ODPIh

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJPOLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2013 r

Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący : SSO Piotr Sałamaj (spr)

Sędziowie :    SO Agnieszka Woźniak

SO Krzysztof Górski

Protokolant :    st. sekr. sąd. Eliza Sandomierska

po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy ze skargi wykonawcy Kingi Chomać-Piechoty

na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 16 stycznia 2013r. sygn. akt KIO
2878/12

przy udziale zamawiającego Gminy Miasto Szczecin oraz wykonawcy Grażyny
Haręży

I.    oddala skargę,

II.    zasądza od skarżącej Kingi Chomać-Piechoty na rzecz zamawiającego
Gminy Miasto Szczecin kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów
procesu w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.

N*    podpisy

Starszy sądowy

A

\*\

\ /<?■

. Sygn. akt VIII Ga 52/13

UZASADNIENIE

\'.Zamawiający - Gmina Miasto Szczecin - prowadził postępowanie w
■ .^pF^A/ię j zamówienia publicznego na oczyszczanie miasta Szczecin,

/ :    oraz serwisowanie koszy ulicznych.

v _;    dniu 27 grudnia 2012 r. wykonawca Kinga Chomać-Piechota wniosła

-odwołanie przeciwko wykluczeniu jej z udziału w tym postępowaniu,
domagając się unieważnienia czynności zamawiającego polegającej na
wykluczeniu z udziału jej w postępowaniu z uwagi na niespełnienie warunków
określonych w specyfikacji zamówienia oraz powtórzenia przez
zamawiającego oceny ofert i dokonanie jej zgodnie z art.91 ust. 1 ustawy Pzp.

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r. Krajowa Izba Odwoławcza w
sprawie o sygnaturze akt KIO 2878/12 oddaliła odwołanie (pkt 1); obciążyła
kosztami postępowania Kingę Chomoć-Piechotę, zaliczając w poczet tych
kosztów kwotę 15.000 zł uiszczoną przez odwołującą tytułem wpisu odwołania
oraz zasądzając od Kingi Chomoć-Piechoty na rzecz Gminy Miasto Szczecin
kwotę 3.224 zł stanowiącą koszty postępowania odwoławczego poniesione z
tytułu wynagrodzenia pełnomocnika, dojazdu na posiedzenie Izby i opłaty
skarbowej od pełnomocnictwa (pkt 2).

W uzasadnieniu Krajowa Izba Odwoławcza podniosła, że istota sporu
sprowadzała się do ustalenia pojęcia „zbierania odpadów” i co za tym idzie
rozstrzygnięcia, czy odwołująca się mogła wykazać posiadanie odpowiednich
uprawnień do realizacji przedmiotu zamówienia przedstawiając decyzję z dnia
14 czerwca 2010 r. Starosty Polickiego, zezwalającą na zbieranie odpadów
innych niż niebezpieczne. W tym zakresie Krajowa izba Odwoławcza powołała
się na treść art. 3 ust. 3 pkt 23 ustawy o odpadach. Podniosła, że pojęcie
transportu odpadów nie zostało zdefiniowane. W kontekście ustawy o
odpadach oznaczać ono musi przemieszczenie odpadów do miejsc odzysku
lub unieszkodliwiania.

Zdaniem KIO z decyzji przedłożonej przez odwołującą się wynika, że
jest ona uprawniona do prowadzenia działalności w zakresie zbierania
odpadów na terenie Powiatu Polickiego. W pkt. III decyzji ustalone zostały
warunki prowadzenia działalności. I tak: ,,a) odpady powinny być zbierane w
sposób selektywny, b) wnioskodawca nie przewiduje magazynowania
odpadów. Zebrane odpady zostaną bezpośrednio przetransportowane do
miejsc ich odzysku lub unieszkodliwienia”. W ocenie Izby zamawiający
zasadnie uznał, że przedłożona przez odwołującą się decyzja uprawnia do
prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie powiatu

polickiego. Ponadto z treści przedłożonej przez odwołującą decyzji wynika, że
nie przewiduje ona magazynowania odpadów, co oznacza, że odpady
uzyskane z opróżnienia koszy zostaną przetransportowane do miejsc odzysku
lub unieszkodliwiania. Należy zatem przyznać rację zamawiającemu, który'
uznał, że miejscem zbierania odpadów jest miejsce opróżniania koszy, którW
odbywać się będzie na terenie miasta Szczecin.

