POSTANOWIENIE

Dnia 18 września 2012 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Renata Bober
Sędziowie:    SO Anna Walus-Rząsa

SO Barbara Frankowska (spr.)

Protokolant:    asyst, sędz. Grzegorz Kurasz

po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. w Rzeszowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy ze skargi Philips Polska Sp. z o.o. w Warszawie

od wyroku KIO z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt KIO 647/12,

przy udziale:

1.    GE Medical Systems Polska Sp. z o. o. w Warszawie,

2.    TMS Sp. z o. o. w Warszawie,

r

3.    Szpital Wojewódzki nr 2 im. Sw. Jadwigi Królowej w Rzeszowie

na skutek zażalenia skarżącego Philips Polska Sp. z o.o. w Warszawie
na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie VI Wydziału Gospodarczego
z dnia 7 sierpnia 2012 r.

postanawia:

I.    zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: zasądzić
od skarżącego Philips Polska Sp. z o. o. w Warszawie na rzecz
przeciwnika skargi GE Medical Systems Polska Sp. z o. o. w Warszawie
kwotę 617 zł (sześćset złotych siedemnaście groszy) tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego,

II.    oddalić zażalenie w pozostałym zakresie,

III.    zasądzić na rzecz skarżącego Philips Polska Sp. z o. o. w Warszawie
od przeciwnika skargi GE Medical Systems Polska Sp. z o.o.
w Warszawie kwotę 169,32 zł (sto sześćdziesiąt dziewięć złotych
trzydzieści dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania
zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem Sąd uzupełnił postanowienie Sądu
Okręgowego w Rzeszowie VI Wydziału Gospodarczego z dnia 13 czerwca
2012 r., sygn. akt VI Ga 98/12, w ten sposób, że zasądził od skarżącego Philips
Polska Sp. z o. o. w Warszawie na rzecz przeciwnika skargi GE Medical
Systems Polska Sp. z o. o. w Warszawie kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że w dniu
13 czerwca 2012 r. została odrzucona skarga Philips Polska Sp. z o. o.
w Warszawie na wyrok KIO z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt KIO 647/12,

wobec jej nieopłacenia. Wnioskiem z dnia 6 lipca 2012 r. GE Medical Systems
Polska Sp. z o. o. w Warszawie wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia
w przedmiocie przyznania przeciwnikowi zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych bowiem sporządzając odpowiedź na
skargę zajął stanowisko w sprawie.

Uzasadniając podstawy merytoryczne swego rozstrzygnięcia Sąd
Okręgowy, przywołując treść art. 198a ust. 2 ustawy Prawo zamówień
publicznych, wskazał, że skarga jest zwyczajnym środkiem odwoławczym,
a zatem jest sądem drugoinstancyjnym. Stosownie zaś do art. 198f ust. 5
w/w ustawy strony ponoszą koszty postępowania stosownie do jego wyniku.
Powyższy przepis powtarza na potrzeby tego postępowania wynikającą
z art. 98 § 1 k.p.c., a dotyczącą zwrotu kosztów postępowania, zasadę
odpowiedzialności za wynik postępowania. W postępowaniu w zakresie
zamówień publicznych aktualne pozostają zatem tezy orzecznicze, a także
poglądy doktryny dotyczące zasady wynikającej z art. 98 k.p.c. Sąd stwierdził,
że regulacja prawna przewidziana w art. 98 k.p.c. wyraża zasadę, że strona
przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu.
Dla oceny czy strona przegrała sprawę, obojętne jest czy ponosi ona winę
za prowadzenie procesu. Sam fakt, że sprawę przegrała, choćby nawet tylko
formalnie, kwalifikuje ją jako stronę przegrywającą i obowiązuje do zwrotu
kosztów przeciwnikowi. O tym czy strona przegrała sprawę decydują kryteria
obiektywne. Bez znaczenia pozostaje zatem kwestia, czy o negatywnym dla
strony wyniku sprawy przesądziły przesłanki formalne, czy materialne, albo też
wina w prowadzeniu procesu.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżący wnosząc
skargę i ostatecznie nie opłacając jej (na wezwanie sądu) przegrał sprawę -
formalnie, czego skutkiem było odrzucenie skargi. Zdaniem Sądu bez znaczenia
pozostaje fakt czy przeciwnik wiedział w chwili doręczenia mu odpisu skargi,
czy skarga ta została opłacona, czy nie. Wniósł on odpowiedź na skargę
w terminie ustawowym zajmując merytoryczne stanowisko w sprawie
i dokonując tym samym pierwszej czynności procesowej.

