POSTANOWIENIE

Dnia 06 lipca 2010 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Zbigniew Podedworny
Sędzia SO Piotr Wojtysiak
Sędzia SR (del.) Monika Włodarczyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2010 r.

sprawy ze skargi wykonawcy KIA Motors Polska Sp. z o.o. w Warszawie
przeciwko zamawiającemu - Komendzie Głównej Policji
z udziałem wykonawcy Inter Cars S.A.

o udzielenie zamówienia publicznego

na skutek skargi KIA Motors Polska Sp. z o.o. w Warszawie

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 19 lutego 2010r.

sygn. akt KIO/UZP 1934/09

postanawia:

odrzucić skargę.

oiygmaie właściwe podpisy
Za zgodność

ODPIS

V Ca 837/10

Uzasadnienie

Skarga nie została właściwie opłacona i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Zarządzeniem z 23 marca 2010 r. skarżący wykonawca był wzywany do
uzupełnienia brakującej części opłaty od skargi w wysokości 824536 zł. Brakująca
część opłaty nie została uiszczona, wobec czego należało przyjąć, że
niedopuszczalne jest rozpoznawanie skargi.

Obowiązek uzupełnienia opłaty wskazaną kwotą wynika z nowelizacji art. 34
ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dokonanej
art. 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień
publicznych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr
206 poz.1591). W niniejszej sprawie miał przy tym zastosowanie ust. 2 tego
przepisu. Skarżący miał więc obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 827 536
zł. (5% od wartości zamówienia), z czego uiścił tylko 3000 zł., czyli opłatę od
skargi na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w wysokości obowiązującej do 22
grudnia 2009 r., tj. do daty nowelizacji wskazanego przepisu dokonanej ustawą z 5
listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o
kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

W ocenie Sądu Okręgowego za wskazanym rozwiązaniem przemawia także
wykładnia art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej. Zgodnie z tym przepisem,,
do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów wszczętych
przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosować należy przepisy dotychczasowe,, ,
czyli przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych w wersji obowiązującej do 22
grudnia 2009 r. Nie dotyczy to jednak zmiany wprowadzonej w powołanej ustawie
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było zastosowanie reguły międzyczasowej
zawartej w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej, to zupełnie zbędne byłoby
używanie określenia „o udzielenie zamówienia publicznego oraz konkursów,,.
Wystarczające, a zarazem w pełni czytelne byłoby zapisanie, że dotychczasowe
przepisy należy stosować do postępowań uregulowanych ustawą Prawo zamówień
publicznych wszczętych przed 22 grudnia 2009 r.. W ten sposób nie byłoby
wątpliwości, że chodzi także o postępowanie odwoławcze przed Krajową Izbą
Odwoławczą oraz o skargowe postępowanie sądowe.

Jeżeli jednak nie nadano art. 3 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej tak
ogólnego zastosowania, to zakładając racjonalność ustawodawcy należy uznać, że

określone znaczenie normatywne mają zwroty, które zostały użyte w powołanym
przepisie na oznaczenie zakresu zawartej w nim normy międzyczasowej.

Odczytując znaczenie omawianego przepisu nie można abstrahować od
struktury ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ w art. 3 ust. 1 powołanej
ustawy zmieniającej użyto zwrotów ewidentnie nawiązujących do systematyki tej
ustawy. Należy więc przypomnieć, że podstawowymi jednostkami jej struktury są
działy. Po dziale I „Przepisy ogólne,, zamieszczony w ustawie jest dział II o
nazwie „Postępowanie o udzielenie zamówienia,,. W dziale III zamieszczone są
„Przepisy szczególne,,. W rozdziale I tego działu zawarta jest regulacja dotycząca
„Umów ramowych,, , a w rozdziale 3 zamieszona jest regulacja dotycząca
„Konkurów,,.. Dział IV dotyczy „ Umów w sprawach zamówień publicznych,,, dział
V ma charakter ustrojowy i organizacyjny i dopiero w dziale VI zamieszczone są
przepisy dotyczące „Środków ochrony prawnej,, , w tym odwołań do Krajowej
Izby Odwoławczej oraz skarg do sądów okręgowych. Przegląd systematyki ustawy
Prawo zamówień publicznych w porównaniu do treści art. 3 ust. 1 ustawy
zamieniającej wskazuje, że spośród obszernej regulacji zawartej w poszczególnych
działach powołanej ustawy omawiana norma międzyczasowa została zastosowana
tylko do „postępowania o udzielenie zamówienia,, czyli postępowania
uregulowanego w dziale II tej ustawy, oraz do „ konkursów ”, tj. zespołu czynności
uregulowanych w rozdziale 3 działu III powołanej ustawy. Gdyby było inaczej,
czyli gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie normą międzyczasową zawartą w
art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej całej regulacji zawarte w powołanej ustawie, we
wszystkich jej działach, zamieszczenie w tym przepisie zwrotu „oraz konkursów,,
byłoby zupełnie zbędne i bezprzedmiotowe. Skoro zwrot ten znalazł się w tym
przepisie na oznaczenie przedmiotowego zakresu zawartej w nim normy, to brak
jest podstaw do przyjęcia, że odnosi się ona do całej regulacji zawartej w ustawie
Prawo zamówień publicznych, czyli do wszystkich spraw będących w toku w
rozumieniu tego przepisu. W ten sposób należy dojść do wniosku, że do wnoszenia
i rozpatrywania skarg od wyroków Krajowej Izby Odwoławczej wniesionych po 22
grudnia 2009 r. należy stosować przepisy obowiązujące w dacie wniesienia skargi.

