Wyrok KIO X Ga 319/08

Sygn. akt X Ga 319/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 listopada 2008 r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu X Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący:    SSO Janusz Kaspryszyn (spr.)

SSO Jolanta Bojko
SSR (del.) Marcin Soja

Protokolant: Dominika Olbert

po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy o zamówienie publiczne Gminy Kobierzyce

przy udziale Dolnośląskich Linii Autobusowych Sp. z o.o. we Wrocławiu, Konsorcjum - Sevibus
Polska Marcinkowski i Sip S.K.A. we Wrocławiu (lider), Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp.
z o.o. we Wrocławiu

na skutek skargi wniesionej przez Dolnośląskie Linie Autobusowe Sp. z o.o. we Wrocławiu od
wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 18 września 2008 r. sygn akt KIO/UZP 924/08

I.    oddala skargę,

II.    zasądza od skarżącego Dolnośląskich Linii Autobusowych Sp. z o.o. we Wrocławiu
na rzecz zamawiającego Gminy Kobierzyce oraz Konsorcjum - Sevibus Polska
Marcinkowski i Sip S.K.A. we Wrocławiu (lider), Bus Marco Polo Wratislavia 1992
Sp. z o.o. we Wrocławiu po 900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

Sygn. akt X Ga 319/08

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. Krajowa Izba Odwoławcza po
rozpoznaniu na rozprawie odwołania wniesionego przez Dolnośląskie Linie
Autobusowe Sp. z o.o. we Wrocławiu od rozstrzygnięcia przez zamawiającego
Gminę Kobierzyce protestu z dnia 11 sierpnia 2008 r. przy udziale Konsorcjum
Sevibus Polska Marcinkowski i Sip S.K.A., Bus Marco Polo Wratislawia 1992
Sp. z o.o. we Wrocławiu, które zgłosiło się do postępowania odwoławczego po
stronie zamawiającego oddaliła odwołanie Spółki Dolnośląskie Linie
Autobusowe, obciążając ją kosztami postępowania oraz nakazała zaliczyć na
rzecz Urzędu Zamówień Publicznych koszty w wysokości 4.064 zł z kwoty
wpisu uiszczonego przez Dolnośląskie Linie Autobusowe. Nadto Kra owa
Izba Odwoławcza wyrokiem nakazała dokonać zwrotu kwoty 15.936,00 zł z
rachunku dochodów własnych Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz
Dolnośląskich Linii Autobusowych.

W uzasadnieniu podane zostało, iż Gmina Kobierzyce prowadziła w
trybie przetargu nieograniczonego postępowanie o udzielenie zamówienia
publicznego pn. „Transport zbiorowy w Gminie Kobierzyce - linie
międzygminne Wrocław - Kobierzyce" oraz że ogłoszenie o zamówieniu
zostało przekazane Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
w dniu 13 czerwca 2008 r. oraz opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE
2008/S 116-154730 z dnia 17 czerwca 2008 r. Następnie wskazano, że w c niu 5
sierpnia 2008 r. Zamawiający zawiadomił wykonawców, którzy złożyli oferty
w przedmiotowym postępowaniu, o wyborze jako najkorzystniejszej oferty
złożonej przez Konsorcjum Sevibus Polska Marcinkowski i Sip S.K. A. oraz Bus

Marco Polo Wratislawia 1992 Sp z o.o. Zaś w dniu 11 sierpnia 2008
Zamawiającego wpłynął protest Dolnośląskich Linii Autobusowych Sp.

W proteście tym odwołująca się Spółka Dolnośląskie Linie Autobusowe
zarzuciła Zamawiającemu naruszenie:

-    art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych,
poprzez przeprowadzenie postępowania przez Zamawiającego w sposób
niezapewniający zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania
wykonawców;

-    art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych,
poprzez nieodrzucenie oferty, której treść nie odpowiada treści specyfikacji
istotnych warunków zamówienia (SIWZ);

-    art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych,
poprzez nieodrzucenie oferty, która została złożona przez wykonawcę
podlegającego wykluczeniu z udziału w postępowaniu o udzielnie
zamówienia.

Strona odwołująca się wniosła o unieważnienie czynności wyboru
oferty najkorzystniejszej, odrzucenie oferty uznanej za najkorzystniejszą i
dokonanie ponownego wyboru najkorzystniejszej oferty z poszanowaniem
przepisów ustawy. Nadto wskazano, że odwołująca się zarzuciła
zamawiającemu naruszenie zasady jawności i uczciwej konkurencji przez
nieujawnienie oferty Konsorcjum w części bezpodstawnie utajnionej przez
wykonawcę.

Do postępowania przystąpiło Konsorcjum Sevibus Polska
Marcinkowski i Sip S.K.A. oraz Bus Marco Polo Wratislawia 1992 Sp. z o.o. z
żądaniem oddalenia protestów odwołującej się.

Rozstrzygnięciem z dnia 19 sierpnia 2008 r. Zamawiający odddlił w
części protest Odwołującego z dnia 11 sierpnia 2008 r. w zakresie naruszenia
art.89 ust. 1 prawa zamówień publicznych poprzez nieodrzucenie oferty
Konsorcjum. W pozostałym zakresie Zamawiający protest ten uwzględnił, a
jednocześnie oddalił w całości protest Odwołującego z dnia 7 sierpnia 2008 r.

Od tego rozstrzygnięcia Odwołujący wniósł odwołanie do Prezesa
Urzędu Zamówień Publicznych, w którym podtrzymał zarzuty i argumentację
zawarte w proteście, jednocześnie wnosząc o unieważnienie czynności
Zamawiającego, polegającej na wyborze najkorzystniejszej oferty
przeprowadzonym postępowaniu przetargowym i nakazanie dokonania
ponownego wyboru najkorzystniejszej oferty z poszanowaniem przepisów
ustawy.

