Sygn. akt VIII Ga 22/08

POSTANOWIENIE

Dnia 17 marca 2008 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący    SSO Bożena Gaura - Ziemkowska

Sędzia    SO    Halina Lewandowska

Sędzia    SR    del. Elżbieta Kala

Protokolant st. sekr. sądowy Magdalena Deresz
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. w Bydgoszczy
na rozprawie

sprawy ze skargi    OK Medical Systems Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością Spółki komandytowej
w Poznaniu

przeciwko    Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki

Zdrowotnej Wojewódzkiemu Szpitalowi
im. dr Jana Biziela w Bydgoszczy

przy uczestnictwie Promed S.A. w Warszawie

o zamówienia publiczne

na skutek skargi OK Medical Systems Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością Spółki komandytowej w Poznaniu
od postanowienia Krajowej Izby Odwoławczej
z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt KIO/UZP 94/07

postanawia:

odrzucić skargę.

na oryginale właściwe podpisy

Sygn, VIII Ga 22/08

Uzasadnienie

Skarżący - wykonawca OK Medical Systems Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Spółka komandytowa w Poznaniu złożył skargę na postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej z
dn. 22.01.2008 r. (sygn. KIO/UZP 94/07).

Na rozprawie w dn. 5.03.2008 r. pełnomocnik zamawiającego złożył wniosek o
odrzucenie przedmiotowej skargi w oparciu o art. 195 ust. 2 w zw. z art. 194 ust. 2 ustawy Prawo
zamówień publicznych oraz art. 133 § 3 k.p.c. i art 370 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku
zamawiający podniósł, że wbrew wymogom art. 133 § 3 k.p.c skarżący nie doręczył odpisu skargi
pełnomocnikowi zamawiającego. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna powinna
zostać odrzucona.

Pełnomocnik uczestnika - Promed S.A poparł ten wniosek podnosząc jednocześnie, iż
jemu skarżący doręczył odpis skargi na adres kancelarii.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o odrzucenie tego wniosku twierdząc, że z treści art. 195
ust. 2 pr.z.p. wyraźnie wynika obowiązek doręczenia odpisu skargi przeciwnikowi skargi, a nie
jego pełnomocnikowi, w przeciwieństwie do treści art. 192 ust. 5 pr.z.p.

W ocenie Sądu Okręgowego skarga O.K Medical Spółka Systems Spółka z o.o Sp.
komandytowa podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie scrt. 370 k.p.c w zw. z art.
194 ust. 2 , art. 195 ust. 2 ustawy prawo zamówień publicznych w zw. z art. 133§ 3 k.p.c

Zdaniem Sądu Okręgowego rodzaj i zakres pełnomocnictwa udzielonego poszczególnym
uczestnikom postępowania przed Krajową Izbą Odwoławczą (zwaną dalej KIO), do działania
przed KIO upoważnia nie tylko do występowania na posiedzeniu KIO , nie tylko do odebrania
odpisu orzeczenia tej Izby wraz z uzasadnieniem, o czym wprost stanowi art. 192 ust. 5 p.z.p. ale
także do odbioru odpisu skargi na takie orzeczenie, albowiem skoro pełnomocnik otrzymał
odpis uzasadnienia orzeczenia to nie ma powodów twierdzić, że nie jest uprawniony także do
odbioru odpisu skargi na to orzeczenie, o ile mocodawca wyraźnie nie pozbawi go tego
uprawnienia. Skoro bowiem po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przez KIO - jego
odpis i uzasadnienie doręcza się pełnomocnikowi, to należy uznać za zasadne doręczanie temu
pełnomocnikowi również odpisu skargi na to orzeczenie, które nie jest jeszcze prawomocne, a
sprawa nie została jeszcze skierowana do sądu i postępowanie przed organem drugoinstancyjnym
jeszcze się nie toczy.

