Wyrok KIO II Ca 2007/13

Sygn.aktII Ca 2007/13

Postanowienie

Dnia 12 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział II Cywilny - Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Renata Stępińska
Sędziowie:    SO Bogdan Popielarczyk (spr.)

SR (del.) Elżbieta Witkowska
Potokolant:    Paulina Florkowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 roku w Krakowie
sprawy ze skargi zamawiającego Sądu Apelacyjnego w Krakowie
przy udziale wykonawców: EXATEL S.A. w Warszawie, NETU S.A. w
Warszawie i Orange Polska S.A. w Warszawie

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 1 sierpnia 20 Broku, sygn. akt KIO 1711/13

postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Krajowa Izba Odwoławcza, rozpoznając
odwołanie Orange Polska Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie (dawniej
Telekomunikacja Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie) w jego
uwzględnieniu nakazała zamawiającemu określonemu, jako Centrum Zakupów
dla Sądownictwa, Instytucji Gospodarki Budżetowej dokonanie, zmiany
specyfikacji w sposób szczegółowo określony w punkcie 1 podpunktach 1 i 2
tego orzeczenia, a nadto w punkcie 2 kosztami postępowania obciążyła
zamawiającego - Centrum Zakupów dla Sądownictwa Instytucję Gospodarki
Budżetowej.

W uzasadnieniu Krajowa Izba Odwoławcza po przeprowadzeniu
rozprawy z udziałem stron, na podstawie dokumentacji postępowania, wyjaśnień
oraz stanowisk zaprezentowanych podczas rozprawy, a także w oparciu o
złożone przez odwołującego oraz przez przystępującego dowody, wskazując na
bezspomość stanu faktycznego niniejszej sprawy, uznała zgłoszone zarzuty za
zasadne.

Trafnymi, więc okazały się zdaniem Krajowej Izby Odwoławczej
wskazane przez odwołującego uchybienia przepisom: art. 29 ust. 1 i 2, art. 7, art.
2 pkt 9a w zw. z art. 99 i art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku
Prawo zamówień publicznych - przez niejednoznaczny opis przedmiotu
zamówienia, uniemożliwiający przygotowanie oferty, a więc zaniechanie
wskazania przez zamawiającego, że umowy wykonawcze (cząstkowe) będą
swoim zakresem odpowiadały częściom zamówienia wyspecyfikowanym dla
umowy ramowej oraz zaniechanie wskazania precyzyjnych i realnych terminów
rozpoczęcia świadczenia usług na podstawie umów wykonawczych i
jednocześnie brak uwzględnienia w formularzach cenowych jednorazowych
opłat instalacyjnych oraz zastrzeżenie we wzorze umowy ramowej obowiązku
przystąpienia do postępowania na zawarcie umowy wykonawczej, co jest
sankcjonowane możliwością nałożenia kar umownych i odstąpieniem od umowy
ramowej przez zamawiającego.

Usprawiedliwionym również zdaniem Krajowej Izby Odwoławczej
okazał się zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 1 powołanej
ustawy przez zastrzeżenie, że powierzenie części zamówienia podwykonawcom
może odbyć się po uzyskaniu uprzedniej pisemnej zgody zamawiającego,
albowiem przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień
publicznych nie zabraniają powierzania wykonania przedmiotu umowy
podwykonawcom, a jedynie art. 36 ust. 5 ustawy odnosi się do możliwości
ograniczenia uprawnień do powierzenia wykonania zamówienia
podwykonawcom, ale w określonym zakresie.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący Sąd Apelacyjny
w Krakowie wnosząc o jego zmianę i oddalenie odwołania oraz zasądzenie od
odwołującego się kosztów postępowania odwoławczego i kosztów niniejszego
postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: 1./ art. 192 ust. 3
pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez nakazanie pełnomocnikowi
zamawiającego, a nie zamawiającemu wykonanie czynności zmiany
specyfikacji indywidualnych warunków zamówienia i skierowanie wyroku do