Także do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego
przystąpiło Konsorcjum Sevibus Polska Marcinkowski i Sip, S.K.A. oraz Bus
Marco Polo, Wratislavia 1992 Sp. z o.o.

Uwzględniając dokumentację z przedmiotowego postępowanią o
udzielenie zamówienia publicznego oraz wyjaśnienia i oświadczenia stron
postępowania odwoławczego, złożone w trakcie rozprawy Krajowa Izba
Odwoławcza ustaliła i zważyła, co następuje.

Izba wskazała, że wobec cofnięcia przez Odwołującego zarjzutu
naruszenia przez Zamawiającego przepisu art. 92 ust. 1 prawa Pzp,
rozpoznała odwołanie w pozostałym zakresie, jak również zarzut i wniosek
Odwołującego się dotyczący unieważnienia przedmiotowego postępowania o
udzielenie zamówienia publicznego na podstawie art. 191 ust. 3 Pzp, ’<tóre
Odwołujący się zawarł w piśmie procesowym wniesionym do Prezesa Urzędu
dnia 17 września 2008 r. i podtrzymał na rozprawie. Krajowa Izba
Odwoławcza stwierdziła, że zarzuty i żądania Odwołującego się nie zasługują
na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu niezłożenia przez Konsorcjum dokumentu
potwierdzającego, że nie zalega ono w płaceniu podatków i opłat Krajowa
Izba Odwoławcza zważyła, że zgodnie z definicją zawartą w art. 22 pkt 11
Prawa zamówień publicznych [pzp], pod pojęciem wykonawcy należy
rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, która ubiega się o udzielenie zamówienia
publicznego, złożyła ofertę lub zawarła umowę w sprawie zamówienia
publicznego. Następnie Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że do
jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa
przyznaje zdolność prawną, stosuje się przepisy o osobach prawnych, w myśl
art. 33[1] k.c. w zw. z art. 14 Pzp taką jednostką organizacyjną niebędącą osoba
prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną jest również spółka
komandytowo-akcyjna, która zgodnie z art. 8 § 1 w zw. z art. 4 § 1 k.s.h., jako
spółka osobowa, może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność

nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i

pozywana. W postępowaniu o udzielnie zamówienia publicznego wykonawcą
(komplementariusze i akcjonariusze). Zaś z art. 24 ust. 1 pkt 3 Pzp wynika
jednoznacznie, że warunek udziału w postępowaniu dotyczący niezalegariia z
uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne lub
zdrowotne, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskali oni przewidziane prawem
zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub
wstrzymanie w całości wykonania decyzji właściwego organu, odnosi się do
wykonawców. Wykonawcą natomiast w przedmiotowym postępowaniu o
udzielnie zamówienia publicznego jest Spółka komandytowo-akcyjna Sevibus
Polska Marcinkowski i Sip, ubiegająca się o udzielnie zamówienia wspólnie z
wykonawcą Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z o.o., a nie jej wspornicy.
Krajowa Izba Odwoławcza wyjaśniła, że z faktu tego wynika obowiązek
wykazania się przez Spółkę, a nie przez jej wspólników, spełnieniem warunku
niezalegania z uiszczeniem podatków. Nadto Krajowa Izba Odwoławcza
zważyła, iż brak jest podstaw do ewentualnego żądania przez zamawiającego
świadczeń o niezaleganiu z uiszczaniem podatków przez wspólników spółki
komandytowo-akcyjnej. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 zd. 1 Pzp, w
postępowaniu o udzielenie zamówienia, zamawiający może żądać od
wykonawców wyłącznie oświadczeń lub dokumentów niezbędnych do
przeprowadzenia postępowania. W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej z
przepisu tego oraz z § 1 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia
19 maja 2006 r. w sprawie dokumentów, jakich może żądać zamawiający od
wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane, wynika, że
żądanie przez zamawiającego zaświadczenia właściwego naczelnika urzędu
skarbowego odnosić się ma do wykonawcy, a nie do innych podmiotów.

Wobec powyższego Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, ze
niezasadny jest zarzut, iż załączone do oferty Konsorcjum zaświadczenie o
niezaleganiu w podatkach przez Sevibus Polska Marcinkowski i Sip S.K.A.
potwierdza spełnienia przez tego wykonawcę warunków udziału
postępowaniu. W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej przedmiotówe
zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole z dnia 27
maja 2008 r. stwierdzające w punkcie I, iż zaświadcza się, że nie ujawniono
zaległości podatkowych wnioskodawcy, wymienionego w części A, według
stanu na dzień 27 maja 2008 r. (figuruje w podatku od towarów i usług VAT),
potwierdza niezaleganie przez tę Spółkę w opłacaniu podatków. Krajowa Izba
Odwoławcza zaznaczyła, że ustalenia tego nie zmienia fakt zamieszczenia w
tym zaświadczeniu informacji, że Spółka figuruje w podatku od towarów i
usług VAT. Izba Odwoławcza wyjaśniła, że oznacza to tylko informację, iż
Spółka jest podatnikiem podatku VAT. Reasumując, Krajowa Izba
Odwoławcza uznała, że poprzez załączenie do oferty przedmiotoiyego
zaświadczenia dotyczącego Sevibus Polska Marcinkowski i Sip S.K.A. oraz
zaświadczenia dotyczącego drugiego z uczestników Konsorcjum, którego
prawidłowości Odwołujący się nie kwestionował, Konsorcjum to spełniło
wymóg części IV pkt 9.7 SIWZ - przedłożenia przez wykonawców
zaświadczenia o niezaleganiu opłacaniem podatków.

