowej Izby Odwoławczej w wysokości obowiązującej do 22 grudnia 2009 r., tj. do daty
nowelizacji wskazanego przepisu dokonanej ustawą z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy
- Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cyw ilnych.
W ocenie Sądu Okręgowego za wskazanym rozwiązaniem przemawia także wykładnia art.
3 ust. I powołanej ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym przepisem,, do postępowań o
udzielenie zamówieniu publicznego oraz konkursów wszczętych przed dniem wejścia w życie
tej ustawy stosować należy przepisy dotychczasowe,, . czyli przepisy ustawy Prawo
zamów ień publicznych w w ersji obowiązującej do 22 grudnia 2009 r. Nie dotyczy to jednak
zmiany wprowadzonej w powołanej ustawie o kosztach sądowych w spraw ach cywilnych.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było zastosowanie reguły międzyczasowej zawartej
w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej, to zupełnie zbędne byłoby używanie
określenia „o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów,,. Wystarczające, a
zarazem w pełni czytelne byłoby zapisanie, że dotychczasowe przepisy należy stosować do
postępowań uregulowanych ustawą Prawo zamówień publicznych wszczętych przed 22
grudnia 2009 r.. W ten sposób nie byłoby wątpliwości, źe chodzi także o postępowanie
odwoławcze przed Krajową Izb?. Odwoławczą oraz o skargowe postępowanie sądowe.
Jeżeli jednak nic nadano art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej tak ogólnego
zastosowania, to zakładając racjonalność ustawodawcy należy uznać, źc określone
znaczenie normatywne mają zwioty, które zostały użyte w powołanym przepisie na
oznaczenie zakresu zawartej w nim normy międzyczasowej.

Odczytując znaczenie omawianego przepisu nic można abstrahować od struktury
ustawy Piiiwo zamówień publicznych, ponieważ w art. 3 ust. I powołanej ustawy
zmieniającej użyto zwrotów ewidentnie nawiązujących do systematyki tej ustawy. Należy
więc przypomnieć, że podstawowymi jednostkami jej struktury są działy. Po dziale 1
„Przepisy ogólne,, zamieszczony w ustawie jest dział II o nazwie „Postępowanie o
udzielenie zamówienia,,. W dziale III zamieszczone są „Przepisy szczególne,,. W rozdziale 1
tego działu zawarta jest regulacja dotycząca „Umów ramowych,. , a w rozdziale 3
zamieszona jest regulacja dotycząca „Konkurów,,.. Dział IV dotyczy „Umów w sprawach
zamówień publicznych,., dział V n a charakter ustrojowy i organizacyjny i dopiero w dziale
VI zamieszczone są przepisy dotyczące „Środków ochrony prawnej,, , w tym odwołań do
Krajowej Izby Odwoławczej oraz skarg do sądów okręgowych. Przegląd systematyki
ustawy Prawo zamówień publicznych w porównaniu do treści art. 3 ust. 1 ustawy
zamieniającej wskazuje, że spośród obszernej regulacji zawartej w poszczególnych działach
powołanej ustawy omawiana norma międzyczasowa została zastosowana tylko do
.postępowania o udzielenie zamówienia,, czyli postępowania uregulowanego w dziale 11 tej
ustawy, oraz do „konkursów,, , tj. zespołu czynności uregulowanych w rozdziale 3 działu
III powołanej ustawy. Gdyby było inaczej, czyli gdyby zamiarem ustawodawcy było
objęcie normą międzyczasową zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej całej regulacji
zawarte w powołanej ustawie. w^re wszystkich jej działach, zamieszczenie w tym przepisie
zwrotu „oraz konkursów,, byłoby zupełnie zbędne i bezprzedmiotowo. Skoro zwrot ten
znalazł się w tym przepisie na ozraczenie przedmiotowego zakresu zawartej w nim normy,
to brak jest podstaw do przyjęcia, że odnosi się ona do całej regulacji zawartej w^r ustawie
Prawo zamówień publicznych, czyli do wszystkich spraw będących w toku w rozumieniu
tego przepisu. W ten sposób należy dojść do wniosku, że do wnoszenia i rozpatrywania
skarg od wyroków Krajowej Izby Odwoławczej wniesionych po 22 grudnia 2009 r. należy
stosować przepisy obow iązujące v dacie wniesienia skargi.