Krajowa Izba Odwoławcza podniosła, że z treści zawnioskowanej przez
odwołującą referencji wynika jedynie, że odwołująca się wykonywała usługę
dotyczącą opróżniania i wywozu odpadów komunalnych z pojemników na
terenie gminy Kołbaskowo realizowanej w 2011 r. oraz że w zakres
zamówienia wchodziło opróżnianie pojemników z odpadów, wywóz odpadów i
utrzymanie terenu wokół pojemników. Z kolei pismo z dnia 27 grudnia 2012 r.
Urzędu Miasta Szczecina Wydziału Gospodarki Komunalnej nie może
stanowić dowodu na okoliczność definicji pojęcia „zezwolenia na zbieranie
odpadów” w rozumieniu ustawy o odpadach. Przedmiotem dowodu mogą być
bowiem wyłącznie fakty, z których strona wywodzi skutki prawne. Opinia
Urzędu Miasta Szczecin na temat rozumienia ustawowej definicji nie jest
stwierdzeniem faktu, ale wyrażeniem stanowiska co do treści ustawy, które to
stanowisko nie może mieć żadnej mocy wiążącej. Ponadto interpretacja treści
rzeczonego pisma nie może odbywać się z pominięciem zapytania, które
odwołująca się skierowała do urzędu, a takie zapytanie nie zostało Izbie
przedłożone. Nadto podkreślić należy, że Urząd Miasta Szczecin jest
jednostką organizacyjną zamawiającego, który w odpowiedzi na odwołanie i
na rozprawie zaprezentował odmienne stanowisko, a zatem uznać należy, iż
nie popiera poglądu wyrażonego we wskazanym piśmie.

Krajowa Izba Odwoławcza dodała, że odwołująca się w treści odwołania
powołuje się na stanowisko doktryny komentatorów i podnosi, że
zaprezentowana przez nią wykładnia definicji zbierania odpadów znajduje
odzwierciedlenie w ugruntowanym stanowisku organów administracji.
Jednakowoż - oprócz wskazanego wyżej pisma Urzędu Miasta Szczecin -
odwołująca się nie wskazała, który konkretnie organ czy komentator taki
pogląd prezentuje. Uzasadnienie odwołania jest na tyle ogólne, że brak jest
możliwości stwierdzenia, że zaprezentowanie stanowisko nie jest wyłącznie
stanowiskiem odwołującej się.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego KIO oparła na
treści art. 192 ust. 9 i 10 ustawy Pzp.

Wykonawca Kinga Chomoć-Piechota zaskarżyła w całości powyższe
orzeczenie, zarzucają mu:

1. naruszenie przez KIO przepisów poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu
dotyczącego naruszenia przez zamawiającego przepisów art. 7 ust. 1 oraz art.
22DuSt, 4 ustawy Prawo Zamówień Publicznych;

<2 ...nieprawidłową wykładnię przepisów art. 3 ust. 3 pkt. 23 oraz art. 28 ustawy
oodpadach i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca nie posiadała

* zezwolenia wydanego przez właściwy organ.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę

—zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi oraz o powtórzenie przez
zamawiającego oceny ofert i dokonanie jej zgodnie z art. 91 ust. 1 PZP. Nadto
wniosła o unieważnienie czynności zamawiającego polegającej na
wykluczeniu jej z postępowania z uwagi na niespełnienie warunków
określonych w specyfikacji zamówienia oraz o zasądzenie kosztów
postępowania.