Za prezentowanym stanowiskiem przemawia jeszcze jeden argument.
Omawiany art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej zawiera normę międzyczasową
odnoszącą się do spraw wszczętych przed 22 grudnia 2009 r. O ile ogólnie można
powiedzieć, że sprawa ze skargi na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej w szerokim
znaczeniu jest rodzajem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, to nie
ma żadnych podstaw do przyjęcia, że postępowanie sądowe wywołane skargą
wniesioną po 22 grudnia 2009 r. zostało wszczęte przed tą datą. Postępowania
skargowe toczące się przed sądami okręgowymi są wszczynane przed złożenie
skargi. Jest to szczególny rodzaj sądowego postępowania cywilnego, które w
istocie jest jednoinstancyjne. Obowiązują w nim jednak reguły postępowania
sądowego zawarte w ustawie Prawo zamówień publicznych przy odpowiednim
zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego regulujących
postępowanie apelacyjne.

Wprawdzie skarga od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej jest środkiem
sądowej kontroli wyroków Izby, niemniej postępowanie poprzedzające wydanie
zaskarżonego wyroku nie jest postępowaniem sądowym, ponieważ Krajowa Izba
Odwoławcza, mimo niezależności organizacyjnej i ustrojowej, nie jest sądem i nie
wykonuje wymiaru sprawiedliwości w rozumieniu art. 175 Konstytucji RP. Z
oczywistych wręcz powodów należy przyjąć, że postępowanie sądowe
uregulowane ustawą Prawo zamówień publicznych zostaje wszczęte przez
wniesienie skargi. W odniesieniu do postępowań wywołanych wniesieniem takiej
skargi art. 3 ustawy zmieniającej ma więc tylko takie znaczenie, że w sprawach, w
których skarga została wniesiona przed 22 grudnia 2009 r., a jest rozpoznana i
rozstrzygnięta wyrokiem sądu okręgowego wydanym po tej dacie, niedopuszczalne
jest pobieranie opłaty w wysokości obowiązującej od wskazanej daty. Jeżeli
natomiast skarga jest wnoszona po 22 grudnia 2009 r., wywołane nią postępowanie
zostaje wszczęte po tej dacie i art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej nie może mieć
zastosowania to takich spraw.

Zgodnie z ogólną regułą bezpośredniego zastosowania przepisów
regulujących postępowanie sądowe w sprawach cywilnych, opłata należna od
pisma wszczynającego takie postępowania jest pobierana w wysokości określonej
przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania, czyli wniesienia
skargi od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej.

Na marginesie należy zaznaczyć, że analogiczne zasady obowiązują przy
rozpoznawaniu innego rodzaju środków sądowej kontroli działalności innych
organów. W szczególności analogiczne zasady obowiązują przy wnoszeniu i
rozpoznawaniu skarg o uchylenie wyroków sądów polubownych czy zażaleń na
odmowę dokonania czynności notarialnej.

W obu wskazanych przykładowo wypadkach postępowanie sądowe jest
wywołane wniesieniem skargi albo zażalenia, które podlegają opłacie określonej
przepisami obowiązującymi w dacie wnoszenia tych środków prawnych.

Należy zaznaczyć, że nie może mieć znaczenie dla ustalenia prawidłowego
zakresu zastosowania normy zawartej w ust. 1 art. 3 ustawy zmieniającej to do
jakiego poziomu ustawodawca podwyższył opłaty należne od skarg na wyroki
Krajowej Izby Odwoławczej. Jest to ocena, która wykracza poza zastosowanie
zmienionych przepisów i wobec tego nie należy do kompetencji Sądu Okręgowego.

Z podanych względów na postawie art. 197 ust. 1 w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd
Okręgowy orzekł jak w sentencji.

i\ia oryginale właściwe podpisy
Za zgodność