Analizując bowiem orzecznictwo Sądu Najwyższego wydawane w analogicznych
sytuacjach w postępowaniu sądowym, należy uznać, że Sąd Najwyższym dopuszczał możliwość
przyjęcia, że pełnomocnictwo udzielone wyłącznie do występowania przed sądem pierwszej
instancji daje umocowanie także do odebrania przez pełnomocnika zawiadomienia o rozprawie
apelacyjnej (postanowienie SN z dn. 18.01.2006 r., II UZ 78/2005), czy nawet wniesienia apelacji,
a dopiero następnie powinna być wyjaśniona kwestia jego umocowania do dalszego
reprezentowania strony przed sądem apelacyjnym. Z postanowienia zaś SN z dn. 23.03.2007 r. (V
CZ 18/2007) wynika, że pełnomocnictwo do działania przed organem danej instancji upoważnia
do podejmowania wszelkich czynności do czasu uprawomocnienia się orzeczenia w danej
instancji, a zatem do odbioru np. wszelkich pism po wydaniu orzeczenia, o ile mocodawca
wyraźnie nie wyłączył tego uprawnienia

Poza tym, analizując treść pełnomocnictw udzielonych zamawiającemu, jak i wykonawcy
(Promed S.A), stwierdzić należy, że w pełnomocnictwach tych, mocodawcy opisali przedmiot
postępowania o udzielenia zamówienia publicznego, z treści pełnomocnictw wynika, że dotyczą
one postępowania przed KIO, które to postępowanie kończy się co prawda wydaniem
orzeczenia, ale orzeczenia nieprawomocnego, na które zgodnie z przepisami p.z.p przysługuje
skarga do sądu. Można zatem uznać, że postępowanie przed KIO upoważnia także
pełnomocnika do odbioru skargi na orzeczenie, którego odpis i uzasadnienie wcześniej mu
doręczono.

Wydaje się że ratio legis przepisu art. 192 ust. 5 nakazującego doręczenie odpisu orzeczenia
wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio stronie, która ma pełnomocnika
uzasadnia to, aby również pełnomocnikowi doręczyć odpis skargi na to orzeczenie, skoro
wcześniej to on dysponuje odpisem orzeczenia i jego uzasadnienia. Dlatego w ocenie sądu
zbędne było powtarzanie w art. 195 ust. 2 p.z.p obowiązku doręczania odpisu skargi
pełnomocnikowi przeciwnika skargi, skoro z wcześniejszego przepisu art. 192 ust. 5 wynika, że to
on dysponuje odpisem orzeczenia i uzasadnienia. Wydaje się bowiem nieracjonalne, aby w
przypadku postępowania o zamówienia publiczne, gdzie szybkość postępowania jest jedną z jego
naczelnych zasad, treść uzasadnienia orzeczenia KIO znana była wyłącznie pełnomocnikowi
uczestnika, a treść skargi na to orzeczenie wyłącznie uczestnikowi.

W ocenie sądu przepisy ustawy o zamówieniach publicznych nie wyłączają przy tym
możliwości ustanowienia, zwłaszcza od momentu wejścia postępowania w fazę postępowania
przed KIO i w dalszej fazie przed sądem, pełnomocników procesowych, z tym że zgodzić by się
można z poglądem, że ustawa pr. z.p. nie wymaga dla pełnomocnictwa procesowego w tym
przypadku przymusu radcowskiego lub adwokackiego czy nawet pracowniczego. Ale tak czy
inaczej, nie jest w ocenie sądu wykluczona w ogóle możliwość działania w postępowaniu o
zamówienia publiczne pełnomocników procesowych.

Można w tym miejscu dodatkowo wskazać, że jeszcze pod rządami obowiązywania
poprzedniej ustawy o zamówieniach publicznych w uchwale z dnia 26 listopada 2003 r. III CZP
83/2003, Sąd Najwyższy wskazał, że w_postępowaniu o zamówienie publiczne prowadzonym na
podstawie przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (jedn. tekst:
Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664 ze zm.) - wyrok zespołu arbitrów doręcza się ustanowionemu
pełnomocnikowi. Sąd Najwyższy stanął przy tym na stanowisku, że w postępowaniu o
zamówienia publiczne istnieje zarówno możliwość ustanowienia pełnomocnika procesowego, jak
i konieczność zastosowania art. 133 § 3 k.p.c