Następnie Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie potwierdził się
także zarzut niespełnienia przez Konsorcjum zawartego w części IV pkt 9.12
SIWZ wymogu załączenia do oferty dokumentów potwierdzających

spełnienie przez Konsorcjum zawartego w części III pkt 3 SIWZ warun
udziału w postępowaniu dotyczącym posiadania doświadczenia do
wykonania zamówienia poprzez wykonanie z należytą starannością w okresie
ostatnich trzech lat przed dniem wszczęcia postępowania usługi transportu
zbiorowego w ramach przewozów regularnych o łącznej wielkości pracy
przewozowej nie mniejszej niż 800 000 wozokilometrów. Krajowa Izba
Odwoławcza przypomniała, że Odwołujący się zakwestionował okoliczność,
iż dokumenty załączone do oferty Konsorcjum potwierdzają spełnienie przez
Konsorcjum tego warunku. W ocenie Odwołującego się z referencji
wystawionych dla Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z o.o. w liście
referencyjnym z dnia 30 maja 2008 r. wystawionym przez LG Display Pol and
Sp. z o.o. - Biskupice Podgórne nie wynika spełnianie przez opisaną w niej
usługę wszystkich wymogów ustawowych koniecznych do uznania je i za
przewóz regularny, natomiast w świetle treści listu referencyjnego z dnia 20
czerwca 2008 r. wystawionego przez Orbis Transport Sp. z o.o. w Warszawie
nie jest jasne, czy w okresie ostatnich trzech lat przed dniem wszczęcia
postępowania łączna wielkość pracy przewozowej nie była mniejsza niż
800 000 km. Krajowa Izba Odwoławcza zważyła, że w części III „Warunki
udziału w postępowaniu" pkt 3 SIWZ Zamawiajmy zawarł warunek, zgodnie
z którym o udzielnie zamówienia mogą się ubiegać wykonawcy, którzy „z
należytą starannością wykonali w okresie ostatnich trzech lat przed dniem
wszczęcia postępowania lub wykonują, a jeżeli okres prowadzenia
działalności jest krótszy - w tym okresie; usługi transportu zbiorowego w
ramach przewozów regularnych o łącznej wielkości pracy przewozowej nie
mniejszej niż 800 000 wozokilometrów". Dalej Krajowa Izba Odwoławcza
wskazała, że w części IV „Sposób przygotowania oferty" pkt 9.12 i pkt 10
SIWZ Zamawiający zawarł wymóg potwierdzenia spełnienia przez
wykonawców tego warunku poprzez załączenie do oferty wykazu
wykonanych w tym okresie lub wykonywanych wyżej określonych usług,

wraz z dokumentami potwierdzającymi, że usługi te zostały wykonane
należycie. Następnie Krajowa Izba Odwoławcza wskazała, że w załączonym
do oferty Konsorcjum liście referencyjnym z dnia 30 maja 2008 r. LG Disp
Poland Sp. z o.o. potwierdziła m.in., że „Marco Polo Sp. z o.o. obecna naz
BUS Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z o.o. wykonywała i wykonuje przewozy
w regularnej komunikacji specjalnej zamkniętej w okresie od 1 grudnia 2006 r.
przez rok 2007 i obecnie nadal w 2008 roku" na jedenastu, wyszczególnionych
w tym liście liniach i w tym czasie wymieniony wykonawca wykonał łączną
ilość 2.748.000 km. Krajowa Izba Odwoławcza w wyniku rozpatrzenia zarzutu
Odwołującego się, iż przedmiotowe referencje nie potwierdzają wykonania
przez Wykonawcę warunku opisanego w SIWZ, gdyż w jego ocenie, usługi w
niej wskazane nie są przewozami regularnymi, z uwagi na niespełnianie
przesłanek „regularności" i „powszechnej dostępności" wykazanej usługi, nie
podzieliła stanowiska Odwołującego się i wyjaśniła, że zdaniem Izby, wyżej
wskazane pojęcia, których definicji Zamawiający nie podał, należy rozumieć w
sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Krajowa Izba
Odwoławcza wskazała, że z treści analizowanego listu referencyjnego wynika,
że wskazana w niej usługa stanowi przewóz regularny specjalny. Zaś w
rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie
drogowym „przewóz regularny specjalny" oznacza „niepubliczny przewóz
regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób". W ocenie
Krajowej Izby Odwoławczej przewozy regularne specjalne są zatem rodzajem
przewozów regularnych. Odnosząc się do zarzutu braku cechy „regularności"
przewozów specjalnych Izba stwierdziła, że wykonywanie przewozów
regularnych specjalnych odbywa się według ustalonego rozkładu jazdy, co
Przystępujący wykazał, okazując taki rozkład na rozprawie. Dalej Izba
wskazała, że nie podzieliła także zarzutu, iż treść listu referencyjnego z dnia
20 czerwca 2008 r. Orbis Transport Sp. z o.o. w Warszawie nie potwierdza
warunku przepracowania przez Wykonawcę, w okresie ostatnich trzęch lat
przed dniem wszczęcia postępowania, co najmniej 800 000 wozokilometrów. Z
referencji tej bowiem wynika m.in., że „firma Marco Polo Sp. z o.o.
wykonywała przewozy w regularnej komunikacji międzynarodowej (...). W
okresie 2005, 2006 i 2007 roku Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z o.o.
wykonała na powyższych trasach łączną ilość ok. 1.380.000 km". Krajowa Izba
Odwoławcza wskazała, że biorąc pod uwagę regularny charakter świadczonej
usługi oraz ilość wykonanych przewozów (1.380.000 km), należy stwierdzić,
że z referencji tej nie wynika niezrealizowanie przez tego Wykonawcę w
okresie ostatnich trzech lat przed dniem wszczęcia postępowaniei o
zamówienie (tj. od 17.06.2005 r.) wymaganej przez Zamawiającego ilości
wozokilometrów, nie mniejszej niż 800.000. W ocenie Izby zasadności
kwestionowania zatem tej referencji Odwołujący się nie wykazał. Zdaniem
Izby w świetle dokonanych ustaleń należy stwierdzić, że każdy z
wymienionych dokumentów (referencji) potwierdza samoistnie spełnienie
przez Konsorcjum postawionego przez Zamawiającego warunku dotyczącego
posiadania doświadczenia zawodowego w tym zakresie (część III pkt 3 SIWZ).