W uzasadnieniu podniosła, że zamawiający w sposób nieprecyzyjny
określił w SIWZ warunki przetargu, nie podał bowiem, że zezwolenie na
zbieranie odpadów ma być wydane przez Prezydenta Miasta Szczecina.
Uczynił to dopiero w momencie wezwania do uzupełnienia dokumentów,
wyznaczając w tym celu termin 3 dni, w którym to terminie skarżąca nie była w
stanie uzyskać tej decyzji. Zdaniem Kingi Chomać-Piechoty zamawiający
uniemożliwił jej tym samym uczestnictwo w przetargu.

Skarżąca podniosła, że przedmiot zamówienia nie jest związany z
gospodarką odpadami, ani też nie jest związany ze zbieraniem odpadów w
rozumieniu ustawy o odpadach. Przedmiotem zamówienia jest usługa
polegająca na opróżnianiu i serwisowaniu koszy ulicznych na terenie miasta
Szczecin. Przy wykonywaniu ww. zamówienia zgodnie z prawem nie ma
konieczności posiadania zezwolenia na zbieranie odpadów zgodne z ustawą o
odpadach. Należy podkreślić, że opis przedmiotu zamówienia zawarty w SIWZ
oraz we wzorze umowy nie zawiera ani jednego zdania mówiącego o
zbieraniu odpadów, ani nie nawiązuje do działalności z zakresu gospodarki
odpadami jakim jest zbieranie odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach.

Zdaniem skarżącej zezwolenie na zbieranie odpadów zgodnie z ustawą
o odpadach dotyczy miejsca prowadzenia działalności, co oznacza, że dotyczy
miejsca zbiórki - bazy przedsiębiorcy, gdzie przewozi się pozyskane odpady,
celem ich gromadzenia czy segregowania itp. W tym celu skarżąc
przedstawiła opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska
UM Szczecin, w której zaprezentowano prawidłowe rozumienie ustawy o
odpadach w zakresie zezwolenia na zbieranie odpadów. Podniosła, że
Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM Szczecin jest
wydziałem organu administracji publicznej merytorycznie odpowiedzialnym za
przestrzeganie przepisów zawartych w ustawie o odpadach, z urzędu wydaje

zezwolenia na zbieranie odpadów oraz prowadzi ich nadzór. Tak więc
logicznym się wydaje, że jego opinia jest merytoryczna i oparta na przepisach
ustawy o odpadach.    /

Skarżąca zarzuciła, że przyjęcie za KIO stanowiska o tym, iż miejsće^i/
zbierania odpadów jest miejsce opróżniania koszy, oznaczałoby, że, to
zamawiający zbiera te odpady. Idąc dalej, zgodnie z ustawową definicją
zbieranie odpadów oznacza segregowanie odpadów, niemożliwe zaś wydaje
się segregowanie odpadów przy każdym koszu ulicznym. Zdaniem skarżącej
bardziej logiczne jest przyjęcie, że przedmiotem zamówienia jest opróżnianie
koszy ulicznych, czyli przedsiębiorca wkracza w momencie, kiedy kosze są już
zapełnione i opróżniając je pozyskuje odpady, które następnie przewozi na
swój teren celem ich dalszego zagospodarowania np.: segregacji, co byłoby
niemożliwe z punktu ekonomicznego, organizacyjnego czy nawet sanitarnego,
gdyby miał to robić przy każdym koszu ulicznym. Tak więc uzyskane odpady
zbiera na swoim terenie.