Zważyć należy, że poprzednia ustawa o zamówieniach publicznych w art. 87 nakazywała
stosować do postępowania odwoławczego przepisy k.p.c. o sądzie polubownym. Przepis art. 709
k.p.c. o sądzie polubownym stanowił, że odpis wyroku doręcza się stronom. Na gruncie
poprzednich przepisów o zamówieniach publicznych, jak i k.p.c. o sądzie polubownym, Sąd
Najwyższy uznał, że pod tym pojęciem należy rozumieć doręczanie pełnomocnikowi strony jeśli
go ustanowiła. Natomiast w obowiązującym obecnie art. 192 ust. 5 p,.z.p. przewidziano
rozróżnienie doręczania stronie lub pełnomocnikowi. Wywieść z tego można, że skoro na
gruncie poprzednio obowiązujących przepisów SN dopuszczał doręczanie pełnomocnikowi jeśli
ustanowiła go strona, to na gruncie przepisów obecnie obowiązujących, należy więc powtórzyć,
że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to należy tylko jemu doręczać pisma, a jeżeli strona
takiego pełnomocnika nie ma, to należy doręczać jej bezpośrednio. Powyższą konstatację należy
odnieść również do postępowania toczącego się na skutek skargi. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu
w/w orzeczenia wprost przy tym wskazał na konieczność stosowania art. 133 § 3 k.p.c.

Argumentacja SN przedstawiona w uzasadnieniu powołanego orzeczenia jest następująca:
„Uzasadnione są podstawy do tego, by uznać, iż zespół arbitrów, w wypadku ustanowienia
pełnomocnika przez uczestnika postępowania w postępowaniu odwoławczym, powinien
uwzględniać art. 133 § 3 zdanie pierwsze k.p.c. i dokonywać doręczeń, w tym także doręczenia
wyroku zespołu arbitrów, pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio uczestnikowi postępowania.
Zastosowanie tego przepisu w postępowaniu odwoławczym przed zespołem arbitrów byłoby
zatem uzasadnione z punktu widzenia celowościowego i funkcjonalnego. Zapewniałoby należytą
ochronę praw strony (uczestnika postępowania) reprezentowanej przez pełnomocnika w
postępowaniu odwoławczym przed zespołem arbitrów. Wprawdzie art. 133 § 3 zdanie pierwsze
k.p.c. dotyczy zgodnie z jego brzmieniem jedynie przypadku ustanowienia pełnomocnika
procesowego lub osoby uprawnionej do odbioru pism sądowych, jednak reguła stosowania
odpowiedniego byłaby wystarczająca, aby przyjąć analogiczne rozumowanie dla sytuacji, gdy
strona (uczestnik postępowania). ma pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym przed
zespołem arbitrów. Na rzecz poglądu, że w postępowaniu odwoławczym przed zespołem,
arbitrów należy stosować regułę z art. 133 § 3 zdanie pierwsze k.p.c., dodatkowo przemawia
kontekst systemowy tego postępowania w ramach całego postępowania w sprawie o udzielenie
zamówienia publicznego. Postępowanie odwoławcze przed zespołem arbitrów jest pierwszym,
etapem postępowania o zamówienie publiczne, w którym czynności zamawiającego podlegają.
kontroE w ramach rozstrzygania sporu między odwołującym się a zamawiającym. Wyrok zespołu
arbitrów podlega dalszej kontroli z punktu widzenia jego zasadności w postępowaniu przed
sądem państwowym, wywołanym przez wniesienie skargi, a prowadzonym według przepisów
ustawy i przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Dochodzi tu zatem do kontroli
wyroku zespołu arbitrów w sposób zbliżony do kontroli instancyjnej w ramach zwykłego
postępowania cywilnego. Należy podkreślić, że w wypadku gdy sąd państwowy orzeka w
przedmiocie skargi na wyrok zespołu arbitrów, a strona postępowania jest reprezentowana przez
pełnomocnika procesowego, to sąd będzie zobowiązany stosować regułę wynikającą z art. 133 §
3 zdanie pierwsze w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Postulat zaufania stron do organów
rozpoznających ich sprawę wymaga, aby w tej tak istotnej kwestii obowiązywało w ramach obu
etapów postępowanie jednolite rozwiązanie normatywne.”