Krajowa Izba Odwoławcza wskazała również, że Odwołujący się nie
wykazał zasadności zarzutu bezpodstawnego utajnienia przez Konsorcjum
informacji zastrzeżonych przez tego Wykonawcę. W ocenie Izby w
szczególności Odwołujący się nie udowodnił, że zastrzeżona przez
Konsorcjum część oferty nie stanowiła tajemnicy przedsiębiorstwa, w
rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W obec
tego Izba nie dopatrzyła się naruszenia przez Zamawiającego art. 8 ust. 2 Pzp.

Na koniec Krajowa Izba Odwoławcza wyjaśniła, że nie znalazła
podstaw do uwzględnienia zawartego w piśmie procesowym Odwołującego
się z dnia 16 września 2008 r. i podtrzymanego na rozprawie żądania
unieważnienia przedmiotowego postępowania o zamówienie, w trybie art.
191 ust. 3 zd. 2 Pzp, w wyniku ustalenia, iż nie zachodzą okoliczności
skutkujące unieważnieniem postępowania. Krajowa Izba Odwoławcza

stwierdziła, że niewielka rozbieżność w treści ogłoszenia o zamówieniu
opublikowanego w Dz. U. UE, polegająca na przypisaniu warunkpm
numerów od 1 do 5, które były zastosowane w treści SIWZ lecz ze względu

budowę formularza ogłoszenia i wynikającego z niego podziału
poszczególne sekcje i podpunkty, numery te nie znalazły się w treści
ogłoszenia, nie jest błędem, który można uznać za opisanie warunków w
sposób odmienny, w różnych dokumentach. W ocenie natomiast Krajowej
Izby Odwoławczej rozpatrywanie kwestii, czy wymaganie przez
Zamawiającego, aby jeden z wykonawców wspólnie ubiegających się o
zamówienie przedstawił wymaganą licencję jest bezprzedmiotowe, ponieważ
obaj wykonawcy wspólnie ubiegający się o zamówienie przedstawili wraz z
ofertą posiadane przez siebie licencje, zatem nie zachodzi przesłanka
określona w art. 146 ust. 1 pkt 6 ani 5 Pzp.

Krajowa Izba Odwoławcza zważyła, że zarówno Odwołujący się, jak i
inni wykonawcy nie oprotestowali zakwestionowanych w wyżej
wymienionym piśmie procesowym Odwołującego się zapisów SIWZ, nie
zwrócili się również do Zamawiającego o udzielenie wyjaśnienia treści SIWZ
(art. 38 ust. 1 Pzp).

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawić art.
191 ust. 6 i 7 Pzp.

Na powyższy wyrok skargę wniosła Spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością Dolnośląskie Linie Autobusowe i zaskarżając go w
całości, wniosła o jego zmianę poprzez unieważnienie czynności
Zamawiającego, polegającej na wyborze najkorzystniejszej oferty, nakazanie
dokonania ponownej oceny ofert i wyboru oferty najkorzystniejszej oraz
zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania
odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych, ewentualnie o unieważnienie przedmiotowego postępowania o
udzielnie zamówienia.

Skarżąca, na zasadzie art. 196 ust. 1 Pzp, zarzuciła Krajowej Izbie
Odwoławczej naruszenie:

1.    prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie art. 24 ust 2 pkt 3 w zw. z art. 24 ust. 4 w zw. z art. 89 ust.
1 Pzp, poprzez stwierdzenie, że konsorcjum firm Sevibus Polska
Marcinkowski i Sip S.K.A. i Bus Marco Polo Waratislavia 1992 Sp. z o.o.
spełniło wymóg części IV pkt 9.7 SIWZ;

2.    art. 24 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 24 ust 4 w zw. z art. 89 ust. 1 Pzp,
poprzez nie odrzucenie oferty, która została złożona przez wykonawcę
podlegającego wykluczeniu z udziału w postępowaniu o udzielenie
zamówienia;

3.    prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie art. 22 ust. 1 pkt 1 Pzp w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o
transporcie drogowym w zw. z art. 93 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1
pkt 5 ustawy, poprzez przyjęcie, że brak żądania od każdego z
członków Konsorcjum licencji na wykonywanie krajowego lub
międzynarodowego drogowego przewozu osób nie stanowi pods:awy
unieważnienia postępowania na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 5 ustawy,
czyli, że Zamawiający nie dokonał wyboru oferty z rażącym
naruszeniem przepisów ustawy;

4.    prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie art. 41 pkt 7 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 93 ust.
1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 5 Pzp, poprzez przyjęcie, że zachodzi
niewielka rozbieżność w treści ogłoszenia o zamówieniu

opublikowanego w Dz. U. UE, a treścią SIWZ, której nie można

za opisanie warunków w sposób odmienny w różnych dokumentach.

Odpowiedź na skargę złożył uczestnik postępowania Konsorcjum S|vibus
Polska Marcinkowski i Sip S.K.A. oraz Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z

o.o. Uczestnik wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie na jego rzecz
kosztów postępowania przed Sądem Okręgowym, w tym kosztów zastępstwa
procesowego.

Odpowiedź na skargę złożył także Zamawiający Gmina Kobierzyce.
Zamawiający - przeciwnik skargi wniósł o oddalenie skargi w całości i
zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania przed Sądem Okręgowym), w
tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

W ocenie Sądu Okręgowego Krajowa Izba Odwoławcza prawidłowo

przeprowadziła postępowanie, wyprowadzając właściwe i trafne wnioski.