W tegoż pełnomocnika, który nie był stroną postępowania; 2./ art. 99 w zw. z art. 2
pkt 9a w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 i art. 7 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy Prawo
zamówień publicznych poprzez ominięcie obowiązku odpowiedniego
stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówienia publicznego do
postępowania poprzedzającego zawarcie umowy ramowej i przyjęcie, iż opis
przedmiotu umowy ramowej musi być tożsamy z opisem przedmiotu
zamówienia publicznego; 3./ art. 180 ust. 1 ustawy Prawo zamówień

^publicznych i art. 353¹ k.c. w zw. z art. 2 pkt 9a ustawy poprzez wyjście poza
zakres kognicji Krajowej Izby Odwoławczej i przeprowadzenie kontroli treści
umowy ramowej oraz nakazanie takiego ukształtowania treści tej umowy, który
sprzeczny jest zarówno z istotą samej umowy ramowej, jak i z zasadą swobody
umów mimo braku podstawy prawnej do takiego orzeczenia; 4./ art. 192 ust. 3
pkt 1 powołanej ustawy przez takie sformułowanie wyroku, które uniemożliwia
jego wykonanie, a to nakazanie „wskazania precyzyjnych i realnych terminów
lub okresów świadczenia poszczególnych usług”.

W uzasadnieniu skarżący zaakcentował, iż proceduralnie
pierwszoplanowe znaczenie w niniejszej sprawie ma wskazany zarzut
podmiotowy, albowiem wyrok Krajowej Izby Odwoławczej wydany został w
stosunku do pełnomocnika zamawiającego, a nie w stosunku do samego
zamawiającego. Argumentował, że zarówno w ogłoszeniu, specyfikacji

indywidualnych warunków zamówienia, odwołaniu, jak i na rozprawie
wskazywano, iż zamawiającym jest Sąd Apelacyjny w Krakowie, tymczasem w
wydanym wyroku nakazano podjęcie określonych czynności pełnomocnikowi
zamawiającego, będącemu odrębną osobą prawną - Centrum Zakupów dla
Sądownictwa, Instytucji Gospodarki Budżetowej. Takie zaś działanie w ocenie
skarżącego winno skutkować nieważnością postępowania przed Krajową Izbą
Odwoławczą.

W odpowiedzi na skargę Orange Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w
Warszawie (dawniej Telekomunikacja Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w
Warszawie) wniosła o oddalenie skargi, z uwagi na brak podstaw do
stwierdzenia naruszenia przez Krajową Izbę Odwoławczą prawa materialnego
oraz procesowego, które miałoby wpływ na wynik postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wniesiona skarga skutkowała wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze
formalnym, a to jej odrzuceniem, a to wobec stwierdzenia, iż zaskarżony wyrok
Krajowej Izby Odwoławczej wydany w dniu 1 sierpnia 2013 roku, w sprawie o
sygn. akt KIO 1711/13, w istocie nie dotyczy zamawiającego.

Analiza akt postępowania w sprawie o udzielenie zamówienia
publicznego w niniejszej sprawie wskazuje, iż zamawiającym wedle brzmienia
art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych,
a także stosownie do treści § 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29
lutego 2012 roku w sprawie wskazania zamawiającego do przygotowywania i
przeprowadzania postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, udzielania
zamówień oraz zawierania umów ramowych na potrzeby jednostek
organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez Ministra Sprawiedliwości
(Dz. U. z 2012r., poz. 23) - jest Sąd Apelacyjny w Krakowie. Określone zaś w
wyroku Krajowej Izby Odwoławczej, jako zamawiający - Centrum Zakupów dla
Sądownictwa, Instytucja Gospodarki Budżetowej w Krakowie w rzeczywistości
jest podmiotem, któremu zamawiający udzielił pełnomocnictwa do

dokonywania czynności w toku postępowania o udzielenie zamówienia
publicznego i którym to zamawiający posługiwał się i posługuje, jako
pełnomocnikiem, o ile to postępowanie trwa dalej.