Tak więc zauważyć należy, że stosownie do art. 194 ust. 2 ustawy prawo zamówień
publicznych w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi stosuje się odpowiednio
przepisy kodeksu postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie
stanowią inaczej (przepisy rozdziału 4 - skarga do sądu). Należy też zauważyć, że przepisy k.p.c o
apelacji (Dział V k.p.c) regulują nie tylko samo postępowanie już przed sądem apelacyjnym ale
także tzw. postępowanie międzyinstancyjne, którego co do zasady nie reguluje ustawa o
zamówieniach publicznych. Z tym, że ustawa ta odrębnie niż k.p.c reguluje zasady doręczania
odpisu skargi przeciwnikowi skargi, nakładając ten obowiązek bezpośrednio na skarżącego, a nie
na sąd.

Z kolei poprzez art. 391 § 1 k.p.c. (zamieszony w przepisach o apelacji) mówiący o tym,
że jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem II instancji, do
postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem I instancji
wynika dopuszczalność stosowania art. 133 § 3 k.p.c. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli
ustanowiono pełnomocnika procesowego, doręczenia należy dokonywać tej osobie. Ograniczenia
stosowania tego przepisu nie zawierają przepisy ustawy p.z.p. Można zatem wskazać, że
dyspozycja art. 133 § 3 k.p.c. obejmuje swoim zakresem również kwestię doręczenia odpisu skargi
przeciwnikowi. Zważyć należy, że w postanowieniu z dnia 8 września 1993 r. III CRN 30/1993,
Sąd Najwyższy wskazał, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego o doręczeniu mają
charakter obligatoryjny, który wyłącza swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania
pism sądowych. Dyspozycja art. 133 § 3 zd. 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, jak też same strony, które
jedynie poprzez cofnięcie pełnomocnictwa lub jego ograniczenie albo upoważnienia określonej
osoby do odbioru pism mogą uniknąć doręczenia przez sąd pisma do rąk osób w tym przepisie
wymienionych. Natomiast w wyroku z dnia 16 listopada 2004 r. (I PI< 36/2004, 05NP
2005112/176), Sąd Najwyższy stanął nas stanowisku, że doręczenie pisma procesowego samej
stronie, ą nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, jest naruszeniem przepisów
postępowania (art. 133 § 3 k.p.c.), którego wpływ na wynik sprawy i znaczenie dla możności
obrony przez stronę jej praw, należy oceniać z uwzględnieniem okoliczności konkretnego
przypadku. Ocena w tym zakresie wymaga indywidualizacji. Dokonuj ąc jej należy uwzględnić
zwłaszcza rodzaj pisma wadliwie doręczonego i rodzaj czynności procesowej, której ono dotyczy.
Należy przyjąć, że w przypadku skargi na orzeczenie KIO, która ma podstawowe znaczenie —
inicjuje postępowanie przed sądem powszechnym - brak bezpośredniego doręczenia skargi
ustanowionemu pełnomocnikowi niewątpliwie ma wpływ na szybkość postępowania, na wynik
sprawy i na znaczenie dla możności obrony przez stronę jej praw. Brak takiego doręczenia
stanowi zatem naruszenie przepisu art. 133 § 3 k.p.c. Według art. 192 ust. 5 ustawy p.z.p., odpis
wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze wraz z uzasadnieniem doręcza
się w terminie 3 dni stronom oraz uczestnikom postępowania odwoławczego lub ich
pełnomocnikom.

Natomiast przepis art. 195 ust. 2 p.z.p. stanowi, że skargę wnosi się do Sądu Okręgowego
za pośrednictwem Prezesa UZP, przesyłając jednocześnie jej odpis przeciwnikowi strony, a
Prezes przekazuje skargę wraz z aktami postępowania odwoławczego sądowi. Relację pomiędzy
tymi przepisami należy odczytać w następujący sposób. Ustawodawca przewidział w ustawie
p.z.p. dość krótkie terminy na dokonanie czynności, chcąc tym samym usprawnić i przyspieszyć
postępowanie o zamówienia publiczne. I tak na sprawność i szybkość postępowania wskazują
terminy dotyczące rozpoznawania protestu, postępowania odwoławczego oraz postępowania
skargowego, kolejno: wniesienie protestu - w terminie 7 dni od dnia, w którym powzięto lub
można było powziąć wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę jego wniesienia (art.
180 ust. 2); rozpoznanie protestu w terminielO dni od dnia jego wniesienia (art. 183 ust. 2);
wniesienie odwołania w terminie 5 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia protestu (art. 184 ust.
2); rozpoznanie odwołania przez Krajową Izbę Odwoławczą w terminie 15 dni od dnia jego
doręczenia Prezesowi Urzędu (art. 187 ust. 1); doręczenie stronom lub pełnomocnikom odpisu
orzeczenia kończącego postępowanie odwoławcze wraz z uzasadnieniem w terminie 3 dni (art.
192 ust. 5); wniesienie skargi na orzeczenie KIO w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia

Izby (art. 195 ust.2); rozpoznanie skargi przez Sąd Okręgowy w terminie 1 miesiąca od dnia
wpłynięcia skargi do sądu (art. 198 ust. 1).

Przesłanie zatem bezpośrednio pełnomocnikowi strony, jeśli jest ustanowiony, odpisu
zarówno orzeczeń KIO, jak i skargi służy właśnie sprawności i szybkości tegoż postępowania.
Przenosząc to na grunt przepisu art. 195 ust. 2 to wskazać należy, iż pod pojęciem, „przesłania
odpisu skargi przeciwnikowi”, należy rozumieć doręczenie go stronie, jeśli nie ma pełnomocnika,
a jeśli taki został ustanowiony , to doręczenie powinno nastąpić wyłącznie w stosunku do tego
pełnomocnika.

W tym miejscu należy także stwierdzić, odnosząc się do okoliczności podniesionej przez
skarżącego w piśmie procesowym z dn. 11.03.2008 r. i przywołanego orzeczenia SN z dn.
8.12.2005 r., że orzeczenie to dotyczyło sytuacji, w której doszło do doręczenia odpisu skargi
przeciwnikowi, a nie dołączono do niej jedynie dowodu tego doręczenia. W niniejszym
przypadku mamy zaś do czynienia z sytuacją, w której skarżący w ogóle nie doręczył skutecznie
odpisu skargi przeciwnikowi (jego pełnomocnikowi), do czego był zobowiązany zgodnie z art.
195 ust. 2 p.z.p.. W ocenie sądu jest to zaś brak nieusuwalny, który podobnie jak w przypadku art.
187 ust. 4 pkt 7 pr.z.p powoduje konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej. Zgodnie
bowiem z tym przepisem Krajowa Izba Odwoławcza odrzuca na posiedzeniu niejawnym
odwołanie m.in. jeżeli stwierdzi, że odwołujący się nie przekazał kopii odwołania zamawiającemu
zgodnie z art. 184 ust. 2. Zarówno bowiem w jednym jak i w drugim przypadku — doręczenie
przeciwnikowi kopii odwołania czy skargi, ma na celu uświadomienie przeciwnikowi z jednej
strony, że nie nastąpił jeszcze stan ostatecznego rozstrzygnięcia, z drugiej strony przyspieszenie
postępowania, właśnie poprzez obowiązek nałożony na skarżącego, aby wnosząc odwołanie czy
skargę, ich odpisy jednocześnie doręczył przeciwnikowi skargi, bez konieczności dokonywania
takiego doręczenia przez organ rozpatrujący odwołanie czy skargę i bez konieczności wzywania
skarżącego do dokonania takiego doręczenia już po złożeniu skargi czy odwołania.. Nie
doręczenie skargi przeciwnikowi nie jest więc brakiem formalnym, skutkującym wezwaniem do
jego uzupełnienia.

Dodatkowo, skarżący twierdząc z jednej strony, że skutecznie wypełnił wymóg z art. 195
ust. 2 p.z.p doręczając odpis skargi wyłącznie zamawiającemu, a nie jego pełnomocnikowi, z
drugiej strony podnosi, iż nie doręczenie odpisu skargi stanowi jednak brak formalny, o
uzupełnienie którego powinien być wezwany i w konsekwencji doręcza odpis skargi również
pełnomocnikowi zamawiającego.