W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy rozważył zarzut czwarty skargi,

tj. zarzut rozbieżności pomiędzy treścią ogłoszenia o otwarciu postępowania o
udzielnie zamówienia publicznego pn. „Transport zbiorowy w Gminie
Kobierzyce - linie międzygminne Wrocław - Kobierzyce" opublikowanego w
Dzienniku Urzędowym UE 2008/S 116-154730 z dnia 17 czerwca 2008 r. i
treścią Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ). Skarżąca
wskazała, iż rozbieżność ta zachodzi w części III pkt 2 SIWZ i dotyczy
warunku posiadania licencji, wyjaśniając że z treści ogłoszenia o zamówieniu
(w Dzienniku Urzędowym) nie wynika, co jest warunkiem pierwszym, a co
jest warunkiem drugim. Skarżąca zarzuciła, że taka rozbieżność - pomiędzy
treścią SIWZ a treścią ogłoszenia o zamówieniu jest niedopuszczalna (art. 38
ust. 5 Pzp) i musi skutkować unieważnieniem postępowania, na podsrawie
art. 93 ust. 1 pkt 7 Pzp oraz stwierdzeniem nieważności umowy o wykonanie
zamówienia, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 5 Pzp. Sąd Okręgowy stwierdził,
iż faktycznie taka niedokładność zaistniała. W treści ogłoszenia w Dzienniku
Urzędowym UE bowiem w opisie warunków nieprecyzyjnie opisano
numerację tych warunków - faktycznie brak było tej numeracji, zaś numeracja
(od punktów 1 do 5) występuje w ogłoszeniu zamieszczonym w polskim
publikatorze. Niemniej jednak za nieuwzględnieniem tego zarzutu Skarżącej
przemawiają dwa ważkie argumenty.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że aby zarzut ten mógł być
skutecznie podniesiony przed Sądem w postępowaniu odwoławczym,
wywołanym na skutek wniesienia skargi na wyrok Krajowej h;by
Odwoławczej, powinien być najpierw zgłoszony w proteście (art. 180 ust 1,
ust. 3 i ust. 8 Pzp), zgodnie z brzmieniem art. 191 ust. 3 Pzp w zw. z art. 194
ust. 2 Pzp w zw. z art. 381 k.p.c. Przepis art. 191 ust. 3 Pzp według stanu
prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie stanowi, że Izba nie może
orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w proteście. Izba bierze |od
uwagę z urzędu okoliczności skutkujące unieważnieniem postępowania o
udzielenie zamówienia (...). Zarzut ten zatem w świetle art. 191 ust. 3 Pzp był
spóźniony. Spostrzec należy, że protest Skarżącej z dnia 7 sierpnia 2008 r.
dotyczył zarzutu utajnienia informacji, czym Zamawiający miał dopuścić się
naruszenia zasad uczciwej konkurencji, zaś w proteście z dnia 11 sierpnia 2008
r. Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady udzielania zamówień publicznych
określonej w art. 7 ust. 1 Pzp, poprzez przeprowadzenie postępowania przez
Zamawiającego w sposób niezapewniający zachowania uczciwej konkurencji
oraz równego traktowania wykonawców. Oprócz tego w proteście z dnia 11
sierpnia 2008 r. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 89 ust. 1 Pzp przez
nieodrzucenie oferty, której treść nie odpowiada treści SIWZ oraz naruszenie
art. 89 ust. 1 Pzp, poprzez nieodrzucenie oferty, która została złożona przez
wykonawcę podlegającego wykluczeniu z postępowania o udzielenie
zamówienia. W odwołaniu zaś z dnia 25 sierpnia 2008 r. Skarżąca
podtrzymała jedynie zarzuty sformułowane w proteście z dnia 11 sierpnia
2008 r., a w żadnym z zarzutów protestu nie został podniesiony zarzut
rozbieżności pomiędzy treścią ogłoszenia w publikatorze Unii Europejskiej a
treścią SIWZ. Niezależnie od tego skonstatować trzeba, że konsekwencją takiej
jak wyżej rozbieżności nie jest nieważność zawartej umowy o wykonanie

zamówienia, ani konieczność unieważnienia postępowania o udzielenie
zamówienia. W związku z czym nie jest to już okoliczność, którą zgodnie ćirt.
191 ust. 3 Pzp Krajowa Izba Odwoławcza miała obowiązek brać pod uwag? z
urzędu, jako skutkującą nieważnością postępowania. Tym samym okoliczność
taka, jako niezgłoszona uprzednio w proteście, a więc spóźniona nie podlega
także rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy na skutek skargi. Wskazać należy,

ustawą z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy Prawo zamówień
publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 23 września 2008 r., nr
171, poz. 1058) uchylony został ustęp 5 artykułu 38 Pzp, zaś zgodnie z
brzmieniem przepisów przejściowych, a to art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4
września 2008 r. do postępowań o udzielnie zamówienia i konkursów
wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe, z wyjątkiem przepisów dotyczących zmiany ogłoszeń,
zmiany treści SIWZ, poprawiania omyłek w ofercie i przesłanek odrzucenia
oferty, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zaznaczyć
należy, że drobnej rozbieżności pomiędzy treścią SIWZ i treścią ogłoszenia o
zamówieniu, zdaniem Sądu Okręgowego, nie można by uważać nawę
modyfikację SIWZ, a rozbieżność mogła być wyjaśniona w trybie procedury

wyjaśniania treści SIWZ, po myśli art. 38 ust. 1 i nast. Pzp. Należy bow

zauważyć, że warunki były wskazane zarówno w ogłoszeniu w Dzienniku
Urzędowym UE, jak w ogłoszeniach w polskich publikatorach. Róż:
sprowadzała się do numeracji, a co za tym idzie braku czytelności ogłosz
w Dzienniku Urzędowym odnośnie do warunków nr 1-5 (zakresu ich oceny
podmiotowej). Taka drobna rozbieżność mogła być wyjaśniona we
wskazanym trybie art. 38 ust. 1 i nast. Pzp. Notabene nie miała ona żadnego
praktycznego znaczenia dla prawidłowego zrozumienia ogłoszenia i SIWZ
przez Skarżącą, o czym także niżej.