Ponadto Sąd stwierdził, że przedmiotem zwrotu w ramach rozliczenia
poniesionych przez strony kosztów procesu, zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c.
są koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.
Do takich kosztów należy zaliczyć koszty wywołane czynnością procesową
podjętą przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika
w celu obrony jej interesu polegającą na wniesieniu odpowiedzi na skargę.

Wysokość przedmiotowych kosztów zastępstwa procesowego, tj. kwotę
3.600 zł Sąd wyliczył w oparciu o treść § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat
za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Dodatkowo zasądził także kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od
pełnomocnictwa.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2012 r. skarżący Philips Polska Sp. z o.o.
wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając go w całości żądając
jego uchylenia, ewentualnie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na
rzecz przeciwnika skargi w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia.
Nadto wniósł o zasadzenie kosztów postępowania zażaleniowego

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 198a ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień
publicznych w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich wskazanie przez
Sąd jako podstawy swego rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy żaden
z nich nie odnosi się bezpośrednio do kwestii stanowiącej przedmiot
wniosku przeciwnika skargi GE Medical Systems Polska Sp. z o.o.
o uzupełnienie postanowienia Sądu o zasądzenie kosztów zastępstwa
procesowego, przy jednoczesnym pominięciu przepisów, które
wydają się być kluczowe dla ustalenia zasad rozstrzygania

o kosztach procesu, i które powinny stanowić podstawę dla oddalenia
wniosku GE Medical Systems Polska Sp. z o.o.;

2.    art. 198f ust. 5 w/w ustawy poprzez przyjęcie przez Sąd, że dla
skarżącego wynik postępowania zainicjowanego złożeniem skargi na
orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej był negatywny, tj. skarżący
przegrał tę sprawę, w sytuacji, gdy skarga skarżącego nie została
opłacona, na skutek czego nie nadano jej dalszego biegu i nie doszło
do jej rozpoznania przez Sąd, a tym samym, nie było podstaw do
uznania skarżącego za stronę przegrywającą sprawę;

3.    art. 98 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie przez Sąd, że w wyniku
odrzucenia skargi skarżącego na skutek jej nieopłacenia, skarżący
stał się stroną przegrywającą sprawę, obowiązaną do zwrócenia
przeciwnikowi na jego żądanie kosztów niezbędnych do celowego
dochodzenia praw i celowej obrony, w sytuacji, gdy na skutek
nieopłacenia skargi przez skarżącego w ogóle nie doszło do wdania
się w spór z przeciwnikiem skargi GE Medical Systems Polska
Sp. z o.o., a sprawa nie uzyskała statusu sprawy zawisłej przez co
brak jest podstaw do uznania skarżącego za stronę przegrywającą
sprawę, a ponadto poprzez przyjęcie przez Sąd, że koszty poniesione
przez GE Medical Systems Polska Sp. z o.o. w związku ze
sporządzeniem odpowiedzi na skargę są kosztami niezbędnymi do
celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w sytuacji, gdy GE
Medical Systems Polska Sp. z o.o. mógł z łatwością ustalić czy
skarga nabrała mocy (jako opłacona), czy też nie, i gdy sporządzenie
odpowiedzi na skargę stanowiło jedynie takie uprawnienie dla
strony, przy czym nieskorzystanie z tego uprawnienia, jak również
wniesienie odpowiedzi po terminie nie pociągało za sobą dla strony
ujemnych skutków procesowych;