Skarżąca podniosła, że zwrot zbieranie odpadów oznacza gromadzenie
odpadów przed ich transportem do miejsc przetworzenia, w tym wstępne
sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu
odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe
magazynowanie odpadów. Powołując się na stanowisko Sądu Okręgowego w
Gdańsku, wyrażone w wyroku z dnia 25 lipca 2007 r. (XII Ga 261/2007)
stwierdziła, że za czynności które można uznać za „zbieranie odpadów” w
rozumieniu ustawy o odpadach można uznać tylko czynności o stopniu
złożoności, wymagających specjalistycznych narzędzi i środków podobnych
do czynności umieszczania w pojemnikach, segregowania, czy
magazynowania odpadów. Sam odbiór odpadów od wytwórcy odpadów nie
może być uznany za czynność o stopniu złożoności porównywalnym z
segregowaniem, czy magazynowaniem odpadów. Samo zatem odbieranie -
czyli faktycznie opróżnianie koszy, nie stanowi zbierania odpadów. Wskazała,
że w uzyskanej przez siebie decyzji wprost pojawia się stwierdzenie, iż
działalność podmiotu polegać będzie na zagospodarowaniu odpadów poprzez
ich zbieranie, w tym umieszczenie w kontenerach, a następnie
przetransportowywanie do miejsc odzysku i unieszkodliwiania. Podniosła, że
jej działalność polega na odbieraniu odpady z pojemników, następnie ich
przewożeniu do swojej bazy usytuowanej na terenie powiatu polickiego gdzie
są rozdzielane, sortowane i kierowane do miejsc ich odzysku lub
unieszkodliwienia. Zbieranie odpadów odbywa się więc dopiero na bazie
bowiem jest to etap, który bezpośrednio poprzedza ich wywóz i
unieszkodliwianie.

Na rozprawie zamawiający wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie
kosztów postępowania. Zamawiający podzielił w całości stanowisko Krajowej
Izby Odwoławczej. Dodał, że skarżąca mogła na etapie prowadzenia
postępowania w sprawie zamówienia publicznego zwracać się o udzielenie
wyjaśnień co do interpretacji postanowień SIWZ czego nie uczyniła, zaś jej
twierdzenia na obecnym etapie postępowaniach do niejasności tych
postanowień należy uznać za spóźnione.

Wykonawca Grażyna Haręża na rozprawie również wniosła o oddalenie
skargi.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd Okręgowy podziela i akceptuje ustalenia faktyczne Krajowej Izby
Odwoławczej oraz ich konsekwencje prawne, które spowodowały oddalenie
odwołania, a w konsekwencji wykluczenie skarżącej z postępowania i
odrzucenie jej oferty.

Odnosząc się do pierwszego z wyartykułowanych w skardze zarzutów,
tj. naruszenia przepisów postępowania, należy na wstępie wskazać, że
zarzucając KIO „zaniechanie rozpatrzenia zarzutu dotyczącego naruszenia
przez pozwanego ad. 1 [zamawiającego] przepisów art. 7 ust. 1 oraz art. 22
ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych” skarżąca zdaje się nie
dostrzegać, że takowy zarzut w odwołaniu od decyzji zamawiającego wyraźnie
nie został podniesiony. Co prawda odwołująca się wskazywała, że
zamawiający wykluczył ją z udziału w postępowaniu z uwagi na niespełnienie
warunków formalnych, tj. nie złożenie zezwolenia na prowadzenie działalności
w zakresie zbierania odpadów wydanego przez właściwego miejscowo
starostę, którym według zamawiającego jest Prezydent Miasta Szczecina, to
jednak w odwołaniu skupiła się na błędnej - jej zdaniem - wykładni przepisów
ustawy o odpadach. Tak więc niezasadne jest twierdzenie, że KIO zaniechała
rozpatrzenia powyższego zarzutu skoro nie był on wyraźnie podniesiony w
odwołaniu, a co najwyżej na rozprawie przed KIO.

Przechodząc do analizy jakoby naruszonych przez zamawiającego
przepisów, uznając ostatecznie, że odwołanie też ich dotyczyło, trzeba
wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej
PZP) zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie
zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz
równe traktowanie wykonawców. Natomiast w myśl art. 22 ust. 4 PZP opis
sposobu dokonania oceny spełniania warunków, o których mowa w ust. 1,
powinien być związany z przedmiotem zamówienia oraz proporcjonalny do
przedmiotu zamówienia.

Jak wynika z uzasadnienia skargi naruszenia przytoczonych przepisów
(„zarzut nr 1”) skarżąca upatruje w tym, że zamawiający w sposób
nieprecyzyjny określił w SIWZ warunki przetargu, nie podał bowiem, że
zezwolenie na zbieranie odpadów ma być wydane przez Prezydenta Miaśją/.
Szczecina. Uczynił to dopiero w momencie wezwania do uzupełnietoifiW^
dokumentów, wyznaczając w tym celu termin 3 dni, w którym to terminie; *'•
skarżąca nie była w stanie uzyskać tej decyzji, przez co zamawiający '
uniemożliwił jej uczestnictwo w przetargu.