Nawet gdyby potraktować hipotetycznie tę rozbieżność jako ewentualną
modyfikację SIWZ (co zdaniem Sądu Okręgowego nie jest uzasadnione), to do
modyfikacji treści SIWZ i zmiany ogłoszeń - co było przedmiotem zarzuru,
stosuje się już przepisy znowelizowane. Stwierdzić należy, że taka
modyfikacja nie byłaby obecnie zakazana, a to wobec uchylenia ustępu 5 art.
38 Pzp. Nie ma wpływu na ważność postępowania i ważność zawartej umowy
albowiem nie jest to okoliczność, która przesądza o tym, że postępowanie
obarczone jest wadą uniemożliwiającą zawarcie ważnej umowy w sprawie
zamówienia publicznego lub że zamawiający dokonał wyboru oferty z
rażącym naruszeniem ustawy.

Odnosząc się do zarzutu pierwszego skargi, Sąd Okręgowy stwierdził,
że argumentacja Krajowej Izby Odwoławczej jest w całości trafna i
prawidłowa, zaś zarzuty Skarżącej to jedynie polemika z przyjętym
stanowiskiem Krajowej Izby Odwoławczej. Sąd Okręgowy za Krajową Izbą
Odwoławczą przypomina, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 11 Pzp,
pod pojęciem wykonawcy rozumie się osobę fizyczną, osobę prawną albo
jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która ubiegc się
o udzielenie zamówienia publicznego, złożyła ofertę lub zawarła umowę w
sprawie zamówienia publicznego. Taką jednostką organizacyjną
nieposiadajacą osobowości prawnej, występującą w przedmiotowym
postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jako wykonawca jest
spółka komandytowo-akcyjna Sevibus Polska Marcinkowski i Sip, ubiegająca
się o jego udzielnie w Konsorcjum z wykonawcą Bus Marco Polo Wratis avia
1992 Sp. z o.o. Skoro warunek udziału w postępowaniu, wynikający z ait. 24
ust. 1 pkt 3 Pzp i dotyczący niezalegania z uiszczeniem podatków, opłat lub
składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, z wyjątkiem przypadków
uzyskania przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia na
raty zaległych płatności lub wstrzymania w całości wykonania decyzji
właściwego organu, odnosi się do wykonawców, to nie odnosi się on do
wspólników lub akcjonariuszy spółki osobowej, będącej wykonawcą. W
ocenie Sądu Okręgowego skoro wykonawca - spółka komandytowo-akcyjna

Sevibus Polska Marcinkowski i Sip, jako jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem
dochodowym od osób prawnych, to jednocześnie nie może zalegać z jego
uiszczeniem. A jeśli wykonawcami nie są wspólnicy i akcjonariusze tej spółki,
to bezprzedmiotowe jest żądanie przedłożenia przez nich zaświadczeń o
niezaleganiu z uiszczeniem podatku dochodowego przez wspólników.
Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do stworzenia po stronie
Zamawiającego uprawnienia (niewynikającego z ustawy - Prawo zamówień
publicznych) do żądania przedłożenia takich dokumentów. Żądanie takie
należałoby potraktować jako naruszające przepisy Prawa zamówień
publicznych, zakazujące nieuzasadnionego ograniczenia konkurencji.

Ustosunkowując się do zarzutu trzeciego skargi, należy zauważyć że
podnoszenie tego zarzutu w postępowaniu przed Sądem, wywołanym na
skutek skargi jest spóźnione w świetle art. 191 ust. 3 Pzp. Aby zarzut ten,
bowiem mógł być skutecznie podniesiony przed Sądem w postępowemu
odwoławczym, wywołanym na skutek wniesienia skargi na wyrok Kraje wej
Izby Odwoławczej, powinien być najpierw zgłoszony w proteście (art. 180 ust.
1, ust. 3 i ust. 8 Pzp), zgodnie z brzmieniem art. 191 ust. 3 Pzp w zw. z art. 194
ust. 2 Pzp w zw. z art. 381 k.p.c. niezależnie od tego tylko na margiresie
zaznaczyć należy, że wykonawcy Sevibus Polska Marcinkowski i Sip S.K.A.
oraz Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z o.o. jako jedyni w przedmiotowym

postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, występują łącznie

Konsorcjum. Jeżeli wykonawcy, niezależnie od wymogów SIWZ i treści
ogłoszenia wykazali, iż każdy z nich spełnia warunek, to nie można im czynić
zarzutu z tego powodu, że wykazali więcej niż wymagane minimum.
Zdaniem Sądu Okręgowego nawet gdyby mimo treści przepisu prawa
bezwzględnie obowiązującego, Zamawiający nie wymagał w SIWZ, aby każdy
z wykonawców, wchodzących w skład Konsorcjum wykazał legitymowanie
się określonym uprawnieniem, a Konsorcjum takie uprawnienie pomimo tego
wykazało, nie stanowiłoby to podstawy unieważnienia postępowania oraz nie
przesądzało o tym, że zawarta umowa o wykonanie zamówienia jest
nieważna, o ile nie godziłoby to w innych uczestników postępowania. W
zaistniałej sytuacji zarzucane obniżenie wymogów stawianych wykonawcom
nie miało wpływu na przebieg postępowania, gdyż nie zostało ono w trakcie
postępowania zmienione na bardziej restrykcyjne, a żaden podmiot nie został
wykluczony z postępowania wskutek niespełnienia tego wymogu, dodatkowo
zaś jedyne Konsorcjum, które się zgłosiło spełniło stawiany wymóg z
naddatkiem (tzn. każdy z konsocjantów osobno spełnił wymóg stawiany w
SIWZ tylko jednemu z konsorcjantów). Nie zaistniała więc sytuacja, że zgłosiło
się konsorcjum, w którym tylko jeden z jego uczestników spełniałby (zgodnie
z wymogami SIWZ) warunki dotyczące licencji na wykonywanie przewozu
drogowego osób. Przypomnieć należy, że Skarżąca zarzuciła, iż Zamawiający
dokonał wyboru najkorzystniejszej oferty z rażącym naruszeniem prawa,
gdyż brak było w treści SIWZ i treści ogłoszenia żądania od każdego z
członków Konsorcjum licencji na wykonywanie krajowego lub
międzynarodowego drogowego przewozu osób, co stanowi w opinii Skarżącej
podstawę unieważnienia postępowania na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 5 Pzp.
Wymogiem Zamawiającego było przedłożenie licencji oferenta, Konsorcjum
zaś jako jedyne ubiegało się łącznie o uzyskanie zamówienia i przedłożyło
dwie licencje - każda dotycząca wchodzących w skład Konsorcjum spółek.
Ponieważ minimum wymogów zostało spełnione, w ocenie Sądu
Okręgowego, nie można czynić zarzutu z tego powodu, że spełniono vyięcej
warunków niż było wymaganych. Skarżąca precyzyjnie wskazała, którego
punktu SIWZ (tj. punktu drugiego) dotyczy wymóg licencji. Wskazała, że
dotyczy to tylko jednego z wykonawców, zauważając przy tym, że wymóg
taki powinien dotyczyć wszystkich wykonawców. Wnioskować stąd należy,
że takie sformułowanie wymogu dotyczącego licencji nie było niejasne dla
oferentów, skoro w taki sposób zinterpretowała go m.in. Skarżąca. Skarżąca
formułując zarzut trzeci skargi precyzyjnie wskazała, jakiego wymogu
dotyczył punkt 2 rozdziału III SIWZ, podczas gdy formułując zarzut
dotyczący rozbieżności w treści SIWZ i treści ogłoszenia o zamówieniu,
usiłowała wykazać, iż z tego powodu nie jest możliwe prawidłowe i
precyzyjne przygotowanie oferty oraz że mogło to wpłynąć na nieważność
postępowania. Niemniej jednak treść zarzutu trzeciego skargi świadczy o
tym, że nie było to przeszkodą dla poprawnego sformułowania oferty przez
oferentów, także przez Skarżącą. Spostrzec również należy, że zarzut ten nie
dotyczy tego, że zwycięskie Konsorcjum nie przedłożyło licencji służącej
każdemu z wykonawców, wchodzących w jego skład, ale sytuacji, w której
mimo braku takiego wymogu Zamawiającego, przedłożono takie licencje.

Odnieść się wreszcie należy do zarzutu niespełnienia przez zwycięskie
Konsorcjum warunku dotyczącego wykazania wykonania usługi transportu
zbiorowego w ramach przewozów regularnych, o łącznej wartości pracy
przewozowej nie mniejszej niż 800 000 wozokilometrów (zarzut drugi ska rgi).
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Zamawiający nie sprecyzował
pojęcia przewozu regularnego. Nie podał wprost definicji na potrzeby
postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a jak i nie odesłał w tym
zakresie do pojęcia ustawowego przewozu regularnego. Dlatego też po ęcie
użyte przez Zamawiającego nie musi być wykładane tylko i wyłącznie w
drodze definicji ustawowej tego pojęcia zawartej w ustawie o transporcie
drogowym. Natomiast definicje ustawowe mogą być pomocne w dokonaniu
wykładni pojęcia użytego przez zamawiającego. Mając to zastrzeżeni2 na

uwadze należy zauważyć, że zdaniem Sądu Okręgowego wykonanie u
przewozu pracowników, wynikające z referencji LG Display Sp. z o.o. spełnia
wymagany warunek. W ocenie Sądu Okręgowego był to przewóz regularny
specjalny, spełniający jednocześnie przesłanki przewozu regularnego (w
ujęciu ustawowym). Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym
przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych

odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawi
w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Zaś przewóz
regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób,
z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym).
Wskazać należy, że omawiany przewóz dotyczył określonej grupy osób
(pracowników LG Display Sp. z o.o.) z wyłączeniem innych osób, na ustalonej
trasie i według uzgodnionego rozkładu jazdy (co nie zostało ostatecznie
skutecznie zakwestionowane mimo poczynionych ustaleń przez Krajową Izbę
Odwoławczą). Taki właśnie rodzaj transportu spełnia wymagania zawartó w
ustawie o transporcie drogowym dla transportu regularnego specjalnego (por.
wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., VI SA/Wa 1934/05). Na
uwadze należy mieć jeszcze, że sformułowanie wymogu SIWZ, dotyczącego
licencji, wskazywało ogólnie na licencję w zakresie transportu drogowego -
przewozu osób. Zatem zdaniem Sądu Okręgowego wykazanie wykonania
przez zwycięskie Konsorcjum usługi transportu regularnego specjalnego
spełnia wymagania Zamawiającego, określone w SIWZ albowiem przewóz
regularny specjalny to niepubliczny przewóz określonej grupy osób z
wyłączeniem innych osób, spełniający jednocześnie przesłanki przewozu
regularnego, o jakim jest mowa w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym
(patrz wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r., I OSK 1306/06). Nadto
za opinią wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
(wyrok z dnia 13 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 718/06) Sąd Okręgowy wskazuje, że
dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia -
w dosłownym    rozumieniu tego    słowa    -    wszystkich    przesłanek

zamieszczonych    w art. 4 pkt 7    ustawy    o    transporcie    drogowym.

