Sygn. akt XIX Gz 455/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2010 r

Sąd Okręgowy w Katowicach XIX Wydział Gospodarczy Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Maria Kozubska-Maciąga (spr.)
Sędziowie:    SSO Grażyna Jeziorowska

SSO Dariusz Chrapoński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2010 r.
w Katowicach

sprawy z odwołania Ekośrodowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w Bytomiu

przeciwko Miejskiemu Zarządowi Ulic i Mostów w Chorzowie

z udziałem przystępującego do postępowania po stronie zamawiającego Jana
Orfina

o udzielenie zamówienia publicznego
na skutek zażalenia przystępującego do postępowania po stronie zamawiającego
Jana Orfina

na postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień
Publicznych w Warszawie

postanawia:

Sygn. akt XIX Gz 455/10

UZASADNIENIE

W postępowaniu odwoławczym przed Krajową Izbą Odwoławczą
zainicjowanym odwołaniem wykonawcy „Ekośrodowisko” sp. z o.o. w Bytomiu od
czynności zamawiającego - Miejski Zarząd Ulic i Mostów w Chorzowie podjętych
w toku postępowania o udzielenia zamówienia publicznego na „letnie i zimowe
utrzymanie jezdni, ulic, miejsc postojowych oraz chodników na terenie miasta
Chorzowa w okresie 21 miesięcy od dnia podpisania umowy” - swoje przystąpienie

W do tego postępowania po stronie zamawiającego zgłosił wykonawca Jan Orfin
prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Zakład Robót Drogowych Orfin Jan
w Orzechu.

Odwołujący zgłosił opozycję przeciw przystąpieniu Jana Orfina do
postępowania odwoławczego.

Krajowa Izba Odwoławcza postanowiła uwzględnić opozycję przeciwko
dopuszczeniu Jana Orfina do udziału w postępowaniu odwoławczym z racji nie
spełnienia przesłanek przystąpienia zawartych w art.185 ust.2 Prawa zamówień
publicznych tj. braku wpłynięcia zgłoszenia przystąpienia do Prezesa Izby
w ustawowym terminie 3 dni. Zgłoszenie winno wpłynąć do Prezesa Izby. Zgłoszenie
przystąpienia zamawiającego oraz nadanie go w placówce pocztowej operatora
publicznego w terminie ustawowym nie stanowi wypełnienia przesłanek ustawowych
(str.3-4 protokołu posiedzenia i rozprawy z dnia 22.09.2010 r.).

Pismem z dnia 29 września 2010 r. wykonawca Jan Orfin wniósł zażalenie na
postanowienie KIO w przedmiocie wykluczenia go z udziału w postępowaniu
odwoławczym, wskazując jako podstawę wniesienia tego środka przepis
art.ll59§2 k.p.c. w zw. z art.394§l pkt.3 k.p.c. Domagał się uchylenia zaskarżonego
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie
unieważnienia czynności dotyczących odmowy przystąpienia wykonawcy do
postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucał naruszenie art.185 ust.2 Pzp
oraz art.l65§2 k.p.c.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

Wskazać przede wszystkim należy, że przepisy ustawy Prawo zamówień
publicznych samodzielnie i wyczerpująco określają środki ochrony prawnej
przysługujące wykonawcom, uczestnikom konkursu i innym podmiotom, jeżeli mają
lub mieli interes w uzyskaniu danego zamówienia lub ponieśli lub mogli ponieść
szkodę w wyniku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy (art.179 ust.l
Pzp).

Do tych środków ochrony prawnej należą wyłącznie odwołanie (art. 180 Pzp) od
czynności lub zaniechania czynności przez zamawiającego oraz skarga do sądu na
orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej (art.l98a Pzp). Tak więc ustawodawca nie
przewidział możliwości wniesienia zażalenia na jakiekolwiek postanowienie KIO,
wskazując jako jedyny środek ochrony prawnej - skargę do sądu.

Z kolei przepis art.185 ust.4 zdanie czwarte Prawa zamówień publicznych
jednoznacznie stanowi, że „na postanowienie o uwzględnieniu albo oddaleniu opozycji
nie przysługuje skarga”.

Dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie KIO uwzględniające
opozycję nie można też wywodzić - jak czyni to żalący - z treści art.l 159§2 k.p.c.

Przepis ten stanowi, iż „na postanowienie sądu przysługuje zażalenie
w wypadkach wskazanych w ustawie”, przy czym podkreślenia wymaga, iż chodzi tu
o sąd powszechny (państwowy), a nie sąd polubowny (arbitrażowy). Chodzi tu zatem
o takie czynności, które wymagają zastosowania aparatu przymusu państwowego (i to
w ograniczonym zakresie), do których sąd polubowny nie jest uprawniony.

Zawarte w art.185 ust.7 Pzp odesłanie do odpowiedniego stosowania
w postępowaniu odwoławczym przepisów kodeksu postępowania cywilnego o sądzie
polubownym (arbitrażowym), jeżeli ustawa Prawo zamówień publicznych nie stanowi
inaczej, oznacza tylko tyle, że Krajowa Izba Odwoławcza jako organ uprawniony do

rozpoznania i rozstrzygania odwołań wnoszonych w postępowaniu o udzielenie
zamówienia publicznego (art.172 Pzp) z prawnego punktu widzenia ma charakter
zbliżony do sądu polubownego.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do przypisania KIO statusu sądu
powszechnego, o którym mowa we wskazywanym przez żalącego się przepisie
art.1159 k.p.c.

Reasumując — wobec braku przepisu ustawowego dopuszczającego możliwość
wniesienia zażalenia do sądu na postanowienie KIO oraz wyłączenia możliwości
wniesienia skargi na postanowienie KIO uwzględniające opozycję (art.185 ust.4)
zażalenie podlegać musiało odrzuceniu (por. też art.198 „e” ust.l Prawa zamówień
publicznych) o czym postanowiono jak w sentencji.

Ssałem

I