Przepis art. 22 ustawy statuuje tzw. warunki podmiotowe, czyli takie
które musi spełnić każdy wykonawca ubiegający się o zamówienie publiczne,
a fakt ich spełniania wykonawca powinien potwierdzić stosownym
oświadczeniem lub/i stosownymi dokumentami, gdyż nie potwierdzenie
spełniania warunków jest podstawą do wykluczenia wykonawcy z
postępowania. Naruszony zdaniem skarżącej przepis w części określającej
warunki jakie ma spełniać wykonawca (ust. 1) jest przepisem blankietowym,
gdyż właściwą treścią powinien go wypełnić zamawiający w specyfikacji
istotnych warunków zamówienia (SIWZ). To on powinien sformułować
konkretne warunki, w tym formalnoprawne, które według niego pozwolą na
podjęcie przez wykonawcę zamówienia, a także umożliwią dokonanie oceny
zdolności wykonawcy do realizacji zamówienia.

W niniejszym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego
zamawiający warunki udziału w nim sformułował w rozdz. V SIWZ, gdzie w
punkcie 2.2. podpunkt 1) znalazło się powielenie treści art. 22 ust. 1 pkt 1)
PZP, a więc zapis o posiadaniu uprawnień do wykonywania określonej
działalności lub czynności, jeżeli przepisy prawa nakładają obowiązek ich
posiadania. W tym samym podpunkcie znalazł się opis sposobu dokonywania
oceny spełniania ww. warunku:

- warunek zostanie uznany za spełniony, jeżeli wykonawca wykaże, że
posiada:

a)    zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów
wymagane na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach,

b)    zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów
wymagane na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach.

Zgodnie z art. 28 ust. 3 tejże ustawy właściwym miejscowo organem do
wydania zezwolenia na zbieranie odpadów jest regionalny dyrektor ochrony
środowiska albo starosta właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 3 pkt 18) ilekroć w ustawie jest mowa o staroście -
rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne na grunt przedmiotowego
postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, wszczętego przez Gminę
Miasto Szczecin, stwierdzić należy, że organem właściwym do wydania
ze^wójenia w zakresie zbierania odpadów jest Prezydent Miasta Szczecina. W
ocenię.\Sądu Okręgowego ta okoliczność jest jasna i nie budziła wątpliwości
żśdnegb z pozostałych oferentów. Biorąc pod uwagę prowadzenie przez
skarżącą działalności w zakresie gospodarowania odpadami pod rządami

>£/Fi 6§iawy z 27 kwietnia 2001 r. nie sposób zgodzić się, ze skarżącą, że
postanowienia SIWZ były nieprecyzyjne. Jeżeli nawet wykonawca - Kinga
Chomać-Piechota miała wątpliwości co do sformułowania warunków udziału w
przetargu, to mogła skorzystać z trybu przewidzianego w przepisie art. 38
ustawy Prawo zamówień publicznych, a więc zwrócić się do zamawiającego o
wyjaśnienie treści SIWZ, jak to uczynili dwaj pozostali oferenci odnośnie
warunku dotyczącego wiedzy i doświadczenia wykonawcy. Jak wiadomo
skarżąca takiego zapytania nie wystosowała, co wynikało nie tyle z
nieznajomości przepisów procedury przetargowej i ustawy o odpadach, ile z
żywionego przez nią przekonania, że przedłożona przez nią decyzja Starosty
Polickiego jest wystarczająca. Taki wniosek wypływa z treści odpowiedzi K.
Chomać-Piechoty z 12.12.2012 r. na wezwanie zamawiającego (Zarządu Dróg
i Transportu Miejskiego w Szczecinie) do złożenia decyzji na zbieranie
odpadów zgodnej z SIWZ, przy której skarżący wykonawca ponownie złożył
decyzję Starosty Polickiego, dokonując wywodu na temat miejsca zbierania
odpadów i twierdząc, że dla zamawiającego nie powinno być różnicy, że
przedsiębiorca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez
Prezydenta Miasta Szczecina czy posiada takowe zezwolenie wydane przez
Starostę Polickiego. Poza tym trzeba wskazać, że w dniu 1.04.2008 r.
skarżąca uzyskała decyzję Prezydenta Miasta Szczecina o zezwoleniu na
transport odpadów wydaną na podstawie art. 28 ustawy o odpadach, a więc
skarżącej dobrze był znany tryb postępowania i organ właściwy do wydania
decyzji także na zbieranie odpadów.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zapisy SIWZ nie wymagały
doprecyzowania, a skarżąca nie zwróciła się do zamawiającego o wyjaśnienia
dotyczące ich treści, przez co nie może skutecznie zarzucać zamawiającemu,
a w dalszej kolejności wyrokowi Krajowej Izby Odwoławczej, naruszenia
przepisów art. 22 ust. 4 i art. 7 ust. 1 ustawy PZP. Zresztą odnośnie drugiego
z tych przepisów skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby
wywoływać wątpliwości co do zapewnienia w niniejszym postępowaniu
przetargowym zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania
wykonawców.

