K R Ai(5\VA IZBA ODWOŁAWCZA]

23. W. 2012

I W P L Y NELO

WYROK    --cALY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 czerwca 2012 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi X Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia SO Ryszard Badio (ref.)

Sędziowie: SO Krystyna Szereda, SO Mariola Szczepańska

Protokolant staż. Magda Studzianna

po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 roku w Łodzi

na rozprawie

skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

w postępowaniu przetargowym

zamawiającego Łódzkiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółki Akcyjnej w Łodzi,
wykonawcy 2C Dom Brokerski Rynku Szkoleń spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
Warszawie

przystępującego po stronie zamawiającego Eurofinance Training spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Warszawie

na postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 roku, w sprawie sygn.
akt KIO 472/12

Sygn. akt X Ga 216/ 12

uzasadnienie

W dniu 16 kwietnia 2012 r. do Sądu Okręgowego w Łodzi wpłynęła
skarga Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na postanowienie Krajowej
Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. wydane w sprawie sygn. akt KIO
472/12. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i
orzeczenie co do istoty sprawy poprzez merytoryczne rozpoznanie odwołania
wykonawcy „2C Dom Brokerski Rynku Szkoleń” spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Warszawie, rozstrzygniecie o kosztach postępowania
odwoławczego zgodnie z art. 192 ust 10 w związku z art. 198f ust 5 p.z.p., a
także nieobciążanie żadnej ze stron kosztami postępowania skargowego na
podstawie art. 102 k.p.c.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.

1.    art. 187 ust 3 w związku z art. 187 ust 7 p.z.p. oraz §9 w związku z §13
ust. 2 pkt 1 i §4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z
dnia 22 marca 2010 r. w sprawie regulaminu postępowania przy
rozpoznawaniu odwołań (Dz. U. nr 48, poz. 280) poprzez uznanie, że
obowiązek wezwania odwołującego przez Krajową Izbę Odwoławczą do
uzupełnienia braków formalnych odwołania nie obejmuje przypadku,
gdy dokument pełnomocnictwa nie został załączony do odwołania, ale
nie potwierdza on umocowania osoby podpisującej odwołanie do
reprezentowania odwołującego, a w konsekwencji poprzez zaniechanie
wezwania odwołującego do uzupełnienia braku formalnego odwołania w
zakresie wykazania umocowania osoby podpisującej odwołanie do
działania w imieniu „2C Dom Brokerski Rynku Szkoleń” spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie w sytuacji stwierdzenia
braku formalnego odwołania w tym zakresie;

2.    art. 189 ust. 2 pkt 2 p.z.p. przez bezpodstawne odrzucenie odwołania w
sytuacji, gdy odwołujący nie został uprzednio wezwany do uzupełnienia
braku formalnego odwołania w zakresie wykazania mocowania osoby
podpisującej odwołania do działania w imieniu „2C Dom Brokerski
Rynku Szkoleń” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie w
związku ze stwierdzeniem przez Krajową Izbę Odwoławczą braku
odwołania w tym zakresie.

Zamawiający - Łódzka Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. oraz
uczestnik Eurofinance Training spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w
Warszawie wnieśli o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami
zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym:

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd Okręgowy w całości
podziela stanowisko skarżącego, że brak merytorycznego rozstrzygnięcia
zarzutów samego odwołania przez Krajową Izbę Odwoławczą nie stanowi
przeszkody do merytorycznego rozpoznania odwołania przez Sąd, gdyż
stosownie do treści art. 198f ust 2 zd. 4 p.z.p. w postępowaniu skargowym
nie stosuje się przepisu art. 386 § 4 k.p.c. Tym samym nie jest dopuszczalne
uchylenie postanowienia i przekazanie odwołania Krajowej Izbie
Odwoławczej. W każdym przypadku sąd okręgowy rozpoznający skargę na
orzeczenie KIO staje się sądem meriti zobowiązanym do merytorycznego
rozpoznania zarzutów odwołania, chyba że zachodzi podstawa określona w
art. 198f ust. 4 p.z.p.

W związku z powyższym analizie należało przede wszystkim podać
ostatnio wymieniony przepis. Stanowi on, że jeżeli odwołanie zostaje
odrzucone albo zachodzi podstawa do umorzenia postępowania, sąd uchyla
wyrok lub zmienia postanowienie oraz odrzuca odwołanie lub umarza
postępowanie. Przepis ten należy interpretować w taki sposób, że sąd
okręgowy w wyniku skargi odrzuca odwołanie w sytuacji, gdy nie zostało ono
odrzucone przez KIO, choć zachodziły ku temu przesłanki.

Jeśli zaś KIO odwołanie odrzuciła, to po rozpoznaniu skargi podważającej
takie rozstrzygniecie, sąd (w przypadku negatywnej oceny skargi) nie uchyla
postanowienia KIO aby ponownie odwołanie odrzucić, a wyłącznie
merytorycznie skargę oddala. W sytuacji, gdy skarga ma wyłącznie wymiar
formalny, to zarzuty formalne stają się meritum. Sąd może więc uchylić
orzeczenie KIO i merytorycznie rozpoznać odwołanie albo skargę oddalić.