Najistotniejsze jest, iż zostało wykazane, że omawiana usługa, polegała na
przewożeniu określonej grupy osób, będących pracownikami LG Display Sp.
z o.o., którzy byli dowożeni do pracy i z powrotem, według rozkładu jazdy.
Pozostałe warunki nie muszą być spełnione w sensie dosłownym (wyrok WSA
w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 718/06 - z uzasadnienia: Jeśli
chodzi o kwestię przystanków, na których ma odbywać się wsiadanie i wysiadanie
pasażerów, przyjąć trzeba - zdaniem Sądu - iż nie unicestwia przymiotu regularneści
przewozu sam fakt, iż uczniowie niepełnosprawni zabierani są przykładowo
bezpośrednio z miejsca zamieszkania, zamiast z przystanku, albowiem właśnie to
miejsce postoju pełni rolę przystanku, na którym następuje wsiadanie (wysiadanie)
pasażera. W ocenie Sądu fakt, iż przewóz zróżnicowany jest w zależności od potrzeb
użytkowników, np. niepełnosprawnych uczniów, nie może wpływać na zaliczenie go
do przewozów regularnych specjalnych, w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy o
transporcie drogowym. Przyjęcie innej wykładni doprowadziłoby - zdaniem Sądu ■■ do
sytuacji, w której wystarczyłoby zatrzymywać się w innym, niż przystanek, z góry
ustalonym miejscu postoju, by uniknąć zakwalifikowania spornego przewozu, jako
regularnego. Podobnie, jeśli chodzi o kwestię cennika opłat podanego do publicznej
wiadomości, to uznać należy, iż przesłanka ta nie jest istotna z punktu widzenia
prawidłowej kwalifikacji prawnej danego przewozu, jako niepublicznego przewozu
regularnego specjalnego. Ponadto należy podkreślić, iż opłata została określona
poprzez ustalenie zoysokości wynagrodzenia za wykonaną usługę). Nawet jeśliby
jednak hipotetycznie uznać, że warunek ten nie może być spełniony, gdyż
takiego przewozu nie można uznać za regularny z uwagi na to, że nie był
powszechnie dostępny, to należy mieć na uwadze referencje Orbis Transport
Sp. z o.o., gdzie ilość wykonanej przez Bus Marco Polo Wratislavia 1992 Sp. z
o.o. usługi transportu zbiorowego w ramach przewozów regularnych
wyniosła 1.380.000 wozokilometrów. W zakresie tych referencji Skarżąca
zarzuciła, że nie wiadomo, w jakim czasie została ta usługa wykonana, gdyż
według SIWZ łączna ilość wozokilometrów nie mniejsza niż 800 tys., miała
zostać wykonana w ciągu ostatnich 3 lat przed dniem wszczęcia
postępowania. Tymczasem z referencji tych wynika, iż usługa ta została
wykonana w okresie 3 lat i 6 miesięcy, zatem nie jest jasne, czy w okresie
ostatnich trzech lat przed dniem wszczęcia postępowania łączna wielkość

pracy przewozowej nie była mniejsza niż 800 tys. wozokilometrów. Jeżeli
bowiem większość usługi świadczonej przez Bus Marco Polo, Wratislavia 1992
Sp. z o.o. na rzecz Orbis Transport Sp. z o.o. została wykonana na początku
2005 r., to wykonawca nie spełnia warunku udziału w postępowaniu,
określonego przez Zamawiającego. W Ocenie Sądu Okręgowego także i

zarzut należy uznać za nietrafiony. Trzeba bowiem mieć na uwadze to,
zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie jest uzasadnione
twierdzenie, aby większa część usługi w łącznej ilości wozokilometrów
1.380.000 została wykonana w pierwszym półroczu 2005 r., biorąc pod uwagę
fakt, że usługa w tej wysokości pracy została wykonana na przestrzeni trzech
lat. Przetarg ogłoszono w czerwcu 2008 r., zatem Spółka powinna wykazać, że
w tymże trzyletnim okresie (od czerwca 2005 r.) wykonała usługę o nie
mniejszej ilości pracy przewozowej niż 800 tys. wozokilometrów. Tylko
pierwsze półrocze 2005 r., wynikające z referencji nie podlega zaliczeniu do
wymaganego okresu. Zwracając jednak uwagę na to, iż ilość wykonanej pracy
w latach 2005, 2006 i 2007 znacznie przekracza ustanowiony minimalny próg,
to nawet odejmując z tych lat pracę wykonaną w pierwszym półroczu 20C5 r.,
zdaniem Sądu Okręgowego należy uznać, że w wymaganym okresie Spółka
Bus Marco Polo Wratislavia 1992 z ograniczoną odpowiedzialnością,
wykonała usługę przewozu w ilości nie mniejszej niż wymagane 800 tys. km.
Spostrzec bowiem trzeba, że wykonana usługa w pierwszym półroczu 2035 r.
stanowi czasowo zaledwie 1/6 z wykonanych 1.380.000 km na przestrzeni lat
2005-2007. Jeżeli więc mowa jest o przewozach regularnych, to naddatek
(ponad 800.000) wynosi 580.000 wozokilometrów. Kierując się
doświadczeniem życiowym, przy uwzględnieniu regularności przewozów
trudno przyjąć, by w pierwszym półroczu (niecałym nawet) 2005 r. wykonano
ponad 72 % przewozów z okresu trzech lat (2005-2007), co oznaczałby, ze w
pozostałym okresie ponad 2 lat 6 miesięcy wykonano niecałe 28%
wozokilometrów. Dlatego też zarzut Skarżącej nie został uwzględniony.

Wobec złożonych wniosków w zakresie kosztów postępowania
skargowego przez Skarżącego, Zamawiającego i Interwenienta - Konsocjum
Sąd orzekł o tych kosztach w oparciu o treść art. 98 k.p.c. i §12 ust. 1 pkt 1
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z
urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349) przy uwzględnieniu § 4 ust. pkt 2 lit. b
rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2007r. w sprawie
wysokości oraz sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów
kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z
2007 r., nr 128, poz. 886).

Wobec powyższego należało orzec jak w wyroku, na podstawie art. 198
ust 2 zd. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych.

St. SekretJlz sadowy
Anna jprochoń

21