Przechodząc do omówienia drugiego z zarzutów skargi należy na
wstępie przytoczyć przepis art. 3 ust. 3 pkt 23) ustawy o odpadach, zgodnie z
którym ilekroć w ustawie jest mowa o zbieraniu odpadów - rozumie się br^pz
to każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikac^.,
segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ichry,.
do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. W świetle tego
przepisu i art. 28 ust. 3 przedmiotowej ustawy istota problemu sprowadza się
do rozstrzygnięcia miejsca zbierania odpadów, z których opróżniane mają być
kosze uliczne w Szczecinie. W tym zakresie Sąd Okręgowy podziela
stanowisko zamawiającego, podtrzymane w zaskarżonym wyroku KIO, że
miejsce zbierania odpadów znajdować się będzie na terenie miasta
Szczecina, a w konsekwencji skarżąca winna posiadać zezwolenie za
zbieranie odpadów wydane przez Prezydenta Miasta Szczecina.

Otóż jak wynika z decyzji Starosty Polickiego z dnia 14.06.2010 r. Kinga
Chomać-Piechota otrzymała zezwolenie na zbieranie odpadów innych niż
niebezpieczne na terenie Powiatu Polickiego, a jako warunki prowadzenia tej
działalności Starosta wskazał, że odpady powinny być zbierane w sposób
selektywny oraz że wnioskodawca (tj. K. Chomać-Piechota) nie przewiduje
magazynowania odpadów; zebrane odpady zostaną bezpośrednio
przetransportowane do miejsc ich odzysku lub unieszkodliwiania. Przy takiej
treści spornej decyzji należy się zgodzić z KIO, że uprawnia ona do
prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie Powiatu
Polickiego. Zresztą jak wynika z uzasadnienia tej decyzji wnioskodawczym
wystąpiła do Starosty o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów z terenu
Powiatu Polickiego, a biorąc pod uwagę, że działalność ta nie przewidywała
magazynowania odpadów tylko ich bezpośrednie transportowanie do miejsc
ich odzysku lub unieszkodliwiania, to mając na uwadze wyżej przytoczoną
definicję zbierania odpadów, uznać należało, iż w tym przypadku miejscem
zbierania odpadów będzie miejsce opróżniania koszy, które odbywać się
będzie tam gdzie są one umieszczone, a więc na terenie Szczecina.