7.a prezentowanym stanowiskiem przemaw ia jeszcze jeden argument. Omawiany art.
3 ust. 1 ustawy zmieniającej zawiera normę międzyczasową odnoszącą się do spraw
wszczętych przed 22 grudnia 2009 r. O ile ogólnie można powiedzieć, żc sprawa ze skargi
na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w szerokim znaczeniu jest rodzajem postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego, lo nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że
postępowanie sądowe wywołane skargą wniesioną po 22 grudnia 2009 r. zostało wszczęte
przed tą datą. Postępowania skargowe toczące się przed sądami okręgowymi są wszczynane
przed złażenie skargi. Jc:»t la szczególny rodzaj sadowego postępowania cywilnego, które w
istocie jest jednoinstancyjne. Obowiązują w nim jednak reguły postępowania sądowego
zawarte w ustawie Prawo zamówień publicznych przy odpowiednim zastosowaniu
przepisów kodeksu postępowania cywilnego regulujących postępowanie apelacyjne.
Wprawdzie skarga od wy roku Krajowej Izby Odwoławczej jest środkiem sądowej kontroli
wyroków Izby, niemniej postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego wyroku nic
jest postępowaniem sądowym, ponieważ Krajowa Izba Odwoławcza, mimo niezależności
organizacyjnej i ustrojowej, nie jest sądem i nie wykonuje wymiaru sprawiedliwości w
rozumieniu art. 175 Konstytucji IG’. Z oczywistych wręcz powodów należy przyjąć, żc
postępowanie sądowe uregulowane ustawą Prawo zamówień publicznych zoslaje wszczęte
przez wniesienie skargi. W odniesieniu do postępowali wywołanych wniesieniem takiej
skargi art. 3 ustawy zmieniającej ma więc tylko takie znaczenie, że w sprawach, w których
skarga została wniesiona przed 22 grudnia 2009 r„ a jest rozpoznana i rozstrzygnięta
wyrokiem sądu okręgowego wydartym po tej dacie, niedopuszczalne jest pobieranie opłaty
w wysokości obowiązującej od wskazanej daty. Jeżeli natomiast skarga jest wnoszona po 22
gnidnia 2009 r., wywołane nią postępowanie zoslaje wszczęte po tej dacie i art. 3 ust. I
ustawy zmieniającej nic może mieś zastosowania to takich spraw. Zgodnie z ogólną regułą
bezpośredniego zastosowania przepisów regulujących postępowanie sądowe w sprawach
cywilnych, opłata należna od pisma wszczynającego takie postępowania jest pobierana w
wysokości określonej przepisami óbowiązująeymi w dacie wszczęcia postępowania, czyli
wniesienia skargi od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej. Na marginesie należy zaznaczyć,
żc analogiczne zasady obowiązują przy rozpoznawaniu innego rodzaju środków sądowej
kontroli działalności innych organów. W szczególności analogiczne zasady obowiązują przy
wnoszeniu i rozpoznawaniu skarg o uchylenie wyroków sądów polubownych czy zażaleń
na odmowę dokonania czynności notarialnej. W obu wskazanych przykładowo wypadkach
postępowanie sądowe jest wywołane wniesieniem skargi albo zażalenia, które podlegają
opłacie określonej przepisami obowiązującymi w dacie wnoszenia tyeb środków prawnych.

Należy zaznaczyć, że nie może mieć znaczenie dla ustalenia prawidłowego zakresu
zastosowania normy zawartej w ust. I art. 3 ustawy zmieniającej to do jakiego poziomu
ustawodawca podwyższył opłaty należne od skarg na wyroki Krajowej Izby Odwoławczej.
Jest to ocena, która wykracza poza zastosowanie zmienionych przepisów i wobec lego nie
należy do kompetencji Sądu Okręgowego.

Z potkanych względów na postawie ort. 197 ust. 1 w z.w. 7 art. 370 k.p.e. Sąd
Okręgowy orz.ckł jak w sentencji.

Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność

sekretarz sądowy

5