Analiza skargi pozwala przyjąć, że skarżący skłania się ku
przedstawionemu wyżej rozwiązaniu, gdyż żąda merytorycznego rozpoznania
odwołania. Skarżący pominął jednak, że odwołanie w gruncie rzeczy nie
zostało należycie wniesione, a więc wykluczone było merytoryczne jego
rozpoznanie. Niewątpliwie odwołanie podpisała osoba, która nie legitymowała
się pełnomocnictwem materialnoprawnym, rodzajowym do wniesienia
odwołania oraz do występowania w postępowaniu przed Krajową Izbą
Odwoławczą. Okoliczności tej nie kwestionował również Prezes Urzędu
Zamówień Publicznych w swojej skardze. Brak pełnomocnictwa nie został
uzupełniony ani na etapie postępowania przed KIO, ani w postępowaniu
skargowym. Nawet gdyby na etapie postępowania przed KIO braki
pełnomocnictwa podlegały dyspozycji art. 187 ust. 3 p.z.p. (co jest wątpliwe)
to, żaden przepis ustawy prawo zamówień publicznych nie nakłada na sąd
okręgowy obowiązku czuwania nad brakami formalnymi odwołania. Przepis
art. 198e p.z.p. mówi wyłącznie o procedurze uzupełniania braków
formalnych skargi. Braki odwołania muszą być natomiast traktowane jako
braki merytoryczne skargi. Braki te mogły zostać usunięte aż do zamknięcia
rozprawy przed Sądem Okręgowym. Niestety w sprawie niniejszej
odwołujący, pomimo tego że został powiadomiony o postępowaniu wszczętym
skargą Prezesa Urzędu Zmówień Publicznych oraz o terminie rozprawy nie
podjął żadnej aktywności aby złożyć należyte pełnomocnictwo dla osoby,
która podpisała odwołanie lub aby podpisać odwołanie przez osoby
uprawnione do reprezentacji spółki. Nie istniała więc możliwość
merytorycznego rozpoznania odwołania. Zważyć przy tym należy, że gdyby
rozważania skarżącego na gruncie art. 187 ust 3 p.z.p. były poprawne, to
odwołującemu nie rozpoczął bieg terminu do usunięcia braków
pełnomocnictwa, a więc także braków odwołania, gdyż nie był do tego
wzywany w postępowaniu przed KIO.

W związku z powyższym powtórzyć należy, że przedmiotowa skarga
podlegała oddaleniu bez względu na to, czy KIO prawidłowo odrzuciła
odwołanie bez wezwania odwołującego do usunięcia braków wadliwego
pełnomocnictwa. Mimo tego Sąd Okręgowy podziela stanowisko
przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Krajowej Izby
Odwoławczej.

Wykładnia literalna i systemowa przepisu art. 387 ust 3 p.z.p. w
połączeniu z zasadą racjonalnego prawodawcy sprawiają, że interpretacja
przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia daje się obronić.
Nie sposób bowiem założyć, aby w tym samym akcie prawnym ustawodawca
wyłącznie przez niedbalstwo legislacyjne w jednym miejscu (art. 26 ust . 3
p.z.p.) odróżniał sytuację polegającą na nie złożeniu pełnomocnictwa od
sytuacji polegającej na złożeniu wadliwego pełnomocnictwa, a w innym (art.
187 ust 3 p.z.p) rozróżnienia takiego nie uczynił uznając że pod pojęciem
braku pełnomocnictwa mieści się też sytuacja polegająca na wadliwym
pełnomocnictwie.

Przepis art. 187 ust 3 p.z.p. wymienia trzy grupy braków formalnych,
które mogą zostać uzupełnione w drodze wezwania przez Prezesa Izby, przy
czym sformułowanie „w szczególności” odnosi się wyłącznie do warunków, o
których mowa w art. 180 ust 3 p.z.p. Oznacza to, że inne braki zostały
wymienione wyczerpująco. Skoro więc w wymienionym przepisie nie został
wymieniony brak polegający na wadliwym pełnomocnictwie to, nie podlega
on procedurze, o której mowa w art. 187 ust 3. p.z.p. (odpowiednio §9 w
związku z § 4 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca
2010 r.)

Rozwiązanie takie jest racjonalne jeśli wziąć pod uwagę fakt, że
pełnomocnictwo do wniesienia odwołania jest pełnomocnictwem rodzajowym,
określającym umocowanie do tego rodzaju czynności prawnej, której
pełnomocnik może dokonać (art. 98 k.c.) Ustawodawca słusznie założył
racjonalność działania uczestników postępowania przetargowego, a w
szczególności, że w przypadku udzielenia pełnomocnictwa ogólnego
mocodawca zdaje sobie sprawę z jego ograniczeń, a wolą jego jest
podejmowanie przez pełnomocnika tylko czynności tzw. zwykłego zarządu.
Wniesienie odwołania przekracza takie umocowanie. Skoro więc brak jest
podstaw do kwestionowania woli mocodawcy to również brak jest podstaw do
żądania złożenia pełnomocnictwa rodzajowego.

Inna sytuacja zachodzi w przypadku, gdy do odwołania nie jest w ogóle
dołączone pełnomocnictwo. W takim sytuacji nie można z góry założyć, że
pełnomocnik przekracza umocowanie, dlatego zasadne jest żądanie
uzupełnienia braków formalnych odwołania przez złożenie pełnomocnictwa.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik odwołującego powołał się na
pełnomocnictwo ogólne. Wynikał z niego wprost brak uprawnień Doroty
Mrówki do wniesienia odwołania. Słusznie więc Krajowa Izba Odwoławcza
odrzuciła skargę na podstawie art. 189 ust 2 pkt 2 p.z.p. bez wezwania do
uzupełnienia jego braków formalnych.

Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy oddalił skargę na podstawie
art. 198f ust. 2 p.z.p.

Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Okręgowy odstąpił od obciążenia
skarżącego kosztami postępowania, uznając że złożenie skargi w celu
wyjaśnienia trudności interpretacyjnych obowiązujących przepisów leżało w
interesie publicznym.

Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność świadczy:

«t. sekretarz gądo
Z ,    '„    \Boie,na LerKa

   oddala skargę;

   nie obciąża Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych kosztami poniesionymi przez
uczestników w postępowaniu skargowym.