Wyjaśniając pokrótce charakter podmiotu będącego pełnomocnikiem
zamawiającego, a to Centrum Zakupów dla Sądownictwa, Instytucji Gospodarki
Budżetowej w Krakowie wskazać trzeba, iż podmiot ten według treści art. 23
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r.,
poz. 885, t. jedn.) stanowiący jednostkę sektora finansów publicznych tworzoną
w celu realizacji zadań publicznych został ustanowiony na mocy zarządzenia
Ministra Sprawiedliwości, a następnie odnoszące się do niego regulacje
powtórzone zostały w zarządzeniu Dyrektora Sądu Apelacyjnego w Krakowie i
został on wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Co więcej podmiot ten,
jak wynika z zapisów ustawy o finansach publicznych, a ściślej z jej art. 23 pkt
5 z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, jako jednostka sektora
finansów publicznych, uzyskał osobowość prawną.

Z powyższego wynika zatem, iż Centrum Zakupów dla Sądownictwa,
Instytucja Gospodarki Budżetowej w Krakowie będąca pełnomocnikiem
zamawiającego Sądu Apelacyjnego w Krakowie, której przysługuje również
przymiot osoby prawnej, nie jest jednak, jak określono to w wyroku Krajowej
Izby Odwoławczej zamawiającym, uznaniu, bowiem Centrum za
zamawiającego przeczą powołane wyżej regulacje.

Podkreślić trzeba, iż w toku postępowania o udzielenie zamówienia
publicznego ogłoszonego przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, jeden z
wykonawców Orange Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie (dawniej
Telekomunikacja Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie) odwołał się
od szczegółowo określonych w tymże odwołaniu czynności, a które to związane
były z określeniem specyfikacji istotnych warunków zamówienia. W odwołaniu
tym, wnoszący je podmiot właściwie określił strony niniejszego postępowania i
jako zamawiającego wskazał Sąd Apelacyjny w Krakowie, precyzując

jednocześnie, iż jest on reprezentowany przez Centrum Zakupów dla
Sądownictwa, Instytucję Gospodarki Budżetowej w Krakowie. Tymczasem
zarówno prowadzona na skutek tego odwołania rozprawa, jak i wydany w jego
następstwie wyrok, jako zamawiającego określały - pełnomocnika
zamawiającego, czyli wskazywane wyżej Centrum Zakupów dla Sądownictwa,
Instytucję Gospodarki Budżetowej w Krakowie.

W konsekwencji wobec błędnego określenia zamawiającego pojawił się,
podnoszony w odpowiedzi na skargę z dnia 12 września 2013 roku problem
możliwości sprostowania wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w tym zakresie. ’

W tym kontekście zatem, zdaniem Sądu Okręgowego zauważyć należy, iż W
przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych
oraz przepisy Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010
roku w sprawie regulaminu postępowania przy rozpoznawaniu odwołań (Dz. U.
z 2010r., nr 48, poz. 280), które to na mocy art. 198 pkt 1 powołanej ustawy
określa tryb postępowania przed Krajową Izbą Odwoławczą dopuszczają
możliwość prostowania zarówno protokołów, jak i orzeczeń (§ 29 pkt. 3 i § 35
rozporządzenia), ponadto również w treści art. 196 ust. 6 powołanej ustawy
przewidziano możliwość sprostowania orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej,

niemniej jednak ani brzmienie wskazanego rozporządzenia, ani też samej    ,

w

ustawy Prawo zamówień publicznych nie wprowadzają wyraźnego odesłania do
przepisów części ogólnej kodeksu postępowania cywilnego regulujących
kwestie sprostowania, uzupełnienia i wykładni wyroków (art. 350 i nast. k.p.c.).

W związku z tym wskazując na treść przepisu art. 185 ust. 7 ustawy z
dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych odsyłającego do
stosowania do postępowania odwoławczego odpowiednio przepisów kodeksu
postępowania cywilnego o sądzie polubownym (arbitrażowym) wnioskować
należy, iż do sprostowania określenia zamawiającego w niniejszej sprawie, bo
taka czynność winna była zostać podjęta, posiłkowo mogło dojść jedynie na
mocy wskazanych przepisów o postępowaniu przed sądem polubownym

(arbitrażowym), uregulowanych w części V kodeksu postępowania cywilnego
(art. 1154 i nast. k.p.c.).