4.    §6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy
właściwą podstawą do obliczenia opłat za czynności radców
prawnych w postępowaniu toczącym się przed sądem okręgowym,
jako sądem II instancji, na skutek skargi na wyrok Krajowej Izby
Odwoławczej powinien być § 10 ust. 1 pkt 4 w związku z § 12 ust. 1
pkt 1 w/w rozporządzenia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie jest zasadne jedynie częściowo, tj. w zakresie w jakim
kwestionuje wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego ponad
kwotę 617 zł (§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez
radcę prawnego ustanowionego z urzędu).

Na wstępie należy podkreślić, że w sprawie bezsporny był fakt doręczenia
GE Medical Systems Polska Sp. z o.o. odpisu skargi Philips Polska Sp. z o.o.
od wyroku KIO z dnia 18 kwietnia 2012 r. (KIO 647/12) (k. 100), co nastąpiło
w myśl art. 198b ust. 1 Prawa zamówień publicznych (Dz.U. z 2010, nr 113,
poz. 759, z późn. zm.), jak również wniesienia odpowiedzi na nią przez
GE Medical Systems Polska Sp. z o.o. (k. 113-118).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 198a ust. 2 PZP
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 198f ust. 5 PZP i art. 98 § 1 k.p.c. należy
stwierdzić, że jest on w całości bezzasadny.

Po pierwsze powołanie art. 198a ust. 2 PZP w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
w niniejszej sprawie było zasadne, a wręcz konieczne, wobec treści § 12 ust. 1
pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu. Okoliczność, że skarga od wyroku KIO jest
zwyczajnym środkiem odwoławczym, a co za tym idzie jest to postępowanie
drugoinstancyjne, ma istotne znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia
radcy prawnego. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym przysługuje mu
bowiem pełne wynagrodzenie, zaś w postępowaniu odwoławczym 50% (lub
75%) stawki. Po drugie, jak trafnie zauważa Sąd, przepisy postępowania
apelacyjnego nie regulują w ogóle zasad zwrotu kosztów postępowania,
a jednocześnie odsyłają do postępowania pierwszoinstancyjnego w kwestiach
nieuregulowanych (art. 391 § 1 k.p.c.). Wprawdzie art. 198f ust. 5 PZP stanowi,
że strony ponoszą koszty postępowania stosownie do jego wyniku. Przepis ten
jednak nie wyjaśnia jak zasadę tę należy interpretować. Zasadnym było zatem,
poprzez art. 391 § 1 k.p.c., przywołanie art. 98 k.p.c. i rozważań dotyczących
zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy, jak również wyrażonych
przy tym przepisie poglądów doktryny i orzecznictwa w przedmiotowej kwestii.
Tym bardziej, że art. 198f ust. 2 PZP i art. 98 § 1 k.p.c. w swej treści są zbieżne.

Sąd Okręgowy rozpoznając niniejsze zażalenie w pełni podzielił
stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że skarżącego
Philips Polska Sp. z o.o. należy uznać w okolicznościach niniejszej sprawy
za przegrywającego sprawę. Bez znaczenia jest bowiem, czy przeciwnik skargi
GE Medical Systems Polska Sp. z o.o. w chwili doręczenia mu odpisu skargi
wiedział czy została ona opłacona, czy też nie. Wniósł bowiem w terminie
odpowiedź na skargę zajmując tym samym stanowisko w sprawie.
Czynność wniesienia w/w odpowiedzi na skargę należy zaś uznać
za uzasadnioną w kontekście obrony swych praw. Należy podkreślić, że
analogiczne stanowisko jak wyżej przedstawione wyraził Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV Cz 39/11, (LEX
960543), stwierdzając wprost, że skarżący, który wniósł skargę na orzeczenie
KIO jest przegrywającym, obowiązanym do zwrotu kosztów postępowania
przeciwnikowi także wówczas, gdy skarga została odrzucona z powodu
nieuiszczenia należnej opłaty. Powyższy pogląd został wyrażony w oparciu
o stan prawny obowiązujący przed dniem 29 stycznia 2010 r. zachowuje on
jednak aktualność również w obecnym stanie prawnym bowiem treść art. 198
ust. 5 PZP (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 29 stycznia 2010 r.)
i obecna treść art. 198f ust. 5 PZP są takie same.