Nie można też nie zauważyć, że sam skarżący podnosząc zarzuty wobec wniosku
zamawiającego o odrzucenie skargi, w swoim zachowaniu jest niekonsekwentny. Skarżący
twierdzi z jednej strony, że w postępowaniu o zamówienia publiczne nie mamy w ogóle do
czynienia z pełnomocnictwem procesowym tak jak w postępowaniu cywilnym, że
pełnomocnictwo uczestników postępowania było pełnomocnictwem upoważniającym
pełnomocników jedynie do działania przed Krajową Izbą Odwoławczą, że nie znał zakresu
pełnomocnictw i adresu pełnomocnika zamawiającego, z drugiej strony w skardze przyznaje, że
uczestnik postępowania Promed S.A reprezentowany jest przez pełnomocnika (radcę prawnego),
mimo że zakres pełnomocnictwa tego pełnomocnika nie różni się w zasadzie od pełnomocnictwa
udzielonego przez zamawiającego. Co więcej, spośród innych pełnomocników , których posiadał
uczestnik wybiera właśnie pełnomocnika - profesjonalistę (radcę prawnego) i jemu doręcza
jednak odpis skargi. Poza tym, mimo stawianych argumentów, w konsekwencji doręcza również
obecnie odpis skargi pełnomocnikowi zamawiającego (także radcy prawnemu, a nie innemu
spośród jego pełnomocników) mimo że twierdził ,iż wcześniejsze doręczenie odpisu skargi
wyłącznie zamawiającemu było wystarczające i skuteczne.

Na koniec, dodatkowo można też wskazać, że w art. 7 p.z.p. została wyrażona zasada
równego traktowania wykonawców. Zasada równego traktowania wykonawców oznacza
jednakowe traktowanie wykonawców na każdym etapie postępowania, bez stosowania
przywilejów, ale także i środków dyskryminujących wykonawców ze względu na ich właściwości.
Jej przestrzeganie polega na stosowaniu jednej miary do wszystkich wykonawców znajdujących
się w tej samej lub podobnej sytuacji, nie zaś na jednakowej ocenie wykonawców. Ustawa
wskazuje na zapewnienie równego dostępu do istotnych dla postępowania informacji w
jednakowym czasie, zawiera nakaz dokonywania oceny warunków oraz oceny ofert według
wcześniej sprecyzowanych i znanych wykonawcom kryteriów, na podstawie dokumentów
przedłożonych we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i ofercie, nie zaś innej
wiedzy zamawiającego. Nie oznacza to jednak, że nie może dojść do naruszenia tej zasady przez
celową eliminację wykonawców i doprowadzenie do sytuacji, w których tylko jeden z nich
weźmie udział w postępowaniu.

Co prawda, obowiązek równego traktowania wykonawców skierowany jest przede wszystkim
do zamawiającego, wydaje się jednak uprawnione, ażeby zasadę równego traktowania
wykonawców można odnieść również do wymogu równego traktowania stron postępowania
odwoławczego pomiędzy sobą. Zasadę tę należy przetransponować na grunt postępowania
odwoławczego i skargowego, w stosunkach pomiędzy samymi stronami, gdzie czynności
dyspozycyjne i inicjujące dany etap postępowania dokonują same strony.

Zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący nie może poza tym skutecznie twierdzić, że nie znal
zakresu umocowania pełnomocnika zamawiającego, jak równiej: adresu pełnomocnika

zamawiającego. Zgodnie z podanymi wyżej odpowiednio stosowanymi przepisami k.p.c. o
apelacji, powinien przesłać skargę przeciwnikowi, bezpośrednio do pełnomocnika na adres
zamawiającego, jeżeli inny nie był mu znany.

Fakt nie przesłania bezpośrednio na adres pełnomocnika odpisu skargi powoduje, że można
uznać, iż strona zamawiająca mogła zostać pozbawiona możliwości obrony swych praw. Skoro w
postępowaniu odwoławczym korzystała z fachowej pomocy profesjonalnego pełnomocnika., to
również w kolejnej części postępowania miała prawo do profesjonalnej pomocy. Aby skutecznie
strona mogła skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, ten pełnomocnik musi mieć
możliwość zapoznania się z treścią skargi i móc ustosunkować się do zarzutów w niej
sformułowanych.

Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy
podstawie art. 370 k.p.c w zw. z art. 194 ust. 2 , art.195 ust. 2 ustawy prawo zamówień
publicznych w zw. z art. 133§ 3 k.p.c orzekł jak w sentencji postanowienia.

”    I