Sąd podkreśla, że przez zbieranie odpadów rozumie się każde
działanie, w tym te czynności, które zostały przykładowo wymienione w art. 3
ust. 3 pkt 23) ustawy, a skoro tak, to zbieraniem odpadów będzie także
przygotowanie do zbierania, jak można traktować opróżnianie koszy ulicznych
z ich zawartości. To przygotowanie miałoby się odbywać w miejscu, w którym
te kosze się znajdują, a więc miejsce zbierania odpadów byłoby na terenie
miasta Szczecin. Sam pełnomocnik skarżącej wskazał na rozprawie przed
KIO, że zbieranie odpadów będzie realizował na terenie Powiatu Polickiego, a
na terenie Szczecina będzie prowadził jedynie czynności przygotowujące do
zbierania odpadów (vide protokół, k. 39), co przy tak szerokiej definicji

zbierania odpadów sprawia, że to co skarżąca rozumie jako przygotowanie do
zbierania jest już zbieraniem odpadów. Ponadto w świetle decyzji Starosty
Polickiego skarżąca nie przewidywała magazynowania odpadów, a więc
umieszczane w pojemnikach odpady z koszy ulicznych byłyby bezpośrednio
transportowane do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania, co wskazuje, że
zbieranie odpadów miałoby miejsce na trenie Szczecina.

Na aprobatę nie zasługują także wywody skarżącej, że przedmiot
zamówienia nie jest związany z gospodarką odpadami, ani też nie jest
związany ze zbieraniem odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach. Po
pierwsze, okoliczność ta pojawia się dopiero na etapie skargi, choć wcześniej
Kinga Chomać-Piechota nie miała takich zastrzeżeń, skupiając się na kwestii
wykładni przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Po drugie,
skarżąca popada w niekonsekwencję, gdyż z jednej strony kwestionuje
konieczność posiadania zezwolenia na zbieranie odpadów, a z drugiej bierze
udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego w zakresie
obejmującym także zbieranie odpadów, przedkładając wymaganą w SIWZ
decyzję, o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. Po trzecie, jeżeli
nawet przedmiot zamówienia publicznego nie dotyczy stricte i wyłącznie
zbierania odpadów, to oczywistym wydaje się być, że zawartość koszy
ulicznych, to nic innego jak odpady podlegające gospodarce odpadami, którą
reguluje rzeczona ustawa.

Sąd Okręgowy pozostawił poza swoimi rozważaniami pismo Wydziału
Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM w Szczecinie, przyjmując
że pogląd tam wyrażony nie jest wiążący nie tylko dla zamawiającego, który w
tym postępowaniu przetargowym prezentował odmienne stanowisko, ale i dla
sądu odwoławczego. Ponadto dokument ten nie został zaliczony przez KIO w
poczet materiału dowodowego, a w skardze wniosku dowodowego w tym
zakresie nie zawarto. Jeżeli natomiast chodzi o wyrok Sądu Okręgowego w
Gdańsku, którego fragment uzasadnienia został zacytowany przez skarżącą,
to Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest tym orzeczeniem w żaden
sposób związany, zwłaszcza że nie jest znany stan faktyczny tamtej sprawy.
Ponadto niemożliwa była weryfikacja tego orzeczenia, gdyż nie było ono
publikowane w powszechnie dostępnych źródłach (np. System Informacji
Prawnej LEX; orzecznictwo sądów dostępne na stronie internetowej Urzędu
Zamówień Publicznych). Z kolei obficie przytoczone w skardze orzecznictwo
KIO nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w której SIWZ okazały się
być nieprecyzyjne tylko dla skarżącej.

Mając na uwadze całokształt poczynionych rozważań Sąd Okręgowy
uznał, że Krajowa Izba Odwoławcza oddalając odwołanie wykonawcy Kingi
Chomać-Piechoty nie naruszyła przepisów wymienionych w petitum skargi, co

skutkowało oddaleniem - na podstawie przepisu art. 198f ust. 2 ustawy PZP -
skargi jako bezzasadnej.

O kosztach postępowania sądowego (pkt II. sentencji) Sąd orzekł
stosując normę art. 108 w zw. z art. 98 k.p.c. oraz art. 198f ust. 5 PZP, a na
zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego
przeciwnika skargi (zamawiającego), ustalone na podstawie § 10 ust. 1 pkt 4)
w zw. z § 2 ust. 1 i § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002, Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

'A

Nanyghałe

Za tfeod

Starszy    owy

Joanna Witkowska