Przechodząc do rozważań nad zarzutem błędnego zastosowania w sprawie
§ 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu należy wskazać, że skargą zostało zaskarżone
orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej. Do postępowania odwoławczego przed
KIO stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego
o sądzie polubownym (art. 185 ust. 7 PZP). Wobec powyższego należy zgodzić
się ze skarżącym, że postępowanie sądowe zmierzające do zmiany lub uchylenia
orzeczeni KIO jest najbardziej zbliżone do skargi o uchylenie wyroku sądu
polubownego. W konsekwencji, skoro rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez
radcę prawnego ustanowionego z urzędu nie reguluje wprost wynagrodzenia
pełnomocnika (rady prawnego), do wyliczenia wysokości przysługującemu
radcy prawnemu wynagrodzenia należy zastosować stawkę w sprawach
najbardziej zbliżonych rodzajowo. Przepisem takim jest § 10 ust. 1 pkt 4
w/w rozporządzenia, który stawkę minimalną (podstawową) określa na kwotę
1.200 zł.

Wobec powyższego określenie wysokości kosztów zastępstwa
procesowego radcy prawnego w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem
skargi na orzeczenie KIO winno nastąpić w oparciu o przepis § 10 ust. 1 pkt 4
w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia.

Nadmienić należy, że przedstawiony wyżej pogląd znajduje poparcie
w ugruntowanym już orzecznictwie Sądów Okręgowych rozpoznających skargi
od orzeczeń KIO. Tytułem przykładu należy wskazać wyrok Sądu Okręgowego
we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt X Ga 98/12; postanowienia
Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt XII Ga
374/10, oraz z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt XII Ga 358/10,
(Zamówienia publiczne w orzecznictwie. Zeszyty orzecznicze. Zeszyt nr 8).

Zważywszy na powyższe oraz fakt, że GE Medical Systems Polska
Sp. z o.o. była reprezentowana w toku przedmiotowego postępowania przez
profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego, który wniósł odpowiedź
na skargę, zasadnym było w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1
w/w rozporządzenia zasądzenie kwoty 617 zł (a nie 3.617 zł), na którą składają
się koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w wysokości 600 zł oraz
opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Dlatego też, Sąd
Okręgowy, działając na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
oraz art. 394 § 1 i 2 k.p.c., orzekł jak w pkt. I postanowienia.

W przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego Sąd orzekł jak
w pkt III postanowienia - na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c.
oraz § 12 ust. 2 pkt. 1 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez
radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349,
z późn. zm.), zasądzając na rzecz Philips Polska Sp. z o. o. w Warszawie GE
Medical Systems Polska Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 169,32 zł tytułem
zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stosownie do wyniku sprawy
(skarżący wygrał w 83% zażalenie). Na powyższą kwotę składają się
stosunkowo rozliczone koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego
w kwocie 124,50 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 14,11 zł
oraz opłaty sądowej od zażalenia w wysokości 30,71 zł.

Nadmienić należy, że w niniejszym postępowaniu zażaleniowym
podstawę określenia stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego
stanowi § 6 pkt 3 w/w rozporządzenia bowiem przedmiotem tego postępowania
jest orzeczenie Sądu Okręgowego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania,
a zatem brak jest uzasadnienia do stosowania przepisów dotyczących uchylenia
wyroku sądu polubownego (§10 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia).

10