W postępowaniu tym zaś, wedle brzmienia art. 1200 § 1 k.p.c.
regulującego kwestię sprostowania wyroków sądu arbitrażowego - sprostowanie
wyroku następuje na wniosek każdej ze stron złożony w terminie zawitym 2
tygodni od dnia otrzymania wyroku, jeśli strony nie uzgodniły innego terminu,
lub też sąd polubowny może z urzędu, w terminie miesiąca od dnia wydania
wyroku, sprostować błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
(art. 1201 k.p.c.). W przedmiotowej natomiast sprawie, jak wykazuje analiza akt
postępowania, określone treścią powołanych przepisów terminy do złożenia
wniosku o sprostowanie wyroku Krajowej Izby Odwoławczej, czy też do
sprostowania tegoż wyroku z urzędu upłynęły, a wobec tego sanowanie
odnoszącej się do określenia osoby zamawiającego usterki wyroku Krajowej
Izby Odwoławczej na obecnym etapie postępowania nie jest już możliwe. Co
prawda, stosownie do przepisu art. 1203 § 1 k.p.c. sąd polubowny może
■ przedłużyć termin do złożenia wniosku o sprostowanie, wykładnię lub wydanie
wyroku uzupełniającego, jeżeli uzna to za niezbędne. Oczywistym jednak jest,
iż rozstrzygnięcie takie może zapaść tylko w okresie, w którym termin do

żądania sprostowania na wniosek, czy też z urzędu jeszcze nie upłynął.

Zauważyć nadto trzeba, iż skarga od wyroku Krajowej Izby
Odwoławczej inicjuje postępowanie sądowe, do którego odpowiednie
zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art.
198 a ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo zamówień publicznych).
Zgodnie zaś z ugruntowanym rozumieniem terminu „odpowiednie stosowanie”,
może ono oznaczać zaistnienie trojakiego rodzaju postąpień. Odpowiednie
stosowanie może, zatem oznaczać, że niektóre spośród przepisów kodeksu
postępowania cywilnego o postępowaniu apelacyjnym do postępowania ze
skargi stosuje się bez jakichkolwiek zmian, niektóre zaś z uwzględnieniem

odrębności wynikających ze specyfiki tego postępowania oraz z ustawy, a
wreszcie może też polegać na niestosowaniu tychże przepisów w ogóle.

W ocenie Sądu Okręgowego odpowiednie stosowanie przepisów o
postępowaniu apelacyjnym do postępowania ze skargi oznacza takie ich
stosowanie, które uwzględnia odrębności wynikające ze specyfiki tego
postępowania oraz przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Innymi
słowy stosowanie to nie uprawnia do prostowania (w ramach tego
postępowania) orzeczeń Krajowej Izby Odwoławczej, albowiem możliwość
dokonywania stosownych sprostowań została przewidziana w regulacji
odrębnej, a to w powoływanym wyżej obowiązującym rozporządzeniu Prezesa
Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010 roku w sprawie regulaminu postępowania
przy rozpoznawaniu odwołań (Dz. U. z 2010r., nr 48, poz. 280), która to
regulacja ma charakter szczególny. W związku z tym nie jest możliwe
dokonanie tego sprostowania przez Sąd Okręgowy w toku postępowania
zainicjowanego skargą od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej.

Konkludując, stwierdzić należało, że zaskarżonym wyrokiem Krajowej
Izby Odwoławczej nie rozstrzygnięto odwołania w postępowaniu w sprawie
udzielenia zamówienia publicznego dla jednostek organizacyjnych sądownictwa
powszechnego pod nazwą „świadczenie usług telefonii stacjonarnej wraz z
dzierżawą systemów telekomunikacyjnych dla jednostek organizacyjnych
sądownictwa powszechnego - na podstawie umowy ramowej”, a w
konsekwencji wyrok ten nie dotyczy zamawiającego Sądu Apelacyjnego w
Krakowie.

Stąd też skarga w niniejszej sprawie dotycząca nieistniejącego w
stosunku do Sądu Apelacyjnego w Krakowie wyroku podlegała odrzuceniu, jako
niedopuszczalna, o czym Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji po myśli art. 373
k.p.c. w zw. z art. 198e pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku Prawo